kanker na de chemotherapie

Wat na de chemo ?

Van hot topic naar taboe

Tik het woord ‘kanker’ in de zoekbalk hier rechtsboven en je krijgt best wat hits. Ik heb er zelfs een hele sidepage aan gewijd. De kanker trad hier binnen rond mei 2018 en kreeg een vervolg in delen. Chemo, elke 14 dagen. Zes maand lang.

En toen was het gedaan. Gedaan met de chemokuren en het tweewekelijks bezoek aan Gasthuisberg. Gedaan met de kanker. Zo leek het toch. De laatste arts was bijna zo bot om ons te vragen wat daar eigenlijk kwamen doen, bij de laatste consult op Gasthuisberg midden december.

Daarmee leek het verhaal ook afgesloten. Het lief wou af van het label ‘kanker’ en pikte vervolgens de draad op waar hij ‘m in mei had laten liggen. Méér nog, zijn energie leek geen grenzen te kennen, zijn goesting onoverwinnelijk, hij ging terug aan het werk en combineerde dat met sporten, met nieuwe projecten, kortom, met heel, heel veel.
Het woord kanker viel hier niet meer. Ik voelde hoe het een taboe werd. Maar ik begreep het wel.

Het kan (snel) verkeren

Nu kunnen we wel doen alsof de kanker er niet meer is (en daar gaan we ook van uit), ergens in hoofden van geleerden is beslist dat je pas na 5 jaar kankervrij wordt verklaard. Ondertussen is het natuurlijk geen afwachten, het is verder gaan met je leven. Hier thuis met het explicitiete taboe, onderhuids met de angst die zomaar de kop kan kopsteken. Net als die kanker trouwens. Het kan alle kanten uit.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat niet weegt. Soms motiveert het mij om extra te genieten en dankbaar te zijn. Soms ook maakt het mij triest en onzeker. Het kan snel verkeren. Eender welke kant.

Onzichtbaar

Hoeveel liters of zeg maar emmers er in het lief z’n lijf zijn gegaan weet ik niet, maar het zijn er veel. Dat laat sporen na. Vermoeidheid. Een spijsvertering die niet altijd op naar wens verloopt. Een gevoelige huid. De lijst is lang.
Maar voor de rest lijkt alles normaal.

Kanker, zoals het bij het lief is, zie je niet. Hij heeft een goede dos haar. Hij is bewegelijk. Hij kan meestal eten wat hij wil.

Het lijkt alsof er niets geweest is.

Een rimpel in het water, een bries over het meer.

Er zijn sterke onderstromen en soms ballen de wolken zich samen boven het water. Komt er storm, of gaat het voorbij ? Wordt het lente of herfst ?

Je ziet niets, maar hij is bij tijden nog heel moe. Of die darmen willen weer niet mee. Omdat we het zo gewoon zijn merken we het nog nauwelijks dat het niet normaal is. Soms lukt het niet zo goed, op het werk, thuis, met alles wat er om handen is. Dan wordt het teveel en is volhouden. Tot het weekend.

Is het lief te snel terug aan het werk gegaan ? Nauwelijks een maand na zijn laatste chemo van 12 keer 46 uur ? Daar valt niet op te antwoorden. Thuis zitten kost ook energie. Net als het gebrek aan sociaal contact.

Ons leven is veranderd

Tot op vandaag kan ik niet zeggen hoe zeer en in welke mate. Maar dat ons leven veranderd is, is zeker. Zowel bij hem als bij mij. Wij kiezen resoluter voor geluk. Het is een torenhoog cliché, maar met die kanker kwam het besef dat het leven kort kan zijn. En vervolgens schemert altijd de vraag

Wat wil je doen met dit leven, de tijd die je krijgt ?

Het lief is daarin resoluter dan ik. Het lief wacht niet meer. Hij doet. Hij kiest. ‘Later’ is relatief. Later komt misschien nooit. Je weet niets over later.
Ik ben nog in volle lering. De lering dat iedere dag een niet te missen kans is. Niet te missen als in ‘nooit meer in te halen’. Ik leerde voor mezelf dat dat helemaal niet betekent dat er van alles gedaan moet worden of dat ik in continue stress van ‘missing out’ leef, maar net omgekeerd: dat ik beter de tijd niet door mijn vingers laat glijden door dingen die mij niet warm of koud maken, tijd die mij niet gelukkiger maakt.

Bewuster leven

Daar zijn we beiden heel erg mee bezig. En wat we nog willen doen met dat leven, met iedere dag. Ik stel mij vragen die ik vroeger niet stelde. Deels omdat ik genoodzaakt ben ze te stellen. Choose your battles: of anders gezegd, wees je bewust waar je je tijd en energie in steekt. Voor mij betekent dat loslaten wat geen energie geeft, wat afmat, wat eigenlijk niets opbrengt en anderzijds kiezen voor wat energie geeft.
Niet toegeven aan de angst voor de toekomst, want die is er wel.


Kiezen voor het leven, volop leven.

Soms betekent dat languit in de zetel met een geweldig goed boek. Wandelen in de natuur. Drie uur tafelen en nog niet uitgepraat raken. De knuffel ‘s morgens in bed. De kus voor het huis wordt verlaten. “Ik zie je graag” zeggen en beseffen: zo dankbaar om dit leven.

2 reacties op “Wat na de chemo ?

  1. Kanker is een gemeen loeder, call it what it is. Eens in je leven, verdwijnt het nooit meer. Jullie verhaal is het verhaal van veel ‘behandelde’, ‘genezen’, patiënten. Ik heb al vaak gezegd tegen lotgenoten die een succesbehandeling hebben gehad: ik ben veel gemakkelijker. Door meteen het vonnis ‘ongeneeslijk’ te krijgen, hoef ik me de vraag niet te stellen of de kanker ooit terugkomt… Die blijft bij mij tot het eind. En omdat ik dus daar de focus niet moet op leggen, komt er ruimte vrij in hart en hoofd voor andere dingen…

    Chemo is ook zo’n ding. Altijd weer hoor ik mensen zeggen dat ze na jaren nog last hebben, ze zijn nooit meer dezelfden. En inderdaad, als je haar hebt, en er ‘goed’ uitziet, creëert dat een bedrieglijk beeld naar buiten toe. En een soort eenzaamheid… Da’s de reden waarom we in Roeselare een inloophuis opgezet hebben, met als enige doel: ont-moeting… met lotgenoten die het wél kennen. En buiten de kliniek! De respons is groot, de behoefte dus ook, blijkbaar. Zowel bij patiënten als ex-patiënten als familie…. Geen therapie, vergaderingen, infosessies, maar gewoon rond de tafel zitten of in een zetelke en babbelen…. zo banaal, maar zo belangrijk…

    Je voelt daar: you never walk alone. Misschien is er in jullie contreien ook zo’n initiatief? Kan helend zijn, mits je er behoefte aan hebt…

    En nu en dan eens de middelvinger opsteken naar die ziekte die je alle macht ontneemt, om een beetje macht terug te pakken. Dat helpt ook 😉

    Lots of love
    Sam

    1. Thanks Sam ! Hugo heeft lotgenoten gezocht en niet gevonden. Hij ging naar een bijeenkomst op GHB en toen bleek dat de samenkomst niet doorging wegens ‘geen intresse genoeg’. Ze waren hem wel vergeten te verwittigen (sic!).
      Momenteel volgt hij KanActief, een soort revalidatie/sportprogramma voor mensen met kanker. Hij is daar positief over.
      Maar jullie huis lijkt mij geweldig ! Ook al omdat er familie mag komen, want ook dat is eenzaamheid.
      Gelukkig is ons verhaal er ook een van liefde en vriendschap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.