bedelen

Gisteren zag ik haar opnieuw : een achtjarig kind met een papieren bekertje bedelend in de Parijsstraat. Een eindje verderop was haar mama. Het waren Oost-Europeanen en ik had ze vorige week voor het eerst gezien.
Hun actie had weinig succes, ondanks de Kerstperiode.

Het was lang geleden dat ik bedelaars in Leuven had gezien. In mijn studententijd gebeurde het ook wel, maar al de tussenliggende jaren niet meer.
Vanwaar komen ze ? vroeg ik mij af. “Wonen” ze in het Leuvense ?

Vooral met het kind had ik het te doen. Zo’n kind heeft geen keuze.
Heeft de moeder die wel ?
Het blijft mij achtervolgen waarom ze er jaren geleden wel waren, dan jaren weer niet en nu weer opnieuw.
Heeft dat met het beleid van de stad te maken ?

Hoe dan ook, ik vrees dat hun bedelacties weinig aarde aan de dijk brengen.
Toch vroeg ik mij af of er voor zo’n mensen dan geen hulp bestaat. Als ik het percentage zie dat van mijn loon naar sociale zekerheid gaat (dat ik overigens met graagte en overtuiging afsta) leef ik wellicht in de illusie dat met zo’n som geld (vermenigvuldigd met het aantal werknemers) het toch onmogelijk moet zijn dat er in België nog mensen zijn die bedelen.

Anderzijds heb ik de indruk dat het bedelen van die vrouw echt wel een keuze was. Ik bedoel : een keuze om dié vorm van hulpverlening te vragen en geen andere.

Iedere keer ik ze voorbij kom, leef ik ook in innerlijke strijd. Geef ik iets, hoeveel ? Loop ik gewoon door ? Helpt het iets ? (en dan nog dat stemmetje dat zegt : weet je wel, die TV-uitzending, waarin verteld werd dat het maffia is ?)
De ene dag denk ik er geheel anders over dan de andere.

Ben ik al door de Parijsstraat geraakt en moet ik nog de Dietsestraat door dan is het soms een laveren tussen de vele vragers om hulp door. In de Dietsestraat staan dikwijls mensen die je hulp, handtekening, mening, geld enzovoort voor die en die organisatie vragen.

Als inwoner van de binnenstad die altijd te voet gaat, ontbreekt het mij soms aan moed het eind van de straat nog te bereiken… Want de stemmetjes in mijn hoofd worden het maar niet eens…

Dit vind je misschien ook leuk...

4 reacties

  1. dwainclinton5948 schreef:

    I read over your blog, and i found it inquisitive, you may find My Blog interesting. My blog is just about my day to day life, as a park ranger. So please Click Here To Read My Blog

  2. [muggenbeet] schreef:

    Twintig jaar geleden zaten er aan de Alma aan ‘t Stuc ook vaak bedelaars. Ik vertelde hen soms over het OCMW maar ze schudden steeds maar neen. Moeilijkheid ligt erin of ze al dan niet daar gedropt werden door een bende of niet? Maar de overheid heeft toch als taak deze mensen hun achtergrond en echte levenssituatie te achterhalen en het beste ervoor te doen. Enkel een politioneel verbod uitvaardigen is geen oplossing.

  3. Sigrid schreef:

    wake up and smell the coffee
    jaren geleden dat jij een bedelaar zag…
    heel de tijd met je ogen toe rondgelopen?
    In Leuven mogen die mensen niet over de (te) propere straten waarschijnlijk
    het zal er eentje zijn die de politie was vergeten weg te vegen (al dan niet met hun “burburry” stofvodje)

  4. [muggenbeet] schreef:

    20 jaar geleden zat ik in Leuven op kot. Sindsdien kom ik er nog zelden. DAT bedoelde ik Sigrid.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow on Feedly