Tagarchief: het werk

snapshot diary

Snapshot diary week #07/2020 – stormy

Een week waarin storm echt wel het woord was dat op iedere dag van toepassing was; Letterlijk en figuurlijk. Gelukkig vond ik op tijd schuilplaatsen van rust.

Stormy weather!

Hadden we vorig weekend storm Ciara, dan kregen we dit weekend bezoek van storm Denis. Ook de voorbije week was stormachtig (letterlijk en figuurlijk). Gelukkig is het krokusverlof in zicht !

foto's van onder naar boven - van links naar rechts

Antwerpen!

Er is een tijd geweest dat ik de werken aan de leien eindeloos vond. Ik laveerde me door de modder en zag eerlijk gezegd the big picture niet. Langzaam begint het echter vorm te krijgen en ik moet zeggen: wat een verbetering in leefbaarheid. Geen idee wat de consequenties zijn voor mensen met een auto, maar ik kon het heel erg smaken. Ooit woonde ik een jaar lang ‘in ‘t Stad’ en ik moet zeggen, ze gaan er stukken op vooruit. Foto : Frankrijklei.

Yoga to the rescue

Het is nog niet wat het zijn moet, maar ik lijk toch soms beter het stemmetje in mezelf te horen dat ‘stop’ zegt. Of liever: dat waarschuwt voor overdaad. Ik kan zo erg in het werken opgaan (en de stress) dat mijn enige antwoord nog meer werken is. Niet verstandig natuurlijk, en daarom schuif ik nu en dan wat yoga in. Eerlijk gezegd weet ik heel weinig van yoga en de reden waarom ik het doe is vooral lenigheid. Ik durf nogal eens stijf van de stramme spieren te staan en zo’n oefeningen helpen toch wel. Heel erg confronterend ook, want lenig ben ik geenszins.

Storm, storm storm !

Werkelijk bij iedere storm denk ik aan het verhaal van de 3 biggetjes en verzeker me vervolgens dat ons huis van steen is en er niets gebeuren zal. Toch ben ik er zelden gerust in. ‘s Maandags vonden we dakpannen in onze tuin en met schrik onderzochten we ons dak. De wind moet wel heel krachtig geweest zijn (en ons dak goed gelegd) want de dakpannen waren niet eens van ons. Goed dat we binnen bleven! De ontwortelde boom was in de buurt.

Niets doet zo’n deugd als wandelen

Voor mij dan toch. Ondanks het slechte weer – maar niet in het midden van de storm – besloot ik toch flink te wandelen. Goed ingeduffeld en genietend van de natuurelementen én in een bos. Ik was niet de enige en de wind hield zich behoorlijk kalm die dag. Maar het stilde toch veel storm in mijn hoofd.

Messiah – Netflix

Het lief en ik keken het hele eerste seizoen van Messiah uit. De these is eenvoudig. Een opvallend figuur die meer vragen stelt dan beantwoordt, wordt door een deel van de mensen als de nieuwe Messias gezien. Dankzij mediabelangstelling krijgt hij in een mum van tijd tal van volgelingen.
Anderen zien in hem een gevaar en een charlatan.
Ik vond het bijzonder interessant dat het lief en ik beiden een andere mening toegedaan waren. Is hij het of niet (in het verhaal wel te verstaan). Leuke discussies hier.

Vergaderen, vergaderen

Er staan teveel vergaderingen op mijn agenda waardoor mijn hoofd te vol is. Ik geef duimpjes aan alle vergaderingen, want ze waren allemaal zinvol. Niets erger dan vergaderingen die je werkelijk niets opbrengen.

Een aantal van die vergaderingen gaan keer op keer in een andere school door en iedere keer ben ik verrast over ‘the feel’ in zo’n school. Ik ken in grote trekken de visie van die scholen en het publiek dat ze aantrekken, maar werkelijk IN zo’n school voel je dat er van alles leeft dat niet op verslagen is terug te vinden. Door de confrontatie met ‘zo kan het ook’ aan te gaan, worden ook je eigen visies en beelden uitgedaagd.


Een volle week was het en het ziet er naar uit dat de komende week al een stuk beter wordt. Geen enkele extra vergadering of verplichte afspraak. Dat wordt steeds zeldzamer al vrees ik dat er onverwacht toch van alles zal bijkomen.

Eén ding is echter zeker: die vakantie, die komt eraan !

Fijne week jullie allen!

Snapshot diary

Snapshot diary week #5/2019

Snapshot diary – het leven is geen ponykamp

Vorige week verscheen er geen snapshot diary. Dat had niet te maken met gebrek aan inspiratie of tijd, maar met de vraag of ik er wel zou mee door gaan. Sedert dit gebeurde lijkt er (naar mijn aanvoelen) steeds minder licht in die snapshot diary’s te zitten. Niemand zit te wachten op een portie geklaag.

Op het werk zijn grote veranderingen op til die van de collega’s zware tol vragen. Er is verwarring, onzekerheid, boosheid, frustratie. Wat zal de toekomst brengen ? Niemand weet het. Wat zal het resultaat van alle veranderingen zijn ? Zal het ons verder brengen of is het

après nous le délouge ?

Dat weegt best wel.
Tel daarbij de bezoeken aan Gasthuisberg en het is strijden op twee fronten. Maar goed, er is …

Er is altijd ruimte, altijd licht

Maar deze snapshot diary is er ook om mij te herinneren dat er altijd licht is ! Vandaar dat deze snapshot diary misschien zal evolueren naar wat het licht van de voorbije week.

Trouw aan jezelf

Ik vond troost in het gedicht van Remco Campert én op de reacties erop. Mensen spraken er mij op aan, zowel via deze website als via mail of simpelweg mondeling.
Ik kreeg een persoonlijk bericht van iemand die me zei ‘ik durf dat niet, ik zou willen, maar ik durf het niet, openlijk verzet’.  
Ik had er alle begrip voor. Het vraagt moed om je nek uit te steken, om trouw te zijn aan je waarden en jezelf. Ik voel mezelf gezegend dat ik grote voorbeelden heb in mijn omgeving. Mensen die in woorden en gedrag trouw zijn aan wat ze echt geloven en geen moeite hebben om er eerlijk voor te gaan.

Boeddhisme

Een vriendin van mij verdiepte zich in het boeddhisme en ook al is mij dit niet onbekend, haar enthousiasme bracht me bij enkele boeken. Ik word geen boeddhist of aanhanger van het boeddhisme, maar boeken zoals deze geven mij adem en ruimte. Omdat ze mij een spiegel voorhouden of gewoonweg leren dat het ook anders kan. Dat er er andere perspectieven zijn. Dat zorgt weer voor beweging in mijn denken.
Wellicht is dat overigens de reden van mijn leeshonger. Nieuwe perspectieven ! Dingen bijleren ! De wereld ruimer maken. Het leven in een ruimer perspectief zien, of dat nu via boeken over het boeddhisme zijn of over bedrijfsculturen.

Rituelen

Mijn schoonmoeder, een krasse tachtiger met hopen levenswijsheid, intelligentie en veerkracht, decoreert haar huis naargelang de seizoenen. Het zijn kleine dingen die ze in haar huis verandert waardoor het duidelijk ‘herfst’ is, of kerstperiode, of lente. Nu wil ik daar helemaal niet aan beginnen, maar ik vind het ritmeren van de tijd best wel mooi. Ik geloof dat het vooral Daan (van maandagdaandag) is die mij hier gevoelig voor maakte. Ik hou helemaal niet van de winter, al doe ik alles om er toch het mooiste uit te halen. De winter zie ik eerder als een noodzakelijk kwaad.

Januari als één grote wachtzaal

Of misschien de heel winters zelfs. Ik wil graag, net als Daan, aandacht krijgen voor het ritme van de seizoenen, niet enkel voor wat de natuur betreft, dat lukt mij overigens aardig, maar ook voor de vele feesten die bij onze voorouders de tijd markeerden.

Maria Lichtmis

Bijgevolg waren het hier pannenkoeken op zaterdag omwille van Lichtmis. Veertig dagen na geboorte werden bij de joden kinderen aan het volk getoond. 25 december + 40 dagen is 2 februari. Blijkbaar was het eeuwen later een feest waarbij mensen kaarsen kregen als symbool om het onheil (duister) uit hun huis te houden. Nog altijd geen pannenkoek !
Ik las verder dat pannenkoeken kunnen verwijzen naar zon en maan, symbolen bij uitstek van het licht. Of pannenkoeken omdat je van boerderij kon veranderen bij lichtmis

Wat er ook van zij, de pannenkoeken smaakte hier volop en het uitzien naar licht is hier bijzonder groot.

Daar werden we zondag dan weer volop op getrakteerd !



1000 vragen over mezelf

1000 vragen #63 Gebruik je vaak het openbaar vervoer ?

openbaar vervoer

Openbaar vervoer: het is een groot gemak

Ik ben pro openbaar vervoer omwille van de eenvoudige reden dat het een groot gemak is. Dat het ook nog eens ecologischer is, beschouw ik als een bonus. Maar bovenal ga ik voor het gemak. Je stapt in – liefst in een comfortabel voertuig – en je krijgt zomaar bonustijd. Je kan een boek lezen, een podcast beluisteren, zelfs een blog schrijven. Of gewoon wegdromen. Wat een geschenk

Openbaar vervoer: het is bij tijden een ellende, spijtig genoeg al te veel

Ik werk op 25 km van ons huis. Iedere dag sta ik in de file en doe ik er ongeveer 50 minuten over. Met de fiets doe ik er in goede omstandigheden een uur over, zonder het mij omkleden en verfrissen op het werk. Dat komt algauw op anderhalf uur. Je zou denken: dan maar het openbaar vervoer. Dat is pas pure ellende.

Auto versus openbaar vervoer

Auto

Met de auto vertrek ik ‘s ochtens om 7.10 uur naar het werk om en kom aan tussen 7.45 (beste) en 8.00 uur (slechtste geval). Mijn werk begint pas om 8.15 u maar later vertrekken betekent nog meer file en dan zou ik te laat komen.

Openbaar vervoer

Met de trein moet ik thuis om 6:40 uur vertrekken. De bushalte is immers niet voor mijn deur. Ik moet 3 verschillende voertuigen nemen met daartussen wachttijden in donkere (winter), koude (winter) en meetal tochtige plaatsen. Ik kom vervolgens aan om 8.03 volgens het boekje. De realiteit leert echter dat die bus evengoed in de file zit van rond 8 uur en bijgevolg te laat komt. Daarom moeten ook heel wat leerlingen een bus eerder nemen. Het alternatief is de bus om 6.10 uur. Vertrekken om 6 uur thuis om om 8.15 uur te beginnen en dat voor 25 kilometer.

Het openbaar vervoer is goed voor lange afstanden

Conclusie: voor het dagelijkse woon-werkverkeer (dat misschien wel het leeuwenaandeel in het auto-verkeer heeft) is het openbaar vervoer mij geen alternatief. Voor lange (recreatieve) afstanden is het dan weer prima. Een rit naar Brugge met de auto doen wel nooit. Wanneer ik mijn familie in West-Vlaanderen bezoek gebeurt dat 1 van de 3 keren met het openbaar vervoer.