Tagarchief: renovatiewerken

Snapshot diary

Snapshot diary week #37/2017 Het zit nog niet helemaal goed

Ik hol de dingen (nu al !) achterna

Althans, zo voorspelde mijn agenda het.  Op een extra avondvergadering na stond er weinig extra’s the usual. Alleen ben ik nog helemaal niet in mijn ritme en als ik terugkijk naar de voorbije week dan heb ik geen idee waar die tijd naar toe is ! Ik lijk (nu al ?) een beetje achter de dingen aan te hollen, maar gelukkig is de schade beperkt. Niets dat ik niet binnen een week kan rechtzetten. Tenminste, als het een beetje loopt zoals het op papier staat. Maar dat doet het zelden.

Er blijven vakmannen in ons huis

Naar ons gevoel is er een groot stuk van de renovatie die we in de zomer gepland hebben af. Toch voelt het nog altijd niet als thuis. Het huis is nog altijd behoorlijk leeg en het is soms ploeteren door de vele verhuisdozen die nu boven staan. Ze zijn nog niet toe aan een terugkeer naar beneden, want er moet hier en daar nog afgewerkt worden en dan kan best nog een paar maanden duren. Met de renovatie zijn trouwens ook een heel aantal zaken die wél werkten stuk gegaan: de centrale verwarming doet het niet meer en ook ons internet heeft rare kuren. Van het één komt echt het ander.

Help ! Ik heb geen talent !

Ook al heb ik totaal geen tijd voor een nieuwe passie, vorige week gebeurde er iets bijzonders. Ik was in een creatieve groep beland. Een ruimte vol canvassen, klei, verfborstels, verf… en als een soort meditatie was iedereen er in volle rust aan het werk. Ik wist dat het niets voor mij was, maar probeerde beleefd te zijn en stond open voor het verhaal. “Loop gewoon eens rond”, zei de begeleidster. “Misschien moet je gewoon aanvoelen wat jij graag zou doen, alles kan en alles mag. Stilte is de voorwaarde.” 

Mijn eerste gevoel in dergelijke ruimtes is altijd ‘dit is niets voor mij’. Het tweede gevoel is dat van wanhoop: ik heb geen talent !  Ik vroeg de lesgeefster of ik een opdracht kon krijgen maar ze weigerde. Doe gewoon waar je zin in hebt. Ik eindigde de les met een groot leeg blad voor mij maar toch met tal van beeldende gedachten. Deze week was ik een uur in de weer met tekenen – wat ik totaal niet kan – en er gebeurde inderdaad iets magisch. Ik voelde een ‘klik’. Dat ik graag met potloden bezig ben. Toch wel. Ook al bak ik er niets van.

Het lief als kwaliteitsbewaker

Het lief was (opnieuw) onverbiddelijk : zaterdag zouden we iets samen doen. Het is goed dat hij dat ‘bewaakt’, want door de week zijn we beiden zo met onze eigen activiteiten bezig dat onze gesprekken hoofdzakelijk over organisatie gaan. Soms slaapt hij al als ik thuis kom of omgekeerd. Er zijn dagen dat ik zo vroeg naar het werk vertrek dat ik hem ‘s morgens niet zie. Hij heeft gelijk, je kan niet wachten tot het opnieuw vakantie is om samen dingen te doen. Wandelen blijft onze nummer 1. Gewoon in de buurt hier. Dankjewel lief !

Een fijne werkweek toegewenst ! 

Snapshot diary

Snapshot diary week #35/2017 De eindeloze renovatiewerken – we pleiten schuldig

snapshot diary
rechts boven: 1 september = naar de kapper. Rechts onder: renovatiewerken, niet bij ons maar op het werk !

Twee klusjesmannen helemaal voor mij !

Weet je nog ? Het gedacht dat manlief en ik hadden dat de bekisting aka “de courniche” van onze dakgoot onder handen moest worden genomen ? En die ondernemende ondernemer (what’s in a word) die plots wel meer opdrachten in ons huis zag ?

HET EINDIGT NIET.

snapshot diary

Nu en dan vloek ik. Dat ik meer comfort heb in onze caravan dan wel in ons huis. Dat die stielmannen een lawine aan stof – dat overal kruipt – mee brengen. Dat ze zelfs op een zaterdag om 7 uur in onze keuken staan. Maar ik zie ook de vooruitgang. Al is dit helemaal niet wat we in gedachten hadden. Of juist wel. Heel erg diep ergens, alleen kwam het er nooit van.  Ondertussen is ons hele huis opnieuw gepleisterd, geschilderd en toonden die stoere mannen zich ook nog inschikkelijk om allerlei klusjes te doen. Nieuwe lampen te hangen. Hier en daar flink van keer gaan met de boormachine (wat mijn lief schuwt als de pest). Het is de droom van elke vrouw denk ik. Dat van die ideale klusjes man dan, niét dat van stoflawine. En nee, het is nog niet gedaan.

warm en koud blazen in het onderwijs

In alle eerlijkheid, ik ben nog niet echt ‘helemaal’ begonnen. Er was een studiedag die weinig goeds beloofde. Ik kan daar moedeloos van worden. Enerzijds blijft men maar spreken over het belang van het onderwijs, wil men méér bereiken, wil men kwaliteit verhogen, anderzijds worden de middelen jaar na jaar minder. Men spreekt over het aantrekkelijker maken van het lerarenberoep, maar men doet precies het omgekeerde. Ik krijg het steeds moeilijker met die politici. Woorden en daden lijken nog weinig met elkaar te maken te hebben. Zeg dan gewoon dat onderwijs niet zo belangrijk is en dat men ook niet van plan is om er in te investeren. Doe daar niet zo onnozel over !

Alle respect voor schoonmakers !

Die werklui in ons huis dreven me ondertussen wel bij tijden tot wanhoop. Emmers en nog eens emmers water zijn hier gevloeid om de vloer toch een beetje in ere te herstellen. Ik snap zelfs niet hoe ze dat doen om die werkelijk overal vuil te krijgen. Ik denk dat ik in mijn leven nog nooit zoveel gedweild heb. Soms kon ik wel huilen: dan leek die zwarte tegelvloer proper, dan droogde hij vol vlekken. Dan was hij hip hip hoera proper en leefde ik in de veronderstelling dat het nooit meer zo erg kon zijn, dan was het de dag nadien hetzelfde. Ik zou al bijna denken dat ze betaald worden per vierkante meter dat ze vuil achter laten.

snapshot diary

Bij het schoonmaken merkte ik pijnlijk dat ik expertise mis. Een mens denkt dat iedereen kan dweilen en natuurlijk weet ik hoe je het doet. Maar het heeft me gigantisch veel tijd gekost.  Ik besefte o zo goed dat professionele schoonmakers dat op een derde van de tijd doen. Efficiënter en misschien nog wel met beter resultaat !

Hoe dan ook, ik zit nu zeker een niveau hoger wat dweilen betreft. Als het nog lang duurt dan word ik  de koningin van het dweilen !

Het moment van ontspanning : zwemmen !

Snapshot diary

Het zwembad was in deze dagen mijn allerbeste vriend. Proper water (hoop ik toch) en voor iedereen onbereikbaar. Laat ons hopen dat ze nooit een smartphone uitvinden waarmee je kan zwemmen ! Zwemmen als in stofvrij ! Deed dat deugd !

Hopelijk verliep jullie week iets rustiger ! Voor mij liever geen herhaling van deze week, maar ik ben wel fier op mijn dweilvorderingen ! Een dag niets geleerd is een dag verloren. Say what !

Een fijne week ! 

 

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #33/2017 – op vlucht naar Gent en een onwillige auto

snapshot diary Blaarmeersen

De renovatiewerken deden me uitwijken naar Gent

Het is natuurlijk een luxe. Kamperen terwijl je echtgenoot thuis een oogje in het zeil houdt. Niet dat dat echt hoefde. De werkmannen arriveren hier stipt om 7 uur ‘s morgen en brengen ons huis in no time helemaal op orde. Nou ja, no time als je bedenkt hoe groot de werken zijn, làng als je ondertussen wel in dat huis moet wonen. Geen plaats om te ontbijten of eten klaar te maken, continu een ploeg superactieve mannen in huis. Rustig is het niet. Dus reed ik zondag al richting Gent. Nogmaals richting Blaarmeersen.

Gent is altijd goed

Gent is altijd goed en ik ben niet de enige die dat denkt. Er was behoorlijk veel volk op de camping. Men had een zonnig lang weekend voorspeld en dat lokte nog heel wat laatste vakantiegangers. De zon was er. Soms. Maar nooit stabiel. Nooit standvastig.  Ik vrees dat 2017 en “zorgeloze zomer” niet meer gaan opdagen.
Tussendoor reed ik richting schilderwinkel om de kleuren te kiezen en sprak ik het lief moed in. Ik genoot van de sportieve vibe van de Blaarmeersen en liep er met veel plezier rondjes. Ik ontdekte het graffitistraatje (dacht dat enkel Antwerpen zo’n straatje rijk was) en ging eindelijk naar Café Le Bal Infernal.

Het gevaar dreigde

Het plan was om op vrijdag huiswaarts te keren, maar plots kreeg mijn auto vreemde kuren. Er brandden lampjes die niet veel goeds voorspelden: ‘zo snel mogelijk de autodealer bezoeken !’. Hé, op 100 km van huis ! En nee, ik wou niet het risico nemen om met een caravan achter mij in panne te vallen op de ring van Brussel. Of eender waar trouwens. Gelukkig wou de Renaultdealer van Merelbeke mij onmiddellijk helpen. Alleen was het wachten op een wisselstuk dat hij niet had en dat er ook niet zou komen voor maandag.

Vastzitten in Gent

En zo zit ik vast in Gent. Het kon erger. De zon schijnt hier evengoed en de regen is even hardnekkig als in Vlaams-Brabant. Met een beetje geluk komt alles net in orde voor we aan de Vierdaagse van de IJzer beginnen. Het wordt dus verhuizen van de ene camping naar de andere. Gelukkig is dat kleine huisje van mij voorzien van alle comfort. Behalve veel ruimte dan. Maar er zijn véél slechtere steden om vast te zitten. In mijn echte huis is het voorlopig trouwens niet echt beter.