Categorie archief: kinderen

1000 vragen

1000 vragen #126 Wat koop je met je laatste 10 euro ?

Het lijstje

Ik wist eigenlijk onmiddellijk (gesteld zijnde dat aan alle fysieke behoeften werd voldaan en ik dus een dak boven mijn hoofd had, kleren aan mijn lijf en eten in mijn maag) wat ik zou kopen. Alleen… viel dat even tegen ! 10 euro is echt niet veel. Zo had ik véél liever gebonden notitieblok gehad, maar zelfs met de goedkoopste van de Hema raakte ik er niet.

Dit is mijn lijstje:

Ik veronderstel dat het een beetje weergeeft wat mijn grote passies zijn: lezen en schrijven. Het boek Karamazov heb ik al gelezen maar ik zou er best wel mijn laatste ‘groot’ geld aan willen geven.

Ik vond het best wel een leuke oefeningen. Het lijkt simpel, maar tien euro is niet veel en wat betekent dat: ‘je laatste 10 euro’. Wellicht dat het de laatste keer is dat je zelf dingen mag kiezen om te kopen, helemaal uit de bol mag gaan.

Wel, dit was het dus.

Ik ben best wel benieuwd wat andere mensen zouden kopen. Van het lief kan ik het al raden: een goed biertje en een zak chips x 2, want ik denk dat hij met € 5 anders wel toekomt. Ons dochter zou wellicht haar laatste € 10 aan een maand Spotify besteden, gek als ze is van goede muziek. Ik verdenk (!) onze zoon ervan dat hij dat – verstandig en rationeel als hij is – zou beleggen. Hij denk dat hij zou zien waar zijn geld kan opbrengen. (Verstandige jongen, ja, ik zou dat dus niét doen).

En jij ?

 

Snapshot diary

Snapshotdiary week 13/2017 – klassenraden en laatste loodjes

snapshoit diary
Hard werken dus ook zelfzorg : lekker eten en ontbijten, de eerste keer een rokje aan (lente !) en eindigen in schoonheid, Zeeland dus !

Klassenraden: iedereen over dezelfde lat ?

Het was aftellen naar vrijdag. Voor al mijn collega’s denk ik. De verbetermarathons hadden vele collega’s murw geslagen en toen kwamen nog de klassenraden, lees : vergaderen van 8 uur 15 tot zo’n uur of 15 en dat twee dagen lang. Ernstige klassenraden want voor vele leerlingen wordt op dit moment een blik op hun toekomst gegund. Gigantische ernst, zeker met het toenemende aantal zorgleerlingen die allemaal een eigen aanpak vragen. Altijd opnieuw is het balanceren op een geweldig slappe koord : moeten leerlingen met beperkingen over dezelfde lat ? In hoeverre zijn hun resultaten beïnvloed door hun beperking ? Zouden ze het zonder die beperking beter doen ?
Het zijn vragen waar niemand ooit een helder antwoord  op heeft. Wat met leerlingen wiens ouders door een vechtscheiding gaan ? Die heeft officieel geen ‘beperking’ maar het staat voor zich dat zo’n leerling niet optimaal presteert.
Door het volgen van een procedure proberen we zo’n goed mogelijk beeld te krijgen.

De dagen van klassenraden zijn de zwaarste van allemaal.

De vakantie is in aantocht

En toen was het plots gedaan. De laatste leerling (nummer 24 !) van klas F werd besproken en de papieren werden verzameld. Nu nog een pak papieren ordenen en dossiers aanvullen. Maar oef, de zwaarste dagen waren voorbij.

Ik heb geweldig afgeteld naar de vakantie. Ik wou maar één ding : het hoofd compleet vrij maken ! Het plan om naar de Opaalkust te gaan werd afgevoerd en vervangen door Zeeland. Een veilige keuze en … Zeeland stelt nooit teleur !
Het werd Vlissingen, met een camping die een eigen deurtje heeft naar het strand.

Benoeming tot tolk

Op zondag fietste ik al richting Veerpont (Vlissingen/Breskens) waar ik als tolk fungeerde voor twee Oostvlaamse dames die de bestelling van een broodje en een ijsje maar niet gemaakt kregen. Het was een scène die zo in Mister Bean zou kunnen, het ene misverstand na het andere werd er aan elkaar gerijgd. Uiteindelijk benoemde ik mezelf tot tolk.

Alles valt hier op zijn plaats

En verder is hier alleen… Zeeland. Het is diepe liefde tussen ons. Hier komt mijn geest tot rust, everything makes sense here. 

De voorbije weken waren het maar saaie en wkeinig energieke snapshot diary’s. Ik hoop dat Zeeland daar wat verandering in brengt ! Ik laat jullie alvast meegenieten. Dat kan trouwens makkelijk via Instagram.

Heb je nog geld over dit jaar ? Budgetteren voor 2017

budget

Het maken van een begroting

Daarnet een jaarlijks wederkerend taakje afgewerkt waar ik tegenop zag : het opmaken van de begroting van 2017.  Ik had al door dat het positief zou uitvallen, wat mij tot de grootste politica ever maakt volgens het lief. En ja hoor, het bleek inderdaad zo ! We hebben minder uitgegeven dan voorzien, al was dat geen echte doelstelling. Als we al met geld bezig zijn dan is dat vooral inzicht en planning zodat we alles kunnen blijven doen wat we willen doen en voor geen nare verrassingen staan.

Het resultaat

Twee ‘rode’ posten (in excel ‘voorwaardelijk rood gemarkeerd omwille van teveel uitgegeven), zijnde het vakantiebudget. We hebben over alle vakanties én een volledig jaar 50 euro extra uitgegeven. Dat vinden we behoorlijk verwaarloosbaar, dat komt op nog geen 5 euro per maand). Hoe dan ook, voor volgens jaar is de post ‘vakantie’ verhoogd. Verder zijn onze dagelijkse kosten verlaagd. We hebben zelfs minder water verbruikt. Ook geen doelstelling. En door het afzeggen van een weekabonnement dar ons meer irriteerde (het opstapelen van ongelezen magazines) zagen we ook daar een overschot.
De getallenfreak in mij is content.

Het maken van een begroting

Ik legde het vorig jaar al eens uit hoe wij budgetteren en zo’n begroting maken. Alle ‘grote’ kosten worden opgeteld over een heel jaar en verdeeld over 12 maanden. Dat bedrag zetten we maandelijks ‘apart’ zodat wanneer bv. Vader Staat ons vraagt om de onroerende voorheffing te betalen, wij niet achterover vallen.

De grootste slokkop

Maak u geen illusies over gratis onderwijs en al helemaal niet bij kotstudenten. Het moge duidelijk zijn, twee kotstudenten zijn zware uitgaven. Ik vrees dat je al een héél hoog inkomen moet hebben om daarvoor je spaarboek gerust te kunnen laten. Gelukkig weet je dat tenminste op voorhand. Wij dénken ook dat onze kinderen het niet al te bont maken in hun uitgaven, maar echt weten doen we niet. Kwestie van vertrouwen ook en ook hen leren omgaan met geld. (Meer weten hoeveel het kost ? Lees hier).

Wat mij toch wel verwondert is het aandeel van verzekeringen. Ik heb niet de indruk dat wij angsthazen zijn en de meeste verzekeringen zijn trouwens verplicht (ja toch ?) maar ik begrijp waarom onze verzekeraar niet alle facturen in één maand stuurt. Het is maar als je het optelt dat het opvalt. We zouden natuurlijk onze verzekeringen kunnen herzien en zien of het ene product bij aanbieder a niet goedkoper is dan bij aanbieder b, maar wij redeneren dat we ook willen betalen voor gemak.

Is dat niet stresserend, budgetteren ?

Integendeel. Alles is voorzien en is gebaseerd op reële uitgaven. Hebben we meer uitgegeven (cfr. vakantie) dan voorzien en vinden we dat oké, dan wordt dat budget gewoon verhoogd. Blijkt op het eind van de rit een bepaalde post uit de pan te zwieren, dan zullen we dat toch eens bekijken.  En nee, wij kijken niet alle uitgaven na, wij schrijven niet elke aankoop op. Eén keer per maand ben ik er mee bezig, dankzij een goede excelsjabloon die ik maakte is het op 30 minuten per maand gepiept. Het lijkt mij véél stresserender een factuur in je brievenbus te krijgen en vast te stellen dat je dat compleet vergeten was of dat het momenteel wel heel slecht valt.

Goed begin voor 2017

Ik raad het dus iedereen aan om te budgetteren. Tegenwoordig bieden banken gratis software aan die je uitgaven naar categorieën markeren. Op die manier ken je exact zien hoeveel je aanvoeding, vervoer etc. uitgeeft. Wij houden het bij excel.
Omgaan met geld is een beetje zoals omgaan met eten en drinken. Als je totaal niet beseft wat je naar binnenwerkt (Mindless eating) ben je dik voor je het weet. Met geld is het eender. Inzicht is dikwijls de eerste stap.

Veel succes met alle financiële plannen in 2017 !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #15 wanneer was je laatste keer in een pretpark ?

Geweldige herinneringen aan pretparken

Mijn ouders waren fan van pretparken. Niet dat ze zich maar aan één attractie waagden, dat deden ze echt niet, maar pretparken waren een excuus om samen met vrienden een hele dag weg te gaan. Zij brachten hun kinderen mee en ik had meteen schitterend gezelschap.

Pretparken in Spanje

Met diezelfde vrienden gingen mijn ouders trouwens ook op reis. Jaren richting Barcelona. Wat zeg ik ? Een kwart van mijn leven. Ongeveer mijn hele jeugd bracht ik ‘s zomers gedeeltelijk in de schaduw van de mooiste stad van Europa door. In de schaduw, ja, want wij logeerden aan de zee, op een busrit van Barcelona weg.
Barcelona had toen 2 pretparken waar wij traditiegetrouw naartoe gingen. Montjuich en Tibidabo. Enig zoek werk leert me dat Montjuich blijkbaar niet meer bestaat en dat kan ik wel begrijpen. Twee pretparken in een stad is misschien iets van het goede teveel.
Maar Tibidabo bestaat nog wel degelijk. Ik ben er een aantal jaren geleden nog naartoe gegaan. Je hoeft niet eens in het rad om te genieten van een prachtig zicht over de stad.

pretparken : TIbidabo in Barcelona

En zo ging het jaren door, op reis, de Efteling, PhantasiaLand, mijn ouders hadden er wel een zwak voor. Ook Walibi en Bellewaerde werden veel bezocht.

Met de Lada naar Aqualibi

Eenmaal ik studeerde ging ik nog nauwelijks naar een pretpark. Dat leek verleden tijd. Ik had een baan en pretparken leken me iets voor ouders met kinderen. Dat was natuurlijk buiten Aqualibi gerekend. Geen idee of dat telt als pretpark, als late twintiger hadden Mieke en ik een abonnement op Aqualibi. Iedere woensdag reden we er- met de Lada van haar moeder, een avontuur op zich ! –  naar toe. We hadden het zwembad bijna geheel voor ons alleen en zeker al de wildwaterbaan. Woensdag na woensdag, om te eindigen in het bubbelbad en te drogen onder de zonnebank. Was dat heerlijk zeg. Het is een van mijn leukste herinneringen.

Terug met de eigen kinderen

En toen lag het even stil. Toch wat de spannende attracties betreft.  De dierentuin kreeg de voorkeur. Eenmaal onze kinderen tieners namen ze met vrienden de trein naar Walibi. Voorbij tijd van de pretparken.

Gillen van pret en angst tegelijk

Gelukkig niet helemaal. Want al zijn de kinderen nu groot en zitten ze op kot, soms gaan we nog eens met z’n allen naar een pretpark. Om te zien dat wij de bange oudjes geworden zijn (lees vooral een bange vader !) en de kinderen stoere jongeren. Gillen is het dan. Van pret en angst tegelijk. Maar toch wel genieten. Al minstens zoveel van het samenzijn met de kinderen als van het park zelf.

Pretparken : Bobbejaanland

Dus wanneer ben ik het laatste geweest ? NIet eens zo lang geleden dus !

 

Aan welke pretparken heb jij goede herinneringen ? Vind je het nu nog even leuk ?