Tagarchief: falen

1000 vragen #130 Wat is je grootste overwinning ? Elke dag opstaan.

vallen en opstaan

Vallen en opstaan

Toen ik de vraag las, dacht ik in eerste plaats aan de halve marathons die ik met heel veel moeite heb voltooid, de triatlons (met een beetje minder moeite), grote projecten die ik heb afgerond en grote doelen die ik heb kunnen afvinken. Maar eerlijk ? Dat zijn op zich niet de grote overwinningen. Dat zijn resultaten. Van te trainen als ik geen zin had.

Andere wegen zoeken

Mijn grote overwinningen zaten in het niet opgeven op het moment dat het er behoorlijk hopeloos uit zag, of zelfs compleet ‘naar de wuppe‘ was. Wanneer ik aan de zogenaamde ‘overwinningen’ denk in deze zin, dan is het gevoel dubbel. Want het herinnert mij aan verdriet en frustratie, aan doelen die helemaal niet zijn gehaald. Aan dromen die in duizend stukjes op de grond lagen. Aan wegen die ik wou gaan maar die werden verhinderd of gewoonweg onmogelijk leken.
Zelfs terwijl ik dit schrijf kan ik zo een lijst noemen van falen. Soms door toedoen van anderen of externe omstandigheden, soms van mezelf. Ik ga daar niet onnozel over doen, ik ben al meer dan eens behoorlijk met mijn kop tegen de muur gelopen. Maar het is nog niet allemaal naar de wuppe.

Zelfkennis en acceptatie

Ik denk dat de grootste overwinning (voor mij toch) acceptatie is en dan weer opnieuw opstaan. Niet dat dat altijd lukt. Er gaat geen week voorbij dat ik denk ‘dit kan toch niet’ en dat het mij in eerste instantie verlamt. ‘Hoe is het mogelijk ?’. En dan toch, weer doorgaan, de idealen niet opgeven. Commitment, zoals ze dat zo mooi in ACT zeggen.

Is dit het leven dat je wil ?

Ik doe de oefening te weinig. Op een papier schrijven wat belangrijk is voor mij (waarden), of welke dromen ik heb. Dingen die mij echt ter harte gaan, niet wat de reclame of sociale media mij voorschrijft. Vervolgens een realitycheck doen. Hoe ver of dicht licht mijn huidige leven bij die dromen ? Bij wat ik echt wil ?

Ik vind dit een behoorlijk confronterende oefening.

Soms moet een mens zelfs diep graven om te ontdekken wat hij echt wil. Zo weet ik dat ik véél tijd alleen nodig heb. In een over sociale wereld lijkt dat not done. Een wereld waarin volgers, het aantal vrienden zo belangrijk lijken voor jezelf erkennen: ik ben beter niet continu omringd door veel exictement, het avontuur mag best wat stiller zijn.
Carrière maken. Daarvoor heb ik sowieso al de verkeerde job gekozen. Veel geld verdienen. Waarom ? Ben ik bereid daar de prijs voor te betalen (meer werken in loondienst ?).

Allemaal grote vragen.

Overwinning :
Iedere keer ik ja zeg aan wat ik echt wil
dus ook ja aan lopen in de regen
want het doet mij goed
Iedere keer ik nee zeg
omdat het mij niet verder brengt
en ik anders ja zeg om
redenen die verkeerd zijn.

‘s Morgens opstaan in een wereld
waar veel verdriet is
opstaan en proberen
de wereld wat lichter te maken.
Geen duisternis toevoegen aan duisternis.

Dat is voor mij overwinning.

Elke dag opnieuw.

7x De logica van geluk – er is geen safe model, volledige controle is een illusie

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Controlefreak

Er leeft best wel een controlefreak in mij. Eentje die ongelooflijk in goede voorbereiding gelooft en weigert daar van af te stappen. (Zal ik ook niet doen !). Maar tegelijkertijd geloof ik dat al die voorbereiding een picture perfect zal opleveren. Of tenminste, dat alles dan zal verlopen zoals voorzien. Iemand onder jullie die dit herkent ?

De illusie van controle

Het is niet makkelijk om die illusie niét te hebben. Overal wordt er geschreeuwd als we maar zus en zo doen, cijfertjes bijhouden, aan goaltracking doen, een stappenplan volgen etc, dat dat ons naar ons doel zal leiden. Er zijn verzekeringen voor alles en nog wat. Boeken over werkelijk alles. Hoe je het moet doen. Ik zal er een boek over lezen is iets wat ik vaak denk. Zo’n boeken brengen me dikwijls wijsheid en inzicht. Ik zal ze blijven lezen. Maar ze gaan uit van een picture perfect. Van 100% wilskracht en 100% controle.

It’s not gonna happen. 

Hoe groter de illusie van controle hoe groter het falen. Ik weet het uit ervaring omdat ik zoveel leef vanuit ‘als ik maar hard genoeg mijn best doe, hard genoeg werk, open sta voor wijze raad van anderen, etc, etc.’.  De obstakels komen keer op keer.

Er zullen fouten gebeuren, het zal soms mislopen

You gonna fail. 

Ik heb het dikwijls in Amerikaanse podcasts gehoord. Wanneer ik artikels las van zakenmensen uit de V.S. hoorde ik dikwijls over een andere houding tegenover falen. Falen als kans. Hoeveel keer heb ik niet gelezen dat de manuscripten van  J.K. Rowling, schrijfster van de Harry Potterreeks, zijn afgewezen ? Falen. En herbeginnen.

Hou je vast aan wat je wel kan controleren

Ik ben momenteel een boek aan het lezen voor de stoïcijnen en daar is een heel hoofdstuk gewijd aan ‘controle’. De enige controle die je hebt is deze over jezelf en je intrinsieke doelstellingen. Het wordt als volgt vergeleken. Je staat voor een tenniswedstrijd en je zou willen winnen. Als je doelstelling is te winnen, dan zal dit frustraties opleveren. Je werkt hard, traint veel (en dat zal zeker helpen) maar je bent niet zeker van je overwinning. Volgens de stoïcijnen is het beter als je een doelstelling hebt die binnen je controle ligt. Zij stellen in dit voorbeeld voor dat je doelstelling is ‘zo hard mogelijk trainen en er voor gaan’. Dit ligt wel in je controle. Als je een wedstrijd verliest, dan maakt dat niet zoveel uit. Als je er alles voor gedaan hebt dat mogelijk is, dan heb je je doelstelling bereikt.

Het is een mindset. Maar een goede denk ik.

Want die controle van externe zaken ? Vergeet het. Veel frustratie brengt dat !