Wandeltip

Wandeltip : langs het meer en de Gileppe stuwdam (diverse afstanden) + GPX

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Wandelen op een stuwdam is altijd spectaculair. Staat aan de ene kant het water amper een paar meter lager dan ooghoogte, langs de andere kant heb je bijna een verrekijker nodig om te zien hoe diep dat water ligt. Wie stuwdam zegt, denkt dus niet enkel aan water, maar ook aan geweldige hoogteverschillen. Al hoeft deze wandeling niet eens zo lastig te zijn. Kies je voor een wandeling rond het meer (14 km) dan is er uiteraard weinig klimmen en dalen aan. Je geniet evenwel van een stralende rust om het meer en schitterend uitzicht.

Wil je de combinatie, dan doe je zoals ik: een stuk langs het meer en een ander stuk in het bos. Ja, daar zitten een paar klimmetjes in maar je wordt dan ook beloond met mooie vergezichten.

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Foto vanuit de lift getrokken. Zicht op de stuwdam.

Makkelijk bereikbaar en uitgetekende wandelpaden

De stuwdam is makkelijk bereikbaar en er is behoorlijk wat (gratis) parking. Kom je met de kinderen dan is het avonturenparcours (klimmen via touwen in de bomen) de moeite waard, al kan dat menig volwassene natuurlijk ook bekoren. Helemaal bovenin de toren aan de stuwdam is een cafetaria voorzien. Alleen al het nemen van de lift is de moeite. Ze is geheel transparant, zodat je een knap zicht krijgt op de omgeving.

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Het wordt je werkelijk makkelijk gemaakt, je hoeft zelfs geen kaart of gps bij te hebben. Diverse routes zijn uitgetekend, gaande van een kleine kilometer tot 40 km. Of je scant de bijhorende QR-codes in. Zo gaat het ook. Voor kinderen is er een kleine educatieve wandeling die specifiek over de natuur gaat. Ik moet echter zeggen dat het er een beetje troosteloos bij lag. Op zich wel goed bedacht (zeker voor de kleinsten) maar  wel beperkt. Anderzijds is het best wat klimmen om daar te raken, dat is natuurlijk wel avontuur op zich !

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Maanlandschap

Ik ben geen bioloog, maar het viel mij op dat het landschap rond het meer heel bijzonder was. De menselijke hand is er hier niet vreemd aan. Eén van de meest opvallende zaken op het meer was het gebrek aan watervogels. Veel vogels zijn al aan hun trek begonnen, maar er zijn in België nog altijd genoeg vogels die inheems zijn. Ik heb werkelijk geen idee hoe dat komt, mij viel het wel heel erg op. Dat betekent meteen ook intense stilte, want je hoort er zelfs geen vogels.

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

De eerste foto betreft afgekapte bomen. De tweede over een gebruik om stenen op elkaar te leggen als markeerpunt. Er waren, gelukkig heel geconcentreerd op 1 plaats, veel van die ‘stenen torentjes’. Ik vond het wel wat hebben, maar ik begrijp de bezorgdheid op andere plaatsen over het vervormen van het landschap. Die torentjes dienden vroeger als markeerpunten voor verdwaalde reizigers, maar die functie hebben ze al lang niet meer.

Kaart

Je hebt geenszins een kaart nodig als je één van de daar voorgestelde wandelingen volgt. Ik had echter op voorhand mijn GPX bestandje gemaakt en dit resulteerde in deze wandeling:

Om je een beeld te geven: dit is zo’n 7 km. Ik vertrok langs het meer en vervolgde langs de Allée de Petite Lys en vervolgens de Allée Pierreuse. Dit zijn echt boswegen, niet geasfalteerd. Verdwalen lijkt mij moeilijk, omdat je altijd het meer doorheen de bossen ziet, tenzij misschien in de zomer. Het bos is geheel toegankelijk, het is niet zo dat eenmaal je de verkeerde weg op bent, je  echt terug moet gaan. Je volgt gewoon je oriëntering.

Praktisch

Ik parkeerde aan de ‘toren’ met de bijzondere glazen liften. Er is een ruime parking, er zijn camperplaatsen voorzien, mocht je met de camper gaan.

Parkeerplaats :

Route de la Gileppe 55a, 4845 Jalhay
Dat is het adres van het ‘panoramisch restaurant’. Dus zie je een pijl naar daar, dan zit je goed.

GPX 

Het GPX-bestand van mijn wandeling kan je hier vinden.

Groot Wandelboek Ardennen

Inspiratie voor deze wandeling vond ik in dit boek

Groot wandelboek Ardennen

Ik was zo enthousiast over het zijn Vlaamse broertje dat ik dit Groot Wandelboek Ardennen nog meer wou. Het is niet zo dat ik de Ardennen op mijn duimpje ken of dat ik, zoals in Vlaanderen, wandelknooppuntroutes maak. De Ardennen is voor mij best wel een stukje rijden, dus dan wil ik het liefste ook wat bijzonder. Ik werd meteen beloond !

Mocht je er ook zin in krijgen (De Ardennen zijn altijd een avontuur), het boek is o.a. verkrijgbaar bij Bol.com voor € 24,99.

Snapshot diary

Snapshot Diary week 47/2018 Niets is sterker dan de stilte

Samengevat: dokters en ziekenhuizen. Dat voor het lief, dan voor mezelf. Ik zou een boekje kunnen maken over wachtzalen. Op zoek naar stilte en rust: wandelen en het bos. Bijscholing ICT, dat laatste is echt mijn ding. Al lang. Nu en dan een kerk binnenlopen. Het is er stil en God (what’s in a name) mag weten hoeveel mensen daar al in stilte hun hart tot rust brachten. 

Teveel onderwijswoorden

Dit was een week van teveel woorden. Woorden zoals ze in het onderwijs kennen: BOS, MOS of MOSO en nog een hele reeks andere afkortingen die ik kan samenvatten in vernieuwings- of hervormingsdrang. Dat dat niet in één twee drie goed loopt, dat is evident. Dat er vraagtekens worden gesteld al even vanzelfsprekend. Als het onderwijs als opdracht geeft kritische leerlingen te vormen, dan zou het onderwijs best ook wel kritisch zijn. Als men kritisch zijn als waarde onderschrijft (en als een kwaliteit van een leerling), dan mogen we hopen dat alle beleidsmakers die kritische zin ook waarderen in de leraren. Het zou toch maar triestig zijn anders. Maar goed, genoeg over dié woorden, er passeerden er ook andere.

Teveel woorden met te weinig licht

Zoals palliatief verlof. (Niet hier), maar mensen dichtbij die elkaar aflossen bij het waken bij een stervende. De mensen naar wie ik de postkaarten stuurde een paar weken geleden: dat het er nog altijd echt niet goed mee gaat. De gele hesjes. Het ‘normale’ van een ontslagvergoeding van € 400 000 in de nationale politiek. (Ik ben wellicht een armoezaaier als ik de orde van de cijfers bekijk, terwijl ik dat net niét ben).

En dan de woorden die hier niet meer gezegd worden

Alles wat met dit verhaal te maken heeft. Het is bijna taboe geworden. We kijken naar de kalender. Nog zoveel weken te gaan. Nog zoveel keer Gasthuisberg. En dan. Ja, wat dan ? Als stilte al groter kan zijn, dan is daarna nog groter. Of misschien komt dan de eerste opluchting. Zal er ooit volledige opluchting zijn ?

Ik word afgeperst (I kid you not) – prijs: $838

Cybercriminaliteit met een ranzig kantje

Ik krijg al enige maanden mailtjes van mezelf. Zoals in: verzonden door mij, met mijn adres als afzender, maar met een mail die uiteraard niet van mezelf komt. Dus iemand kan in mijn emailaccount. En nee, het gaat niet op pishing, of het vragen van mijn wachtwoord of gevoelige gegevens. Regelrechte cybercriminaliteit.

“Ik breng u in diskrediet”

Dat is ook exact wat de persoon in kwestie mij vertelt. Dat hij in mijn emailaccount kan, dat hij aan al mijn adressen kan enzovoort. In het begin negeerde ik het, maar leuk vond ik het niet. Het eerste wat ik deed was mijn ‘sentbox’ controleren. Het mailtje was niet verzonden van daar, dus ik dacht dat het een soort ‘masked’ adres was. Dat het léék alsof ik dat gestuurd had, maar dat dat niet zo was.

De toon van de mail was dreigend. Dat ik de politie niet moest verwittigen (en ook niet de FBI, alsof we dat hier in België hadden), dat de persoon al mijn geheimen wist en mij via mijn contactpersonen in diskrediet kon brengen enzovoort.

Ik mocht het hem niet kwalijk nemen (staat letterlijk in de mail), want tenslotte heeft iedereen zijn werk, en hacken was het zijne.

Ik negeerde en negeerde, maar de mails werden veelvuldiger en dreigender.

838 dollar: de afpersprijs

Maar goed, ik kon van al die mails en het gehack af zijn als ik zo’n dikke 800 dollar betaalde. Dan zou hij mij gerust laten. Ik moest het betalen in bitcoins en er stond nog ergens op hoe ik geld moest omzetten in bitcoins. En ja, anders zou het hele ‘dark net’ van alles op mij afvuren. Ik had 48 uur de tijd. Cybercriminaliteit rendeert !

Hij kende mijn wachtwoord

Plots kwam er een andere mail, waarop mijn wachtwoord stond. Dus kijk, als ik het al niet geloofde, hier kwam het bewijs. Mijn wachtwoord van mijn account stond er de blinken. En ja, het was het juiste wachtwoord. Alleen, het was een ‘oud’ wachtwoord. Het wachtwoord dat ik gebruikte in de tijd van de hetze van Cambridge Analytics. Ik denk (maar weet niet zeker) dat het om dit datalek gaat.

Dat wachtwoord is ondertussen voor mij al lang ‘passé’ en mijn veiligheidsprotocollen zijn verscherpt, maar die mails bleven maar komen en leuk vond ik het niet.

Het werd nog grimmiger toen hij zei dat hij via mijn webcam mijn leven volgde en wat ik allemaal deed en daar zeer onstuimige beelden had gevonden die hij naar al mijn contactpersonen zou sturen. Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen dan compleet beginnen te freaken. Ik niet en eigenlijk om de simpele reden dat enerzijds de webcam op mijn desktop pc niet eens verbonden is, en anderzijds omdat wat je zou kunnen zien op mijn webcam van mijn laptop, mijn gezicht is.  Ik denk niet dat veel mensen dit opwindende of sensationele beelden vinden en al helemaal geen beelden waarmee je mij kan chanteren. Wanneer ik niet op mijn laptop werk is hij dichtgeklapt. (En dan nog: het leven is hier behoorlijk ‘saai’, wij eten, lezen, kijken TV, babbelen, kuisen en koken.) Maar toch.

Wat heb ik gedaan ?

Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen behoorlijk onder de indruk zijn van zo’n mails. Ik zou echt meer gepanikeerd hebben moest het om een emailadres gaan dat ik vaak gebruik, maar dat was niet het geval. Het was niet mijn hoofdaccount. Bijgevolg heb ik de account verwijderd en ook de catch-all afgezet.

Mensen die dit emailadres nog zouden gebruiken zullen dus een ‘unable to deliver’ krijgen. Ik herhaal, dit was voor mij een totaal onbelangrijke account, maar was het mijn hoofdaccount geweest, dan kon ik die echt niet zomaar verwijderen. Ik vind dit toch een imponerende vorm van cybercriminaliteit.

Kan je iets doen ?

Ik heb het een en ander afgeprint en zal dit in het politiebureau afgeven met een klacht aan onbekenden. Ik veronderstel dat zij veder weten wat te doen met aangiftes van cybercriminaliteit.  Ik kan mij best voorstellen dat sommige mensen terecht bang zijn, al helemaal als je je wachtwoord indertijd niet hebt gecontroleerd of gereset, of als je inderdaad beelden/materiaal hebt dat echt niet voor het grote publiek is. Ik denk daarbij ook  aan (kleine)bedrijven. (Ik veronderstel dat grote toch een grotere security hebben). Stel u voor wat dat met politici kan doen àls dingen gelekt worden.

Zelf dènk ik niet dat het ooit zo’n vaart loopt, maar het is als met een terreurdreiging: de angst is gezaaid. De mogelijkheid is er en niemand leeft graag in angst. Bovendien ben ik geen expert in cybercriminaliteit. Ik kan een eigen inschatting hebben van de risico’s, maar echt weten doe ik het niet.

In België kan je cybercriminaliteit aangeven, maar daar heb ik nog het juiste niet gevonden. Het is immers geen internetfraude, geen pishing, maar regelrechte afpersing.

Door het schrijven van dit artikel doe ik misschien al iets heel belangrijks : mensen erop wijzen dat je echt wel voorzichtig moet zijn met wachtwoorden, zeker als je gevoelige beelden of informatie digitaal hebt.

Eind van het verhaal

Dus ja, ik word afgeperst. De account is enkele dagen geleden afgesloten en ik denk niet dat ik nog mails zal krijgen. Ik had overduidelijk de inhoud dat het om geautomatiseerde mails ging. Hij wist niet of ik man of vrouw was, in welk land ik woonde of wat dan ook.

De facto denk ik niet dat hij werkelijk in mijn emailaccount kon. Maar hij kan er wel even ingeweest zijn (wat op zich al genoeg is, als hij automatisch kan downloaden, dan is dat genoeg).

Ik ben nooit echt zenuwachtig geweest door deze mails, maar leuk vond ik het niet. Stel dat je iedere dag een dreigbrief krijgt van een of andere onnozelaar en je wéét dat hij gevaarloos is, dan nog voel je je toch niet 100 % op je gemak. Ik toch niet.

Gelezen

Gelezen: Gretchen Rubin, The Four Tendencies

 

“The Four Tendencies ” maken je samenleven met anderen eenvoudiger en inzichtelijker. Als je weet wie je voor je hebt, dan is het makkelijker omgaan met hem/haar, omdat je in volle respect bent voor wie hij/zij is. Je begrijpt immers wat hem/haar drijft. 

Naar een eenvoudiger en beter leven

Ik ben al lang fan van Gretchen Rubin. Wat ze te zeggen heeft is o zo to the point en je hebt er wat aan. Bovendien is ze nooit zweverig en poneert ze haar ‘wijsheid’ nooit als een dogma. Bovendien schrijft ze vlot en lezen haar boeken als een trein. Het thema is altijd hetzelfde: hoe kan ik mijn leven beter maken. Ze is een groot voorstander van routines (die je zelf invult zoals je wil) en het eenvoudiger maken van het leven, als is minimalisme geen woord dat je bij haar aantreft. Eenvoudiger als minder complex.
Niet te verbazen dat haar podcast zo druk wordt beluisterd (en bejubeld!)

The four tendencies – nog niet vertaald

The Four Tendencies gaat over persoonlijkheidsprofielen aangaande het omgaan met interne en externe verwachtingen/doelen. Klinkt ingewikkelder dan het is, dus laat ik beginnen met het voorbeeld dat ze zelf aangaf. Een vriendin van haar was vroeger lid van een atletiekclub en miste nauwelijks een training. Ze liep goed en had geen problemen om naar de training te gaan. Nu is ze ouder en geen lid meer van een club en het lukt haar – ondanks haar voornemens – nauwelijks om de deur uit te gaan om te lopen, ook al wil ze dat echt wel. Rubin zag het onderscheid: haar vriendin had blijkbaar geen moeite als er een externe verwachting was (de club), maar vond het voor zichzelf moeilijker om de deur uit te gaan (interne verwachting).

Het boek is spijtig genoeg nog niet vertaald in het Nederlands, maar ik kan mij niet voorstellen dat dat nog lang gaat duren.

4 profielen

Op basis van hoe mensen omgaan met interne en externe verwachtingen kwam ze tot 4 profielen, oftewel de zogenaamde four tendencies. Ik kan mij best voorstellen dat je denkt: oké, maar wat ben ik daarmee ? Het antwoord is: véél ! Want als je wil samenwerken met iemand of je wil iets van iemand (niet in de manipulatieve zin), dan kan je maar beter weten hoe je dat het beste aanpakt. Ik heb er alvast veel aan gehad!

  • De upholder heeft geen moeite met interne en externe verwachtingen. Het is iemand die houdt van lijstjes en regeltjes en die weinig moeite heeft met het integreren van routines of het volgen van procedures.
  • De questioner stelt zich overal vragen bij. Hij zal alleen iets doen als hij daar achter staat en heeft nood aan extra uitleg. Hij ‘kiest’ om iets al dan niet te doen. Klopt het met zijn denken, dan gaat hij er voor. De questioner heeft het niet moeilijk met de interne doelstellingen/verwachtingen.
  • De rebel zegt eigenlijk per definitie ‘nee’ omdat hij het inlossen van verwachtingen (‘moeten’), ziet als een inbreuk op zijn vrijheid. Hij staat tegenover de upholder.
  • De obligers hebben weinig moeite met het voldoen aan externe verwachtingen. Zij doen wat ze beloven (externe druk) maar hebben het moeilijker met hun interne verwachtingen.Voor een mooi overzicht kan je best hier eens een kijkje nemen.

Is het een beter dan het andere ?

Volgens Rubin zijn de four tendencies onveranderlijk (daar twijfel ik wel een beetje aan) en heeft elke tendency eigen valkuilen. Na het invullen van de test bleek ik een upholder te zijn. Ik geloof dat dat correct is. Mijn valkuil is het kritiekloos omgaan met interne en externe verwachtingen. Ik ben iemand die zelfs midden in de nacht, als er overduidelijk nergens iemand te bespeuren is, netjes aan een rood licht blijft wachten. Misschien is dat nog aanvaardbaar, maar ik ben evengoed iemand die zelfs slechte boeken tot de laatste bladzijde uitleest omdat er een ‘interne regel’ in mij is die zegt dat eenmaal begonnen je het boek ook moet uitlezen. Dat betekent natuurlijk niet dat ik totaal kritiekloos ben, maar ik merk wel dat structuren, regels, verwachtingen een groot impact hebben op mij. Ik kan mij geweldig schuldig voelen als ik niet voldoe aan wat ik mezelf heb opgelegd of waar ik akkoord mee ben gegaan. Schuldig voelen als in disproportioneel schuldig voelen, alsof de regel/verwachtingen/belofte àltijd boven eender welke omstandigheid staat.

Mijn lief daarentegen is een questioner/rebel. Die neemt nooit zomaar dingen aan. Hij heeft altijd extra uitleg nodig en de nood om er zijn eigen stempel aan te geven. Het lief heeft zich nog nooit aan een sportschema gehouden. Hij heeft er altijd ‘kritiek’ op (van wie het ook komt of wat het ook is). Zijn ‘minor’ tendency is volgens mij dan ook ‘rebel’. Het verschil tussen ons twee zit is overduidelijk in het volgen van een kookboek. Ik volg lijn na lijn, hij kleurt per definitie buiten de lijntjes en zal er àltijd een andere toets aan geven. Ik denk daar niet eens over na. Ik volg gewoon.
Als ik overenthousiast ben over iets, komt bij het lief altijd de ‘ja maar’. Dat weet ik al op voorhand. Ik ben een snelle beslisser (zonder weinig spijt nadien). Het lief kan zich maanden zoet houden in het afwegen en verdwalen in de ‘ja maars’.

Al bij al vullen wij elkaar mooi aan denk ik.

Omgaan met anderen – de rebellen onder ons

Wie het boek gelezen heeft ziet na verloop van tijd al van verre welk type iemand is. Ik kan iedereen op mijn werk zo grosso modo indelen in de types, zowel wat mijn collega’s als leerlingen betreft. Vooral wat dat laatste betreft heb ik toch veel aan het boek gehad. Iedereen kent wel leerlingen (of volwassenen) die per definitie ‘nee’ zeggen. Zeg jij A dan is het bij hen B. Het is verleidelijk om te denken dat dit pure dwarsliggerij is. (Dat zal het bij pubers en volwassenen soms wel zijn, maar ook dan werkt het !). Volgens Rubin komt dit omdat zij in alle moeten hun vrijheid bedreigd zien en er daarom ook resoluut tegenin gaan. Hier komt de formule hoe je wel iets kan bereiken : informatie – gevolgen – keuzes.
Bij dergelijke jongeren is het belangrijk dat je hun grote drang naar vrijheid respecteert. Als je de zaken voorstelt als een keuze, dan wordt die vrijheid minder bedreigd.

Nu is dat wel bij iedereen het geval, maar bij hen is het belangrijker. Ik geef een simpel en onschuldig voorbeeld: aan sommige leerlingen vraag ik ‘wil jij de toetsen uitdelen of wil je dat ik het aan iemand anders vraag ?’. Hier zit geen informatie/gevolg in, maar wel keuze. Ik kan je verzekeren dat ze zo goed als altijd ‘ik doe het wel’, zeggen, zelfs zonder grimas en mét een blik van ‘ik word hier volwassen behandeld’. Ik geef grif toe dat er een pak leerlingen zijn bij wie ik gewoon de toetsen geef zonder iets te vragen waarop zij vervolgens, evengoed zonder commentaar, de toetsen terug uitdelen.

Samenvatting

Het boek behandelt één aspect van een persoonlijkheid, namelijk hoe iemand met interne en externe verwachtingen omgaat en hoe je het beste met deze profielen kan omgaan. Ik denk dat veel lezers intuïtief al veel weten. Gretchen Rubin brengt het in schema en verwoordt het. Bij iedere profiel staan de (mogelijke) sterktes en zwaktes. Ze wijt verder ook hele hoofdstukken aan de verschillende mogelijke combinaties van persoonlijkheidsprofielen.

Wat ik er zelf aan overhoud is dat het goed is dat ik meer omga met àndere profielen. Van hen kan ik veel leren omdat zij juist sterk zijn waarin ik niet zo sterk ben. Zij ‘zien’ zaken die ik gewoonweg dikwijls niet zie.
Ik geloof best dat de algemene aard onveranderlijk is, maar ik denk dat er toch ruimte is om bij te leren van andere profielen en zelfs een beetje te veranderen.

Praktisch

Gretchen Rubin, The Four Tendencies, te koop bij o.a. Bol.com voor €9,99.