Tagarchief: feesten

Snapshot diary

Snapshot diary week #5/2019

Snapshot diary – het leven is geen ponykamp

Vorige week verscheen er geen snapshot diary. Dat had niet te maken met gebrek aan inspiratie of tijd, maar met de vraag of ik er wel zou mee door gaan. Sedert dit gebeurde lijkt er (naar mijn aanvoelen) steeds minder licht in die snapshot diary’s te zitten. Niemand zit te wachten op een portie geklaag.

Op het werk zijn grote veranderingen op til die van de collega’s zware tol vragen. Er is verwarring, onzekerheid, boosheid, frustratie. Wat zal de toekomst brengen ? Niemand weet het. Wat zal het resultaat van alle veranderingen zijn ? Zal het ons verder brengen of is het

après nous le délouge ?

Dat weegt best wel.
Tel daarbij de bezoeken aan Gasthuisberg en het is strijden op twee fronten. Maar goed, er is …

Er is altijd ruimte, altijd licht

Maar deze snapshot diary is er ook om mij te herinneren dat er altijd licht is ! Vandaar dat deze snapshot diary misschien zal evolueren naar wat het licht van de voorbije week.

Trouw aan jezelf

Ik vond troost in het gedicht van Remco Campert én op de reacties erop. Mensen spraken er mij op aan, zowel via deze website als via mail of simpelweg mondeling.
Ik kreeg een persoonlijk bericht van iemand die me zei ‘ik durf dat niet, ik zou willen, maar ik durf het niet, openlijk verzet’.  
Ik had er alle begrip voor. Het vraagt moed om je nek uit te steken, om trouw te zijn aan je waarden en jezelf. Ik voel mezelf gezegend dat ik grote voorbeelden heb in mijn omgeving. Mensen die in woorden en gedrag trouw zijn aan wat ze echt geloven en geen moeite hebben om er eerlijk voor te gaan.

Boeddhisme

Een vriendin van mij verdiepte zich in het boeddhisme en ook al is mij dit niet onbekend, haar enthousiasme bracht me bij enkele boeken. Ik word geen boeddhist of aanhanger van het boeddhisme, maar boeken zoals deze geven mij adem en ruimte. Omdat ze mij een spiegel voorhouden of gewoonweg leren dat het ook anders kan. Dat er er andere perspectieven zijn. Dat zorgt weer voor beweging in mijn denken.
Wellicht is dat overigens de reden van mijn leeshonger. Nieuwe perspectieven ! Dingen bijleren ! De wereld ruimer maken. Het leven in een ruimer perspectief zien, of dat nu via boeken over het boeddhisme zijn of over bedrijfsculturen.

Rituelen

Mijn schoonmoeder, een krasse tachtiger met hopen levenswijsheid, intelligentie en veerkracht, decoreert haar huis naargelang de seizoenen. Het zijn kleine dingen die ze in haar huis verandert waardoor het duidelijk ‘herfst’ is, of kerstperiode, of lente. Nu wil ik daar helemaal niet aan beginnen, maar ik vind het ritmeren van de tijd best wel mooi. Ik geloof dat het vooral Daan (van maandagdaandag) is die mij hier gevoelig voor maakte. Ik hou helemaal niet van de winter, al doe ik alles om er toch het mooiste uit te halen. De winter zie ik eerder als een noodzakelijk kwaad.

Januari als één grote wachtzaal

Of misschien de heel winters zelfs. Ik wil graag, net als Daan, aandacht krijgen voor het ritme van de seizoenen, niet enkel voor wat de natuur betreft, dat lukt mij overigens aardig, maar ook voor de vele feesten die bij onze voorouders de tijd markeerden.

Maria Lichtmis

Bijgevolg waren het hier pannenkoeken op zaterdag omwille van Lichtmis. Veertig dagen na geboorte werden bij de joden kinderen aan het volk getoond. 25 december + 40 dagen is 2 februari. Blijkbaar was het eeuwen later een feest waarbij mensen kaarsen kregen als symbool om het onheil (duister) uit hun huis te houden. Nog altijd geen pannenkoek !
Ik las verder dat pannenkoeken kunnen verwijzen naar zon en maan, symbolen bij uitstek van het licht. Of pannenkoeken omdat je van boerderij kon veranderen bij lichtmis

Wat er ook van zij, de pannenkoeken smaakte hier volop en het uitzien naar licht is hier bijzonder groot.

Daar werden we zondag dan weer volop op getrakteerd !



Snapshot diary

Snapshot diary week 53/2018 Feest en familie

Samengevat: Dit is de week en tijd van tradities. Genieten van familie rond de tafel. Maar evenzeer: de traditionele wandeling van het lief en ik op Kerstdag, puzzelen tijdens de vakantie en een overload aan gezelligheid.

Tijd tekort en eten teveel

Traditioneel zie ik op tegen deze weken vol feesten en de vele sociale contacten. Maar al even traditioneel ben ik naderhand blij dat ik weer zoveel mensen heb gezien voor wie het hart snel warm is. Het is fijn om – zeker met familie – eens langere tijd rond tafel te zitten. Zeker met de kinderen (en eentje dat een half jaar in Praag woont), anderzijds is er ook altijd tijd te kort. En eten teveel. Ook dat.

Lang leve de tradities

Gezelschapsspelen met de kinderen

Ik heb er dit jaar spijtig genoeg geef foto’s van, maar net als vorige jaren, toen oma en opa reeds naar huis waren, werden de gezelschapsspelen bovengehaald en werd er weer flink onderhandeld. Wij kozen dit jaar voor een spel waarin je elkaar ook behoorlijk kon beduvelen, … wat meteen voor veel (fijne !) spanning zorgde, al kan ik mij best voorstellen dat het in sommig gezelschap wel tot hevige ruzies kan leiden.

Wandelen op kerstdag

Ondertussen zijn er hier een aantal tradities in ons leven geslopen waar ik best dankbaar voor ben. Zo gaan het lief en ik traditioneel wandelen op Kerstdag. We nemen deel aan een georganiseerde wandeling (geen groepswandeling), netjes uitgepijld en met rustposten. Tijdens gewone weekends zijn dergelijke wandelingen er voor het rapen, op Kerstdag reizen we traditioneel naar Kaulille, het enige dorp (tegen de Nederlandse grens) dat een wandeling organiseert. De zon deed haar best en het lief nog meer, want 5 km wandelen blijft een behoorlijke opgave voor hem. We vergingen ongeveer van de honger toen we terug op de startplaats arriveerden, maar werden er wel getrakteerd op een (blijkbaar) Limburgse specialiteit: boekweitpannenkoeken met gezouten spek, boterhammen en siroop. Ik geef toe dat geen goed oog had in deze combinatie, maar dit streekgerecht smaakte ons geweldig ! Of kwam het toch door die grote honger ?

Tweede Kerstdag: de West-Vlamingen

De derde dag is de afsluitdag van de de Kerstdriedaagse, dan komt de familie uit West-Vlaanderen, mét de nichtjes en kinderen. Een hele verhuis voor hen, voor ons best wel een grote maar ook warme ontvangst. Het is vooral fijn om de jongsten terug te zien. Het lotje trekken en pakjes openen hoort mee tot de traditie. Ook hier is het vooral genieten van de jongsten.

Het feesten is gedaan

Na de kerstfeesten zijn er natuurlijk de eindejaarsfeesten maar het lief en ik kwamen enkele jaren tot dit compromis. Hij houdt van feestjes en catering. Hoe meer feesten (en eetfestijnen) hoe beter. Ik trek het liefst het bos of de weide natuur in of zet met het liefste met een boek ergens in een rustig hoekje. Er is zelfs zelden muziek. Het compromis is : eerste week feestjes, tweede week in het teken van rust en natuur. Boeken lezen, schrijven, wandelen, … dit wordt mijn week.