Tagarchief: schema

Snapshot diary

Snapshot diary week #16/2018 Zomerdagen! Overmoed en blessurevrees

Zomerse dagen is zoveel mogelijk buiten zijn en toerist in eigen land !

Wat een zomerse temperaturen !

Temperaturen boven de 20, zelfs boven de 25 graden, zijn helemaal mijn ding. Ik heb het niet op de koude. Zelfs een skivakantie met blakende zon kan mij niet bekoren. Maar wel deze dagen. Dus ja, ik voelde mij prima in mijn vel de voorbije week. Ik heb er dan ook echt van geprofiteerd en wel om deze reden:

Ik vertrouw het Belgische weer niet

Dacht ik vroeger nog dat enkele opeenvolgende zomerse dagen in de lente het begin waren van een zalige lente en zwoele zomer, dan weet ik uit ervaring dat dat helemaal niet zo is. Er kunnen best zomerse temperaturen zijn in de lente, maar dat zegt niets over de hele lente, noch over de zomer. Eind maart sneeuwde het nog ! EIND maart ! SNEEUW ! Dus mij maak je niets wijs.

What you see is what you get

Zo is dat in België wat het weer betreft. Dus redeneer ik: pakken die zomerdagen ! Het leek wel alsof ik extra vakantiedagen nam (al moest ik ook zaterdag werken, wat een beetje balen was met zo’n mooi weer). Ik probeerde me te beperken tot alles wat écht een deadline had en probeerde zoveel mogelijk buiten te zijn. Lange fietstochten in het Hageland, buiten eten, wandeltochten, het eindelijk weer in orde maken van de tuinkamer. Als het maar niet binnen was.

eten in de fruitboomgaard onder de zalige bloesem !

Met alle gevolgen vandien … toch geen blessure zeker ?

Tja. Echt wel. Want je kan ook aan overdaad doen. Toen ik vrijdag in volle hitte mijn looptraining afwerkte na al twee dagen intens gefietst te hebben, deed mijn quadriceps plots moeilijk.  Zo net boven de knie. O wee, toch geen blessure zeker ? Dat kan ik echt missen als kiespijn. Want hé, ik was weer zo lekker aan het lopen ! Met regelmaat ! Met een schema ! Zelfs in de bloedhete zon ! De dag erop voelde ik het opnieuw, maar heel even. Voor alle zekerheid toch maar de training van zondag geskipt (ik voel mij behoorlijk schuldig) en de volgende LOOPtraining is pas woensdag. Ik heb goede hoop dat het niet al te erg wordt, de pijn was dan ook niet zo hevig. Want tja, van een blessure kan ik behoorlijk  depressed raken.

Na de training plofte ik op het tuinbed. Rest needed !

Ik denk dat die zomerse temperaturen mij fysiekgewijs een beetje overmoedig maken.

Omdat ik alles op alles zette om toch maar buiten te zijn en er in die zin een stuk vakantie aan breidde, is er binnen niet veel gebeurd. Dat betekent dus dat ik deze week – nu de temperaturen behoorlijk zakken – flink wat in te halen heb. Maar hé, de zomer zal NIET aan mij gepasseerd zijn ! Ook niet als ze zich niet aan haar agenda houdt !

Have fun en een fijne week ! 

 

7 x Geluksfactor 10 : Discipline

 

uit boek “Geluksfactor 10”. Een volledige review vind je hier.

Toen discipline nog heel normaal was …

Ik ben een internaatskind. Tussen mijn 12de en mijn 18de werd mijn leven geregeerd door de regelmaat van de schoolbel. Opstaan. Bidden (jawel !), ontbijten. Speelplaats : babbelen met de externen. Vervolgens aanvang van de lessen. Vervolgens opnieuw eten, lessen etc. De studiemomenten en de pauzemomenten waren allemaal strikt getimed. Tijdens de studie werden de taken die op de agenda stonden mooi afgevinkt. Ik stelde mij daar geen vragen over. Ik deed het gewoon en omdat ik graag studeerde zag ik er ook geen graten in.

Niet in vraag stellen

Ik las eens in een interview met Kim Gevaert, voormalig olympisch kampioen, dat ze haar trainingen niet in vraag stelde. Er was geen kwestie van ‘zin hebben of niet’, het was ‘gewoon een kwestie van werk’. Dat is lang blijven hangen bij mij. Hoe komt het dat ik mij geen vragen stel over een werkafspraak maar wel over afspraken met mezelf ? Afspraken waar ik wel degelijk achter sta en die mij leiden tot mijn doel ?
Wellicht omdat bij het eerste (het echte werk) er een moeten voorstaat, maar is dat ook niet het geval voor het tweede ? Als ik echt iets wil, dan zou het toch nog makkelijker moeten zijn ? Want dan gaat het toch om intrinsieke motivatie ?

Ik denk dat het grote verschil is dat er bij het eerste (het zogenaamde echte werk) anderen mee gemoeid zijn. Mijn werk wordt sowieso beoordeeld. Misschien niet dat ene uurtje werken, maar wel het geheel. Men ‘verwacht’ dat ik goed werk lever. Tenslotte word ik er voor betaald en mogen mensen op mij rekenen.

Op jezelf rekenen

Dat valt weg bij intrinsieke motivatie. Vandaar de vele hints om aan ‘accountability’ te doen, verantwoording afleggen bij een ander. Dat is voor velen echter een drempel. Soms gaat het niemand iets aan wat je doel is.

Discipline kan je volgens mij omkeren tot een andere vraag : kan ik op mezelf rekenen als ik mij iets voorneem ?  Het komt een beetje neer op de vraag van gisteren. Wie wil ik zijn ? Hoe zou ik mezelf bekijken als ik een ‘ander’ was en ik zie dat ik de ‘afspraak met mezelf’ toch weer uitstel of van mij afschuif ?

Gewoon doen

Voor mij werkt de redenering van Kim Gevaert nog het beste. Niet teveel over nadenken. Niet denken ‘heb ik zin of niet ?’ Maar gewoon eraan beginnen. That’s it.