Categorie archief: vrienden

5 postkaarten gepost – de wereld draait door

5 mensen met wie het niet goed gaat

Deze ochtend heb ik 5 kaartjes gepost. Sedert het lief ziek is weet ik dat zo’n kaartje fijn kan zijn als het minder goed met je gaat. Dus probeer ik om vrienden die ziek zijn ook niet te vergeten.

Alleen, vijf ! En het zijn geen griepjes of verkoudheden. Geen kleinigheden.

Burn-out, overververmoeid, overspannen

Die vijf mensen hebben één ding gemeen. Ze zien het niet meer zitten. Hun lichaam wil niet meer mee. Ze blokkeren. Ze weten het niet meer.
Van welgeteld één iemand heb ik het zien aankomen. Maar de andere vier ? Plots als een herfstblad ‘vielen’ ze, de ene dag nog bruisend van de energie, de andere dag compleet out. Beetje wezenloos. Angstig ook. Want hoelang gaat dit duren ?

De wereld draait door

Ondertussen draait de wereld inderdaad door. Mensen worden al dan niet vervangen op het werk, het gezin loopt verder. Met één iemand die thuis blijft en terwijl de ander bijna onder een dekentje van schaamte kruipt omdat hij/zij thuisblijft.

Dat daar ongelooflijk veel verdriet achter zit en dat ik dat heel verontrustend vind. Mensen die van de ene dag op de andere dag uitvallen. Dat 5 postkaarten teveel is.

En dat het ook niet gaat helpen. Mijn kaart.
Dat ik het ook niet weet. Zelfs niet wat ik op die kaart moest schrijven.

Maar dat ik ze toch verdorie sterk in mijn hart draag.

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #30/2018 – De troost van het lopen

 

Samengevat : Ik vond deze week vooral de troost van het lopen en het vele bezoek dat we hier kregen. Omdat we onverwacht terug naar ‘Onco’ moesten, brachten we een blitzbezoek aan Leuven. 

De zogenaamde slechte week

Leven de meeste mensen in het ritme van weekdagen en weekend, hier wordt alles gedacht in ‘goede’ en ‘slechte’ weken. En die zijn voorspelbaar, althans fysiek. Ik vrees dat deze slechte week al vanaf dag 1 werd ingezet. Dag 3 werd het nog erger: de thuisverpleging was vergeten om de portacath te spoelen, waardoor we hoera, hoera, nogmaals naar de afdeling oncologie mochten. Gelukkig konden ze het lief daar snel helpen. Het lief was opnieuw ziek (gemaakt) en kon weinig anders dan slapen en nog eens slapen en hopen dat de dag voorbij zou gaan. Dat zei hij trouwens letterlijk.
Ik kreeg ook mijn klop, iedere keer weer dezelfde ellende en als het ietwat beter gaat (dat er al eens uit het huis kan worden gegaan, al is 2 uur de max), dan hangt daar alweer de bui van de volgende vrijdag. Dan begint alles weer opnieuw. Van onder nul.

De troost van het lopen

troost van het lopen

Ik loop de laatste maanden weer behoorlijk fanatiek. Niet snel, (ik ben een trage loper) en ik haal helemaal geen grote afstanden. Fanatiek ‘het loopschema als eerste gebod’. Ik geniet ervan, vooral van het gevoel achteraf. Iedere keer voer ik een strijd met mezelf, het is een opbouwend schema, dus wordt het altijd een beetje lastiger. Op mijn Instagramstories schreef ik dat ik niet eens graag loop, maar vooral geniet van het gevoel achteraf. Ik denk dat ik een gevecht voer dan. Tegen alles. Tegen ‘ge zult mij er niet onder krijgen’.
De frustratie laaide deze week hoog op en tijdens dat lopen had ik altijd het gevoel dat ik het verdriet wat temperde, dat ik meer controle kreeg. Dat ik gewoonweg nog bestond en weigerde om te verdwijnen in het lot. De troost van het lopen.
Klinkt wellicht gek voor wie niet loopt. Gelukkig lukt het evengoed met andere sporten !

Blijven bewegen !

Troost van het lopen en als er niet gelopen wordt, dan troost van het stappen. Werkt bijna evengoed ! Maar het behoedt me wel voor blessures !

Ik geloof dan ook zo erg in het credo ‘blijven bewegen’. Ook al lijkt je hele wereld stil te staan en weet je niet waar je hoofd staat, ‘blijven bewegen’. Het maakt niet uit of dat nu lopen is of iets anders, maar gewoon doén. Zo hoop ik ook de  badge 1 maand elke dag  10 000 dagen stappen van Garmin binnen te halen. Om mezelf te verplichten om niet stil te zitten. Zodat ik het huis uitkom. Zodat er een doel is, ook al zijn het vakantiedagen en is er misschien niets dat echt moet.
Verdriet heeft iets verlammends. Beweging geeft energie. (Tot zover mijn ‘de woorden van Kaat! ha ! )

Het VT-wonenduiveltje

Wij krijgen (gelukkig) veel bezoek. Of we nodigen gewoon mensen uit. Ik heb de gedachte dat ons huis ‘helemaal in orde moet zijn’ voor hier bezoek mag komen voor eeuwig en altijd naar de verdoemenis gejaagd. Het is een valstrik waar ik nog dikwijls inloop.  In afwachting van het bezoek zie ik plots drie keer zoveel rommel en is ons huis plots in bouwvallige staat. Moet er een tuinarchitect komen. Een poetsdienst. Een klusjesman. Dan zijn de huizen van iedereen die ik ken véél mooier, veel netter, opgeruimder, enzovoort.
Ik noem het tegenwoordig het VT-wonenduiveltje. Het gevecht is nog niet gestreden, maar ik boek vooruitgang.  Dit zijn alvast argumenten die mij helpen. 1) Ik vind mijn huis zelf prima. Waarom een huis voor anderen die er niet in wonen ? 2) Als ze voor het huis komen en niet voor ons, dan blijven ze misschien beter weg.
Wat vinden jullie ? Of is dat te bot ? Niet dat ik dat ooit echt zeg. Of het is tegen mezelf natuurlijk.

O dat leuke bezoek !

Maar ik boek dus progressie. Ik nodig meer mensen uit. Ontbijt, BBQ, gewoon spaghetti, dat durf ik tegenwoordig allemaal. Met verschillende bijeengezette stoelen (ik heb geen 10 gelijke tuinstoelen). Met ‘vers geperst fruitsap’ van de Carrefour. Waarvoor staat die machine daar anders ?

Dat bezoek doet deugd. Er komt een nieuwe wereld binnen. Een wereld vol energie. Mensen vertellen leuke verhalen (voor de meeste mensen is het vakantie), zijn goedgezind door het fijne weer. We spelen gezelschapsspelen tot een gat in de nacht. We babbelen tot het lief bijna in slaap valt (en dat hoeft geen middernacht te zijn). Maar niemand die het erg vindt. Dat van die verschillende stoelen. Of dat van het lief dat na verloop van tijd moet afhaken.

Het moet beter worden

De voorbije week verloor ik toch behoorlijk de moed en dat wil ik niet. Niet voor mezelf maar ook al helemaal niet voor het lief die daar natuurlijk niets aan heeft. Sterkte van het verhaal: hij is het juist die mij troost en luistert naar mijn verhaal. Die mij weer recht trekt.
En dat kan ik alleen maar beantwoorden met mijn best te doen. Wat dat ook betekenen mag. ‘Stap voor stap, dag na dag’.

dankjewel

10 keer dankbaar om juni – en dat is nog niet alles !

10 keer dankbaar om juni

Dat er zoveel is om dankbaar te zijn. Dankbaar om wat juni bracht en geloof me vrij, die 10 is maar een fractie !

  1. Het lief en ik genoten deze maand van enkele dagen Rotterdam ! Zo welkom na alle ellende van de voorbije weken !
  2. Ik ontdekte dat er ook leven naast kanker is: wandelen in Tervuren !
  3. Zalig genieten van de hangmat en nog altijd sukkelen om er in te geraken. Toch genieten van onze (wilde) tuin en de klanken van de oefensessies van de dorpsfanfare
  4. Dankjewel aan de vrienden die ons uitnodigden voor een voetbalmatch en ons verwenden met veel te veel lekkers !
  5. De wereldkaart die mij doet dromen. Ik ben er blij mee, staat zo mooi in ons huis !
  6. Hugo, de allerliefste !
  7. Zomaar geweldig lekker snoep toegestuurd krijgen van mensen die ik nog nooit gezien heb maar warm in het hart draag !
  8. Meedoen met de voetbal gekte, al kan ik niet eens uitleggen wat buitenspel is.
  9. Dat ze daar zo vriendelijk zijn, op de afdeling oncologie en chemotherapie in Gasthuisberg !
  10. Dat ik eindelijk, eindelijk deftige pannenkoeken kan bakken en dat dat niets te maken heeft met talent, maar gewoon door een goede (koeken-)pan ! Duur (ik heb lang getwijfeld) maar o zo z’n geld waard.

En dan vergeet ik nog zoveel, vrienden, familie en collega’s ! Jullie maakten juni geweldig !

dankjewel

 

 

1000 vragen

1000 vragen #97 Wil je dat mensen je aardig vinden ?

aardig gevonden worden

Wie wil dat niet, aardig gevonden worden ?

Ik kan mij moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die ronduit ‘nee’ antwoorden en nooit rekening houden met het de reacties van anderen. Het is natuurlijk maar de vraag wat je wil opofferen om aardig gevonden te worden, en daar wringt soms het schoentje, ook bij mij.

Wat anderen van je denken

Ervaring leert me dat er altijd mensen zullen zijn voor wie het niet goed is. Haters gonna hate, of neuters gonna neut. No matter whatHet valt mij op dat de mensen die het eerste commentaar hebben er inderdaad niet echt toe doen, zoals het citaat zegt. Die vinden je even aardig, wat je ook doet. Die staan als een paal achter je, ook al zijn je plannen gewaagd of excentriek. Die supporteren sowieso.

Onlangs nam ik een beslissing waarvan ik echt meende dat mensen – wiens mening is behoorlijk hoog acht – behoorlijk wat vraagtekens achter mijn beslissing zouden zetten. Het was zo ‘anders’ dan wat zij zouden doen en zeggen. Ik deelde het dan ook aarzelend, mij sterk houdend voor de lawine van kritiek die ik verwachtte. Maar de kritiek kwam niet. Er werd geluisterd en zelfs beaamd. Dat dit voor mij toch wel de beste beslissing was. Dat ze mijn redenering konden volgen. Mensen die mij kennen. Echt kennen. En bekommerd zijn.

Those who matter

De kwestie van ‘aardig gevonden worden’ stelt zich eigenlijk niet bij mensen die echt van betekenis zijn. Aardig gevonden worden is iets fijn, maar oppervlakkig. Vriendschap is iets anders. Dat is wederzijdse bezorgdheid en aanmoedigen. Kritiek komt altijd vanuit die bezorgdheid, aanmoediging altijd vanuit die vriendschap. Dat is het enige waarom het gaat. Om die vriendschap. Niet om het aardig gevonden worden. Gewoon om het zijn.

Aardig gevonden worden is leuk. Maar het is maar een dingetje.
Trouw aan jezelf is een fundament. Net als je vrienden.

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !