Tagarchief: quarantaine

Snapshot diary week 19/2020 – Q8 Over afstandsleren en heropstart

Hoe misleidend moet dit wel niet zijn ?

Kijk zie, mijn snapshot diary is er eentje die zich geheel en al buiten afspeelt. Wandelen en fietsen, altijd goed weer ! Alsof ik continu in vakantiemodus leef en alleen maar geniet van de natuur en buiten-zijn. Maar hé, de rest was minder fotogeniek. Zie maar hieronder!

Heropstart van het onderwijs

Dat was dus een klein boek hé, hierboven. Over hoe onze school de heropstart organiseert. Ik kan je verzekeren dat je er net niet gaat bij huilen. Niet omdat de school dat slecht gedaan heeft, maar omdat de veiligheidsmaatregelen van dien aard zijn dat ze ons regelrecht treffen in het hart: het sociale contact. Ik was er echt niet goed van. Natuurlijk ben ik ontzettend blij dat ik mijn leerlingen terug zal zien, maar de surveillantiefuncties die erbij komen geven mij het gevoel dat ik meer een agent zal zijn ‘handen wassen’ ! ‘anderhalve meter’ , ‘op uw plaats blijven’, ‘je kan pas straks naar het toilet!’ dan wel een leraar.
En dan die maskers. Non-verbale communicatie is de lijm die alles bijeen houdt. Een blik naar een leerling die even niet oplet, een glimlach als bevestiging dat je iemand echt wel gezien hebt. Een warme groet ‘s morgens zonder woorden, …. ik ga mij oefenen in oogcommunicatie !

Oeps, er ging iets mis!

Wat je liever niet ziet op je scherm

Het eerste wat er verschijnt als Smartschool crasht is een dinosaurus die ‘Oeps’ zegt. Met andere woorden een terug gaan naar de tijd dat de dieren nog spraken en het schrift nog niet was uitgevonden. Nu hoor je me niet klagen, het is niet dat Smartschool er veel uitligt. Verrassend weinig zelfs. Maar het betekent wachten op goede hoop en ondertussen niet verder kunnen werken, terwijl er wel een vorm van hoogdringendheid is, zeker op maandagochtend.
Het is overigens niet verwonderlijk dat de meeste pannes op maandagvoormiddag gebeuren.

Kanjers van leerlingen

‘Fijne coronatijd’, Best lief toch ?

Jawel, het contact met de leerlingen is er nog, hetzij via berichtjes, live-sessies enzovoort. Ik ben echt verbaasd over de veerkracht en de positiviteit van de leerlingen. Ik krijg zonder uitzondering altijd goede mailtjes. Beleefd, niet panikerig, volwassen. Zondag avond telde ik de ingegeven taken. Iederéén had netjes ingegeven, taak helemaal gemaakt, prima gewerkt.
Kijk zie, die leerlingen zeg, kanjers gewoon !

En zo stappen we welgezind de volgende schoolweek in. Ik zie al uit wat er allemaal gebeuren zal !

Fijne (werk-)week aan jullie allen !

snapshot diary

Snapshot diary week 16/2020 – Q5

Veel variatie in deze weken van quarantaine ziet er niet in.
Dankbaar om het fijne lenteweer.

Vijf weken al

Ik zal niet de enige zijn als ik zeg dat ik mij bij het ingaan van de quarantaine niet had kunnen voorstellen wat het in praktijk zou zijn. Of liever: ik kon er mij wel wat bij voorstellen. Toen de scholen de lessen schorsten was er geen haar op mijn hoofd dat dacht dat ook na de vakantie het geval zou zijn. Evengoed voor wat betreft de quarantaine van zoveel mensen, het sluiten van winkels en zelfs het dokterspraktijken (in zekere zin toch).

Barstjes

Ik merk dat er barstjes in mijn optimisme komen. Er zijn al momenten dat mijn eigen regels me dik tegensteken. Zoals: zie altijd het positieve. Ga niet klagen. Er is altijd ruimte. Gelukkig lukt mij dat meestal wel, maar ik merk dat het gebrek aan perspectief mij het lastigste valt. Langetermijnplanning lukt niet, ook niet voor het werk en dat weegt wel.

Afstandsleren

Ik kom mezelf als leraar continu tegen. Dat het niet goed genoeg is, dat ik misschien beter die app of dat programma zou aanleren. Maar dat kost tijd en energie (voor mij) om het aan te leren én voor de leerlingen en dan is er nog niet eens leerstof gezien. Er is geen tijd om te experimenteren, het moet onmiddellijk goed zijn. Er is geen ruimte. Naar mijn gevoel moet ik nu kortetermijndenken continu combineren met langetermijndenken. Korte termijn als kleine hapklare onderwijseenheidjes maken omdat het voor die leerlingen behapbaar moet zijn. Anderzijds zoeken hoe ik ‘de draad’ van langere denkprocessen kan aanhouden. Niet weten: zie ik die leerlingen nog terug dit schooljaar? Voor hoeveel weken? Hoe hou ik ze bij de les? Als ik face to face lesgeef zie ik snel wie mee is en wie niet. Eén blik is soms voldoende. Ik voel de energie van de klas, het ritme, de aandacht. Dingen die ik nu allemaal verlies. Wat slaat aan, wat slaat niet aan? Ik durf er slaap voor te laten.

Dat we allemaal moedig moeten zijn

Dan spreek ik mezelf weer toe: we moeten met z’n allen moedig blijven. Ik weet in eer en geweten dat ik mijn best doe en dat moet genoeg zijn, al is dat niet makkelijk meetbaar in tijden waarin niets normaal is. Het helpt ook niet dat het onderwijs veel in het nieuws komt, dat er allerlei balletjes in de lucht worden gegooid waardoor er enkel onrust wordt gecreëerd. We moeten verder doen, ons niet laten afleiden, de tijd niet verdoen aan discussies, maar deze dag aanpakken. Met hart en ziel, met wijsheid.

Herinneringen maken

Jaren geleden las ik de eerste bestseller van Gretchen Rubin: Het Geluksproject. Het is een verzameling van recepten hoe je je leven gelukkiger kan maken. Haalbaar voor iedereen. Eén van haar adviezen was:

Creëer herinneringen

Zoals de herinnering aan de molen op mijn fietstocht, de lammetjes die ik zag tijdens het wandelen, de bloemen die ‘s morgens vroeg nog in de knop staan, gestreeld door het eerste zonlicht.

Zo hoop ik mij deze dagen van corona ook te herinneren. Niet enkel de stress van het werk en de angst (die er toch is) over de toekomst maar ook de schoonheid van deze wandelingen, de fietstochten in de vooravond, de liefde van het lief en de vriendschap van de vrienden. Zij die met een paar woorden weer licht in mijn dag zijn.

Ik wil de dag aanpakken, met moed en wijsheid.

Meer over dit boek en citaat vind je hier

Ik wens je dagen vol moed en wijsheid toe!

snapshot diary

Snapshot Diary week #14/2020 – Q3

van boven naar onderen, van links naar rechts
Gras zaaien, wildbloemen drogen en determineren, elke dag een stukje Arthur Japin, kasten uitruimen, elke dag uitgebreid ontbijt, uit noodzaak met 2 laptops tegelijk aan het werk: zelfs met een oude (maar grappige) USB-stick

Week 3 van de quarantaine

Drie weken al en geen idee hoe lang nog te gaan. We blijven het hier stap voor stap, dag na dag doen. Wij hebben momenteel geen tuin en dat doet zeer. Een gigantisch grote vlakte aarde, want alles, werkelijk alles is met de grond gelijk gemaakt. Grootste reden daarvan was de woekerende bamboe die alleen met een regelrechte bulldozer verwijderd kon worden. De planning van de tuin was overigens redelijk, tegen de lente zouden we toch minimaal één grote partij gras hebben. Struiken, bomen … de rest moest volgen. Dat zal het ook wel, zij het met vertraging. Ja, er zijn ergere dingen in het leven! Op 500 meter van mijn huis loop ik zo het bos in en ons huis is op een kleine kilometer van de Demer, met zijn jaagpaden. Geen geklaag hier.

Taboe

Over dat klagen merk ik dat ik mezelf censureer. Dat is niet iets dat geboren is met het coronavirus, als er al een klaaggedachte in mijn opkomt gaat er automatisch een stemmetje in mij op dat ik werkelijk geen reden heb om te klagen. Automatisch. Dan denk ik aan de verhalen van mijn vader (°1924, ik ben een achterkomertje) over de wereldoorlog en de immense schrik die hij als kind had van ‘De Duitsers’. Dan denk ik aan éénoudergezinnen die in normale tijden al moeilijkheden hebben om rond te komen. Of aan die mensen op Intensieve Zorgen, de patiënten en al wie zorg voor hen draagt.

Dat censureren, dat gebeurt deels automatisch, deels keuze. Of dat allemaal goed is laat ik over aan psychologen (er zijn nadelen, dat besef ik ook wel), maar dit is hoe het hier is.

Vakantie

De vakantie was welkom. Heel welkom, de zeilen moesten enorm worden bijgezet, in sneltempo moesten er nieuwe dingen geleerd worden, fouten werden gemaakt, het lange zitten voor een laptop vroeg ook fysiek zijn tol. Het zal in andere branches waar ze aan het werk blijven of online werken niet anders zijn. Zelfs niet in die gezinnen waar niet meer ‘gewerkt’ wordt is de inspanning en aanpassing niet min.
Ik betrap er mijzelf op dat ik nu en dan mijmer ‘als het nog eens zover is, dan zal ik veel beter voorbereid zijn’, alsof ik die hele corona-crisis al aanvaard als een nieuwe, terugkerende realiteit. Is dat de geest die zich zo snel aanpast?

Grenzen en mezelf regels opleggen

Het is een herhalend refrein, maar voor mezelf zo nodig. Regels opleggen in zake buiten zijn en ‘bewegen’. Ik liep vorige week een spierscheur(tje?) op tijdens het lopen. Dat is balen, zeker omdat dat lopen een uitlaatklap is en mijn loopschema doel en zin geeft. Gelukkig (hout vasthouden) lukt het me nog om te wandelen, zolang het vlak is (iets te maken met de hoek van voet-kuit-dijbeen) en lukt fietsen ook nog. Toch moet ik mezelf streng toespreken: dat spierscheurtje mag geen excuus zijn om niet meer te sporten/bewegen.

Netflix en VRTnu scoren hier hoog. Afspraak elke dag om 20.30. We keken White House Farm uit (VRT nu) en waren onder de indruk van Unorthodox (Netflix).

Aanraders !

Het ga jullie goed allemaal ! Vinden jullie ‘je draai’ in deze nieuwe periode?

snapshot diary

Snapshot diary week #13/2020 Q2

De tweede week quarantaine is voorbij. Het valt mij op hoe het toch went (maar daarom niet leuk is), hoe snel nieuwe routines groeien. Ik leer heel veel bij en ben druk aan het werk. Met mooie momenten overigens. En dankbaar.

van boven naar onder, van links naar rechts:
Dankuwel de mannen die het vuilnis ophalen,
wachten tot Smartschool weer online komt
Genieten van de dagelijkse wandeling of de looptraining
Klasgesprekken op afstand
Zalig Demergebied – Dankbaar daarvoor.

Verrassend hoe snel het went

Had men mij ooit op voorhand verteld dat er een moment zou komen dat we zowat gekluisterd aan het huis zouden zijn en dit voor weken, dan zou ik dat zo goed als onmogelijk gevonden hebben. Maar hé, het went. Het is verre van ideaal en hoe langer hoe moeilijker wellicht, maar toch, ik ben wel een beetje verrast.

Nog altijd aan het werk

Hier geen tijden van tijdelijke werkloosheid maar vooral tijden van inventief en innovatief werken van thuis uit. Ik zal eerlijk zijn, er valt een heel stuk stress weg. Geen file meer, meer regelmaat, focussen op de essentie. Ik werk méér dan voor de coronacrisis, maar dat geldt wellicht voor iedereen. Stressloos is het ook weer niet, planning is curciaal en – net zoals mijn leerlingen – ben ik bezorgd iets over het hoofd te zien. Eén berichtje niet goed gelezen of vergeten en dat kan echt wel gevolgen hebben.

Telewerken is soms ook een oefening in geduld. Het hele systeem durft wel al eens uitvallen. Gelukkig – ik klop de tafel af – valt het nog mee. Het is maar dat je nooit weet of je na een paar minuten weer verder kan werken of binnen een uur. Dat is best vervelend.

Klasgesprekken met de leerlingen

Zowat elke dag heb ik om 10.30 uur een klasgesprek met één van mijn klassen. Ik ben blij dat ik ze terug zie. Voor hen is het één van de enigste momenten dat ze elkaar terug zien. Een half uurtje duurt het. 10 minuten opstart, 10 minuten geleid gesprek (door mij) en 10 minuten vrij babbelen. Soms gaat het stroef en durft niemand iets te zeggen. Dan weer leren ze elkaar danspasjes, geven ze hun scores over De Mol en delen ze grappen. Overwegend vinden ze het allemaal best wel oké dit online leren en taken maken, wat daarom uiteraard niet betekent dat dit voor àlle leerlingen van àlle leeftijden in àlle scholen zo is.

het nieuwe klasgesprek

Balans bewaren

Ik merk dat als ik niet oplet, ik bij wijze van spreken 24 uur aan het werk kan zijn. Er zijn technologisch ontzettend veel mogelijkheden. Het klassieke lesgeven en de lesvoorbereidingen die ik al had, zijn niet meer van tel. Evengoed bij wijze van spreken, lopen er van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat berichtjes binnen van leerlingen. Dat is hun goed recht natuurlijk. Maar voor ik het weet controleer ik elke 5 minuten mijn mailbox om maar ‘zo snel mogelijk’ te antwoorden.

Ik leef in blokken. Online / Offline
Binnen/Buiten

Het dagschema blijft voor mij een grote steun. Blokken waarin gewerkt wordt en blokken waarin dat niet wordt gedaan. Blokken (en dat is wel de moeilijkste) waarin werkelijk alles offline is. Dus ook het nieuws, de grafieken van corona.

Ik verplicht mezelf om elke dag buiten te zijn en te sporten of minimaal te wandelen. Hoeveel deugd dat ook doet, de meters tot aan de buitendeur zijn dikwijls de moeilijkste. De roep van de zetel. De roep van het gemak.

‘Moet ik nu ook nog eens lopen?
Wandelen? Fietsen?’

Eu, ja dus, zeg ik tegen mezelf. Ieder maakt het voor zichzelf uit natuurlijk, maar voor mij is het belangrijk. Kwestie dat na verloop van al die weken de muren niet op mij afkomen. Ik ben een natuurmens. De wind door de bomen, de zon op mijn snoet, de vogels die schichtig opvliegen als ik in hun buurt kom. Het laadt mijn batterijtjes op.
Het is overigens dé manier om offline te zijn. Want het huis ligt hier anders wel vol verleidingen: de smartphone, de laptop, de tablet ….

Hoe lang nog?

Deze Vlaming in China die al meer dan 57 dagen in quarantaine leeft, had deze tip: tel niet af. Aftellen is anders wel mijn ding, het helpt om overzicht te houden. We zijn op een tiende, aan de helft, nog zoveel te gaan. Dat is heel motiverend. Maar dit is een situatie waar we totaal geen controle over hebben. Daarom hou ik mij aan het motto waar wij als koppel in bange tijden van chemo en kankeruitslagen altijd naar terug grepen:

Stap voor stap

Dag na dag.

Loslaten en accepteren. Het is zoals het is. Ernstig. Een tijd die voor iedereen bijzonder is. Een tijd waarin we allemaal getest worden in onze krachten. Samen. Solidair. Meer hebben we niet.

Hou jullie goed !