Tagarchief: school

snapshot diary

Snapshot diary week #13/2020 Q2

De tweede week quarantaine is voorbij. Het valt mij op hoe het toch went (maar daarom niet leuk is), hoe snel nieuwe routines groeien. Ik leer heel veel bij en ben druk aan het werk. Met mooie momenten overigens. En dankbaar.

van boven naar onder, van links naar rechts:
Dankuwel de mannen die het vuilnis ophalen,
wachten tot Smartschool weer online komt
Genieten van de dagelijkse wandeling of de looptraining
Klasgesprekken op afstand
Zalig Demergebied – Dankbaar daarvoor.

Verrassend hoe snel het went

Had men mij ooit op voorhand verteld dat er een moment zou komen dat we zowat gekluisterd aan het huis zouden zijn en dit voor weken, dan zou ik dat zo goed als onmogelijk gevonden hebben. Maar hé, het went. Het is verre van ideaal en hoe langer hoe moeilijker wellicht, maar toch, ik ben wel een beetje verrast.

Nog altijd aan het werk

Hier geen tijden van tijdelijke werkloosheid maar vooral tijden van inventief en innovatief werken van thuis uit. Ik zal eerlijk zijn, er valt een heel stuk stress weg. Geen file meer, meer regelmaat, focussen op de essentie. Ik werk méér dan voor de coronacrisis, maar dat geldt wellicht voor iedereen. Stressloos is het ook weer niet, planning is curciaal en – net zoals mijn leerlingen – ben ik bezorgd iets over het hoofd te zien. Eén berichtje niet goed gelezen of vergeten en dat kan echt wel gevolgen hebben.

Telewerken is soms ook een oefening in geduld. Het hele systeem durft wel al eens uitvallen. Gelukkig – ik klop de tafel af – valt het nog mee. Het is maar dat je nooit weet of je na een paar minuten weer verder kan werken of binnen een uur. Dat is best vervelend.

Klasgesprekken met de leerlingen

Zowat elke dag heb ik om 10.30 uur een klasgesprek met één van mijn klassen. Ik ben blij dat ik ze terug zie. Voor hen is het één van de enigste momenten dat ze elkaar terug zien. Een half uurtje duurt het. 10 minuten opstart, 10 minuten geleid gesprek (door mij) en 10 minuten vrij babbelen. Soms gaat het stroef en durft niemand iets te zeggen. Dan weer leren ze elkaar danspasjes, geven ze hun scores over De Mol en delen ze grappen. Overwegend vinden ze het allemaal best wel oké dit online leren en taken maken, wat daarom uiteraard niet betekent dat dit voor àlle leerlingen van àlle leeftijden in àlle scholen zo is.

het nieuwe klasgesprek

Balans bewaren

Ik merk dat als ik niet oplet, ik bij wijze van spreken 24 uur aan het werk kan zijn. Er zijn technologisch ontzettend veel mogelijkheden. Het klassieke lesgeven en de lesvoorbereidingen die ik al had, zijn niet meer van tel. Evengoed bij wijze van spreken, lopen er van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat berichtjes binnen van leerlingen. Dat is hun goed recht natuurlijk. Maar voor ik het weet controleer ik elke 5 minuten mijn mailbox om maar ‘zo snel mogelijk’ te antwoorden.

Ik leef in blokken. Online / Offline
Binnen/Buiten

Het dagschema blijft voor mij een grote steun. Blokken waarin gewerkt wordt en blokken waarin dat niet wordt gedaan. Blokken (en dat is wel de moeilijkste) waarin werkelijk alles offline is. Dus ook het nieuws, de grafieken van corona.

Ik verplicht mezelf om elke dag buiten te zijn en te sporten of minimaal te wandelen. Hoeveel deugd dat ook doet, de meters tot aan de buitendeur zijn dikwijls de moeilijkste. De roep van de zetel. De roep van het gemak.

‘Moet ik nu ook nog eens lopen?
Wandelen? Fietsen?’

Eu, ja dus, zeg ik tegen mezelf. Ieder maakt het voor zichzelf uit natuurlijk, maar voor mij is het belangrijk. Kwestie dat na verloop van al die weken de muren niet op mij afkomen. Ik ben een natuurmens. De wind door de bomen, de zon op mijn snoet, de vogels die schichtig opvliegen als ik in hun buurt kom. Het laadt mijn batterijtjes op.
Het is overigens dé manier om offline te zijn. Want het huis ligt hier anders wel vol verleidingen: de smartphone, de laptop, de tablet ….

Hoe lang nog?

Deze Vlaming in China die al meer dan 57 dagen in quarantaine leeft, had deze tip: tel niet af. Aftellen is anders wel mijn ding, het helpt om overzicht te houden. We zijn op een tiende, aan de helft, nog zoveel te gaan. Dat is heel motiverend. Maar dit is een situatie waar we totaal geen controle over hebben. Daarom hou ik mij aan het motto waar wij als koppel in bange tijden van chemo en kankeruitslagen altijd naar terug grepen:

Stap voor stap

Dag na dag.

Loslaten en accepteren. Het is zoals het is. Ernstig. Een tijd die voor iedereen bijzonder is. Een tijd waarin we allemaal getest worden in onze krachten. Samen. Solidair. Meer hebben we niet.

Hou jullie goed !

Snapshot diary week #06/2020

6 beelden – 7 dagen

Met de klok mee

Vrijdag had onze school een ‘facultatieve vrije dag’. Geen pedagogische studiedag voor ons, zoals voor de rest van de Leuvense scholen. Dat dagje hadden wij al (gelukkig?) achter de rug. Het lief en ik trokken onze wandelschoenen aan en genoten van het prachtige natuurgebied in Averbode. Geen ijsjes evenwel. Een lege lekdreef!

Het lief en ik waren zo onder de indruk van Kamp Waes dat we ons ook aan oriëntatielopen wilden wagen. Omdat de kans dat ik zou verdwalen behoorlijk groot was, verdiepte ik mij al in kompas en kaartlezen. Een collega-expert (dankjewel) zou ons op weg zetten (en verliezen?) maar dat was buiten de aangekondige storm gerekend. Geen oriëntatieloop dus en op zondag netjes thuisgebleven.

Wij vierden vriendschap en het lief zijn verjaardag in een tapasbar waar er behalve Spaanse ongeveer alle Europese talen werden gesproken. Babylonische verwarring was het, maar de tapas smaakten.

Ik las deze week in het boek ‘Woman up’ van Eva Daeleman. Altijd gemengde gevoelens bij Daeleman, ze blijft uitdagen. Wat mij betreft haar beste boek. Ze citeert veel, dus geen idee of onderstaand citaat van haar is of een ander. Maar het blijft hier wel hangen.

Where focus goes, energy flows

(citaat uit ‘Woman up’, Eva Daeleman

Het lief is weer helemaal into chess en dat vind ik geweldig, want wie weet gaan we weer naar schaakdriedaagse, schaakweken etc. Met het caravannetje, de perfecte combinatie van hij die niet wild is van kamperen en ik die het woord schaken al zenuwachtig word en toch samen! De foto is er eentje het provinciaal schoolkampioenschap Vlaams-Brabant. Het lief keek toe en zag onze school zegevieren!

Het onderwijs. Het is heel vermoeiend al die meningen die men heeft over het onderwijs. Toch kom ik vaak met een grote glimlach thuis als het over de leerlingen gaat (en daar gaat het toch over?). Geen glimlach over alles wat er boven ons hoofd hangt en alle politiek.

Terug een snapshot diary?

Jaren aan een stuk maakte ik hier week na week een snapshot diary tot het vrij plots stopte. Het voelde niet meer goed aan en ik vond geen juist evenwicht meer. Er waren weken waarin ik enkel vertellen kon over kanker.

Maar ik vond ook niet zo goed meer het evenwicht tussen wat wel en wat niet te vertellen. Het is een evenwicht dat ik met bovenstaande formule (6 beelden) opnieuw probeer te vinden. Wie past deze formule beter bij me.

Snapshot diary

Snapshot diary #14/2019 Een week van afscheid

Veel afscheid, dus ook veel feestjes en zoets. UItkijkend ook naar de vakantie.

Samengevat: Deze week stond in het teken van afscheid. Het tweede trimester is een feit, de klassenraden zijn voorbij. Het lief nam de laatste keer deel aan KanActief, een revalidatieprogramma voor kankerpatiënten en tenslotte besloot mijn broer na ongeveer een half leven met zijn vriendin, te trouwen alvorens definitief naar Spanje te verhuizen. De vakantie is welkom.

Zit er een klok in mijn hoofd ?

Soms vraag ik mij af of ik de week voor de vakantie uitgeteld ben omdat ik wéét dat het de laatste week is, of omdat ik doodgewoon uitgeteld ben. Geen idee, maar toen donderdag het rapport van leerling 100 en zoveel passeerde begonnen de cijfertjes toch te duizelen voor mijn hoofd. Gelukkig was er chocolade voorzien, wat een oppepper van formaat is.

Leerlingen die je meeneemt naar huis

Honderden leerlingen passeren de revue en los van het feit dat het behoorlijke concentreren is, het blijft een op vele vlakken een moeilijk proces. Als het gaat zoals ik hier schreef, dan valt dat nog mee. Maar er zijn leerlingen waarbij je als leraar voelt dat er misschien iets niet in de haak is. Thuis, of ergens in dat puberhoofd. Er zijn gesprekken geweest, leerlingbegeleiding, maar niemand kan er echt de vinger opleggen. Pubers zijn zelden een open boek. Zo’n leerlingen, die neem je ‘s avonds wel mee naar huis. Na deze lange dag van klassenraden zijn er dan weer wat meer dan voorheen. Leerlingen waarvan ik denk: die moet ik extra aandacht geven, eens aanspreken op de gang.
Maar het zijn geen kinderen. Soms staan ze helemaal niet open voor gesprek. Forceren heeft geen zin.

De laatste keer KanActief

Zo’n drie maanden lang nam het lief deel aan een revalidatieprogramma voor kankerpatiënten in Pellenberg. Twee keer per week (in plaats van drie, hij werkt ondertussen al) en iedere keer kwam hij met een grote glimlach terug thuis.

De laatste keer werden partners uitgenodigd. We wandelden, er werd afgescheid genomen van de kinesiste en de psychologe. Voor mij als buitenstaander was het overduidelijk dat deze mensen een bange geschiedenis achter de rug hebben (of er nog volop in leven). Ik zag hun optimisme, hun openheid en zorg voor elkaar. Het raakte me. ‘Lotgenoten’ of mensen met hetzelfde en toch een ander verhaal. En hoe ze elkaar dragen, daar toch de kracht en moed voor hebben. Sterk.

De grote broer. Definitief naar Spanje.

Na een half leven samen te leven met zijn vriendin (en de spreekwoordelijke ‘goede en slechte tijden’ al met overschot ervaren, stapte mijn broer toch in het huwelijksbootje. Ik was er best van aangedaan, dat die grote broer nog later zou trouwen dan ik, kleine zus. Maar ook de gedachte dat hij nu voor altijd in Spanje zou wonen vond ik eerlijk gezegd niet zo best. Die broer en ik, het is niet dat wij zoveel contact hadden, maar hij was er wel altijd, exact zoals je een beetje van een Grote Broer verwacht. Nooit te beroerd om te helpen waar hij kon en met een berg talenten die ik helemaal niet bezit, dus lekker handig en compatibel. Het ga je goed grote broer ! (en ja hoor, ik kom zwemmen in dat zalige zwembad van jullie !)

Snapshot diary

Snapshot diary week #13

Samengevat: weinig foto’s van deze week. Ik was ofwel buiten ofwel zat ik achter mijn bureau en daar zijn weinig leuke foto’s te nemen. Voorlaatste week voor de paasvakantie en eindelijk lente in de lucht !

Laatste lesjes

Ik gaf maandag les aan een handvol leerlingen dat nog niét met de proefwerken was begonnen. Terwijl je in de rest van het schoolgebouw een naald kon horen vallen – wegens diezelfde proefwerken – moesten hier door een speling van het lot leerlingen nog aandachtig opletten. Het werd een huzarenstuk, zowel voor mij als voor de leerlingen. Ik had weinig om mee te onderhandelen, van mijn vak zijn er immers geen proefwerken. “Mevrouw, wat gaan we doen ? Toch geen les zeker ?” Altijd boeiend om te horen en iedere keer opnieuw vraag ik mijzelf af wat ze dan wel in gedachten hebben. Dat ik een optreden zou geven ? Dat we naar de Oude Markt zouden trekken ? Een dag voor de proefwerken en in een school. Tot mijn eigen grote verbazing wist ik ze toch te boeien. Of: het ze toch wel snel weer in hun normale doen geraken.

Nieuwe collega’s en ambiance op het werk

Ik liep naar de parking van de school en merkte voor het eerst de nieuwe collega’s op. Of liever, de veelbesproken geiten en bokken. Ik had ze nog niet gezien maar wel al de verhalen gehoord. Dat de bok nu en dan ontsnapte en dat de leerlingen met zorg en kalmte het dier weer richting omheining leidden. Soms zie ik jonge leerlingen ‘s morgens contact zoeken met de dieren. Om te zien of alles nog goed gaat met hen. Het is werkelijk een meerwaarde, zo’n groepje geiten en bokken op het werk. Vooral omdat het regelrechte grapjassen zijn.

De rest van de week stond, werkgewijs, in het teken van administratie en veel lezen. Het invullen van de leerlingvolgsystemen, surveilleren en mij verder inwerken in de hervorming van het onderwijs. Dat laatste lukt echt niet op een paar dagen, al helemaal niet omdat het helemaal niet zo duidelijk is en er tegenstrijdigheden zijn. Maar goed, 1 september wordt wel verwacht dat wel allemaal klaar zijn.

Lente in Limburg

Ik had gelukkig vrij – het voordeel van deeltijds werken – op de mooiste dag van de week. Ik wandelde nogmaals in Borgloon, dat tal van wandelroutes heeft en werkelijk de naam ‘wandelparadijs’ verdient. Mijn wandelGPS was zo dood als een pier maar gelukkig was deze wandeling bewegwijzerd, al heb ik wel gevoel voor richting.

Snapshot diary

Volgende week opnieuw een atypische week, maar hé, de lente komt !