Tagarchief: schoolleven

snapshot diary

Snapshot diary week #13/2020 Q2

De tweede week quarantaine is voorbij. Het valt mij op hoe het toch went (maar daarom niet leuk is), hoe snel nieuwe routines groeien. Ik leer heel veel bij en ben druk aan het werk. Met mooie momenten overigens. En dankbaar.

van boven naar onder, van links naar rechts:
Dankuwel de mannen die het vuilnis ophalen,
wachten tot Smartschool weer online komt
Genieten van de dagelijkse wandeling of de looptraining
Klasgesprekken op afstand
Zalig Demergebied – Dankbaar daarvoor.

Verrassend hoe snel het went

Had men mij ooit op voorhand verteld dat er een moment zou komen dat we zowat gekluisterd aan het huis zouden zijn en dit voor weken, dan zou ik dat zo goed als onmogelijk gevonden hebben. Maar hé, het went. Het is verre van ideaal en hoe langer hoe moeilijker wellicht, maar toch, ik ben wel een beetje verrast.

Nog altijd aan het werk

Hier geen tijden van tijdelijke werkloosheid maar vooral tijden van inventief en innovatief werken van thuis uit. Ik zal eerlijk zijn, er valt een heel stuk stress weg. Geen file meer, meer regelmaat, focussen op de essentie. Ik werk méér dan voor de coronacrisis, maar dat geldt wellicht voor iedereen. Stressloos is het ook weer niet, planning is curciaal en – net zoals mijn leerlingen – ben ik bezorgd iets over het hoofd te zien. Eén berichtje niet goed gelezen of vergeten en dat kan echt wel gevolgen hebben.

Telewerken is soms ook een oefening in geduld. Het hele systeem durft wel al eens uitvallen. Gelukkig – ik klop de tafel af – valt het nog mee. Het is maar dat je nooit weet of je na een paar minuten weer verder kan werken of binnen een uur. Dat is best vervelend.

Klasgesprekken met de leerlingen

Zowat elke dag heb ik om 10.30 uur een klasgesprek met één van mijn klassen. Ik ben blij dat ik ze terug zie. Voor hen is het één van de enigste momenten dat ze elkaar terug zien. Een half uurtje duurt het. 10 minuten opstart, 10 minuten geleid gesprek (door mij) en 10 minuten vrij babbelen. Soms gaat het stroef en durft niemand iets te zeggen. Dan weer leren ze elkaar danspasjes, geven ze hun scores over De Mol en delen ze grappen. Overwegend vinden ze het allemaal best wel oké dit online leren en taken maken, wat daarom uiteraard niet betekent dat dit voor àlle leerlingen van àlle leeftijden in àlle scholen zo is.

het nieuwe klasgesprek

Balans bewaren

Ik merk dat als ik niet oplet, ik bij wijze van spreken 24 uur aan het werk kan zijn. Er zijn technologisch ontzettend veel mogelijkheden. Het klassieke lesgeven en de lesvoorbereidingen die ik al had, zijn niet meer van tel. Evengoed bij wijze van spreken, lopen er van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat berichtjes binnen van leerlingen. Dat is hun goed recht natuurlijk. Maar voor ik het weet controleer ik elke 5 minuten mijn mailbox om maar ‘zo snel mogelijk’ te antwoorden.

Ik leef in blokken. Online / Offline
Binnen/Buiten

Het dagschema blijft voor mij een grote steun. Blokken waarin gewerkt wordt en blokken waarin dat niet wordt gedaan. Blokken (en dat is wel de moeilijkste) waarin werkelijk alles offline is. Dus ook het nieuws, de grafieken van corona.

Ik verplicht mezelf om elke dag buiten te zijn en te sporten of minimaal te wandelen. Hoeveel deugd dat ook doet, de meters tot aan de buitendeur zijn dikwijls de moeilijkste. De roep van de zetel. De roep van het gemak.

‘Moet ik nu ook nog eens lopen?
Wandelen? Fietsen?’

Eu, ja dus, zeg ik tegen mezelf. Ieder maakt het voor zichzelf uit natuurlijk, maar voor mij is het belangrijk. Kwestie dat na verloop van al die weken de muren niet op mij afkomen. Ik ben een natuurmens. De wind door de bomen, de zon op mijn snoet, de vogels die schichtig opvliegen als ik in hun buurt kom. Het laadt mijn batterijtjes op.
Het is overigens dé manier om offline te zijn. Want het huis ligt hier anders wel vol verleidingen: de smartphone, de laptop, de tablet ….

Hoe lang nog?

Deze Vlaming in China die al meer dan 57 dagen in quarantaine leeft, had deze tip: tel niet af. Aftellen is anders wel mijn ding, het helpt om overzicht te houden. We zijn op een tiende, aan de helft, nog zoveel te gaan. Dat is heel motiverend. Maar dit is een situatie waar we totaal geen controle over hebben. Daarom hou ik mij aan het motto waar wij als koppel in bange tijden van chemo en kankeruitslagen altijd naar terug grepen:

Stap voor stap

Dag na dag.

Loslaten en accepteren. Het is zoals het is. Ernstig. Een tijd die voor iedereen bijzonder is. Een tijd waarin we allemaal getest worden in onze krachten. Samen. Solidair. Meer hebben we niet.

Hou jullie goed !

snapshot diary

Snapshot diary week #07/2020 – stormy

Een week waarin storm echt wel het woord was dat op iedere dag van toepassing was; Letterlijk en figuurlijk. Gelukkig vond ik op tijd schuilplaatsen van rust.

Stormy weather!

Hadden we vorig weekend storm Ciara, dan kregen we dit weekend bezoek van storm Denis. Ook de voorbije week was stormachtig (letterlijk en figuurlijk). Gelukkig is het krokusverlof in zicht !

foto's van onder naar boven - van links naar rechts

Antwerpen!

Er is een tijd geweest dat ik de werken aan de leien eindeloos vond. Ik laveerde me door de modder en zag eerlijk gezegd the big picture niet. Langzaam begint het echter vorm te krijgen en ik moet zeggen: wat een verbetering in leefbaarheid. Geen idee wat de consequenties zijn voor mensen met een auto, maar ik kon het heel erg smaken. Ooit woonde ik een jaar lang ‘in ‘t Stad’ en ik moet zeggen, ze gaan er stukken op vooruit. Foto : Frankrijklei.

Yoga to the rescue

Het is nog niet wat het zijn moet, maar ik lijk toch soms beter het stemmetje in mezelf te horen dat ‘stop’ zegt. Of liever: dat waarschuwt voor overdaad. Ik kan zo erg in het werken opgaan (en de stress) dat mijn enige antwoord nog meer werken is. Niet verstandig natuurlijk, en daarom schuif ik nu en dan wat yoga in. Eerlijk gezegd weet ik heel weinig van yoga en de reden waarom ik het doe is vooral lenigheid. Ik durf nogal eens stijf van de stramme spieren te staan en zo’n oefeningen helpen toch wel. Heel erg confronterend ook, want lenig ben ik geenszins.

Storm, storm storm !

Werkelijk bij iedere storm denk ik aan het verhaal van de 3 biggetjes en verzeker me vervolgens dat ons huis van steen is en er niets gebeuren zal. Toch ben ik er zelden gerust in. ‘s Maandags vonden we dakpannen in onze tuin en met schrik onderzochten we ons dak. De wind moet wel heel krachtig geweest zijn (en ons dak goed gelegd) want de dakpannen waren niet eens van ons. Goed dat we binnen bleven! De ontwortelde boom was in de buurt.

Niets doet zo’n deugd als wandelen

Voor mij dan toch. Ondanks het slechte weer – maar niet in het midden van de storm – besloot ik toch flink te wandelen. Goed ingeduffeld en genietend van de natuurelementen én in een bos. Ik was niet de enige en de wind hield zich behoorlijk kalm die dag. Maar het stilde toch veel storm in mijn hoofd.

Messiah – Netflix

Het lief en ik keken het hele eerste seizoen van Messiah uit. De these is eenvoudig. Een opvallend figuur die meer vragen stelt dan beantwoordt, wordt door een deel van de mensen als de nieuwe Messias gezien. Dankzij mediabelangstelling krijgt hij in een mum van tijd tal van volgelingen.
Anderen zien in hem een gevaar en een charlatan.
Ik vond het bijzonder interessant dat het lief en ik beiden een andere mening toegedaan waren. Is hij het of niet (in het verhaal wel te verstaan). Leuke discussies hier.

Vergaderen, vergaderen

Er staan teveel vergaderingen op mijn agenda waardoor mijn hoofd te vol is. Ik geef duimpjes aan alle vergaderingen, want ze waren allemaal zinvol. Niets erger dan vergaderingen die je werkelijk niets opbrengen.

Een aantal van die vergaderingen gaan keer op keer in een andere school door en iedere keer ben ik verrast over ‘the feel’ in zo’n school. Ik ken in grote trekken de visie van die scholen en het publiek dat ze aantrekken, maar werkelijk IN zo’n school voel je dat er van alles leeft dat niet op verslagen is terug te vinden. Door de confrontatie met ‘zo kan het ook’ aan te gaan, worden ook je eigen visies en beelden uitgedaagd.


Een volle week was het en het ziet er naar uit dat de komende week al een stuk beter wordt. Geen enkele extra vergadering of verplichte afspraak. Dat wordt steeds zeldzamer al vrees ik dat er onverwacht toch van alles zal bijkomen.

Eén ding is echter zeker: die vakantie, die komt eraan !

Fijne week jullie allen!

onderwijspraat

Daar is het (Kerst-)rapport ! Over de relativiteit van cijfers

rapport
Dit artikel is geschreven voor die zonen en dochters die niet met het gewenste rapport thuis kwamen.

 

Het kerstrapport

In vele huizen gebeurt het deze week: het ontvangen van het rapport. Zijn de verwachtingen ingelost, zijn de uitdagingen aangegaan of valt het toch minder mee dan verwacht. Wat er ook van zij, weinig mensen, zowel leerlingen als ouders zijn ongevoelig voor dat rapport. Staan daar ‘goede’ cijfers op, dan is het verhaal dikwijls kort. Een behoorlijke schouderklop en op naar de vakantie. Maar soms loopt het ook niet zo goed. Staan er cijfers onderlijnd of is de feedback van leraars onverwacht. Dat kan nogal eens tegenvallen.

Cijfers zeggen niets over wie je bent

Ik zie het al jaren en het gaat er niet uit: de identificatie van jongeren met hun cijfer. Vooral als dat cijfer zogezegd laag ligt. Dan kijken ze mij aan alsof ze zelf maar een zesje zijn. Alsof ze in de groep de zwakste zijn. Met pijn in het hart zie ik het aan. Zeker als leerlingen diep ontgoocheld zijn in zichzelf. Wat zeggen cijfers ? Ze zeggen iets over de mate waarin je een beperkte hoeveelheid leerstof beheerst. Misschien iets over je inzet, maar niet noodzakelijk over je talent. Iedereen kent het verhaal van de leerling die een overschot aan talent heeft maar niet presteert als het op punten aankomt. Dat cijfer zegt dat misschien vooral iets over inzet en motivatie, of over de leefwereld waarin een jongere leeft. Volwassen worden is bij tijden best heftig en niet elke jongere walst daar doorheen. Dus nee, je cijfer zegt niets over wie je bent.

Rapporten zijn er om vooruit te kijken, niet achteruit

In de onderwijswereld wordt het woord ‘toetsen’ meestal vervangen door evaluaties. Ik vind dat zelf veel beter klinken als een toets. Toetsen doen onmiddellijk denken aan punten en scoren. Evaluaties kijken eerder achterom om vervolgens gesterkt aan de toekomst te denken. Wat ging goed ? Wat niet ? Waarom ging het niet naar verwachtingen ? Waar moet worden bijgesteld ? Waar ben ik sterk in ? Waarom lukt het ene me zonder problemen en het andere niet ? Zijn er zaken waar ik teveel energie in steek en in andere te weinig ?

Het zijn vragen die dikwijls niet gesteld worden omdat rapporten veelal worden gezien als een blik in het verleden terwijl ze net een opstapje zouden moeten zijn naar de toekomst. Uit rapporten zou je moeten leren zodat je kan groeien en evolueren naar wat jouw talent is.

Wat als het rapport tegenvalt

Misschien beperkt het gesprek zich tot ‘Goed gedaan’ en die schouderklop. Geweldig is dat. Maar het is niet evident. De ontgoocheling zit soms diep. Ook voor wie hard gewerkt heeft en alles op alles heeft gezet. Dat kan hard aankomen. Werk dat niet lijkt te lonen. Dan is zo’n gesprek over de non-identificatie met cijfers bijzonder belangrijk. Wat een rapport evalueert is maar heel weinig van alle mogelijke talenten.

Zelden of nooit staan er cijfers op voor een geest van samenwerking, nauwgezetheid. Hoe kan je creatief denken omzetten in cijfers ? Kreeg ooit een leerling een goed cijfer omdat hij in een klasgroep diegene is die bij ruzies de kalmerende factor is ? Of de organisator van leuke dingen ? Kreeg iemand ooit een cijfer omdat hij zorgzaam was voor zijn medeleerlingen ? Omdat hij uitblonk in verantwoordelijkheidszin ? Toch allemaal talenten die heel belangrijk zijn ! Zit je kind echt in de put omwille van dit rapport, dan is het belangrijk om het op deze manier toch eens letterlijk te relativeren : in perspectief te zetten.

Soms lukt het niet in die studierichting

Soms lukt het niet. Ondanks de inzet en ondersteuning blijven de verwachte cijfers uit. Het is dan een kwestie van niet bij de pakken te blijven zitten, want laveert zo’n jongere van teleurstelling naar teleurstelling. Meestal wordt dan onmiddellijk gedacht op het hebben van talent voor een of andere studierichting, maar het kan evengoed om de aard van het beestje gaan. Er zijn jongeren voor wie 6 uur op een stoel zitten er over is. Die worden daar regelrecht gek van. Er zijn jongeren die zichzelf niet gemotiveerd krijgen om na al die uren stoel zitten ook nog eens terug de bureau op te zoeken om te studeren.

Het zijn mannen en vrouwen van de actie, van het overleg, van het experimenteren, van trial and error. Spijtig genoeg is ons onderwijs daar nog niet echt op voorzien op dit type jongeren en is de focus toch het verwerken van kennis door studie (lees: achter boeken en computers zitten) terwijl er natuurlijk tig manieren zijn om dingen te leren.  

De band met je zoon/dochter versterken

Wat er ook van zij, zo’n kerstrapport is het moment om eens een goede babbel te hebben met je zoon of dochter. Zodat hij of zijn zijn eigen traject in handen kan nemen, samen met jou kan bepalen wat belangrijk is en wat niet, waar aan gewerkt kan worden en waar het een kwestie is van nodeloze energie pompen. De band met je zoon/dochter kan er alleen beter op worden !

Komt bekend voor…

Misschien dacht je bij het lezen van dit artikel, ‘dat heb ik al eens ergens gelezen’. Dat klopt, vorig jaar rond deze tijd schreef ik dit artikel.
Deze week maakte ik een nieuw artikel over het kerstrapport en dan vooral opnieuw vanuit de bekommernis voor die leerlingen/ouders die vandaag een ander rapport in handen kregen dan waar ze hadden op gehoopt.

Een lang artikel was het, waarvan de grote lijn was: een slecht rapport is geen mislukking. Ik zie immers maar al te vaak dat leerlingen zich gaan identificeren met dat cijfer en dat is helemaal onjuist. Geen examens meer dan ? Geen cijfers, zoals sommige pedagogen willen ? Zelf ben ik voorstander van cijfers. Cijfers geven kansen. Je weet waar je staat en waar je niet staat. Ze zeggen iets over een traject, maar ze bepalen je niet.
Hoe wij als leraars en ouders omgaan met cijfers zal in grote mate van invloed zijn of een leerling het als groeikans ziet of net niet.

Dat ik toch niet voor het ‘nieuwe’ artikel te gekozen heb (ik heb het zelfs verwijderd) komt omdat ik in grote lijnen hetzelfde wou zeggen als vorig jaar. En even bekommerd ben om die leerlingen, die zonen en dochters en hun ouders.