Verdriet

Verdriet heeft een warme kern, waarin een mens zich kan nestelen. Elke traan is een cocon waar je in weg kunt kruipen. Je kijkt erdoor naar buiten op de zee van troosteloosheid rondom, zonder er al in onder te gaan. Dat gevoel probeer je te rekken. Ronddobberen voelt zoveel veiliger dan zwemmend de kant proberen te bereiken. Binnen in de zwaarte klinkt ook ergens muziek en vrolijkheid; juist daar, warm als herinnering. Daar wordt gezongen en gedanst, niet uit vreugde maar uit noodzaak. Gemis en hoop vallen er, heel even, samen. Verloren gaan kan zo vertrouwd voelen

Arthur Japin, Zoals dat gaat met wonderen, Dagboeken 2000-2007

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. 13 april 2020

    […] (2008 – 2018)” is Japin niet toe aan zijn eerste publicatie van dagboekfragmenten. Zoals dat gaat met wonderen 2000-2007), zijn vorige publicatie bij privé-domein, is lang bij mij blijven […]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow on Feedly