Tagarchief: renovatie

Snapshot diary

Snapshot diary – week #38/2017 nood aan bi-locatie en een extra toilet

De voorbije week wou ik dat ik op twee plaatsen tegelijk kon zijn en dat ik voor 5 minuten een man was. Fysiek dan en enkel voor 5 minuten. De renovatiesage blijft duren. 

Into the woods

Deze week stond er een uitstap met de leerlingen op het programma. Een hele dag buiten in de natuur met ontzettend interessante opdrachten zoals hoogtebepaling, oriëntatie, geo-catching en determinatie van gesteente. Helemaal buiten mijn intellectuele comfortzone, maar wel helemaal mijn ding als in: buiten en bijleren. Toch zag ik met gemengde gevoelens naar deze dag. Wat als het de hele dag regent ? Er is totaal geen beschutting. Wat als ik tijdens de oriëntatieloop verloren loop en meteen die bloedjes van kinderen achterlaat in het Grote Boze Bos ?

Het regende gelukkig niet. Integendeel. Wij kregen een volle dag zon en genoten van het buiten zijn. Hip hip hoera. Wat die oriëntatiewandeling betreft, ik had werkelijk no clue waar we waren maar voelde me veilig met telefoon en de nabijheid van de stad Leuven. Gelukkig zijn er leerlingen ‘slimmer dan de leerkracht’ die met volle gemak zich overal oriënteren en exact weten waar ze heen moesten. Ze hebben mij niet achtergelaten in het bos.

Soms is het écht lastig om een vrouw te zijn

Maar één keer kwam ik echt in de problemen. Ik moest naar het toilet en er was er geen. Regelrecht ongemakkelijk werd ik er van. De jongeren zelf bleven maar een halve dag, voor hen stelde het probleem zich niet. De rest van mijn collega’s – die de hele dag bleven – waren allemaal mannelijk. Die hadden aan een boom genoeg. Pisnijdig was ik !

De renovatiesaga

Alle vrije tijd leek opnieuw op te gaan in de renovatiewerken. De mannen waren weerom op post maar hoefden voorlopig niet het huis in. Het weekend werd opgeofferd aan het kiezen van terrastegels en keuring van de mogelijke grassen/planten die in onze voortuin kwamen. Bij elk plantje waarvan ik maar een beetje dacht dat er onderhoudswerk aan was, zei ik ‘neen’. Ik heb nog niet niet voor plasticplantjes gekozen !

Ja voor het gras, nee voor de tegels. Iemand trouwens een idee hoe zo’n plant heet ?

Een halve dag hadden we nodig om een geschikte pakketbrievenbus te vinden. Perfect is ze niet, maar de meeste van de pakketjes zullen nu netjes en veilig thuis kunnen worden geleverd. Daar zie ik best naar uit.

Uitzien naar volgend weekend

Als alles meezit dan wordt het volgend weekend minder druk en zit er misschien wel een weekendje zee of Nederland in. Het geluk van een caravan, dat je dat op de minuut kan beslissen. Volgende week maandag heeft onze school een extra vrije dag. Ik verwelkom hem nu al met open armen.

Maar eerst nog deze werkweek doorkomen. Ik begin alvast (weeral !) met een spectaculaire dag.

Fijne week toegewenst !
Hebben jullie bijzondere dagen deze week ?

Het lief en ik, we bakken er niets van

Het lief en ik hebben kiezen beiden snel  voor eenvoud en duurzaamheid. Het is een keuze die we de voorbije maanden sterk hebben moeten verdedigen. We zijn er niet altijd in geslaagd. Ik ben onder de indruk van de zogenaamde ‘normen’ die er blijkbaar heersen over hoe je huis en tuin er moeten uitzien. Dat was/is best confronterend.

Straks durven we het huis niet meer uit

Het begon met de dakgoot. Die lekte niet, maar de bekisting zat was los. Dus – het verhaal is bekend – vroegen we een aannemer om het te herstellen. De aannemer – voor wie alle sympathie – vond dat onze voordeur er maar pover uit zag. Wij hadden al jaren niet naar de voordeur gekeken. Er mankeerde niets aan. Althans niet volgens ons. Maar nu de aannemer het zei begonnen we toch te twijfelen. Allez dan maar. Doe die voordeur ook.
De rest van het verhaal is gekend : onze hele benedenverdieping werd onder handen genomen. Niet dat we dat van plan waren. Maar volgens de aannemer ‘hoogst noodzakelijk’. 

Bivakzone

Het lief en ik hadden het wel gehad nu. Weken leven in een bivakzone waarbij kamperen op een camping – wat we ook deden – regelrechte luxe was. De vaklieden vertrokken. Lieten hopen stof en vuil na. Lieten een centrale verwarming na die plots niet meer werkte. Internet lag compleet plat. Geen warme douches meer. Nieuwe vaklui kwamen. De loodgieter, maar dat lukte ook niet. We gingen dus maar douchen op een ander. Zelfs de luxe van een douche op de camping was er niet meer bij.  Ik had het koud in huis. Niet heel erg koud, maar niet aangenaam om rustig achter je bureau te zitten. Hoe waren we hier terecht gekomen ?

Dakloos

Ik mocht me dan symbolisch al een beetje dakloos voelen, écht dakloos werd ik deze ochtend. Tenminste letterlijk. 12 jaar geleden is ons huis helemaal gestript tot een skelet. Nieuwe vloeren, nieuwe verwarming, nieuwe buitenmuren, nieuwe binnenmuren, nieuwe elektriciteit, enfin, alles dus. Ook een nieuw dak. Met alles erop en er aan. Alleen op de keuken (aanbouw) was het dak niet vernieuwd. Je kan het nauwelijks zien, maar ‘de aannemer’ zag het wel.  Nieuw dak dus. Episode zoveel.

Dat wij er niets van bakken

Zo lijkt het wel. Het kan natuurlijk een snode aannemer zijn die wil verkopen, maar toch. De werken zijn gerechtvaardigd. Het is geen bijzondere luxe. Maar in onze ogen is het wel luxe. Ons huis is in goede staat. Wij kiezen voor kwaliteit, duurzaamheid en eenvoud. Ik merk dat dat laatste moeilijk te verkopen is, dat wij daar moeilijk worden in begrepen. Natuurlijk zijn er vele mogelijkheden, snufjes en allerlei trends, maar dat hoeft voor ons niet. Wij hoeven geen duur behangpapier. Schilderwerken zijn voor ons oké. Niet dat wij de schoonheid van behangpapier niet inzien, maar het hoéft voor ons gewoonweg niet.

Als je het geld hebt dan doe je dat toch ?

Tja. Die hebben we ook gehoord. Meestal niet zo vlakaf maar wel tussen de lijnen. Of omgekeerd, als we aarzelend waren tegenover alle voorstellen lazen we ‘ligt het financieel moeilijk ?’. Dat is bij mij nooit de eerste vraag. Ik vroeg mij af of ik dat wel wilde. Of het mij wel zoveel waard was. Ik vrees dat er mensen zijn die menen dat wij behoorlijk gierig zijn.

Meubels als breekpunt

Als we dan toch bezig waren, dan zouden er ook nieuwe meubels komen op de benedenverdieping. Het lief kwam met deze gedachte. Ik zag al onmiddellijk op tegen het shoppen, het kiezen, het uitpakken. Om het huis een beetje leefbaar te maken zette ik de ‘oude’ meubels voorlopig terug. We hadden toch nog geen tijd om op zoek te gaan naar nieuwe meubels.

 

Zo zag/ziet het er dus uit. Het is een volledig salon, er is ook nog een twee-zit en twee ‘single seats’. Ik dacht waar we deze meubels naartoe zouden brengen. Naar de kringloopwinkel dus. Waar we ze ook hadden gehaald. Ik zag ze en dacht: waarom zouden we nieuwe meubels kopen ? Ik vind het best oké zo.

Met enige aarzeling sprak ik het lief aan. “Wil je echt nieuwe zetels ?”. 
“Nee,” zei hij, “maar ik dacht dat jij dat misschien wilde.”

Er ging toch wel een zucht van opluchting door mij heen. We waren dan toch niet helemaal opgezogen door plaatjes die niet bij ons passen.

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #35/2017 De eindeloze renovatiewerken – we pleiten schuldig

snapshot diary
rechts boven: 1 september = naar de kapper. Rechts onder: renovatiewerken, niet bij ons maar op het werk !

Twee klusjesmannen helemaal voor mij !

Weet je nog ? Het gedacht dat manlief en ik hadden dat de bekisting aka “de courniche” van onze dakgoot onder handen moest worden genomen ? En die ondernemende ondernemer (what’s in a word) die plots wel meer opdrachten in ons huis zag ?

HET EINDIGT NIET.

snapshot diary

Nu en dan vloek ik. Dat ik meer comfort heb in onze caravan dan wel in ons huis. Dat die stielmannen een lawine aan stof – dat overal kruipt – mee brengen. Dat ze zelfs op een zaterdag om 7 uur in onze keuken staan. Maar ik zie ook de vooruitgang. Al is dit helemaal niet wat we in gedachten hadden. Of juist wel. Heel erg diep ergens, alleen kwam het er nooit van.  Ondertussen is ons hele huis opnieuw gepleisterd, geschilderd en toonden die stoere mannen zich ook nog inschikkelijk om allerlei klusjes te doen. Nieuwe lampen te hangen. Hier en daar flink van keer gaan met de boormachine (wat mijn lief schuwt als de pest). Het is de droom van elke vrouw denk ik. Dat van die ideale klusjes man dan, niét dat van stoflawine. En nee, het is nog niet gedaan.

warm en koud blazen in het onderwijs

In alle eerlijkheid, ik ben nog niet echt ‘helemaal’ begonnen. Er was een studiedag die weinig goeds beloofde. Ik kan daar moedeloos van worden. Enerzijds blijft men maar spreken over het belang van het onderwijs, wil men méér bereiken, wil men kwaliteit verhogen, anderzijds worden de middelen jaar na jaar minder. Men spreekt over het aantrekkelijker maken van het lerarenberoep, maar men doet precies het omgekeerde. Ik krijg het steeds moeilijker met die politici. Woorden en daden lijken nog weinig met elkaar te maken te hebben. Zeg dan gewoon dat onderwijs niet zo belangrijk is en dat men ook niet van plan is om er in te investeren. Doe daar niet zo onnozel over !

Alle respect voor schoonmakers !

Die werklui in ons huis dreven me ondertussen wel bij tijden tot wanhoop. Emmers en nog eens emmers water zijn hier gevloeid om de vloer toch een beetje in ere te herstellen. Ik snap zelfs niet hoe ze dat doen om die werkelijk overal vuil te krijgen. Ik denk dat ik in mijn leven nog nooit zoveel gedweild heb. Soms kon ik wel huilen: dan leek die zwarte tegelvloer proper, dan droogde hij vol vlekken. Dan was hij hip hip hoera proper en leefde ik in de veronderstelling dat het nooit meer zo erg kon zijn, dan was het de dag nadien hetzelfde. Ik zou al bijna denken dat ze betaald worden per vierkante meter dat ze vuil achter laten.

snapshot diary

Bij het schoonmaken merkte ik pijnlijk dat ik expertise mis. Een mens denkt dat iedereen kan dweilen en natuurlijk weet ik hoe je het doet. Maar het heeft me gigantisch veel tijd gekost.  Ik besefte o zo goed dat professionele schoonmakers dat op een derde van de tijd doen. Efficiënter en misschien nog wel met beter resultaat !

Hoe dan ook, ik zit nu zeker een niveau hoger wat dweilen betreft. Als het nog lang duurt dan word ik  de koningin van het dweilen !

Het moment van ontspanning : zwemmen !

Snapshot diary

Het zwembad was in deze dagen mijn allerbeste vriend. Proper water (hoop ik toch) en voor iedereen onbereikbaar. Laat ons hopen dat ze nooit een smartphone uitvinden waarmee je kan zwemmen ! Zwemmen als in stofvrij ! Deed dat deugd !

Hopelijk verliep jullie week iets rustiger ! Voor mij liever geen herhaling van deze week, maar ik ben wel fier op mijn dweilvorderingen ! Een dag niets geleerd is een dag verloren. Say what !

Een fijne week ! 

 

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/32 Ons huis is leeggehaald !

kloksgewijs : volle bibliotheek, dozen verhuizen, de dakgoot waarmee alles begon, kleuren kiezen, veel te veel r egen, de bijna lege bibliotheek. Midden: camping.

En toen was ons huis leeg

Een slimme aannemer was dat ! Hij hadden hem ingehuurd voor het herstellen van de bekisting van de dakgoot. Buitenwerk dus. Zouden we geen last van hebben. En ja, de man deed zijn werk prima (doen, hij deed het niet zelf). Hij had ons vader kunnen zijn, een man op leeftijd dus. Met Ervaring. Ervaring zoals ‘Dit zou nog veel beter zijn in jullie huis’.  Besluit ? Zijn firma neemt ons hele huis onder handen. En wij zitten met een leeg huis.

Een leeg huis is confronterend

Of liever: het leegmaken van het huis. We zijn wel tig keren op en neer naar de kringloopwinkel gereden. Zakken en dozen vol boeken. Spullen die we in veelvoud hadden. Spullen waarvan we niet meer wisten dat we ze hadden. Ik deed het ‘fijne’ werk zoals in dozen doen en sorteren. Het lief ‘verhuisde’ de dozen. Hij leek wel een Charlie Chaplin mannetje die zich bukte, doos opnam en doos verhuisde. Zo aan de lopende band. Ik had met hem te doen. Zoveel zelfs dat ik het aantal dozen richting kringloopwinkel het liefst zo hoog mogelijk zag. Dat zou tenminste betekenen dat ze bij een volgende verhuis niet opnieuw moeten worden uitgepakt. Maar echt, je huis leegmaken is serieus confronterend. Ik ben een verzamelaar maar toch ook wel een flinke koper. Ik besef dat dat er een aantal overtuigingen zijn die mij de das  omdoen. Zoals de gedachte dat je voorraad in huis moet hebben. Of dat wat goed en degelijk is meteen ook in meervoud gekocht moet worden. En nog zo van die overtuigingen.

 

Toen werd ik ook nog eens uit het huis gezet !

Een leeg huis is echt geen pretje. Er was nog de koffiemachine, een paar kopjes, de televisie. Voor elk 1 stoel en de tafel. De slechtste versie van kamperen ! Werkmannen die supervriendelijk zijn maar je huis echt wel bezetten. Niet weten waar te gaan of staan omdat je niet in de weg wil lopen. Of de luierik wil lijken. Of de onkundigen (wat we beiden zijn op vlak van renovatie). Dus zei dat prachtige lief van mij: als jij nou eens gaat kamperen, dan is dat toch veel leuker dan hier ? Hij zou ‘hier en daar’ wat verblijven overdag.  De caravan werd aangehaakt en zo kreeg een dorre week van hard werken (en een beetje frustratie) toch nog een mooi eind. Ik ‘logeer’ tijdelijk in de caravan een stuk weg van alle werken. Misschien komt het lief een paar keer op en af. Best mogelijk. Dat zou trouwens fijn zijn.

Ontsnapping aan de werken dus !

Een fijne week gewenst !