Tagarchief: dagboek

Geluk een geheimtaal

Gelezen: Geluk een geheimtaal – Arthur Japin

… geluk is een geheimtaal. Hij is sommigen vreemd. Zij kunnen vrees en verdriet niet ontcijferen wanneer die beschreven staan in termen van hoop en troost.”

Dagboek van een groot schrijver

Het ideaal huwelijk: één van mijn favoriete schrijvers én een dagboekuitgave. Het liefst las ik àlle boeken uit de reeks Privé-domein, want zo’n dichte kijk op iemands leven krijg je zelden. De reeks bundelt memoires, dagboeken, brieven, kortom, persoonlijke documenten.

Ik ben sowieso fan van Arthur Japin, ik las o.a. De Grote Wereld en Het aapje dat geluk pakt. Met “Geluk, een geheimtaal (2008 – 2018)” is Japin niet toe aan zijn eerste publicatie van dagboekfragmenten. Zoals dat gaat met wonderen 2000-2007), zijn vorige publicatie bij privé-domein, is lang bij mij blijven hangen.

Niet zomaar een dagboek

Zoveel schrijvers van dagboeken er zijn, zoveel stijlen zijn er wellicht. Bij Japin zijn er veel beschouwingen over wat hij her en der leest en rondom zich ziet.

Dat je ongelukkig bent, vergeven mensen je moeiteloos, dat je gelukkig bent ligt al lastiger, maar dat je ooit ongelukkig was en daarvan teruggekomen bent, vinden ze onvergeeflijk.

Geluk, een geheimtaal‘ verlaat Nederland en brengt de lezer naar andere landen. Japin reist, maar ook zijn vrienden en partners hebben niet één gemeenschappelijke stek. Partners, ja : Lex Jansen en Benjamin Moser. Een literair driemanschap met liefde voor boeken en alles wat er mee te maken heeft. Het mag exotisch klinken, zo’n driemanschap, als je het leest lijkt het de normaalste zaak van de wereld.

Interessante schrijvers: ze leveren interessante verhalen en dat is ook hier het geval. Dito dagboeken.

“Ik voel de laatste tijd de dood zo,” zeg ik.
Lex knikt.
We liggen in de grange.
“Sinds een tijdje voel ik hem af en toe heel duidelijk”, ga ik verder, “alsof hij ons in de gaten houdt.”
Lex, normaal de nuchterheid zelve, weerspreekt dit niet.
“De dood staat te wachten tot wij zover zijn”, zeg ik. “Alsof hij werd geroepen. Daar ongeveer”.
Ik wijs naar de hoek bij de hoge spiegel en de ramen.
Lex knikt.
“Ik heb het ook gevoeld”, zegt hij.

Elke dag een stukje uit ‘Geluk, een geheimtaal’.

Ik lees nu en dan een stuk uit de dagboeken van Japin. Het is niet één spannend verhaal, al zitten die er best wel in, zoals het hoofd van Bonsu dat herenigd moest worden met de rest van het lichaam. Een bizar verhaal.

Arthur Japin nodigt mij uit in zijn wereld en geeft mij een unieke kijk. Hij beïnvloedt mij met zijn gedachten en manier van denken. Ik zal de man wel nooit in levende lijve ontmoeten, maar hoe interessant moet het niet zijn om een avondje met hem te stappen. Dit dagboek is een mooi tweede prijs. Alsof ik nu en dan eens met hem ga wandelen. Mocht ik overigens toch ooit de kans hebben om met hem in gesprek te gaan zou ik overigens véél te verlegen zijn, dus toch wel een éérste prijs, dit boek!

Puur genieten is het.

Arthur Japin, Geluk, een geheimtaal. Dagboeken 2008 – 2018, reeks privé-domein, 376 blz. is een uitgave van De Arbeiderspers (2019). Te koop bij o.a. Bol.com voor €24,00 (paperback) en € 12,99 ebook. Gratis voor Kobo-Plus abonnees.
Bovenstaande prijzen op datum van schrijven van dit artikel.

Inspiratiedagboek

Summerreading: Inspiratiedagboek van Elena Brower

Waarom een inspiratiedagboek?

Dit is een uitnodiging
om thuis te komen bij
j e z e l f
Jouw stralende zelf. Jouw rituelen.
Jouw moed. Jouw helderheid.
Jouw doel. Jouw kracht.
Jouw zachtheid. Jouw aanpassingsvermogen.
Jouw acceptatie. Jouw uithoudingsvermogen.
Jouw hoogste zelf.

Stilstaan bij jezelf

Eén van mijn voornemens voor deze vakantie is gebruik maken van de tijd om meer stil te staan bij de dingen. Tijdens het gewone ritme van dodo-metro-boulot komt het er dikwijls niet van. Dan zit mijn hoofd vol met ‘dringend niet zo’n belangrijke zaken’. Of de dingen zijn wel belangrijk maar niet voor mij, wel voor anderen of het werk.

Maar hoe doe je dat? Stilstaan bij jezelf en je leven?
Een flinke wandeling in de natuur doet al een groot stuk van het werk. Het bijhouden van The Morning Pages is best fijn en rustgevend, maar ze geven weinig richting.

Met het inspiratiedagboek van Elena Brouwer heb je een houvast. Het is bovendien op zo’n fijne manier uitgegeven dat je zo overvol inspiratie bent. Nu en dan stil staan bij wie ik ben en wat mij beweegt is geen overbodige luxe.

inspiratiedagboek

4 hoofdstukken – 4 kleuren

Het inspiratiedageboek is heel prettig uitgegeven en je schrijft op prima papier. Geen drukke prenten of flitsende kleuren, maar aquarellen waar je je gedachten de vrije loop kan laten.

Vier thema’s komen aan bod

  • Ik ben, ik voel, ik doe
  • Ik heb lief, ik spreek
  • Ik zie, ik begrijp
  • Ik vertrouw, ik dien

Bij het eerste hoofdstuk sta je stil bij jezelf. In het tweede hoofdstuk gaat het over wie je lief is, de mensen die je wereld bewonen. De opdrachten zijn heel ruim, open en uitnodigend. Je kan er alle kanten mee op. Het derde hoofdstuk plaatst jezelf in de grote (of kleine) wereld. Tenslotte nodigt het boek je uit na te denken over de grondhouding waarin je in het leven staat.

Omdat de opdrachten zo open zijn heb je nooit het gevoel dat je een exposé moet schrijven of een vastomlijnd antwoord. Tussendoor staan medidatieoefeningen, kleine citaten of gedichten die je zo doen mijmeren.

inspiratiedagboek

Aan de slag met het inspiratiedagboek

Ook al zit er een duidelijke lijn in het boek, ik sla een pagina in het inspiratiedagboek open en wat mij aanspreekt vul ik in. Ik zal eerlijk zjin, ik was al zo op dreef dat ik met één bladzijde niet toekwam. Het liefst had ik er ook nog in getekend, wat natuurlijk kan als je je enthousiasme een beetje weet te temperen.

inspiratiedagboek
ingevulde bladzijde uit het inspiratiedagboek

Soms is de inspiratie zo groot (zoals hierboven) dat ik nauwelijks plaats genoeg heb om te schrijven ! Het gebeurt ook niet zelden dat ik een week later best wel andere dingen wil schrijven op hetzelfde blad, wat natuurlijk ook weer te denken geeft !

De (vrije) weg naar binnen

In dit boek staan geen theorieën, geen wijsheden, geen wegwijzers. Het centrale onderwerp ben jij zelf en de vrijheid om op pad te gaan in dat innerlijk van jou. Ik kan dat wel waarderen. Geen zweverig gedoe. Jij bepaalt. Jij houdt de pen vast. De vragen helpen je op weg, maar zijn eerder deuren dan wel wegen. Jij kiest zelf het pad. Alle antwoorden zijn goed.

Praktisch

Elena Brouwer, Inspiratiedagboek is een uitgave (2019) van Samsara en telt 160 bladzijden. Uitgegeven op hoogstaand kwalitatief papier. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 14,90.

Dit boek is overigens een schitterende cadeautip !

Liever iets minder filosofisch maar toch mindfull ?

Creative Flow


Liever gewoon een moment van mindfullness in je dagdagelijkse leven zonder filosofische bespiegelingen ? Dan is Creative Flow misschien iets voor jou !

vakantiestress : ik zal deze tijd toch goed benutten ?

Vakantiestress : Er moet van alles gebeuren !

De vakantie is voor ons begonnen en het ongeduld is niet geminderd.  Je zou denken dat een mens rustig wordt van vakantie, maar ook in deze zeeën van tijd schreeuwt de productiviteitsduivel. Er moet gelezen worden ! Kasten uitgeruimd ! Meer sporten ! Meer wandelen, musea bezoeken, kortom : die tijd mag niet verloren gaan.

Plannen

Dus zit ik met rechts van mij met een stapeltje brochures en bijeen gespaarde knipsels met allerlei zaken die ik toch wel wil bezoeken, lezen, meemaken. Eerste planning : de data op de agenda zetten. Een wandelvierdaagse staat op data, je kan die niet verplaatsen. Als we ieder jaar zo gelukkig zijn tijdens de Vierdaagse van de IJzer, waarom dan niet ook nog een Vierdaagse in Nederland ? Het lief wil schaken. Waarom geen schaakvakantie ? En we ‘moeten’ toch ook nog eens ‘gewoon’ op vakantie ?

Daarbuiten lonkt alles

Onlangs kreeg ik een brochure in handen waarin het Eifelgebergte als prachtig wandelgebied werd voorgesteld. ‘Zouden we niet ?’, zei ik, maar het lief zei dat hij het al druk genoeg vond.  Hij is een huisduif pur sang. Al verleid ik hem wel om nu en dan het nest te verlaten.

Ik zie daarentegen tal van mogelijkheden, nieuwe avonturen. Maar in mijn hart ben ik evenzeer een huisduif. Boekje in de hand en onder een dekentje. Lekker eten bij de hand. Koel wijntje. ‘Lummelen in huis’, zoals het lief het zegt. Op een regenachtige middag binnen naar een film zien.  Hangen in de hangmat. Nog maar eens ontdekken dat wij en een BBQ-stel een slechte combinatie zijn.

De vakantiestress van het organiseren

Bij het begin van deze vakantie ben ik dus wel een beetje (luxeprobleem !) verscheurd door keuzestress. De angst om nà die vakantie te denken ‘Had ik maar ….’. De angst dat, eenmaal het werkjaar begonnen, een heel aantal zaken gewoon niet meer mogelijk zijn. De angst aan gebrek aan herinneringen, want echt wel – zo’n vakanties laden de batterijen op.

De onverbiddelijke heimwee

Gelukkig kunnen wij het ‘huis’ gewoon meenemen. Achterop. Slapen in ons donsdeken, onze eigen frigo met ‘onze’ wijn. Maar toch. Het blijft moeilijk kiezen. Als ik te lang op ‘een ander’ ben slaat de heimwee onverbiddelijk toe. Dan idealiseer ik weer het eigen bakstenen huis, onze straat en dorp waar alles rustig is. Tot de onrust mij daar weer overvalt en ik weer weg wil.

Ik wil thuisblijven. Maar ik wil ook weggaan.
Ik kan niet kiezen.

 

Thuis of toch weg ? Gelukkig hoeven de meeste mensen niet of/of te kiezen. Maar toch, ben ik de enige die het daar soms moeilijk mee heeft ? 

 

 

 

Na de operatie – deel 2 – diary

dagboek Medium

 

Donderdag 12 november

Dingen die nooit te nimmer terugkomen :

operatie als kind. 6 jaar of zo was ik de allereerste keer onder het mes ging. Mijn thuiskomst werd gevierd met een verhuis naar het bed van mijn ouders (geen idee waarom) en àl mijn broers en zussen hadden cadeautjes voor me ! Allemaal ! Koningskind was ik ! Pudding met speculaaskoekjes !

Nu reed het lief mij naar huis na de operatie en hij legde zijn hand op mijn dij en kneep erin ‘Dat is goed gegaan hé ?’ zei hij, compleet vergetend dat het net dàt been was dat onder het mes was gegaan. Ik denk dat ze dat martelen noemen. Anderzijds : zijn paniek was bij het realiseren nog groter dan die van mij.

Nu zit ik alleen thuis. Daar zijn ook voordelen aan :  ik kijk zo lang als ik wil TV en ik ben groot genoeg om zoveel snoep uit de kast te halen als ik wil. Minpunt : er is geen voorraad.

Dingen waar ik naar uit zie

Douchen ! Dat mag nog niet wegens allerlei infectiegevaar. Gelukkig mag ik me wel zélf wassen. Die chirurg is werkelijk een no-nonsens man. Hij zei ook : na een week mogen die operatiepleistertjes eraf. Je huisarts kan dat doen, maar mij lijkt dat jij dat ook kan. Sure !
Waar ik ook naar uit zie :  meer dan 1000 meter in een keer stappen, fietsen. Het komt allemaal terug !

De wonderlijke wereld van het ziekenhuis

‘Mijn’ chirurg is niet geconventioneerd. Geen enkele van de mogelijke vier. Ik had al kilometers verder moeten gaan.  Ze mogen dus erelonen vragen, maar, zo staat op het formulier : ze kunnen niet zeggen hoeveel. Hoe doen mensen dat met een bescheiden inkomen ? Of geen ? Zelf het mes erin zetten ?

File bij de operatiezaal ! Letterlijk, geen auto’s maar bedden. Er was een ‘in’ (nog te opereren) en een ‘out’ (geopereerd, wakker worden). Om het mes niet in de verkeerde plaats te steken of de mild bij de verkeerde man te verwijderen werd mij herhaaldelijk gevraagd wie ik was en welk been aan de orde was. Ik droeg een klassiek ID-armbandje met daarop mijn naam en GSM-nummer. Ik vroeg me af of ze mij zouden bellen als het fout was gelopen.

Vrijdag 13 november

Er worden vandaag zo’n 900 taarten op het werk geleverd. De man met de vrachtwagen belde daarnet. ‘Ik kom eraan’, zei hij, binnen 20 minuten ben ik er. Ik zag ‘m al die 900 taarten leveren in ons huis. Misschien toch maar bij het werk leveren ? Heel onze school zal vanaf 10 uur geuren naar taarten. Dat is een uniek gebeuren. Het lief brengt er twee mee met de groeten van de school.

Mijn been ziet er ondertussen uit alsof er een bulldozer is over gegaan. Het slaat alle kleuren blauw uit. We gaan van bloederig rood de dag van de operatie naar diepblauw en alle varianten. Als troost kijk ik naar het andere been. Ik bedenk me dat ik een blauw badpak heb. Het gaat toch opvallen vrees ik. Wanneer mag een mens trouwens weer zwemmen ?

 

 

"Dagboek na een operatie" wordt een zeer korte reeks, ik voorzie één week. Optimistisch als ik ben, ben ik na 1 week postoperatie weer helemaal de oude nieuwe en wordt het leven weer boeiend ! Photo Credits CC-license