Tagarchief: snapshot diary

Snapshot diary

Snapshot diary week #22/2020 – Q W12

Dingen die me gelukkig maakten

  • Elke ochtend buiten ontbijten
  • Familie (en superlekkere taart)
  • Elke dag studeren (en nee, ik gebruik al die markers niet, maar vind ze gewoon mooi)
  • Het lief dat zo zot is om mee te gaan in mijn ideeën als ‘we gaan uit eten’ en dan lucifers vergeten. (Dankjewel voorbijganger)
  • Het menselijk gelaat van Aarschot en de vele bankjes op de markt. Zitten mag. #gezondverstand
  • Wandelknooppunten, deze foto is van in Rotselaar maar sinds kort zie ik ze overal in ons dorp. Alleen nog geen kaarten te vinden en de app is nog niet voorzien op ons geweldig fijn dorp.
  • Maar bovenal happy om zoveel fijne mensen om mij heen, zij het dan niet dichtbij. De zon boven ons hoofd die ons verwent met een in alle betekenissen onvergetelijke lente.
snapshot diary

Snapshot diary week #20 Q9 – Terug naar school

Week in foto’s

  • Het meest bijzondere deze week was de heropstart van onze school. Officieel was het een try-out, maar ik had niet het gevoel dat er veel verschil was met ‘the real thing’. Gemengde gevoelens, echt. Enerzijds vond ik het geweldig om weer wat ‘normaal leven’ te voelen en de gezichten van zoveel jonge mensen terug te zien. Ze waren rustig en hielden zich netjes aan de regels, maar jongeren en social distancing is bijna een onmogelijke deal. Hoe goed ze ook hun best deden, eenmaal op de speelplaats en tijdens de pauze, waar ze in hun afgebakende speelplaat (per bubble) zaten, was het zo goed als onmogelijk om die anderhalve meter continu af te dwingen. Ik heb me meermaals de zin van dit alles afgevraagd. Ik heb wellicht teveel fantasie, maar ik moest continu denken aan de kampen in de Tweede Wereldoorlog. Leerlingen werden continu gecontroleerd op hun gaan, staan en zitten. Ze verhuisden in ‘bubbles’ en zaten op hun privéspeelplaats waar ze niet eens contact mochten hebben met de rest van hun klas. Je wil echt niet weten hoeveel leraren er op diezelfde speelplaats stonden om alles te controleren (handen wassen ! social distancing ! achter je ‘lint’ blijven !).
    We trakteerden met ijs, lieten ze zitten op de grond als ze dat wilden, allemaal toegevingen die we anders niet zouden doen, maar de teneur bleef toch triest.
    F*ck Covid!
  • Deze week werd er opnieuw veel gewandeld. Lifesaving heb ik de indruk. Meestal alleen en daar heb ik meer dan ooit behoefte aan. In een natuur waar ik zelden iemand zie en waar ik niet tussen de lijntjes moet lopen of om de haverklap mijn handen moet wassen. Waar ik op een pic-nicdekentje mijn lunchpakket verober. Voor enkele uren leef ik in een wereld waar geen corona is. Dat doet deugd.
  • Deze week was het ook precies 2 jaar geleden dat het lief het verdict ‘kanker’ kreeg. Van de ene op de andere dag, wij waren niet voorbereid en hadden dit niet zien aankomen. Ons leven is sindsdien behoorlijk veranderd. Dat je leven plots op zijn kop kan staan en je vaarwel mag zeggen aan je plannen. Het was voor ons een behoorlijke leerschool in het loslaten. In deze coronatijden worden we er weer aan herinnerd. Niet dat dergelijke leerscholen je immuum maken voor stress en verdriet. Maar het helpt wel, dat loslaten en in elke situatie de ruimte en vrijheid zien om er toch iets moois van te maken.
  • Wij waren onlangs in een gebied met drijfzand. Het bord waarschuwde ons. Ik nam er een foto van omdat ik in deze tijden soms wel het gevoel heb dat alles op drijfzand staat. De maatregelen die de overheid ons opleggen geven alles behalve een stabiele grond, ze spreken elkaar tegen en de achterliggende belangen zijn dikwijls overduidelijk. Behalve de logica van de social distance snap ik de logica van de ‘regel van 4’ amper, want volgens mij komt hij er een beetje op neer dat je in je je aan die regel van 4 moet houden, maar dat dit voor alle andere situaties (werk, winkel) niet geldt.
    Ik vind dat een beetje zorgwekkend, vooral als ik zie dat er in verschillende grootsteden manifestaties worden gehouden tegen de coronamaatregelen. Een eerste vereiste is volgens mij dat ze rationeel onderbouwd zijn. Ik begrijp dat mensen gaan twijfelen als ze elkaar lijken tegen te spreken.

Het was best een ‘volle’ week. De routine zit er al goed in en o wat ben ik dankbaar om dat fijne weer !

Allemaal een mooie (werk-)week toegewenst !

snapshot diary

Snapshot diary week #17/2020 – Q6

Mijn leven valt uiteen in schermtijd (werken en nieuws) en wandelen/fietsen/lopen in het Hageland. Gelukkig is de natuur hier prachtig.

Bij iedereen hetzelfde?

Deze snapshot diary worden saai. Zes weken quarantaine al, omgekerend (begonnen op woensdag) zo’n 40 dagen! In bijbelse termen zou het nu volop feest moeten zijn! Gedaan met dat juk en eenzaamheid! Gedaan met dat naar binnen kijken !

Diep ontgoocheld

De veiligheidsraad beloofde echter weinig goeds. Net als wellicht heel Vlaanderen zat ik om 19 uur netjes voor mijn televisie waar mijn geduld 3 uur op de proef werd gesteld om beloond te worden met een chaotische voorstelling waar het duidelijk werd dat de veiligheidsraad meer een economische raad is dan wel een veiligheidsraad. Ik was diep ontgoocheld. We mogen straks met z’n allen richting Ikea, waar we misschien met 100 rondlopen, maar niet naar onze familie, zelfs niet als we daar maar met 4 zijn en ons netjes aan social distancing houden.
Erger nog vind ik dat er niets gezegd is over begrafenissen. Dat blijf ik wreed vinden. Sterft je vader, je moeder, zus of broer, dan kan je niet eens samen met je familie afscheid nemen, zelfs niet met de naaste familie. Het verweesd achtergelaten worden is nu wel héél letterlijk te nemen. Je zal maar weduwe worden dezer dagen.

Routines in het afstandsleren

Mijn leven bestaat grotendeels uit het achter de computer zitten. Ik merk dat de onlinevergaderingen stukken efficiënter lopen dan in het begin, dat is alvast een opsteker. Ook mijn leerlingen lijken geroutineerd: iedereen is netjes mee. Ze verdienen een applausje! Daarmee is niet gezegd dat het overal zo is (en kan) en de sociale interactie is natuurlijk gigantisch klein. Mijn leerlingen zijn tijdens de live sessies ‘opdrachtgericht’, terwijl ze anders wel goede discussies over maatschappij en leven zijn. Dat valt allemaal weg en dat is toch ook een onderdeel van onderwijs.

“Ik krijg mijn dochter niet meer buiten”

Ik hoorde een ouder vertellen dat ze haar dochter niet meer ‘buiten krijgt’. ‘Ze blijft continu in huis en het meeste van de tijd zelfs op haar kamer’. Ja, er was het schoolwerk, maar naast het schoolwerk was er enkel de leegte. Want geen scouts, geen muziekschool, geen sportclub en zomaar fietsen of wandelen, dat waren ze niet gewoon.
Ik mag zelf wel een traditie hebben om véél (alleen) te lopen, fietsen en wandelen, na al die weken voel ik dat ik mezelf moet verplichten om buiten te komen om te wandelen, fietsen en lopen. Thuis wordt steeds meer de veilige cocoon, de buitenwereld, daar is het gevaar.

Thuis wordt steeds meer de veilige cocoon

Het mooie weer!

Het mooie weer is evenwel een godsgeschenk. Het lonkt mij toch naar buiten al is de zin er soms niet, de natuur staat volop in bloei, het nieuwe leven spat er vanaf. Ik mag mij niet voorstellen dat we een donkere maand vol regen en wolken hadden gehad, dat zou pas deprimerend geweest zijn.

Dus start ik deze week opnieuw met mijn vaste routines, dagschema en weekschema en kijk uit naar alle goede momenten.

snapshot diary

Snapshot diary week 16/2020 – Q5

Veel variatie in deze weken van quarantaine ziet er niet in.
Dankbaar om het fijne lenteweer.

Vijf weken al

Ik zal niet de enige zijn als ik zeg dat ik mij bij het ingaan van de quarantaine niet had kunnen voorstellen wat het in praktijk zou zijn. Of liever: ik kon er mij wel wat bij voorstellen. Toen de scholen de lessen schorsten was er geen haar op mijn hoofd dat dacht dat ook na de vakantie het geval zou zijn. Evengoed voor wat betreft de quarantaine van zoveel mensen, het sluiten van winkels en zelfs het dokterspraktijken (in zekere zin toch).

Barstjes

Ik merk dat er barstjes in mijn optimisme komen. Er zijn al momenten dat mijn eigen regels me dik tegensteken. Zoals: zie altijd het positieve. Ga niet klagen. Er is altijd ruimte. Gelukkig lukt mij dat meestal wel, maar ik merk dat het gebrek aan perspectief mij het lastigste valt. Langetermijnplanning lukt niet, ook niet voor het werk en dat weegt wel.

Afstandsleren

Ik kom mezelf als leraar continu tegen. Dat het niet goed genoeg is, dat ik misschien beter die app of dat programma zou aanleren. Maar dat kost tijd en energie (voor mij) om het aan te leren én voor de leerlingen en dan is er nog niet eens leerstof gezien. Er is geen tijd om te experimenteren, het moet onmiddellijk goed zijn. Er is geen ruimte. Naar mijn gevoel moet ik nu kortetermijndenken continu combineren met langetermijndenken. Korte termijn als kleine hapklare onderwijseenheidjes maken omdat het voor die leerlingen behapbaar moet zijn. Anderzijds zoeken hoe ik ‘de draad’ van langere denkprocessen kan aanhouden. Niet weten: zie ik die leerlingen nog terug dit schooljaar? Voor hoeveel weken? Hoe hou ik ze bij de les? Als ik face to face lesgeef zie ik snel wie mee is en wie niet. Eén blik is soms voldoende. Ik voel de energie van de klas, het ritme, de aandacht. Dingen die ik nu allemaal verlies. Wat slaat aan, wat slaat niet aan? Ik durf er slaap voor te laten.

Dat we allemaal moedig moeten zijn

Dan spreek ik mezelf weer toe: we moeten met z’n allen moedig blijven. Ik weet in eer en geweten dat ik mijn best doe en dat moet genoeg zijn, al is dat niet makkelijk meetbaar in tijden waarin niets normaal is. Het helpt ook niet dat het onderwijs veel in het nieuws komt, dat er allerlei balletjes in de lucht worden gegooid waardoor er enkel onrust wordt gecreëerd. We moeten verder doen, ons niet laten afleiden, de tijd niet verdoen aan discussies, maar deze dag aanpakken. Met hart en ziel, met wijsheid.

Herinneringen maken

Jaren geleden las ik de eerste bestseller van Gretchen Rubin: Het Geluksproject. Het is een verzameling van recepten hoe je je leven gelukkiger kan maken. Haalbaar voor iedereen. Eén van haar adviezen was:

Creëer herinneringen

Zoals de herinnering aan de molen op mijn fietstocht, de lammetjes die ik zag tijdens het wandelen, de bloemen die ‘s morgens vroeg nog in de knop staan, gestreeld door het eerste zonlicht.

Zo hoop ik mij deze dagen van corona ook te herinneren. Niet enkel de stress van het werk en de angst (die er toch is) over de toekomst maar ook de schoonheid van deze wandelingen, de fietstochten in de vooravond, de liefde van het lief en de vriendschap van de vrienden. Zij die met een paar woorden weer licht in mijn dag zijn.

Ik wil de dag aanpakken, met moed en wijsheid.

Meer over dit boek en citaat vind je hier

Ik wens je dagen vol moed en wijsheid toe!