op de trein

Knipoog naar Judith Herzberg


Ik neem de bus

hoef niet te wachten

geen frustratie hier

alles loopt lekker

net &eacute&eacuten minuut gewacht.

Dan de trein, 5 voor het uur

“Dames en Heren, de trein naar

Knokke Blankenberge heeft

een vertraging van vermoedelijk 5 minuten”

5 minuten, dat moet lukken,

overstaptijd in Gent is 12 minuten,

het wordt een rennen ginder,

maar toch, oef, het moet lukken.

“Dames en Heren, de trein naar

Knokke Blankenberge

heeft een vermoedelijke vertraging

van 10 minuten”.

12 min 10 maakt 2

is twee minuten genoeg

of wacht ik beter net zo

goed in de wachtzaal hier ?

Trein raast door het station,

vroeger dan verwacht,

valt dat mee. Dat kan geen

9 minuten zijn. Rust, eindelijk Rust !

In de trein een ware volksverhuizing

van het jonge scoutsvolk,

gewapend met emmer en spade,

petten en fluitsignalen,

zingend volle borst.

Daar gaat de rust.

Onrust groeit, twaalf min negen,

dat wordt wel heel erg krap.

Stop zegt het denken,

want daar valt een kind

en nog een kind en de hele

trein zet het op een huilen.

Overvol en ten einde krachten

strompelt de trein Gent Sint-Pieters binnen

waar nog de tentoonstelling loopt

Gent Sint-Pieters Heen en Terug

Terug wil ik al lang niet meer.

ps : de trein richting West-Vlaanderen heb ik op wonderlijke wijze gehaald en het hoofd was ook geheel ontdaan van voorgaande frustraties. Sedert de tentoonstelling Gent-Sint-Pieters H/T waar ik nog meer het kloppend hart van L’je die hier dagelijks om redenen van werk de trein neemt.

In mijn hoofd kwamen zijn verhalen : over die jongen die gepest werd door zijn schoolkamaraden, op weg naar de hotelschool in Brugge. Of hoe L’je op een tijdloze dag kan vertellen over een mooie vrouw die hij gezien heeft op de trein, hoe er iets bijzonders aan haar was, haar blik, haar leeftijd, haar situatie. Soms krijg ik de nieuwe avonturen van zijn reisgezel te horen als ware het een soap, best spannend, want ik zie hem dan altijd als wijze heer vol raad en gespannen oren.

Ik kon dus niet meer gefrustreerd zijn.

Zeker niet, toen ook al bleek dat ik de trein toch nog haalde. Ondanks.

PS2 Judith Herzberg heeft een prachtig gedicht dat heet : het wachten op de halte

Reageer

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow on Feedly