Tagarchief: snapshot diary

snapshot diary

Snapshot diary week #13/2020 Q2

De tweede week quarantaine is voorbij. Het valt mij op hoe het toch went (maar daarom niet leuk is), hoe snel nieuwe routines groeien. Ik leer heel veel bij en ben druk aan het werk. Met mooie momenten overigens. En dankbaar.

van boven naar onder, van links naar rechts:
Dankuwel de mannen die het vuilnis ophalen,
wachten tot Smartschool weer online komt
Genieten van de dagelijkse wandeling of de looptraining
Klasgesprekken op afstand
Zalig Demergebied – Dankbaar daarvoor.

Verrassend hoe snel het went

Had men mij ooit op voorhand verteld dat er een moment zou komen dat we zowat gekluisterd aan het huis zouden zijn en dit voor weken, dan zou ik dat zo goed als onmogelijk gevonden hebben. Maar hé, het went. Het is verre van ideaal en hoe langer hoe moeilijker wellicht, maar toch, ik ben wel een beetje verrast.

Nog altijd aan het werk

Hier geen tijden van tijdelijke werkloosheid maar vooral tijden van inventief en innovatief werken van thuis uit. Ik zal eerlijk zijn, er valt een heel stuk stress weg. Geen file meer, meer regelmaat, focussen op de essentie. Ik werk méér dan voor de coronacrisis, maar dat geldt wellicht voor iedereen. Stressloos is het ook weer niet, planning is curciaal en – net zoals mijn leerlingen – ben ik bezorgd iets over het hoofd te zien. Eén berichtje niet goed gelezen of vergeten en dat kan echt wel gevolgen hebben.

Telewerken is soms ook een oefening in geduld. Het hele systeem durft wel al eens uitvallen. Gelukkig – ik klop de tafel af – valt het nog mee. Het is maar dat je nooit weet of je na een paar minuten weer verder kan werken of binnen een uur. Dat is best vervelend.

Klasgesprekken met de leerlingen

Zowat elke dag heb ik om 10.30 uur een klasgesprek met één van mijn klassen. Ik ben blij dat ik ze terug zie. Voor hen is het één van de enigste momenten dat ze elkaar terug zien. Een half uurtje duurt het. 10 minuten opstart, 10 minuten geleid gesprek (door mij) en 10 minuten vrij babbelen. Soms gaat het stroef en durft niemand iets te zeggen. Dan weer leren ze elkaar danspasjes, geven ze hun scores over De Mol en delen ze grappen. Overwegend vinden ze het allemaal best wel oké dit online leren en taken maken, wat daarom uiteraard niet betekent dat dit voor àlle leerlingen van àlle leeftijden in àlle scholen zo is.

het nieuwe klasgesprek

Balans bewaren

Ik merk dat als ik niet oplet, ik bij wijze van spreken 24 uur aan het werk kan zijn. Er zijn technologisch ontzettend veel mogelijkheden. Het klassieke lesgeven en de lesvoorbereidingen die ik al had, zijn niet meer van tel. Evengoed bij wijze van spreken, lopen er van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat berichtjes binnen van leerlingen. Dat is hun goed recht natuurlijk. Maar voor ik het weet controleer ik elke 5 minuten mijn mailbox om maar ‘zo snel mogelijk’ te antwoorden.

Ik leef in blokken. Online / Offline
Binnen/Buiten

Het dagschema blijft voor mij een grote steun. Blokken waarin gewerkt wordt en blokken waarin dat niet wordt gedaan. Blokken (en dat is wel de moeilijkste) waarin werkelijk alles offline is. Dus ook het nieuws, de grafieken van corona.

Ik verplicht mezelf om elke dag buiten te zijn en te sporten of minimaal te wandelen. Hoeveel deugd dat ook doet, de meters tot aan de buitendeur zijn dikwijls de moeilijkste. De roep van de zetel. De roep van het gemak.

‘Moet ik nu ook nog eens lopen?
Wandelen? Fietsen?’

Eu, ja dus, zeg ik tegen mezelf. Ieder maakt het voor zichzelf uit natuurlijk, maar voor mij is het belangrijk. Kwestie dat na verloop van al die weken de muren niet op mij afkomen. Ik ben een natuurmens. De wind door de bomen, de zon op mijn snoet, de vogels die schichtig opvliegen als ik in hun buurt kom. Het laadt mijn batterijtjes op.
Het is overigens dé manier om offline te zijn. Want het huis ligt hier anders wel vol verleidingen: de smartphone, de laptop, de tablet ….

Hoe lang nog?

Deze Vlaming in China die al meer dan 57 dagen in quarantaine leeft, had deze tip: tel niet af. Aftellen is anders wel mijn ding, het helpt om overzicht te houden. We zijn op een tiende, aan de helft, nog zoveel te gaan. Dat is heel motiverend. Maar dit is een situatie waar we totaal geen controle over hebben. Daarom hou ik mij aan het motto waar wij als koppel in bange tijden van chemo en kankeruitslagen altijd naar terug grepen:

Stap voor stap

Dag na dag.

Loslaten en accepteren. Het is zoals het is. Ernstig. Een tijd die voor iedereen bijzonder is. Een tijd waarin we allemaal getest worden in onze krachten. Samen. Solidair. Meer hebben we niet.

Hou jullie goed !

snapshot diary

Snapshot diary week #11/2020

Wat een week!

Foto’s van boven naar onder, van links naar rechts

  • Stress! Ik krijg een signaaltje als de stress plots al te hoog wordt, een combinatie van verhoogde hartslag en versnelde ademhaling. Voor mij best wel een goede zaak (het seintje, niet de stress) want ik heb de neiging om in periodes van stress nog harder te hollen. De adrenaline giert dan zo erg door mijn lijf dat ik zo door een muur zou lopen. Figuurlijk dan. Misschien ook wel letterlijk trouwens.
  • Deze week leek er eindelijk een eind te komen aan de regen, maar begin deze week was dat nog altijd niet het geval. Nu ga ik echt niet op de vlucht voor wat regen, maar begin deze week had ik het echt wel gehad. De loopband to the rescue!
  • En kijk zie, woensdag die knalblauwe hemel. Lange wandeling in de Maasvallei. Limburg wandelparadijs. Of was dat fietsparadijs?
  • Tijd voor een sauna dacht ik. Heel even tussendoor, maar toch een beetje selfcare, kwestie van die pieken stress een beetje om te buigen. (Ja, ik volg de trend, pieken afvlakken!)
  • Het lief werd geveld door koorts. Dus ook mijn kok. Ik moest noodgedwongen de kookpotten zoeken in onze kasten. En iets tevoorschijn toveren. Het was nog eetbaar ook!
  • Er was nog helemaal geen sprake van het sluiten van scholen of beperkende maatregelen toen ik achter mijn bureautje plannen maakte (en snakte naar) om te kamperen. Het weer is oké, maar ik blijf in mijn kot.

Al bij al was dit toch de week van het coronavirus, of liever het begin van de maatregelen. Het weekend bracht ik net zoals wellicht alle Belgen, thuis door, hopend dat deze maatregelen (op langere termijn) voldoende zijn om de piek af te buigen.

Respect voor alle mensen uit de zorg !

snapshot diary

Snapshot diary week #10/2020

Van boven naar onderen, van links naar rechts

  • Ik heb het een beetje gehad met de regen, hoe moedig ik meestal ben. In mijn hoofd schijnt de zon, want ik ben tal van vakantieplannen aan het smeden (merendeels richting Nederland) dus droom ik er op los: een lente en een zomer zonder regen!
  • Het was mijn verjaardag de voorbije week en die viel slecht. Het was zo druk dat er nauwelijks tijd was om stil te staan, zelfs in het weekend (OpenDeur) werd mij geen verjaardagstijd gegund. De bloemen waren er, de kaarten en lieve wensen, maar er wordt binnenkort toch nog het een en ander ingehaald!
  • Ik wandelde deze week in de Demerbroeken, op zo’n kleine 10 km van ons huis en een zalig natuurgebied. Verwondert het je als ik zeg dat ik soms tot mijn knieën in het water liep? Het gebied was grotendeels overstroomd, maar dat gaf dan weer prachtige landschappen en ontzettend veel watervogels. En kijk, hier en daar zijn ook al weer de eerste sporen van de lente!
  • Deze week las ik American Dirt uit. Het boek was bij tijden schokkend omdat het de realiteit van zovelen is. Tijdens een familiefeestje wordt een hele familie vermoord door een kartel. Lydia en haar zoontje weten te ontsnappen maar moeten duizende kilometers ongemerkt door Mexico reizen. De kartels zijn overal, de stroom vluchtingen richting ‘El Norte’ worden dikwijls bedreigd. Moord, verkrachting, ontvoering, het is het lot van velen die richting VS willen vluchten. Een sterk boek.
  • Ook in het kader van ‘begin alvast met de vakantie’: de test van de wonderpan. Ja, zo heet zo’n dingen, of ook wel een Omniaoven. Het is een pan die fungeert als een oventje. Je zet ‘m dus gewoon op het vuur en je kan allerlei dingen bakken. Mijn eerste ‘baksel’ was al een succes: scones! De meeste campings zijn niet zo kwistig met hun electriciteit, waardoor een electrisch oventje allesbehalve evident is.
  • In onze stad is een nieuwe ‘foodhal’. Een mini dwergversie van wat je in Rotterdam ziet. Allerlei standjes met buitenlands voedsel. Mooi concept en lekker gezellig. De Met, wat zo’n beetje het dialect hier is voor Markt.
snapshot diary

Snapshot diary week #09/2020

6 dingen die me deze week gelukkig maakten

Het was een volle week vakantie en er was werkelijk niets gepland. Dat is behoorlijk ongewoon en ik heb me lang afgevraagd of dat niet het slechtste idee ooit was. Lichaam en geest waren echter toe aan rust, véél rust.

van boven naar onder, van links naar rechts

Ik bakte scones. Het moet 20 jaar geleden zijn dat ik daar echt compleet zot van was en ze regelmatig in Delhaize kocht. Maar ze leken verdwenen uit de winkels en ik hield enkel de herinnering. Gelukkig bleek het recept poepsimpel, wat resulteerde in een High Tea met het lief.

Ik ben al een paar weken aan het lopen, maar voelde dat er iets niet klopte met mijn schoenen van vorig jaar. Tijd voor nieuwe loopschoenen! Het lief reed mee richting Decathlon en ik werd er op mijn wenken bediend: stabiliteit en zachte demping. Merci aan het personeel daar!

In de vakantie spelen het lief wel vaker gezelschapspelen. We wilden ons aan dit nieuwe spel (kerstcadeautje) wagen maar zagen het boek met spelregels niet zitten. Alles weer netjes opgeborgen en maar ons klassieke taalspelletje gedaan.

Het lief heeft eindelijk, na 15 jaar, zijn manscave opnieuw ingericht. Ik vond het zo zielig daar. We reden richting Ikea en tot mijn grote verrassing kocht hij allerlei zaken met een industriële look. Iets wat je hier in huis niet zal vinden, maar wel prima passend bij al zijn projecten. Je kan er niet naast zien dat het een manscave is.

Deze week begon ook het wielerseizoen hier en dat zijn hier bij tijden heilige dagen. Daar kan ik echt verhalen over schrijven, over hoe belangrijk dat – voor het lief – is. Ik keek mee en smaakte vooral de commentaren. Ik ben altijd onder de indruk over de intensiteit waarmee het lief het wel en wee van de coureurs volgt.

Dat het een regenweek was ja. Dat ik bijgevolg als een verzopen kieken terug kwam van mijn looptrainingen. Het is niet mijn favoriet, die regen, maar zo lang het geen gietende regen is (want dan worden mijn voeten ‘zompig’) dan kan ik er wel tegen. Uiteindelijk vind ik dat lopen toch genieten. Maar koud dat ik het het gehad heb! Niet zozeer tijdens de training, maar wel éénmaal thuis.

Het was hier dus een gigantisch rustige week. Ik las veel en genoot van ons huis. Onze tuin ligt er nog altijd bij als één groot moeras, maar straks wordt dat hopelijk anders. Bovenal kijk ik uit naar lente! Ik heb zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!