Tagarchief: 1000 vragen

1000 vragen

1000 vragen #127 Word je snel verliefd ?

verliefd

Hopeloos verliefd

Ik word niet snel verliefd, ik kan de keren op 1 hand tellen (uitgezonderd de lagere schooltijd), maar o wee als ik verliefd word. Dan is het werkelijk  h o p e l o o s  ! ! !
De tijd valt als het ware stil, ik kan niet meer eten (ik leef van de liefde), de wereldvrede is nabij (de roze bril), ik kan niet meer slapen (energie met bakken) en de creativiteit raast door mijn bloed (poëzie, schilderen, tekenen, wat je maar wil). Het is bijna een medische aandoening !

Ziek van liefdesverdriet

Ik ben dan ook al ziek geweest van liefdesverdriet. Oké, dat was nog in mijn studententijd, maar echt, toen mijn toenmalig lief andere oorden wou opzoeken verging de wereld. Ik was o zo de kluts kwijt dat er werkelijk niets meer met mij aan te vangen was. Zo erg dat een wijs iemand (dat gaat zo als je studeert) mijn ouders aanraadde dat ik zou rondtrekken met rugzak en tent om ‘mezelf terug te vinden’. Ik besef dat dat o zo dramatisch klinkt, maar het heeft mij om nooit of te nimmer te lachen met ‘jong liefdesverdriet’. En al helemaal niet met liefdesverdriet van jongeren. Mijn eerste grote liefdesverdriet kwam toen ik al een twintiger was, en dat was behoorlijk heftig, dus hoe erg moet dat niet zijn als je nog op de middelbare schoolbanken zit ?

For ever and ever

Zo hevig die verliefdheid is, evengoed is de duur ervan. Het gaat gewoon niet over. Naderhand kan ik wel weer normaal ademen het leven stabiliseert (gelukkig, want zo’n verliefdheid kost nogal wat energie), maar de verliefdheid blijft. Misschien ligt dat ook aan het lief natuurlijk. Ik kan nog altijd emotioneel worden als ik aan vrienden iets vertel over onze eerste ontmoeting, of over wie het lief voor mij is.
Die bakken energie, die uitbarsting van creativiteit, dat is spijtig genoeg weg. Als ik zie wat ik in die perioden voor elkaar kreeg, dan snap ik héél goed dat verliefdheid een hoop chemie is.

Gelukkig is er nu de liefde. De rust. Die haven waar het goed toeven is.

1000 vragen

1000 vragen #126 Wat koop je met je laatste 10 euro ?

Het lijstje

Ik wist eigenlijk onmiddellijk (gesteld zijnde dat aan alle fysieke behoeften werd voldaan en ik dus een dak boven mijn hoofd had, kleren aan mijn lijf en eten in mijn maag) wat ik zou kopen. Alleen… viel dat even tegen ! 10 euro is echt niet veel. Zo had ik véél liever gebonden notitieblok gehad, maar zelfs met de goedkoopste van de Hema raakte ik er niet.

Dit is mijn lijstje:

Ik veronderstel dat het een beetje weergeeft wat mijn grote passies zijn: lezen en schrijven. Het boek Karamazov heb ik al gelezen maar ik zou er best wel mijn laatste ‘groot’ geld aan willen geven.

Ik vond het best wel een leuke oefeningen. Het lijkt simpel, maar tien euro is niet veel en wat betekent dat: ‘je laatste 10 euro’. Wellicht dat het de laatste keer is dat je zelf dingen mag kiezen om te kopen, helemaal uit de bol mag gaan.

Wel, dit was het dus.

Ik ben best wel benieuwd wat andere mensen zouden kopen. Van het lief kan ik het al raden: een goed biertje en een zak chips x 2, want ik denk dat hij met € 5 anders wel toekomt. Ons dochter zou wellicht haar laatste € 10 aan een maand Spotify besteden, gek als ze is van goede muziek. Ik verdenk (!) onze zoon ervan dat hij dat – verstandig en rationeel als hij is – zou beleggen. Hij denk dat hij zou zien waar zijn geld kan opbrengen. (Verstandige jongen, ja, ik zou dat dus niét doen).

En jij ?

 

1000 vragen

1000 vragen #125 Welk oud zeer heb je ?

Als een wonde die nu en dan weer helemaal openscheurt

Oud zeer is als een wonde die nu en dan weer helemaal openscheurt. Niet altijd. Soms is het littekenweefsel een zachte herinneringen. Dan kan ik er naar kijken maar functioneer  ik verder prima. Het is er, en het maakt me tot wie ik ben. Met alle licht en duister.

Soms jeukt het ook. Omdat er iets gezegd wordt. Omdat het terug in het heden wordt gebracht. En dan weer barst het open. Roert het, ontsteekt het. Omdat ik denk ‘niet weer’.

Dat oud zeer

1000 vragen

1000 vragen #123 Zeg je altijd wat je denkt ? Nog altijd teveel

Ik babbel teveel

Althans, tegen het lief. Het lief is de stilte zelf. Eén en al gehoor. Altijd een luisterend oor, een glimlach, een flinke vleug humor als aan dat babbelen van mij geen einde komt. Het is namelijk zo: ik wil het liefste zoveel mogelijk delen met het lief. Het lief is mijn toetssteen, mijn ‘even checken’, mijn intellectuele uitdaging en dikwijls ook mijn kompas. Allerlei gedachten en redeneringen rollen door mijn hoofd en dan wil ik dat toch maar het liefste met hem delen, weten wat hij er van denkt. Géén goedkeuring, maar wel een soort negenproef. Of het wel allemaal steek houdt wat ik denk.

Het lief zegt weinig, maar zit er altijd recht op. Hij vindt de rode draad in het kluwen van mijn denken, als ik vastzit in ideeën en overtuigingen, dan stelt hij net dié vraag waardoor ik weer verder kan.

Dus ja, wat het lief betreft zeg ik, wellicht meer dan hem lief is, wat ik allemaal denk. En dat is véél, heel véél.

Er is altijd een andere kant die ik niet ken

Maar voor de rest merk ik dat ik steeds minder zeg wat ik denk. Ik vrees (ja, vrees !) dat het een kenmerk van ouder worden is. Wanneer ik sommige commentaren op Facebook lees schrik ik dikwijls van de heftigheid. Ja, daar wordt gezegd wat er gedacht wordt. Mensen met een heel duidelijke mening.

Ik heb dikwijls niet echt één mening. Ik dénk wel van alles, maar meteen stel ik mijn eigen denken in vraag. Want dan bekijk ik het weer van een andere kant en denk ik: tja, dat is ook wel waar en na verloop van tijd wordt er zo geschaafd aan mijn mening en zoveel aan toegevoegd dat die mening één complex verhaal wordt, waarvan ik weer twijfel of ik toch wel alles heb gezien.

Hoe heviger andere mensen een mening over iets hebben, hoe meer ik zwijg. Wellicht omdat sterke meningen mij onzeker maken. Zeker als het gaat over sterke negatieve meningen, die toch grotendeels de meerderheid vormen. De anderen hebben het niet goed gedaan, de anderen zijn verkeerd, de anderen moeten dit of dat …

Wat mezelf betreft zou ik liever nog stiller worden, méér nadenken voor ik iets zeg. Eenmaal iets op tafel kan het immers alle kanten op. Ook de verkeerde kant. Dan moet er soms uitleg volgen, is het niet duidelijk, wordt het verkeerd begrepen.

Dus ja, liever wat stilte hier. Stilte van mijn kant.
Of bewijst deze blog weer net het omgekeerde ?