Tagarchief: covid 19

snapshot diary

Snapshot diary week #20 Q9 – Terug naar school

Week in foto’s

  • Het meest bijzondere deze week was de heropstart van onze school. Officieel was het een try-out, maar ik had niet het gevoel dat er veel verschil was met ‘the real thing’. Gemengde gevoelens, echt. Enerzijds vond ik het geweldig om weer wat ‘normaal leven’ te voelen en de gezichten van zoveel jonge mensen terug te zien. Ze waren rustig en hielden zich netjes aan de regels, maar jongeren en social distancing is bijna een onmogelijke deal. Hoe goed ze ook hun best deden, eenmaal op de speelplaats en tijdens de pauze, waar ze in hun afgebakende speelplaat (per bubble) zaten, was het zo goed als onmogelijk om die anderhalve meter continu af te dwingen. Ik heb me meermaals de zin van dit alles afgevraagd. Ik heb wellicht teveel fantasie, maar ik moest continu denken aan de kampen in de Tweede Wereldoorlog. Leerlingen werden continu gecontroleerd op hun gaan, staan en zitten. Ze verhuisden in ‘bubbles’ en zaten op hun privéspeelplaats waar ze niet eens contact mochten hebben met de rest van hun klas. Je wil echt niet weten hoeveel leraren er op diezelfde speelplaats stonden om alles te controleren (handen wassen ! social distancing ! achter je ‘lint’ blijven !).
    We trakteerden met ijs, lieten ze zitten op de grond als ze dat wilden, allemaal toegevingen die we anders niet zouden doen, maar de teneur bleef toch triest.
    F*ck Covid!
  • Deze week werd er opnieuw veel gewandeld. Lifesaving heb ik de indruk. Meestal alleen en daar heb ik meer dan ooit behoefte aan. In een natuur waar ik zelden iemand zie en waar ik niet tussen de lijntjes moet lopen of om de haverklap mijn handen moet wassen. Waar ik op een pic-nicdekentje mijn lunchpakket verober. Voor enkele uren leef ik in een wereld waar geen corona is. Dat doet deugd.
  • Deze week was het ook precies 2 jaar geleden dat het lief het verdict ‘kanker’ kreeg. Van de ene op de andere dag, wij waren niet voorbereid en hadden dit niet zien aankomen. Ons leven is sindsdien behoorlijk veranderd. Dat je leven plots op zijn kop kan staan en je vaarwel mag zeggen aan je plannen. Het was voor ons een behoorlijke leerschool in het loslaten. In deze coronatijden worden we er weer aan herinnerd. Niet dat dergelijke leerscholen je immuum maken voor stress en verdriet. Maar het helpt wel, dat loslaten en in elke situatie de ruimte en vrijheid zien om er toch iets moois van te maken.
  • Wij waren onlangs in een gebied met drijfzand. Het bord waarschuwde ons. Ik nam er een foto van omdat ik in deze tijden soms wel het gevoel heb dat alles op drijfzand staat. De maatregelen die de overheid ons opleggen geven alles behalve een stabiele grond, ze spreken elkaar tegen en de achterliggende belangen zijn dikwijls overduidelijk. Behalve de logica van de social distance snap ik de logica van de ‘regel van 4’ amper, want volgens mij komt hij er een beetje op neer dat je in je je aan die regel van 4 moet houden, maar dat dit voor alle andere situaties (werk, winkel) niet geldt.
    Ik vind dat een beetje zorgwekkend, vooral als ik zie dat er in verschillende grootsteden manifestaties worden gehouden tegen de coronamaatregelen. Een eerste vereiste is volgens mij dat ze rationeel onderbouwd zijn. Ik begrijp dat mensen gaan twijfelen als ze elkaar lijken tegen te spreken.

Het was best een ‘volle’ week. De routine zit er al goed in en o wat ben ik dankbaar om dat fijne weer !

Allemaal een mooie (werk-)week toegewenst !

Snapshot diary week 19/2020 – Q8 Over afstandsleren en heropstart

Hoe misleidend moet dit wel niet zijn ?

Kijk zie, mijn snapshot diary is er eentje die zich geheel en al buiten afspeelt. Wandelen en fietsen, altijd goed weer ! Alsof ik continu in vakantiemodus leef en alleen maar geniet van de natuur en buiten-zijn. Maar hé, de rest was minder fotogeniek. Zie maar hieronder!

Heropstart van het onderwijs

Dat was dus een klein boek hé, hierboven. Over hoe onze school de heropstart organiseert. Ik kan je verzekeren dat je er net niet gaat bij huilen. Niet omdat de school dat slecht gedaan heeft, maar omdat de veiligheidsmaatregelen van dien aard zijn dat ze ons regelrecht treffen in het hart: het sociale contact. Ik was er echt niet goed van. Natuurlijk ben ik ontzettend blij dat ik mijn leerlingen terug zal zien, maar de surveillantiefuncties die erbij komen geven mij het gevoel dat ik meer een agent zal zijn ‘handen wassen’ ! ‘anderhalve meter’ , ‘op uw plaats blijven’, ‘je kan pas straks naar het toilet!’ dan wel een leraar.
En dan die maskers. Non-verbale communicatie is de lijm die alles bijeen houdt. Een blik naar een leerling die even niet oplet, een glimlach als bevestiging dat je iemand echt wel gezien hebt. Een warme groet ‘s morgens zonder woorden, …. ik ga mij oefenen in oogcommunicatie !

Oeps, er ging iets mis!

Wat je liever niet ziet op je scherm

Het eerste wat er verschijnt als Smartschool crasht is een dinosaurus die ‘Oeps’ zegt. Met andere woorden een terug gaan naar de tijd dat de dieren nog spraken en het schrift nog niet was uitgevonden. Nu hoor je me niet klagen, het is niet dat Smartschool er veel uitligt. Verrassend weinig zelfs. Maar het betekent wachten op goede hoop en ondertussen niet verder kunnen werken, terwijl er wel een vorm van hoogdringendheid is, zeker op maandagochtend.
Het is overigens niet verwonderlijk dat de meeste pannes op maandagvoormiddag gebeuren.

Kanjers van leerlingen

‘Fijne coronatijd’, Best lief toch ?

Jawel, het contact met de leerlingen is er nog, hetzij via berichtjes, live-sessies enzovoort. Ik ben echt verbaasd over de veerkracht en de positiviteit van de leerlingen. Ik krijg zonder uitzondering altijd goede mailtjes. Beleefd, niet panikerig, volwassen. Zondag avond telde ik de ingegeven taken. Iederéén had netjes ingegeven, taak helemaal gemaakt, prima gewerkt.
Kijk zie, die leerlingen zeg, kanjers gewoon !

En zo stappen we welgezind de volgende schoolweek in. Ik zie al uit wat er allemaal gebeuren zal !

Fijne (werk-)week aan jullie allen !

snapshot diary

Snapshot diary week #18/2020 Hoe ziet onze dag eruit?

Snapshot diary waarin ik vertel over de nieuwe routines tijdens deze lockdown.
work, eat play. Dat laatste wel netjes in en rond het huis.

Work, eat, play

Yep, alle weken zien er hier een beetje eender uit! Ondertussen zijn de nieuwe rituelen al helemaal ingeburgerd en dat vind ik prima!

Nieuwe rituelen

Ik merk dat er nieuwe rituelen zijn en dat brengt toch wat rust in de chas.

  • Wij slapen nooit uit en blijven nooit lang op. Gelukkig zijn het lief en ik daarin hetzelfde.
  • Het ontbijt blijft voor mij een toppertje. Ofwel een smoothie op basis van veel water, spinazie, gember, wat macca en fruit. Of een pannetje met gebakken eitjes met tomaten en spinazie. Of havermout met fruit. Op zondag is het ontbijt zoet, we bakken koffiekoeken af en er rolde al een keer een donut op mijn bord, maar dat is toch wel héél zoet!
  • Na het ontbijt lezen we. Het lief meestal de krant, ik lees een uur in een boek.
  • Tegen 9 uur zitten we bieden in ons ‘bureau’, klaar om te werken.
  • We bakken zelf ons brood en dat smaakt.
  • Wekelijks wordt er ofwel bananenbrood gebakken, ofwel broodpudding.
  • Er wordt maximaal 1 keer per week naar de winkel gegaan, al merk ik dat er meestal anderhalve week tussen zit. Dat is voor ons een serieuze verandering. Vroeger lachtten we altijd dat het kleine Carrefourtje dat op 500 meter van onze deur is, onze ‘voorraadkast’ was en we bijgevolg weinig in huis hoefden. Tegenwoordig hebben we nog nooit zoveel voorraad in huis gehad.
  • Geen bezoek, maar wel nu en dan rituelen als tapas. Ik blijf maar inspiratie vinden in dit boek:
Op de plank, borrelplanken om te delen
te koop bij bij o.a. Bol.com voor € 12,50

Ik denk dat dat een blijvertjes wordt! Het voordeel is dat je daar gerust een paar dagen mee zoet (of hartig!) bent. Het is lekker gezellig, het is een traktaatje en het vraagt weinig werk.

  • Bewegen blijft een aandachtspunt. Of het nu lopen, fietsen, wandelen of wat dan ook is, de meters naar de voordeur blijven echt wel de lastigste. Gelukkig ken ik mezelf, want zelfs na de voordeur, tijdens de eerste kilometers lopen, fietsen of wandelen tors ik nog kilo’s in mijn hoofd mee. Ja, in mijn hoofd. Want ik ben dan misschien wel buiten, mijn hoofd zit nog overal en nergens. Tot er een moment komt (en dat komt altijd) dat ik denk ‘wat heerlijk is dit toch’. Waar ik mij ook zorgen in maak, de natuur legt een warm deken over mij en fluistert dat alles goed komt.

Wordt mijn hele leven nu een herhaling van allerlei routines? Ik maak me geen illusies, ik weet genoeg dat het leven sowieso voornamelijk uit routines bestaat. Maar soms heb ik wel eens zin om uit de bol te gaan, wat mij overigens niet eigen is.

Of misschien ook niet. Bovenal verlang ik terug naar het normale leven. Met alles er op en eraan. Maar vooral: met de vrijheid te beslissen over wat ik doe. Met of zonder routines.

Ik wens jullie een fijne werkweek toe en ben benieuwd: zijn er veel nieuwe routines door deze coronacrisis?

snapshot diary

Snapshot diary week #17/2020 – Q6

Mijn leven valt uiteen in schermtijd (werken en nieuws) en wandelen/fietsen/lopen in het Hageland. Gelukkig is de natuur hier prachtig.

Bij iedereen hetzelfde?

Deze snapshot diary worden saai. Zes weken quarantaine al, omgekerend (begonnen op woensdag) zo’n 40 dagen! In bijbelse termen zou het nu volop feest moeten zijn! Gedaan met dat juk en eenzaamheid! Gedaan met dat naar binnen kijken !

Diep ontgoocheld

De veiligheidsraad beloofde echter weinig goeds. Net als wellicht heel Vlaanderen zat ik om 19 uur netjes voor mijn televisie waar mijn geduld 3 uur op de proef werd gesteld om beloond te worden met een chaotische voorstelling waar het duidelijk werd dat de veiligheidsraad meer een economische raad is dan wel een veiligheidsraad. Ik was diep ontgoocheld. We mogen straks met z’n allen richting Ikea, waar we misschien met 100 rondlopen, maar niet naar onze familie, zelfs niet als we daar maar met 4 zijn en ons netjes aan social distancing houden.
Erger nog vind ik dat er niets gezegd is over begrafenissen. Dat blijf ik wreed vinden. Sterft je vader, je moeder, zus of broer, dan kan je niet eens samen met je familie afscheid nemen, zelfs niet met de naaste familie. Het verweesd achtergelaten worden is nu wel héél letterlijk te nemen. Je zal maar weduwe worden dezer dagen.

Routines in het afstandsleren

Mijn leven bestaat grotendeels uit het achter de computer zitten. Ik merk dat de onlinevergaderingen stukken efficiënter lopen dan in het begin, dat is alvast een opsteker. Ook mijn leerlingen lijken geroutineerd: iedereen is netjes mee. Ze verdienen een applausje! Daarmee is niet gezegd dat het overal zo is (en kan) en de sociale interactie is natuurlijk gigantisch klein. Mijn leerlingen zijn tijdens de live sessies ‘opdrachtgericht’, terwijl ze anders wel goede discussies over maatschappij en leven zijn. Dat valt allemaal weg en dat is toch ook een onderdeel van onderwijs.

“Ik krijg mijn dochter niet meer buiten”

Ik hoorde een ouder vertellen dat ze haar dochter niet meer ‘buiten krijgt’. ‘Ze blijft continu in huis en het meeste van de tijd zelfs op haar kamer’. Ja, er was het schoolwerk, maar naast het schoolwerk was er enkel de leegte. Want geen scouts, geen muziekschool, geen sportclub en zomaar fietsen of wandelen, dat waren ze niet gewoon.
Ik mag zelf wel een traditie hebben om véél (alleen) te lopen, fietsen en wandelen, na al die weken voel ik dat ik mezelf moet verplichten om buiten te komen om te wandelen, fietsen en lopen. Thuis wordt steeds meer de veilige cocoon, de buitenwereld, daar is het gevaar.

Thuis wordt steeds meer de veilige cocoon

Het mooie weer!

Het mooie weer is evenwel een godsgeschenk. Het lonkt mij toch naar buiten al is de zin er soms niet, de natuur staat volop in bloei, het nieuwe leven spat er vanaf. Ik mag mij niet voorstellen dat we een donkere maand vol regen en wolken hadden gehad, dat zou pas deprimerend geweest zijn.

Dus start ik deze week opnieuw met mijn vaste routines, dagschema en weekschema en kijk uit naar alle goede momenten.