Tagarchief: keuzes

Snapshot diary

Summer Snapshot Diary week #1/9 Ik heb me weer laten vangen

Eerste week van de vakantie en al in overdrive

Een mens zou denken dat hij in de vakantie was gas terug neemt en wat minder hooi op z’n vork neemt… Wel, ik dacht het niet! Ik word, zeker bij het begin van de vakantie, gewoonweg nog zenuwachtiger! Tijdens het werkjaar zijn er tal van projecten en ideeën die ik mentaal ‘naar de vakantie’ schuif, zoveel dat ik bij het begin al compleet overrompeld ben. Zaterdag, na 6 dagen verlof dus, zei ik tegen het lief dat ik het ‘ronduit niet zou halen’. ‘Wat dan? ‘, zei hij. ‘Alles wat ik nog moet doen !’.

De lat ligt te hoog

Ik las het al eens bij Kelly, de verhalen die een mens zichzelf wijsmaakt. Soms schrijf ik ze op tijdens de morning pages en besef dan hoe gek ze eigenlijk zijn.

  • Het excuus ‘geen tijd’ geldt niet in de vakantie
    Ik besef heel goed dat ik met 9 weken verlof ontzettend veel vakantietijd heb. In mijn hoofd is dat ondertussen bijna uitgegroeid tot schuldgevoel: ik kan immers tegen mezelf niet zeggen dat ik er begrip voor heb dat mijn huis niet 100% perfect is schoongemaakt, dat de zolder teveel rommel herbergt, dat ik niet genoeg gesport hebt, soit … Eigenlijk komt het er op neer dat ik in mijn hoofd een soort perfect plaatje heb van de vakantie. Alsof het vrijkomen van tijd meteen betekent dat ik werkelijk alles kan doen wat ik zou moeten doen.
    Deze week heb ik keihard gewerkt. Stukken harder dan tijdens het werkjaar. Tot ik uiteraard als een hoopje ellende in elkaar zakte met één en al ontgoocheling en oververmoeidheid : ‘ik haal het niet’.
  • Tijdens de vakantie moet je leuke dingen doen en je ontspannen
    Natuurlijk ben ik pro leuke dingen en ontspanning. Maar soms draait het hier toch nog altijd in de soep. Of loop ik toch zenuwachtig heen en weer (cfr. supra), waar ik mij dan wéér schuldig om voel.
    Bovendien is mijn lijst van ‘leuke dingen’ ook al oneindig, dat zomerverlof, hoe lang het ook is, is dat niet.

Ik geloof dat dat de twee grootste verhalen zijn waar ik tegenaan loop. Twee verhalen dat die je simpelweg kan samenvatten door ‘teveel willen’.

Week in beelden

Al bij al was het, los van mijn al te hoge verwachtingen, best wel een spannende week. De schoonpapa ligt in Gasthuisberg en door zijn leeftijd (bijna 90) worden alle vooruitzichten in voorwaardelijke zin verteld. Voor zowel het lief als ik was het een niet zo blij regelmatig terugzien van Gasthuisberg. Vorige zomer, net dezelfde tijd, begon immers de chemotherapie van Hugo. Wij hoopten op een zomer zonder Gasthuisberg, het regelmatig teruggaan naar Gasthuisberg herinnert ons aan de zware tijd net een jaar geleden.
Anderzijds beseffen wij hoe dankbaar we zijn. Het had allemaal anders kunnen lopen.

Ik genoot ontzettend van het goede weer. De zon blijft een gigantisch effect hebben op mijn gemoed. Het buiten ontbijten maakt me echt gelukkig. Evengoed het ‘kubben’ met de familie, oma inclusief !

Tijd is prioriteit

Natuurlijk is er méér tijd tijdens de vakantie. Tijd om ‘s avonds met het lief door het dorp te wandelen. Tijd om lang te tafelen. Toen ik een jaar of 24 was en heel ernstig tegen iemand zie dat ik geen tijd had voor iets, antwoordde die simpelweg met ‘Tijd is prioriteit’. Ik was er van onder de indruk en die zin is in mijn leven steeds weer teruggekomen. Het is niet bijster origineel en algemeen goed, maar uiteindelijk komt het daar wel op neer.

Als ik zo gejaagd ben en continu het gevoel heb tijd te kort te hebben, zou het dan niet kunnen dat ik te weinig werk maak van prioriteiten? (Of er teveel heb, maar dat is toch wel hetzelfde als er géén hebben? ).

Deze tweede week verlof begin ik vast met deze gedachte: er is tijd genoeg. Kies je prioriteiten !

Fijne zomerdagen toegewenst !

kanker na de chemotherapie

Wat na de chemo ?

Van hot topic naar taboe

Tik het woord ‘kanker’ in de zoekbalk hier rechtsboven en je krijgt best wat hits. Ik heb er zelfs een hele sidepage aan gewijd. De kanker trad hier binnen rond mei 2018 en kreeg een vervolg in delen. Chemo, elke 14 dagen. Zes maand lang.

En toen was het gedaan. Gedaan met de chemokuren en het tweewekelijks bezoek aan Gasthuisberg. Gedaan met de kanker. Zo leek het toch. De laatste arts was bijna zo bot om ons te vragen wat daar eigenlijk kwamen doen, bij de laatste consult op Gasthuisberg midden december.

Daarmee leek het verhaal ook afgesloten. Het lief wou af van het label ‘kanker’ en pikte vervolgens de draad op waar hij ‘m in mei had laten liggen. Méér nog, zijn energie leek geen grenzen te kennen, zijn goesting onoverwinnelijk, hij ging terug aan het werk en combineerde dat met sporten, met nieuwe projecten, kortom, met heel, heel veel.
Het woord kanker viel hier niet meer. Ik voelde hoe het een taboe werd. Maar ik begreep het wel.

Het kan (snel) verkeren

Nu kunnen we wel doen alsof de kanker er niet meer is (en daar gaan we ook van uit), ergens in hoofden van geleerden is beslist dat je pas na 5 jaar kankervrij wordt verklaard. Ondertussen is het natuurlijk geen afwachten, het is verder gaan met je leven. Hier thuis met het explicitiete taboe, onderhuids met de angst die zomaar de kop kan kopsteken. Net als die kanker trouwens. Het kan alle kanten uit.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat niet weegt. Soms motiveert het mij om extra te genieten en dankbaar te zijn. Soms ook maakt het mij triest en onzeker. Het kan snel verkeren. Eender welke kant.

Onzichtbaar

Hoeveel liters of zeg maar emmers er in het lief z’n lijf zijn gegaan weet ik niet, maar het zijn er veel. Dat laat sporen na. Vermoeidheid. Een spijsvertering die niet altijd op naar wens verloopt. Een gevoelige huid. De lijst is lang.
Maar voor de rest lijkt alles normaal.

Kanker, zoals het bij het lief is, zie je niet. Hij heeft een goede dos haar. Hij is bewegelijk. Hij kan meestal eten wat hij wil.

Het lijkt alsof er niets geweest is.

Een rimpel in het water, een bries over het meer.

Er zijn sterke onderstromen en soms ballen de wolken zich samen boven het water. Komt er storm, of gaat het voorbij ? Wordt het lente of herfst ?

Je ziet niets, maar hij is bij tijden nog heel moe. Of die darmen willen weer niet mee. Omdat we het zo gewoon zijn merken we het nog nauwelijks dat het niet normaal is. Soms lukt het niet zo goed, op het werk, thuis, met alles wat er om handen is. Dan wordt het teveel en is volhouden. Tot het weekend.

Is het lief te snel terug aan het werk gegaan ? Nauwelijks een maand na zijn laatste chemo van 12 keer 46 uur ? Daar valt niet op te antwoorden. Thuis zitten kost ook energie. Net als het gebrek aan sociaal contact.

Ons leven is veranderd

Tot op vandaag kan ik niet zeggen hoe zeer en in welke mate. Maar dat ons leven veranderd is, is zeker. Zowel bij hem als bij mij. Wij kiezen resoluter voor geluk. Het is een torenhoog cliché, maar met die kanker kwam het besef dat het leven kort kan zijn. En vervolgens schemert altijd de vraag

Wat wil je doen met dit leven, de tijd die je krijgt ?

Het lief is daarin resoluter dan ik. Het lief wacht niet meer. Hij doet. Hij kiest. ‘Later’ is relatief. Later komt misschien nooit. Je weet niets over later.
Ik ben nog in volle lering. De lering dat iedere dag een niet te missen kans is. Niet te missen als in ‘nooit meer in te halen’. Ik leerde voor mezelf dat dat helemaal niet betekent dat er van alles gedaan moet worden of dat ik in continue stress van ‘missing out’ leef, maar net omgekeerd: dat ik beter de tijd niet door mijn vingers laat glijden door dingen die mij niet warm of koud maken, tijd die mij niet gelukkiger maakt.

Bewuster leven

Daar zijn we beiden heel erg mee bezig. En wat we nog willen doen met dat leven, met iedere dag. Ik stel mij vragen die ik vroeger niet stelde. Deels omdat ik genoodzaakt ben ze te stellen. Choose your battles: of anders gezegd, wees je bewust waar je je tijd en energie in steekt. Voor mij betekent dat loslaten wat geen energie geeft, wat afmat, wat eigenlijk niets opbrengt en anderzijds kiezen voor wat energie geeft.
Niet toegeven aan de angst voor de toekomst, want die is er wel.


Kiezen voor het leven, volop leven.

Soms betekent dat languit in de zetel met een geweldig goed boek. Wandelen in de natuur. Drie uur tafelen en nog niet uitgepraat raken. De knuffel ‘s morgens in bed. De kus voor het huis wordt verlaten. “Ik zie je graag” zeggen en beseffen: zo dankbaar om dit leven.

No-spend month

Januari: no spend en andere experimenten

De eerste maand van het jaar is voor veel mensen de maand van goede voornemens en hier was dat niet anders. Behalve voornemens, wou ik ook een paar experimenten doen. Ik legde mezelf geen druk op – vandaar dat ik er niet over schreef – en zou enige mildheid ten aanzien van mezelf tonen. Experimenten oké, er ongelukkig door worden, nee.

No spend month

Eerste experiment: geen onnodige uitgaven in januari. Concreet betekent dit om niets te kopen dat ‘extra’ was of luxe. De gewone boodschappen werden dus gedaan en aangezien wij zo ongeveer 1 keer per week een dessertje kopen bleef dat ook. Er werden evengoed broodje gekocht in het weekend, maar geen kleren, geen boeken, geen ‘extra’s.

Het resultaat

Iedere avond zette ik een kruisje als het mij gelukt was om niets extra / onnodig te kopen. Je kan het op de foto niet goed zien, maar het is 3 keer niet gelukt, of eigenlijk 2 keer, je mag zelf oordelen

  • een uitgebreid ontbijt met collega’s
  • een nieuw armbandje voor mijn uurwerk
  • een nieuw badpak

Het eerste, dat was niet nodig. Voor het congres begon kregen we immers ook koffie. Maar ik was mild en ging voor de gezelligheid onder collega’s.
Het tweede, dat was volgens mij ‘noodzakelijk’. Het bandje van mijn uurwerk was kapot en ja, ik ben nogal verzot op mijn Garmin VivoActive.
Het derde, dat was de meest leerrijke, want dat badpak had ik echt niet nodig. Het was (is) mooi maar ik kan een kwartklas van badpakken voorzien.

Ik kocht gezondheid en de zomer

Ik heb het gekocht toen ik ziek in de zetel lag terwijl het buiten regende en koud was. Ik ‘kocht’ in zekere zin de lente en de zomer. Ik kocht mijn verlangen om gezond te zijn en zag mezelf volop genieten van zwembad.

Alle kenmerken van een emokoop dus. Het is geen miskoop en het was ‘een soldeke’, maar het leert me dat wanneer ik mij niet goed voel de ‘wilskracht’ serieus onder druk wordt gezet en enige ‘troostkoop’ mij niet vreemd is. Daar wil ik wel bewuster mee omgaan. De aankoop wou immers een behoefte vervullen die het niet deed.
Het hielp ook dat ik mijn valkuilen in het kopen ken.

No spend month: kruisjes zetten loont

Ik merkte dat het kruisjes zetten best motiverend was. Het niet onderbreken van de lijn was belangrijk in deze no spend month. Het ging behoorlijk gemakkelijk. Dit hielp me verder nog bij de challenge

  • het was overzienbaar in tijd
  • ik vond dat mijn welbevinden er niet mocht onder lijden. Zou het niet lukken, dan was dat ook oké.

En dan in februari vollen bak ?

Ik geef toe dat ik bij het begin van februari toch een beetje losser met de centen was, al viel dat heel erg mee. Het is ook niet zo dat ik nu het gevoel heb dat er een inhaalbeweging nodig is.

Ik heb niet veel nodig

Wat ik leerde tijdens de no spend month is dat ik weinig nodig heb en dat het mij vrij makkelijk lukt om nee te zeggen. Dat betekent niet dat ik vanaf nu terrasje meer zal doen of op restaurant en al helemaal niet dat ik geen boeken meer zal kopen of plots zo zuinig mogelijk zal leven. Dat hoeft ook niet.

Kies voor geluk

Uiteindelijk gaat het daarom. Te kiezen voor geluk. Het ontbijt met collega’s was een geluksmomentje. Ik weet zeker dat ik zal genieten van het badpak. Maar het hoefde niet. Ik zal er niet beter of met meer plezier om zwemmen.

Loslaten en je eigen pad ontdekken

Samenvatting : Eva Daeleman, bekend om haar radiowerk liep tegen een burn-out aan. In dit boek schrijft ze over haar ervaringen nà de burn-out, hoe ze durft te kiezen voor nieuwe wegen die meer bij haar passen. Nieuwe wegen betekent ook loslaten en risico’s durven nemen. Maar het kan. Bewijs is dit boek.

Loslaten

Er is een collega op het werk die nu en dan een liedje voor mij zingt. Niet van begin tot einde, maar enkel het refrein. Hij zingt ‘Laat het los’ van Marco Borsato. Echt over praten doen we niet, maar we verstaan elkaar wel in dat refrein.

Hij ziet het aan mijn gezicht, hoe ik gevangen in mijn hoofd vol gedachten zit en er weinig licht schijnt.

Laat het los, zingt hij met een glimlach. Ik glimlach, net op het moment de bel afgaat als call of duty en ik de leerlingen weer mag begroeten.

Ik ben een beetje lichter geworden. Dankjewel collega.

Laat het los.

Eva Daeleman, Omdat het kan, uitgeverij Horizon, te koop bij o.a. Bol.com voor € 21,99