Tagarchief: review

Gezien op Netflix #1

Met de kortere dagen kijk ik tegenwoordig weer behoorlijk wat op Netflix. Plus dat ik het zonde vind om zomaar van het ene naar het andere te zappen. Dit zag ik de voorbije weken (of maand ?) op Netflix.

Somewhere Between

Het lijkt een beetje zweverig, dat iemand dood gaat en vervolgens weer levend wordt acht dagen voor zijn dood. Maar hé, dat is het toch niet echt. Want wat doe je als dit je overkomt (schrijf ik hier alsof het de normaalste zaak van de wereld is): alles in het werk stellen om erachter te komen waarom je vermoord werd en wie achter de dood van je kind zit. Wie weet, kan je ze nog redden.
Oordeel : behoorlijk spannend, beetje origineel, verhalend. GOED.

American Odyssey

Een Amerikaanse eenheid wordt uitgemoord door Amerikaanse (!) huurlingen. Eén iemand ontsnapt. Alle afleveringen gaan vervolgens over het zoeken naar het waarom van de moord (wie gaf opdracht) en overleven, want uiteraard is er een klopjacht om haar te vinden. Helemaal erg wordt het als zelfs de VS er alle baat blijkt bij te hebben dat ze dood is.

Beoordeling: het verhaal zet aan tot denken (terrorisme gefinancierd door Amerikaanse bedrijven), er is een mooi verhaallijn over vriendschap tussen het hoofdpersonage en een jongen. Algemeen: REDELIJK

Secret City

Best een spannend verhaal en een geweldige acteerprestatie van Anna Torv. Australische makelij en dat geeft toch een andere dynamiek. Je moet bij de les blijven om het verhaal te volgen, maar best wel goed.

Algemeen: complottheorieën, internationale zaken, spionage, internationale handel, China, Australië, journalistiek. GOED

Bodyguard

Ik hou het beste voor het laatste. Deze Britse serie zit echt goed in elkaar. Origineel, fijn afgewerkt en helemaal op zijn Brits. Ik zag het einde niet aankomen. Toch niet helemaal. Het zegt iets over mijn onbewuste aannames. AANRADER

Suggesties?

Heb jij soms suggesties voor mij? Ik hoor het graag!

Gelezen – De Wandelende Fijnproever – Ria Loohuizen

De Wandelende Fijnproever

In mij schuilt er wel enige bewondering voor Chris McCandless, het hoofdpersonage van de (biografische) film ‘Into the Wild’. Helemaal weg van alle drukte leven in en van de natuur. Wellicht is mijn beeld hiervan veel te romantisch (ik krijg het al koud bij de gedachte aan koude), maar dat dichtbij de natuurleven is wel iets wat een steeds grotere plaats in mijn leven krijgt. Zij het door te wandelen of te kamperen.

Met het boek ‘De Wandelende Fijnproever’ kan ik nu ook koken met wat ik in de natuur vind. Oké, geen grote gerechten en het vervangt geenszins een moestuin, maar mijn bewondering om de natuur wordt er wel groter door. En mijn respect.

Verkeerde veronderstellingen

Ik begrijp dat de kaft (met de chanterellen, althans, dat denk ik, zeker toch paddenstoelen) mensen kan afschrikken. Zo ook bij mij. Het is er van kindsbeen aan ingehamerd ‘Paddenstoelen kunnen dodelijk zijn’. Mijn liefde voor paddenstoelen sedert het boek van Rob Chrispijn nog groter geworden, maar paddenstoelen plukken en eten, dat zal ik niet doen. Gelukkig gaat De Wandelende Fijnproever niet enkel over paddenstoelen. Dan had het ook wel een andere titel gehad, maar ik geef toe dat ik aanvankelijk behoorlijk misleid was. Anderzijds kies ik tegenwoordig met meer kunde en kennis ‘mijn paddenstoelen’ in de winkel. Dubbel genieten als je weet wat je eet !

Tweede verkeerde vooronderstelling bij de Wandelende Fijnproever: dat het ik veel te weinig kennis had om precies dàt plantje te vinden, of dat het zo zeldzaam zou zijn dat ik het bij mijn ‘gewone’ wandelingen nooit zou tegenkomen. Weerom verkeerd gerekend. In dit boek gaat het evengoed over witte dovenetel, brandnetel, daslook en kastanjes. Zelfs het alomtegenwoordige herderstasje staat erin. Om maar te zeggen: wandel 100 meter langs de berm en je vindt al tal van plantjes die je in gerechten kan verwerken.

O zo grondig

Ik heb nog nooit van Ria Loohuizen gehoord, maar ik denk dat ze behoorlijk perfectionistisch is. Ik kan mij zo voorstellen dat ze een paar keer het boek af had en toch weer van vooraf begon om te zien wat beter kon. Ze is niet over één nacht ijs gegaan. Wat een grondigheid. De Wandelende Fijnproever is geweldig gestructureerd en weet de balans te bewaren tussen teveel en te weinig informatie. Ik kon geweldig genieten van het hoofdstuk over wieren en zilte groenten. Ik ben er weinig mee bekend, maar ik heb een vermoeden dat die wieren steeds belangrijker zullen worden. Zo zijn er in Nederland al zeewierboerderijen. De schrijfster is de trend allicht voor.

Recepten !

Het dikste hoofdstuk is dat met recepten. Van sausjes, salades tot desserts. Ik dicht mezelf geen groot kooktalent toe, maar dit kan ik echt. Bovendien is het natuurlijk uiterst bijzonder als je iets kan serveren wat je enkele uren voordien hebt geplukt. Soms smaakt het best wel pittig !

Praktisch

Ria Loohuizen, De Wandelende Fijnproever is een uitgave van Fontaine Uitgevers.
Te koop bij o.a. Bol.com voor €29,99.

Ken je iemand die van de natuur houdt en graag kookt, dan lijkt mij dit een prima Kerstgeschenk ! Origineel is het zeker wel !

Groot Wandelboek Vlaanderen – de wandelmaand kan beginnen !

Oktober wandelmaand !

Natuurlijk is iedere maand goed om te wandelen, maar oktober is prima om er volop van te genieten. Het terrasjesweer is achter de rug en aan zee is het veel leuker om te wandelen dan wel op een strandstoel te liggen.  Traditioneel trakteer ik in oktober de lezers op tal van wandeltips. Er komen schitterende tochten aan, ik zal nog even uitleggen hoe je wel degelijk gpx-bestanden kan gebruiken zonder dat je in het bezit hoeft te zijn van een wandelgps én ik vertel je hoe zo’n wandeling je een prima maaltijd kan bezorgen, zomaar te pluk tijdens je wandeling !

Groot Wandelboek Vlaanderen

Ik begin met een boek waar ik verliefd op geworden ben. Het Wandelboek Vlaanderen beschrijft maar liefst 75 wandelingen. Wandelingen staan netjes per provincie geordend en bij elke tocht staan toeristische weetjes. Uiteraard is er ook aan de hongeren en dorstigen gedacht, wat dacht je !

Voor een groter overzicht: kijk even naar het filmpje hierboven. Het duurt nog geen 2 minuten. Ik blader met jou door het boek zodat je een prima indruk krijgt van wat dit Groot Wandelboek Vlaanderen te bieden heeft.

Doe jezelf een cadeau en trakteer je met dit boek op de beste (en goedkoopste !)  energizer ooit: de natuur !

Praktisch

Michel Cassaert, Groot Wandelboek Vlaanderen, Lannoo 2018, 460 blz.
Te koop bij o.a. Bol.com voor € 24,99. 

Terugblik september. Twee en een halve levensles.

 

Evalueren

Ik maak er te weinig tijd voor, tijd voor evaluatie. Terwijl dat echt belangrijk is om niet steeds opnieuw in dezelfde valkuilen te lopen. En trust me, ik heb daar echt wel talent voor, al troost ik mij (illusie ?) dat ik wel niet de enige zal zijn. Wordt het daarom net niet valkuil genoemd ?

Soit. Laat ik september evalueren. 2 grote lessen bracht september mij. Niet dat ik het nog niet wist, maar ik ze bijhouden, ergens in koppen van letters opschrijven !

Les 1: plannen wordt altijd beloond

Het is iets wat ik steeds meer doe. Plannen. Vergelijken met doelstellingen. Vroeger plande ik vooral mijn werk, waarbij het ‘betaalde werk’ altijd sowieso alle prioriteit kreeg en ‘de rest van mijn leven’ (klinkt als een dramaqueen) de overschotjes van tijd kreeg. Omdat ik niet altijd dat evenwicht wist te behouden.
Dat je evengoed ook totaal andere dingen best plant: zoals sociale contacten, zoals lange wandelingen, zoals een dagje weg met het lief of zelfs doodgewoon ‘lezen’. (Ja, dat wordt hier gepland !) en dat dat even ernstig is als je ‘werkplanning’. En niet, zoals ik wel eens durf te doen, dit soort plannen ‘wegvegen’ omdat die werkplanning plots urgenter lijkt.

Er valt nog veel winst te halen voor mij wat dit plannen betreft. Zo ben ik een lousy mealplanner en dat vertaalt zich dikwijls in een snelle hap en soms ook wel een hoop frustratie. Ik kies dan voor de makkelijkste en voor de hand liggende oplossing.

Het besef is de eerste stap.

Les 2:  Outdoor is instant happiness

Soms is het geluk niet ver te zoeken. Ik merkte deze maand meer dan ooit dat ‘buiten’ mij ontzettend veel energie geeft. Of ik nu een half uur ga lopen in ons dorp, de fiets uit de rekken haal ofwel ergens in ons mooie land (!) een dagje ga wandelen. Altijd, werkelijk altijd kom ik terug met pakken energie en is het leven lichter en mooier.

En dat te bedenken dat het enige wat ik hoef te doen, het openen van de deur is.
Hoeveel makkelijker kan het nog zijn ?

En dan dit nog (een moeilijke)

Een paar weken geleden was ik op zondag aan het lopen en genoot met volle teugen van de zon en de natuur. Er was op zich niets bijzonders aan, ik had een nieuw wegje in ons dorp ontdekt langs wijngaarden, het zonnetje scheen, knalblauwe hemel. Gewoon: perfect.

Ik liep en genoot. Tot ik de trilfunctie van mijn gsm voelde. Ik negeerde het maar ik vroeg mij toch af wie of wat het zou zijn. Na (letterlijk !) 200 meter verder te zijn gelopen was het een kakofonie van biepjes en trillingen. Alsof er plots een melding was dat de wereld zou vergaan. Ik stopte om te kijken. Helemaal uit mijn ritme en al zeker uit die weldadige toestand van genieten. Het was een whatsapp groepconversatie over iets van het werk dat totaal geen dringendheid had en waar ik zelfs niets kon aan toevoegen.

Toch keerde ik gestresseerd naar huis. Niet antwoorden leek alsof ik mensen in de steek liet. Dus ja, ik leefde in dubio. Anderzijds dacht ik: dit is erover (voor mij). Het is weekend. Er is intranet.

Het logische gevolg zou zijn dat ik Whatsapp uitschakel of gewoon van mijn telefoon gooi, maar dan loop ik aan tegen mijn eigen FOM (Fear of Missing Out). Gelukkig was het voor mij onmiddellijk duidelijk dat ik dit echt niet meer wou. Whatsapp compleet uitschakelen was echter een brug te ver.

De dochter bracht soelaas: dat je heel wat zaken kan aanpassen in Whatsapp zodat je zelf bepaalt wanneer je kijkt. In mijn geval heb ik voor heel wat groepen en contacten alles op ‘stil’ gezet, zowel auditief als wat het trillen betreft. Op die manier kan ik zelf beslissen wanneer ik ‘kijk’ en kan ik zorgeloos genieten van mijn loopje. Of iets anders. Om mij dan anderzijds wel weer volle aandacht op het werk te storten. Hoe dan ook: geen verdeelde aandacht meer !

Het brengt mij alvast een hoop rust. Nu nog hopen dat ik het volhoud !