Tagarchief: frustratie

badpakken

Reality check: het badpak

Met de vakantie in zicht en een zomer die alsmaar warmer wordt, ontsnap ik er niet aan: het badpak. De bikini negeer ik al enkele decennia – no comment about that.
De aankoop van een badpak bracht met tot existentiële twijfels. Met jaloersheid kijk ik naar de mannen in hun shorts. Gelukkig kan ik er ook goed mee lachen.

Dat het kopen van een badpak zo’n obstakel zou worden

Het lief had iets nodig van Decathlon. Nu hebben ze daar niet een paar, maar tal van zwempakken. De één al mooier dan de andere. Een vriendin van mij (die aan triatlon doet) koopt zwempakken zoals wij om een brood gaan (oké, overdreven) en stuurt me foto’s vanuit het pashok. Dit badpak ? Welke vind je het mooiste ? Waarop er heen en weer geappt wordt en zij toch hetgene koopt dat ze al voorzien had. Zo gaat dat. Zei ik al dat er geen grammetje vet aan haar zit ?

Ik zag geen badpak maar iets anders

Zo wou ik dat het ook bij mij ging. Ik twijfelde tussen 3 badpakken. Waarom niet snel foto van mezelf appen en vragen wat ze er van dacht ? Nu heb ik gelukkig al een beetje ervaring met selfies, maar een selfie in een pashok (hard licht) met een badpak, dat zag er bij mij niet uit.  Met kleren kan je nog het één en ander verhullen. Badpakken zijn genadeloos. Ik zag de foto en klikte delete, delete, delete.  Ik zag immers geen badpak maar een opstapeling van kilo’s die er teveel aan waren.

Vrouwen zijn benadeeld

Mannen kunnen shorts aan en lopen zo aan het strand. Vrouwen, dat is een ander geval. Probeer maar eens goed te zien in de ‘sexy’ badpakken voor vrouwen !

Laat staan zwemmen ! Zijn badpakken wel gemaakt om aan te zwemmen ? Mag je er in bewegen ? Hoe dan ook, na het zien van bovenstaand filmpje was ik écht van alle complexen verlost.  Body Positivity, right! 

Ik troostte me trouwens met de gedachte dat, eenmaal in het water, alleen mijn hoofd te zien is en ik voor de rest ‘onzichtbaar’ ben. Ja toch ?

Fijne vakantie en veel zwemplezier!

Dinsdagwijsheid

Dinsdagwijsheid : geweten volgen

geweten

Bewondering

Ik heb bewondering voor alle bloggers die politieke statements durven maken.  Die spelen niet op veilig, politiek of populair. Ik heb het er zelf moeilijk mee, ik ben er al tal van keren mee begonnen, maar iedere keer ik mijn post herlees merk ik dat ik nuance ontbreek en dat ik eigenlijk een heel boek moet schrijven. Dat boek zou dan trouwens gaan over kwaliteit van leven. (Ik blijf onder de indruk van wat uit onderzoek bij stervende mensen bleek, waarover zij spijt hadden had niets met geld te maken).

Ik maak me zorgen over deze maatschappij

Ik maak me zorgen over het huidig politieke en misschien wel maatschappelijk klimaat. Ik maak me zorgen over het zwart/wit denken. Wanneer ik de kranten lees word ik soms moedeloos. De boodschap is algemeen genomen redelijk simpel : je moet zoveel mogelijk aan loonarbeid doen ! Ik kies mijn woorden zorgvuldig : loonarbeid dus. Die zichtbaar geld in het staatslaatje brengen. Ik lees ook een omgekeerde boodschap, soms heel letterlijk : wie dat niet doet is een profiteur. Dus diegene die deeltijds werken of die langdurig ziek zijn. Zelfs het ouderschapsverlof staat onder druk.  Je zal tegenwoordig maar werkloos zijn of thuis zitten met een burn-out.

En over al het andere wordt gezwegen. Soms hoor ik die politici wel eens uithalen naar ‘heilige huisjes’. Er wordt altijd uitgehaald naar de heilige huisjes van de andere. Of ‘iedereen moet zijn verantwoordelijkheid nemen’, waarmee ze eigenlijk bedoelen dat de ànder zijn verantwoordelijkheid moet nemen.

een andere planeet

Van sommige politici (oké, van véél politici !) vraag ik me af of ze maar enig idee hebben over hoe het er in het doorsneegezin aan toegaat. Doorsnee : dan heb ik het nog niet over die gezinnen die moeite hebben om de maand te halen of die die al helemaal niet halen.
In mijn kennissen-, familie-, en werkkring kom ik in contact met politici van allerlei strekkingen en tot mijn grote ontgoocheling moet ik toegeven dat die vraag simpelweg negatief kan beantwoord worden. Er wordt ‘gecombineerd’ dat het geen naam heeft. Er zijn voordelen van allerlei aard die niet in vraag worden gesteld. Het verhaal van ‘nannies’ is écht niet uit lucht gegrepen. Je hoort me niet zeggen dat daar tegenover niet veel uren gepresteerd worden – niet altijd ! – , maar ook zij hebben maar 24 uren op een dag.

Vroeger durfde ik nog eens in gesprek te gaan met hen. Toen leek het altijd alsof we van andere planeet kwamen met andere regels en andere realiteiten. Het maakte niet uit of het om bedrijfswagens ging, om extra-legale voordelen, over ontslagvergoedingen (ook bij gekozen vertrek), beroepskosten. Er is gewoon een andere logica. 

Dialogeren met wie van een andere planeet komt is uiteraard bijzonder moeilijk.