Tagarchief: snapshot diary

Snapshot diary

Snapshot diary #47: 7 dagen, 7 keer dankbaar

Er is altijd reden om dankbaar te zijn, al loopt het leven niet zoals je wil.

Misschien dacht je al: waar is die vroeger snapshot diary gebleven? Jaren na elkaar was ik op post op maandag. Een snapshot diary, met wat de voorbije dagen gebeurd was. Er zijn vele redenen, waarvan de belangrijkste reden is dat het leven niet altijd loopt zoals gewenst. Maar misschien loopt dan niet altijd even goed, er zijn wel altijd redenen te vinden om dankbaar te zijn. En laat dit nu het nieuwe concept zijn!

Week 47

Van links naar rechts, van boven naar onderen. De foto’s zijn niet chronologisch, maar wel allemaal van de voorbije week.

  • Ik wandelde weer eens een hele dag in … Wallonië dit keer. Ik woon en werk vrij dicht bij de taalgrens, maar steek die zelden over. Tijdens het wandelen ontdekte ik dat je maar even in een Waals dorp hoeft te zijn om te beseffen dat het leven er echt anders is. Op de foto zie je het niet, zo’n landschap is weinig cultureel bepaald. Maar ik raad het iedereen aan, steek eens die taal- en cultuurgrens over !
  • Er staan nog altijd koeien in de wei en dat maakt me blij! Kijk, dat rijmt nog eens ook. Hier in het dorp, of waar dan ook, ik kan er blij als een kind van worden. Rustig ook, want zij lijken meestel in complete harmonie met hun omgeving. (Laat ons dit ook altijd bewerkstelligen!)
  • Ik kreeg een aantal weken geleden het boek ‘De Gekste plek’ en maak er ondertussen een missie van om er zoveel mogelijk te bezoeken. Dit landschap (zwart/wit) ligt onder de grond in de abdijsite van Herkenrode (Hasselt). Het is een kunstwerk van Hans Op de Beek. “A quiet view”. Past helemaal bij mij, laat het allemaal maar stil zijn!
  • Dinsdag zat ik 3 uur (!) in een auto om 2 keer 47 km te overbruggen. Ik was zo’n beetje gesmolten toen ik aankwam voor een afspraak die 45 minuten duurde. Ik besloot van de nood een deugd te maken en stopte langs Starbucks, dat ik anders veel te duur en snobby vindt, om mezelf te trakteren op een toffee nut latte en een slice of bananabread. Had ik toch een hoogtepuntje!
    Ik vrees – het is dichtbij het werk – dat ik het nog zal doen!
  • (Foto midden). Kijk zie, dat is een foto wanneer ik van het werk naar huis rijd. De ‘laan’ van ons werk, we zijn er vol goede moed voor gegaan en kijk, nu mag ik, de zon tegemoet, weer naar huis. In minifile met collega’s en leerlingen die de school ook even vaarwel zeggen! Altijd een mooi momentje. Ik deed het toch maar.
  • Soep met boterhammen ergens ten lande. Tijdens lange wandeltochten neem ik altijd eten mee voor onderweg. Het had ‘s nachts gevroren en ik liep langs bevroren plassen. Goed ingepakt en geen last van de koude, dat niet, maar zo’n bankje en dan warme soep, kijk zie, daar kan ik zo van genieten !
  • Werken buiten de stad. Ik werk hier (zie foto) meer dan de helft van mijn hele leven. Met leerlingen wiens vader of moeder ik nog in de klas heb gehad. Maar goed, dat die ouders hun kinderen nog eens aan ons toevertrouwen is natuurlijk geweldig, maar waar ik echt dankbaar om ben, is dat ik op mijn werk de seizoenen kan zien. Dat wij in – onze brochure zegt het treffend – “een groene oase” werk, met bomen en boomgaarden, schapen (nu binnen, heb ik de indruk) en een inrijlaan om U tegen te zeggen. Ik ben er diep van overtuigd dat dat iets doet met een mens. Hopelijk zetten ze me met al die fusioneringsplannen niet ooit midden in een stad vol lawaai en auto’s. Dat ik aar voor vrees ja en ondertussen driedubbel geniet van iedere boom en ieder blad dat hier door de lucht vliegt.

Snapshot diary

Snapshot diary week #15 Noord-Nederland

En toen hoorde ik het lief dit zeggen…

Het was de week voor de vakantie en ik had mijn plannen om met de caravan richting Utrecht te trekken al klaar. Het lief was toe aan rust wat meestal zoveel betekent als een intens verblijf in zijn mans cave. Tot ik hem hoorde zeggen ‘we gaan naar Utrecht, met de caravan’. Eu, wij, zoals in jij en ik ?

Ik kon mijn geluk niet op, want niets liever dan een vakantie met het lief, maar ik ken ook wel de beperktheden van een caravan, hoe leuk die ook is. En dat is dat caravans geweldig zijn als je hoofdzakelijk buiten kan leven en de temperaturen van behoorlijke aard zijn. Met z’n tweetjes in zo’n caravan overdag – omdat het te koud is of regent, of zelfs in de voortent – is best wel een uitdaging.

Dus verliet ik het plan van de caravan (en Utrecht !) en boekte een huisje met zicht op zee (nou ja, het Markermeer) in Noord-Nederland. Ik had me laten leiden door een foto op Instagram, eentje van het Zuiderzeemuseum. Een ruim huisje met drie slaapkamers, mét centrale verwarming, warm water !

Onvoorbereid

We vertokken totaal onvoorbereid, maar anderzijds met een pak ervaring. Wij slagen er ondertussen al in om in een dik uur vertrekkensklaar te zijn en werkelijk niets te vergeten. Of het een mooie plaats was, of er iets te ontdekken viel, daar had ik het raden naar, maar ik had vertrouwen in het huisje en bovenal in het gezelschap van het lief (en veel boeken).

Toen kregen we een stuk uit de museumcollectie

Zuiderzeemuseum

We bezochten het Zuiderzeemuseum waar ons totaal onverwacht werd gevraagd of we een stuk uit de collectie wilden. Er werd een kunstwerk afgebroken (what’s in a word) en als bezoeker kon je een stuk meenemen naar huis. We waren overdonderd door de informatie maar deden toch maar mee en zijn zo elk geregistreerde bezitters van een stuk van een kunstwerk. Een stuk uit die hele berg (boven links) keramiek dus. Dat gebeurde in het kader van de museumweek.

Dat we compleet onvoorbereid waren, bleek later: wij waren matig enthousiast over het museum tot bleek dat er ook een buitenmuseum was. Een openluchtmuseum over het leven langs de Zuiderzee. De klok liep al tegen 16 uur aan en het museum sloot om 17 uur. Echt jammer, want dat buitenmuseum was meer dan de moeite waard. Wij hadden bovendien de koude nooroostenwind getrotseerd met onze fiets, terwijl we gratis de veerboot naar het zuiderzeemuseum hadden kunnen nemen. Tja, laat ons zeggen dat voorbereiding zijn voordelen heeft !

Feest, feest, feest !

Twee weekends, twee trouwfeesten. Wie zegt er dat er geen liefde meer is ?
Onze families doen volop mee ! Leve de liefde !

Snapshot diary

Snapshot diary week #11/2019 back to work

Samengevat: Wij testten een nieuw hamburgrestaurant in Aarschot uit, ik zag samen met meer dan 100 leerlingen jeugdtheater en uiteraad is iedereen volop in verwachting van de lente. Ik voel me als een vis in het water in de vernieuwde fitnesszolder en genoot weer volop van het bloggen dat véél meer is dan enkel schrijven.

Na de krokusvakantie

Wij leraren weten het allemaal: één keer de krokusvakantie voorbij gaat het hard. Daar zijn de examens en straks is daar de paasvakantie. En de lente, ja die smaakt naar de zomervakantie. Niet dat we daar nu al veel van zien, maar we weten, het komt. Allemaal.

Back to normal

Hier gaat het leven langzaam zijn gewone gang. Of het ooit komt zoals vroeger weten we niet. Maar anders is niet noodzakelijk slechter.
De werkweek begon alvast goed voor mij. Ik mocht mee naar het jeugdtheater, Puin van Eden. Ik zal eerlijk zijn, meestal begrijp ik weinig van het theater en begrijpen de leerlingen er nog minder van. Het huidig theater dat wij als school voorgesteld krijgen is dikwijls provocerend en extreem. De rest van de werkweer zat overvol vergaderingen. Ik geef toe dat ik één van die leraren ben die liever méér tijd voor de klas zou staan in plaats van allerlei activiteiten waarbij het niet altijd duidelijk is wat het nut eigenlijk is.

Allerlei projectjes

Dat het leven langzaam normaal wordt is ook te zien aan de projecten die hier gaande zijn. Zo is Hugo’s kamer weer helemaal een ‘mans cave’ met hopen techniek. Hij probeert van alles te programmeren met het doel dat de aparaten volgen. Veel trial and error. Ik zou het niet volhouden.

Van bingewatchen naar véél sporten

Tijdens het krokusverlof nam ik de zolder opnieuw onder handen. Het is al lang een fitnesszolder maar de grootste activiteit was tegenwoordig het verzamelen van stof. Het lief zorgde voor een grote televisie en dankzij chromecast kan ik er mij zalig in het zweet werken terwijl ik Netflix. Het is een positieve evolutie. Geheel en al zonder schuldgevoel kan ik makkelijk twee afleveringen na elkaar zijn. Ik geef toe dat ik zelden de volle 2 afleveringen effectief sport. Maar zeer snel een vol uur. Zomaar een uur dat er flink gesport wordt.

Minder snoepen zou ook een goed gedacht zijn. Maar dat blijft heel verleidelijk !

Snapshot diary

Snapshot diary week #5/2019

Snapshot diary – het leven is geen ponykamp

Vorige week verscheen er geen snapshot diary. Dat had niet te maken met gebrek aan inspiratie of tijd, maar met de vraag of ik er wel zou mee door gaan. Sedert dit gebeurde lijkt er (naar mijn aanvoelen) steeds minder licht in die snapshot diary’s te zitten. Niemand zit te wachten op een portie geklaag.

Op het werk zijn grote veranderingen op til die van de collega’s zware tol vragen. Er is verwarring, onzekerheid, boosheid, frustratie. Wat zal de toekomst brengen ? Niemand weet het. Wat zal het resultaat van alle veranderingen zijn ? Zal het ons verder brengen of is het

après nous le délouge ?

Dat weegt best wel.
Tel daarbij de bezoeken aan Gasthuisberg en het is strijden op twee fronten. Maar goed, er is …

Er is altijd ruimte, altijd licht

Maar deze snapshot diary is er ook om mij te herinneren dat er altijd licht is ! Vandaar dat deze snapshot diary misschien zal evolueren naar wat het licht van de voorbije week.

Trouw aan jezelf

Ik vond troost in het gedicht van Remco Campert én op de reacties erop. Mensen spraken er mij op aan, zowel via deze website als via mail of simpelweg mondeling.
Ik kreeg een persoonlijk bericht van iemand die me zei ‘ik durf dat niet, ik zou willen, maar ik durf het niet, openlijk verzet’.  
Ik had er alle begrip voor. Het vraagt moed om je nek uit te steken, om trouw te zijn aan je waarden en jezelf. Ik voel mezelf gezegend dat ik grote voorbeelden heb in mijn omgeving. Mensen die in woorden en gedrag trouw zijn aan wat ze echt geloven en geen moeite hebben om er eerlijk voor te gaan.

Boeddhisme

Een vriendin van mij verdiepte zich in het boeddhisme en ook al is mij dit niet onbekend, haar enthousiasme bracht me bij enkele boeken. Ik word geen boeddhist of aanhanger van het boeddhisme, maar boeken zoals deze geven mij adem en ruimte. Omdat ze mij een spiegel voorhouden of gewoonweg leren dat het ook anders kan. Dat er er andere perspectieven zijn. Dat zorgt weer voor beweging in mijn denken.
Wellicht is dat overigens de reden van mijn leeshonger. Nieuwe perspectieven ! Dingen bijleren ! De wereld ruimer maken. Het leven in een ruimer perspectief zien, of dat nu via boeken over het boeddhisme zijn of over bedrijfsculturen.

Rituelen

Mijn schoonmoeder, een krasse tachtiger met hopen levenswijsheid, intelligentie en veerkracht, decoreert haar huis naargelang de seizoenen. Het zijn kleine dingen die ze in haar huis verandert waardoor het duidelijk ‘herfst’ is, of kerstperiode, of lente. Nu wil ik daar helemaal niet aan beginnen, maar ik vind het ritmeren van de tijd best wel mooi. Ik geloof dat het vooral Daan (van maandagdaandag) is die mij hier gevoelig voor maakte. Ik hou helemaal niet van de winter, al doe ik alles om er toch het mooiste uit te halen. De winter zie ik eerder als een noodzakelijk kwaad.

Januari als één grote wachtzaal

Of misschien de heel winters zelfs. Ik wil graag, net als Daan, aandacht krijgen voor het ritme van de seizoenen, niet enkel voor wat de natuur betreft, dat lukt mij overigens aardig, maar ook voor de vele feesten die bij onze voorouders de tijd markeerden.

Maria Lichtmis

Bijgevolg waren het hier pannenkoeken op zaterdag omwille van Lichtmis. Veertig dagen na geboorte werden bij de joden kinderen aan het volk getoond. 25 december + 40 dagen is 2 februari. Blijkbaar was het eeuwen later een feest waarbij mensen kaarsen kregen als symbool om het onheil (duister) uit hun huis te houden. Nog altijd geen pannenkoek !
Ik las verder dat pannenkoeken kunnen verwijzen naar zon en maan, symbolen bij uitstek van het licht. Of pannenkoeken omdat je van boerderij kon veranderen bij lichtmis

Wat er ook van zij, de pannenkoeken smaakte hier volop en het uitzien naar licht is hier bijzonder groot.

Daar werden we zondag dan weer volop op getrakteerd !