Tagarchief: televisie

Gezien op Netflix #1

Met de kortere dagen kijk ik tegenwoordig weer behoorlijk wat op Netflix. Plus dat ik het zonde vind om zomaar van het ene naar het andere te zappen. Dit zag ik de voorbije weken (of maand ?) op Netflix.

Somewhere Between

Het lijkt een beetje zweverig, dat iemand dood gaat en vervolgens weer levend wordt acht dagen voor zijn dood. Maar hé, dat is het toch niet echt. Want wat doe je als dit je overkomt (schrijf ik hier alsof het de normaalste zaak van de wereld is): alles in het werk stellen om erachter te komen waarom je vermoord werd en wie achter de dood van je kind zit. Wie weet, kan je ze nog redden.
Oordeel : behoorlijk spannend, beetje origineel, verhalend. GOED.

American Odyssey

Een Amerikaanse eenheid wordt uitgemoord door Amerikaanse (!) huurlingen. Eén iemand ontsnapt. Alle afleveringen gaan vervolgens over het zoeken naar het waarom van de moord (wie gaf opdracht) en overleven, want uiteraard is er een klopjacht om haar te vinden. Helemaal erg wordt het als zelfs de VS er alle baat blijkt bij te hebben dat ze dood is.

Beoordeling: het verhaal zet aan tot denken (terrorisme gefinancierd door Amerikaanse bedrijven), er is een mooi verhaallijn over vriendschap tussen het hoofdpersonage en een jongen. Algemeen: REDELIJK

Secret City

Best een spannend verhaal en een geweldige acteerprestatie van Anna Torv. Australische makelij en dat geeft toch een andere dynamiek. Je moet bij de les blijven om het verhaal te volgen, maar best wel goed.

Algemeen: complottheorieën, internationale zaken, spionage, internationale handel, China, Australië, journalistiek. GOED

Bodyguard

Ik hou het beste voor het laatste. Deze Britse serie zit echt goed in elkaar. Origineel, fijn afgewerkt en helemaal op zijn Brits. Ik zag het einde niet aankomen. Toch niet helemaal. Het zegt iets over mijn onbewuste aannames. AANRADER

Suggesties?

Heb jij soms suggesties voor mij? Ik hoor het graag!

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #75 Waar haal je je nieuws vandaan ?

Nieuws als ik toch moet kiezen, dan de krant

Ik heb het nieuws zo’n beetje opgegeven

Best erg vind ik dat van mezelf, want hoe kan je nu deel uitmaken van de wereld als je niet weet wat er gaande is in de wereld ?
Het begon met het (Belgisch) politieke nieuws. Met grote overtuiging werden dingen gezegd die zo doorzichtig fout waren dat ik het niet meer kon aanhoren. Er werd gegoocheld met cijfers als het over belastingen ging, de crisis werd gebruikt als paswoord om eender wat te verdedigen. Kritische vragen werden zelden gesteld. Als de schatkist maar werd gevuld en bepaalde andere (sterke) groepen werden gespaard. Keer op keer hoorde ik het mantra dat wie niet (voltijds) werkt, om welke reden ook, een profiteur was. Werkelijk, ik kon het niet meer aanhoren.

Het terreurnieuws deed er nog een schepje bovenop. Dat was gruwelijk. Daar waren geen woorden voor. En zat ik daar op te wachten, om te zien hoe iemand werd onthoofd en dat dat tegelijkertijd als een overwinning werd gezien. Wordt een mens daar beter van, van zoveel wreedheid ?

Dus volgde ik het nieuws niet meer. Althans niet meer op televisie. Beelden komen harder binnen dan woorden.

De Standaard en De Morgen

Het meeste nieuws haal ik van de krant. Maar ook dat is veranderd. Vroeger zou het woord krantenfreak op mijn identiteitskaart hebben kunnen staan. Nu koop ik nu en dan een krant. Meestal de weekendkrant, omwille van de lange artikels die hopelijk toch iets genuanceerder zijn. Mijn ‘afvalligheid’ heeft alles te maken met de manier waarop het nieuws werd gepresenteerd. Je leest een kop en eenmaal het artikel helemaal uitgelezen merk je dat het toch niet helemaal klopt. Dat het snel en slordig geschreven is. Dat er meer slogans dan wel analyse zijn.

Ik vrees dat dat komt door de snelheid waarmee alles gepaard gaat. Voor meer research of double-check is geen tijd meer. Of het komt evengoed door de concurrentie. Pakkende titels doen kranten verkopen.

Het nieuws sluipt altijd binnen

Toch kan ik niet rond dat nieuws. Wanneer ik op mijn telefoon iets opzoek via Google staan er allerlei ‘gefilterde’ nieuwsberichten. Want Mijnheer Google bepaalt een beetje wat interessant zou kunnen zijn voor mij. Meestal laat ik mij vangen. Lees ik de berichten toch en klik ik verder door. Ik word dan vooral naar de sites van VRT geleid, wat ik nog kan smaken.

Maar een echte nieuwsfreak ? Nee, ik ben het (niet) meer en ik zou mij daar echt wel vragen moeten over stellen. Zoeken naar de ‘betere’ bronnen.

Hoe gaan jullie om met het nieuws ? Tips zijn welkom, zeker over betrouwbare bronnen ! 

 

 

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #72 Ben je ooit op tv geweest ?

Ik was jong, net als Bart Peeters

Ja, ik ben op televisie geweest. Tot tweemaal toe, als gast dan nog wel. Niet dat ik zoveel bijzonders te vertellen had, maar blijkbaar vonden de makers van kinderprogramma’s dat ik prima televsiemateriaal was. De eerste keer zat ik nog in de lagere school. Ik herinner mij er heel weinig van, behalve dat Bart Peeters er was. Die was toen nog niet zo bekend en zijn broer Stijn Peeters was er ook. Het was een programma dat jongeren aan bod wou laten komen. Ik herinner mij dat er eerst heen en weer telefoontjes waren en dat mijn vader mij zelfs naar Brussel heeft gevoerd. We haddden thuis nog geen VHS (een videorecorder) maar onze buren hadden wel al zo’n aparaat en namen het programma op. Ik heb nog even gezocht op internet, maar helaas. Niets meer over te vinden. Ik denk dat het programma “Alles Kits” heette. Zou ik de naam verkeerd voorhebben ?

Verzuiling en geloof

Mijn tweede ‘optreden’ was opnieuw een praatprogramma en was opnieuw in Brussel. Ik denk dat er minstens 6 jaar tussen zaten. Ik was leerling secundair onderwijs en het thema was ‘geloven of niet ?  Opnieuw gingen er heel wat telefoontjes aan vooraf. Ik wou heel graag deelnemen en dacht dat ik het niet zou halen.  Toen de recruiter vroeg wat ik van de verzuiling vond wist ik geeneens wat dat woord betekende. . Vijftien was ik of zo. Misschien had ik het moeten weten. In West-Vlaanderen, en zeker in die tijd lag niemand wakker van’de verzuiling’. Nog altijd niet denk ik.

Het nichtje bij de televisie

Eenmaal de puberteit voorbij had ik totaal geen interesse meer om nog ‘opgeroepen’ te worden voor televisie. Niet dat ik ooit  nog uitgenodigd werd trouwens. Ik vond het fijn dat ik als kind gezien had hoe televsie ‘achter de schermen’ werkte. Al was het maar dat ik zeer snel door had dat veel herhaald werd en er hele scenario’s bestaan. Dat zogenaamde spontane is bijna helemaal in scène gezet. Grotendeels toch.

Later bezocht ik wel nog wat studio’s. Het nichtje werkt(e) bij televisie en vertelde er boeiende verhalen over. Ik wou haar wel eens aan het werk zien. Ondertussen was ik verhuisd naar Leuven zodat een bezoek aan de studio’s een fijn verzetje was. Ik herinner mij De Laatste Show, De Slimste Mens en een humoristisch programma met een nieuwsoverzicht van het voorbije jaar. De kruitfabriek ? Of haal ik alles door elkaar ?
Televisie en ik, er blijft precies niet veel van hangen.

Graag in De Slimste Mens ? Het kan !

Tegenwoordig zit ik liever voor televisie.
Mocht je zin hebben om ooit als publiek  bij “De Slimste mens” te zitten, dan kan dat vrij eenvoudig.  Je wordt er heel gastvrij ontvangen en de leukste momenten halen soms net het scherm niet. Waardoor het meemaken van zo’n opname soms bijzonder leuk kan zijn.