de tiranie van het leuk-zijn

Wanneer ik soms zie naar het onderwijs dan schud ik toch even het hoofd. En alvorens u denkt dat u hier weer iemand hoort zagen over de mensen van het onderwijs : ik behoor er zelf toe.
Wat ik hier neerschrijf is dan ook maar een indruk van wat ik jaren zie. Andere mensen kunnen andere dingen zien en andere dingen opmerken. Daar ben ik mij echt van bewust. Het zou mij zelfs geruststellen mocht de meerderheid het anders zien !

Wat ik vaststel is dat jongeren steeds meer bij de hand worden genomen en als kinderen worden behandeld. Kleine kinderen die geen of weinig verantwoordelijkheid aankunnen. Men ‘rekent’ er ook op : zowel de ouder als het kind. Bij slechte cijfers wordt vaak ten eerste naar de leerkracht gekeken. Heeft die wel voldoende geremedieerd ? Zijn de lessen wel leuk genoeg ? Of leerlingen/ouders die zeggen ‘ze heeft gewoon geen tijd’ ; en dat volgt de klassieke opsomming van alle mogelijke buitenschoolse activiteiten.

Ik heb niets tegen leuke lessen. Leuk is leuk voor iedereen. Leuk is meegenomen. Maar de eis dat onderwijs leuk moet zijn (anders zijn ze niet gemotiveerd) lijkt mij wel een brug te ver. Het leuke resulteert zich dan in projectdagen, waarbij vooral de leerkrachten ontzettend veel werken en waarbij het spel- en showelement hoog is. Spelen dus. Al leert men ook al spelend. En zeggen ze ook : “als we maar geen les hebben“. Een snelle leerling vraagt nog vlug “we gaan het toch niet moeten leren zeker ?”

De meeste van mijn leerlingen vonden groepswerk vroeger leuk. Leuk, daar heb je het weer. Ze vonden het leuk omdat ze dan even niet geleid werden door de leerkracht en zelf hun ding konden doen. Nu vragen ze : kan je het niet gewoon uitleggen ? Moeten we dat echt zelf doen ? Ze hebben er geen zin in. Of geen tijd. Of, – en ik hoop echt dat dit het geval niet is – ze zien op tegen de intellectuele inspanning.
Wat ik ook vaak hoor : geef het op een kopie, dan moeten we het niet opschrijven.

Zijn onze jongeren dan zo moe ? Of schoolmoe ?

Sommigen zijn letterlijk heel erg moe. Met de GSM in bed (SMS !), tot de late uurtjes naar televisie kijken. Het gebeurt echt. Ook bij de jongste. Want televisie is leuk. En je mocht maar eens niet kunnen meepraten op de speelplaats.

7 uur op de schoolbanken. Er zijn leukere dingen. Veel leukere dingen. Eenmaal de bel en de poortdeur weer open opent zich een wereld aan leuke mogelijkheden. De school lijkt compleet achterhaald.

Het onderwijs moet leuk zijn wordt onderwijs als amusement, als vertier.
Binnen dat amusementskader passen dus ook : veel (meerdaagse) uitstappen in binnen- en buitenland. Op reis ! Het prijskaartje wordt zondermeer aangenomen (ondanks socialistische ministers van onderwijs !). Gezinnen moeten soms kiezen tussen of het financieren van de meerdaagse schoolreizen of een gezinsvakantie met z’n allen.

Op school leert een kind, tiener, een adolescent, de wereld kennen. Zo zou het toch moeten. De wereld is leuk, leren we de hen. De wereld is amusement. Werken moet leuk zijn.
Klopt er iets niet in mijn wereldbeeld als ik rond mij kijk en merk dat werken niet altijd leuk is maar ook andere doelen dient ? Dat er zoiets bestaat als uitgestelde beloning ? Dat wat niet leuk is niet per definitie minderwaardig is ? Klopt mijn wereldbeeld en mijn visie op de mens niet als ik denk dat frustratie inherent is aan een mensenleven ?
Heb ik een verkeerd beeld op het onderwijs als ik denk dat het organiseren van reizen, ieder leerjaar, niet echt tot de taken van het onderwijs hoort en dat scholen daardoor aan sociale schifting doen ?

U mag het echt zeggen.

Dit vind je misschien ook leuk...

4 reacties

  1. Anonymous schreef:

    oh kaat wat schiet je toch weer recht in de roos én in mijn hart en hoofd!
    zo herkenbaar ook langs de kant van de ouders: in de echo’s over school die we van onze tieners opvangen klinkt één enkel adjectief: SAAI! SAAI SAAI én voor 85% NUTTELOOS …
    het irriteert me mateloos maar tegelijk is het een intrigerende vraag voor onderwijs: hoe inspelen of net niet inspelen op zo’n ‘beginsituatie’???
    voer voor een avondje doorzakken?

    groetjes
    Trui

  2. De nagel op de kop. Het zijn dingen die mij ook bezighouden, al zitten mijn kinderen nog op de lagere school. Maar ook daar zie ik het: alles moet leuk worden gemaakt. Wij proberen onze kinderen mee te geven dat niet alles leuk kan/moet zijn en we hopen dat het helpt…

  3. annava schreef:

    Ook ik ben het met je eens. Alles moet maar leuk zijn. Ik begrijp dat niet…

  4. rozebril schreef:

    ‘T is inderdaad een probleem. Het lijkt wel of je van de leerlingen niets meer mag “verwachten”. Ik vind het voor mezelf wel aangenamer om af en toe eens een “leuke les” in te lassen (bv spelletjes in het Frans, een soap volgen in het Frans,…) maar niet de hele tijd natuurlijk, anders wordt zo’n “speciale les ” al gauw standaard en dan kan je ze met niets meer verrassen en moet je alsmaar meer truken uit de kast gaan halen om hen nog te boeien. Nee, een goeie mix van serieus werken en af en toe eens iets luchtiger

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow on Feedly