Tagarchief: renovatiewerken

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #74 Wat maakt thuis thuis voor jou ?

Thuis

Thuis is waar mijn koffie staat

Werkelijk het eerst waarop ik over het thuisgevoel mijmerde was koffie. Goede koffie. Ook al hou ik enorm van ons huis en ons dorp, toch zijn de fysieke bakstenen niet wat mij echt thuis doet voelen. Er zijn plaatsen waar ik mij heel snel thuis voel en waar ik jaren zou kunnen blijven. Er zijn andere plaatsen die mij van bij het eerste bezoek toeroepen dat dit niets voor mij is. Dus ja, wat maakt het dat ik mij op de ene plaats thuis voel en op de andere helemaal niet ? Het moet toch meer dan de koffie zijn, hoe belangrijk ook ?

Vijf voorwaarden om mij ergens thuis te voelen

1. Rust -liefde

Dit uit zich in letterlijke stilte en fysieke rust. Ik hou niet van drukte of lawaai. Dat zijn plaatsen die ik meteen wil ontvluchten. Maar ik denk evengoed aan rust in de zin van afwezigheid van onrust. Wanneer ergens spanningen in de lucht hangen of veel stress. Niet mijn idee van thuis.
Liefde is voor mij evengoed rust. Dat je in stilte mag zijn en dat er zelfs geen woorden nodig zijn. Rust en liefde hangen heel erg samen voor mij.

2. Natuur

Ik schreef het deze week al bij een Instagrampost. De stad is niets voor mij. Teveel prikkels, to much going on. Geef mij dus maar het platteland !

3. Licht

Licht is belangrijk voor mij. In ons huis is het nog niet zoals ik het echt wil. Net zoals er nog teveel rommel is en rommel verstoort toch het licht. Ik hou van licht. Licht is het mooiste dat er is.

4. Internet

Ik ga daar niet flauw over doen, ik wil dat er een goede internetverbinding is. Communicatie, dingen opzoeken, deze blog. Ik zie mezelf geen weken zonder internet te leven. Maar dat hoeft ook niet.

5. Boeken lezen

Een leven zonder muziek kan ik mij voorstellen. Heel goed zelfs. Ik zou het als een gemis ervaren maar ik kan best zonder. Een leven zonder boeken is een andere zaak. Ik zou verloren lopen. Geen leven zonder verhalen. Goede verhalen en lange verhalen. En nee, internet lost dat niet op. Ik heb het over verhalen van auteurs met passie of wetenschappers met het vuur in de pen. Omdat ik altijd wil blijven leren.

Dat betekent dat ik mij evengoed thuis kan voelen op een camping of bij familie. Ik kan zonder problemen langere tijd alleen thuis zijn. Thuis hoeft dus niet persé in ons huis te zijn.

Het huis waarin wij ons thuis voelen

Het voorgaande kan de indruk wekken dat ik ons huis niet belangrijk vind. De ervaring leert dat het lief en ik er ook niet bijster veel tijd of geld aan besteden. (zegt ze na 3 maand renovatiewerken !). Ik denk dat dat komt omdat juist dat immateriële voor ons beiden zo belangrijk is. De rest is er eerder uit noodzaak.
Toch moet ik hier ook niet overdrijven. Er zijn wel degelijk een hoop fysieke voorwaarden. De allereerste is dat alles werkt en in orde is. Dat lijkt evidenter dan het is. Eén dag de chauffage die niet werkt en daar ‘gaan’ al mijn idealistische opvattingen over ‘mij thuis voelen’ ! Dan kan ik niet snel genoeg op een ander zijn !
Maar er zijn nog andere zaken die in ons huis die mij hier erg thuis doen voelen en niet in bovenstaande lijst staan.

  1. Veel ruimte

    Ik besef dat dit echte luxe is en dat dit voor volgende generaties steeds problematischer zal worden. Wij leven in een groot huis. Bij tijden vind ik het té groot. Maar gewoon dat ruimtelijke gevoel vind ik heerlijk.

  2. Een eigen kamer

    Het lief en ik hebben beiden een uitgebreide ‘bureau’. We kunnen ons terugtrekken als we willen en vinden elkaar terug in de keuken, het salon of de TV-kamer.

  3. Een ‘buitenruimte’

  4. Voor veel mensen synoniem voor tuin maar voor mij gewoon een eigen buitenplek. Ik geniet van onze tuinkamer en de hangmat in de zomer. Soms zet ik een waar tuinbed buiten. Het aards paradijs is dat hier.
  5. Rustige buurt

    Ja, dat dorp opnieuw. Het is hier rustig. En daar ben ik blij om.

Op diezelfde Instagrampost reageerde Sofinesse dat zij het platteland goed voor even vond, maar dat dat ze het snel beangstigend vond. Thuisvoelen is voor iedereen echt anders. In de top 3 van het lief zou zeker het woord ‘goed eten‘ staan. Ik zou het nog niet terugvinden in mijn top 20 vrees ik …

Wat zijn jouw ‘voorwaarden’ om je ergens thuis te voelen ? Of wat is jouw ideale huis ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week #38/2017 nood aan bi-locatie en een extra toilet

De voorbije week wou ik dat ik op twee plaatsen tegelijk kon zijn en dat ik voor 5 minuten een man was. Fysiek dan en enkel voor 5 minuten. De renovatiesage blijft duren. 

Into the woods

Deze week stond er een uitstap met de leerlingen op het programma. Een hele dag buiten in de natuur met ontzettend interessante opdrachten zoals hoogtebepaling, oriëntatie, geo-catching en determinatie van gesteente. Helemaal buiten mijn intellectuele comfortzone, maar wel helemaal mijn ding als in: buiten en bijleren. Toch zag ik met gemengde gevoelens naar deze dag. Wat als het de hele dag regent ? Er is totaal geen beschutting. Wat als ik tijdens de oriëntatieloop verloren loop en meteen die bloedjes van kinderen achterlaat in het Grote Boze Bos ?

Het regende gelukkig niet. Integendeel. Wij kregen een volle dag zon en genoten van het buiten zijn. Hip hip hoera. Wat die oriëntatiewandeling betreft, ik had werkelijk no clue waar we waren maar voelde me veilig met telefoon en de nabijheid van de stad Leuven. Gelukkig zijn er leerlingen ‘slimmer dan de leerkracht’ die met volle gemak zich overal oriënteren en exact weten waar ze heen moesten. Ze hebben mij niet achtergelaten in het bos.

Soms is het écht lastig om een vrouw te zijn

Maar één keer kwam ik echt in de problemen. Ik moest naar het toilet en er was er geen. Regelrecht ongemakkelijk werd ik er van. De jongeren zelf bleven maar een halve dag, voor hen stelde het probleem zich niet. De rest van mijn collega’s – die de hele dag bleven – waren allemaal mannelijk. Die hadden aan een boom genoeg. Pisnijdig was ik !

De renovatiesaga

Alle vrije tijd leek opnieuw op te gaan in de renovatiewerken. De mannen waren weerom op post maar hoefden voorlopig niet het huis in. Het weekend werd opgeofferd aan het kiezen van terrastegels en keuring van de mogelijke grassen/planten die in onze voortuin kwamen. Bij elk plantje waarvan ik maar een beetje dacht dat er onderhoudswerk aan was, zei ik ‘neen’. Ik heb nog niet niet voor plasticplantjes gekozen !

Ja voor het gras, nee voor de tegels. Iemand trouwens een idee hoe zo’n plant heet ?

Een halve dag hadden we nodig om een geschikte pakketbrievenbus te vinden. Perfect is ze niet, maar de meeste van de pakketjes zullen nu netjes en veilig thuis kunnen worden geleverd. Daar zie ik best naar uit.

Uitzien naar volgend weekend

Als alles meezit dan wordt het volgend weekend minder druk en zit er misschien wel een weekendje zee of Nederland in. Het geluk van een caravan, dat je dat op de minuut kan beslissen. Volgende week maandag heeft onze school een extra vrije dag. Ik verwelkom hem nu al met open armen.

Maar eerst nog deze werkweek doorkomen. Ik begin alvast (weeral !) met een spectaculaire dag.

Fijne week toegewenst !
Hebben jullie bijzondere dagen deze week ?

Snapshot diary

Snapshot diary week #37/2017 Het zit nog niet helemaal goed

Ik hol de dingen (nu al !) achterna

Althans, zo voorspelde mijn agenda het.  Op een extra avondvergadering na stond er weinig extra’s the usual. Alleen ben ik nog helemaal niet in mijn ritme en als ik terugkijk naar de voorbije week dan heb ik geen idee waar die tijd naar toe is ! Ik lijk (nu al ?) een beetje achter de dingen aan te hollen, maar gelukkig is de schade beperkt. Niets dat ik niet binnen een week kan rechtzetten. Tenminste, als het een beetje loopt zoals het op papier staat. Maar dat doet het zelden.

Er blijven vakmannen in ons huis

Naar ons gevoel is er een groot stuk van de renovatie die we in de zomer gepland hebben af. Toch voelt het nog altijd niet als thuis. Het huis is nog altijd behoorlijk leeg en het is soms ploeteren door de vele verhuisdozen die nu boven staan. Ze zijn nog niet toe aan een terugkeer naar beneden, want er moet hier en daar nog afgewerkt worden en dan kan best nog een paar maanden duren. Met de renovatie zijn trouwens ook een heel aantal zaken die wél werkten stuk gegaan: de centrale verwarming doet het niet meer en ook ons internet heeft rare kuren. Van het één komt echt het ander.

Help ! Ik heb geen talent !

Ook al heb ik totaal geen tijd voor een nieuwe passie, vorige week gebeurde er iets bijzonders. Ik was in een creatieve groep beland. Een ruimte vol canvassen, klei, verfborstels, verf… en als een soort meditatie was iedereen er in volle rust aan het werk. Ik wist dat het niets voor mij was, maar probeerde beleefd te zijn en stond open voor het verhaal. “Loop gewoon eens rond”, zei de begeleidster. “Misschien moet je gewoon aanvoelen wat jij graag zou doen, alles kan en alles mag. Stilte is de voorwaarde.” 

Mijn eerste gevoel in dergelijke ruimtes is altijd ‘dit is niets voor mij’. Het tweede gevoel is dat van wanhoop: ik heb geen talent !  Ik vroeg de lesgeefster of ik een opdracht kon krijgen maar ze weigerde. Doe gewoon waar je zin in hebt. Ik eindigde de les met een groot leeg blad voor mij maar toch met tal van beeldende gedachten. Deze week was ik een uur in de weer met tekenen – wat ik totaal niet kan – en er gebeurde inderdaad iets magisch. Ik voelde een ‘klik’. Dat ik graag met potloden bezig ben. Toch wel. Ook al bak ik er niets van.

Het lief als kwaliteitsbewaker

Het lief was (opnieuw) onverbiddelijk : zaterdag zouden we iets samen doen. Het is goed dat hij dat ‘bewaakt’, want door de week zijn we beiden zo met onze eigen activiteiten bezig dat onze gesprekken hoofdzakelijk over organisatie gaan. Soms slaapt hij al als ik thuis kom of omgekeerd. Er zijn dagen dat ik zo vroeg naar het werk vertrek dat ik hem ‘s morgens niet zie. Hij heeft gelijk, je kan niet wachten tot het opnieuw vakantie is om samen dingen te doen. Wandelen blijft onze nummer 1. Gewoon in de buurt hier. Dankjewel lief !

Een fijne werkweek toegewenst ! 

Snapshot diary

Snapshot diary week #35/2017 De eindeloze renovatiewerken – we pleiten schuldig

snapshot diary
rechts boven: 1 september = naar de kapper. Rechts onder: renovatiewerken, niet bij ons maar op het werk !

Twee klusjesmannen helemaal voor mij !

Weet je nog ? Het gedacht dat manlief en ik hadden dat de bekisting aka “de courniche” van onze dakgoot onder handen moest worden genomen ? En die ondernemende ondernemer (what’s in a word) die plots wel meer opdrachten in ons huis zag ?

HET EINDIGT NIET.

snapshot diary

Nu en dan vloek ik. Dat ik meer comfort heb in onze caravan dan wel in ons huis. Dat die stielmannen een lawine aan stof – dat overal kruipt – mee brengen. Dat ze zelfs op een zaterdag om 7 uur in onze keuken staan. Maar ik zie ook de vooruitgang. Al is dit helemaal niet wat we in gedachten hadden. Of juist wel. Heel erg diep ergens, alleen kwam het er nooit van.  Ondertussen is ons hele huis opnieuw gepleisterd, geschilderd en toonden die stoere mannen zich ook nog inschikkelijk om allerlei klusjes te doen. Nieuwe lampen te hangen. Hier en daar flink van keer gaan met de boormachine (wat mijn lief schuwt als de pest). Het is de droom van elke vrouw denk ik. Dat van die ideale klusjes man dan, niét dat van stoflawine. En nee, het is nog niet gedaan.

warm en koud blazen in het onderwijs

In alle eerlijkheid, ik ben nog niet echt ‘helemaal’ begonnen. Er was een studiedag die weinig goeds beloofde. Ik kan daar moedeloos van worden. Enerzijds blijft men maar spreken over het belang van het onderwijs, wil men méér bereiken, wil men kwaliteit verhogen, anderzijds worden de middelen jaar na jaar minder. Men spreekt over het aantrekkelijker maken van het lerarenberoep, maar men doet precies het omgekeerde. Ik krijg het steeds moeilijker met die politici. Woorden en daden lijken nog weinig met elkaar te maken te hebben. Zeg dan gewoon dat onderwijs niet zo belangrijk is en dat men ook niet van plan is om er in te investeren. Doe daar niet zo onnozel over !

Alle respect voor schoonmakers !

Die werklui in ons huis dreven me ondertussen wel bij tijden tot wanhoop. Emmers en nog eens emmers water zijn hier gevloeid om de vloer toch een beetje in ere te herstellen. Ik snap zelfs niet hoe ze dat doen om die werkelijk overal vuil te krijgen. Ik denk dat ik in mijn leven nog nooit zoveel gedweild heb. Soms kon ik wel huilen: dan leek die zwarte tegelvloer proper, dan droogde hij vol vlekken. Dan was hij hip hip hoera proper en leefde ik in de veronderstelling dat het nooit meer zo erg kon zijn, dan was het de dag nadien hetzelfde. Ik zou al bijna denken dat ze betaald worden per vierkante meter dat ze vuil achter laten.

snapshot diary

Bij het schoonmaken merkte ik pijnlijk dat ik expertise mis. Een mens denkt dat iedereen kan dweilen en natuurlijk weet ik hoe je het doet. Maar het heeft me gigantisch veel tijd gekost.  Ik besefte o zo goed dat professionele schoonmakers dat op een derde van de tijd doen. Efficiënter en misschien nog wel met beter resultaat !

Hoe dan ook, ik zit nu zeker een niveau hoger wat dweilen betreft. Als het nog lang duurt dan word ik  de koningin van het dweilen !

Het moment van ontspanning : zwemmen !

Snapshot diary

Het zwembad was in deze dagen mijn allerbeste vriend. Proper water (hoop ik toch) en voor iedereen onbereikbaar. Laat ons hopen dat ze nooit een smartphone uitvinden waarmee je kan zwemmen ! Zwemmen als in stofvrij ! Deed dat deugd !

Hopelijk verliep jullie week iets rustiger ! Voor mij liever geen herhaling van deze week, maar ik ben wel fier op mijn dweilvorderingen ! Een dag niets geleerd is een dag verloren. Say what !

Een fijne week !