Tagarchief: dromen

Vakantieplannen en -dromen. Het begint met plaatjes en boeken.

De lente doet dromen van de zomer !

vakantieplannen

Samenvatting: Het begint bij dromen. Vakantiedromen. Wegdromen bij prachtige foto’s en boeken. Schriftjes vullen met aantekeningen. En dan wordt het echt: de droom is niet langer droom. Het worden vakantieplannen. Hier vind je boeken die je al helemaal in vakantiestemming brengen en je dromen aanwakkeren.

De lente is in het land en dat doet natuurlijk volop dromen van een eindeloze zomer met tal van vakantieplannen. Dat dromen en plannen vind ik een plezier op zich. Grofweg 95% van mijn vakantiedromen halen het niet, maar geen bezwaar: in mijn hoofd ben ik altijd op reis, altijd op weg naar een nieuw avontuur.
Meestal begint het met foto’s en boeken. Of nog beter: hele fotoboeken waarin ik mezelf zonder gêne mee op de foto zet. Want weinig is onmogelijk in mijn dromen. Ik pas het plaatje wel zelf aan !

On a roadtrip – Spanje

Het nomadische leven spreekt me meer dan een beetje aan. Zo haak ik het caravannetje aan en hup, we zien wel waar we komen. Die vrijheid is me dierbaar, heel dierbaar. Meestal reis ik noordwaarts, omwille van mijn grote liefde voor Nederland, maar als kind was ik jaren aan een stuk in Spanje met al even nomadische ouders.

Het boek ‘on a roadtrip, ontdek Zuid-Europa met je auto, brengt me terug naar mijn kindertijd. Mijn vader was een trekker pur sang, rijden op de bonnefooi, waar we ook uitkwamen. Meestal was dat het zuiden, omwille van het goede weer.

De grote zomervakantie is nog niet in zicht, maar niets weerhoudt me om toch naar Spanje te trekken voor enkele dagen. Méér nog, ik heb hét excuus om naar Spanje te trekken, mijn broer en schoonzus ruilden immers voor altijd hun Westvlaamse huis voor het zonnige Spanje. Het zou een mooi begin zijn van een roadtrip. Broer altijd toch ‘ergens’ in de buurt.
In het boek staan prachtige uitgewerkte roadtrips, met goede adresjes ver weg van de klassieke autobanen.

Het boek gaat overigens niet enkel over Spanje maar over heel Zuid-Europa. Portugal, Spanje, Kroatië (mij onbekend), Kreta en Sicilië. Dat doet mij ongelooflijk dromen.

I love the seaside – The surf & travel guide to northwest Europe

Wie deze blog volgt, merkt het: bijna al mijn reizen hebben één ding gemeen: water. Ik lijk het water altijd te willen opzoeken. Liefst de zee (vandaar mijn grote liefde voor Zeeland) en als het echt niet anders kan, dan toch een vakantie waar water is. Al is het maar een meer, een stuwdam, of zoals tijdens de Kerstvakantie het Veluwemeer. Als er maar water is.

Nog leuker is het avontuurlijke water. Om te surfen, te kajakken of zoals ik vorige zomer ontdekte: te suppen. Het boek I love the seaside brengt me naar de prachtigste plekken om actief van de mooiste stranden te genieten.

I love the seaside is een boek voor de nomadische avonturier zoals die van on a roadtrip. Zonder al te veel plannen maar met het nodige sportgerief in de auto op zoek gaan naar de beste stranden en eetplaatjes. Top voor mij: ook de campings worden er in vermeld. Het boek doet me een beetje denken aan de Lonely Planet, véél adresjes en suggesties, maar wel 100 keer mooier uitgegeven. Nu nog sparen voor die SUP (waarover ik nog altijd twijfel) en mij nogmaals inschrijven voor de surflessen. Gelukkig dichtbij.

Fernweh – Bucketlist

Met deze bucketlijst houd je je vakantieplannen prima bij.

Misschien denk je: daar heb ik geen tijd voor, geen geld, dat lukt mij allemaal niet. Dat kan. Zei ik zelf niet dat 95% van mijn dromen de eindmeet niet haalt ? Ik vind dat helemaal niet erg. Op mijn bureau hangen kaarten van Europa en zelfs eentje van de VS. Tal van reizen zijn al in gedachten gemaakt. Ik heb er beelden en verhalen bij. Via reiscafé’s werd ik warm van de verhalen van anderen. Ik laat mezelf totaal niet ontmoedigen door de gedachte dat ik daar misschien nooit zal geraken.

Soms lijken dromen ingewikkelder dan je denkt. Dromen zijn als kleine zaadjes die je plant en vervolgens verzorgt. Hoe meer aandacht je er aan geeft, hoe groter de kans dat er iets groeit. Uiteindelijk wordt dat groeien (dromen en aandacht geven !) op zijn minst zo belangrijk als het resultaat. Daarom ben ik een voorstander van het opschrijven van je dromen. Een soort bucketlist die je nu en dan opnieuw tevoorschijn haalt.

Het boek Fernweg (mijn bucketlist) houdt voor mij al mijn dromen en vakantieplannen bij. Het is echter meer dan gewoon een lijstje, want het onderzoekt je motivatie op verschillende manieren en motivatie is de drijvende motor. Hoe meer je het wil, het meer kans dat je het ook echt zal doen.

Nu en dan bekijk ik mijn bucketlist opnieuw en verschuiven de prioriteiten. Soms gebeurt het dat ik de motivatie niet meer vind en dat de droom niet meer zo aantrekkelijk is. Geen erg ! Dromen genoeg en je kan maar best gaan voor wat jou écht warm maakt.

Het gebeurt – dat geef ik grif toe – dat mijn verwachtingen niet worden ingelost, dat de vakantieplannen er op papier mooier uitzagen dan in het echt. Dat vind ik dan weer niet erg. Je kan tenslotte maar weten of iets je echt ligt als je het hebt meegemaakt. Ook dan blijft overigens het gevoel van voldoening: ik heb het toch maar gedaan, ik ben uit mijn comfortzone gekomen en heb dit tot een goed einde gebracht.

De zomer doet dromen

Misschien is het bar slecht weer als je dit artikel leest. Regent het en zijn de vakantiedagen nog lang niet in zicht. Omring je dan met fijne boeken met prachtige vakantiefoto’s. Droom volop en laat je gedachten alle windrichtingen uitgaan. Omring je met zomerse herinneringen. Laat het praktische je vakantieplannen niet in de weg staan. Zelfs op de donkerste dag in de winter dacht ik aan die zalige dag in De Biesbosch, gewoon omwille van het hoesje rond mijn telefoon !

Geef jezelf de kans om te dromen. Voed je dromen en wie weet wat er gebeurt !

Mijn inspiratiewoord van 2019: plannen !

Maak van 2019 een themajaar, jouw jaar !

Ik leerde dit concept van Gretchen Rubin die het al vele jaren doet. Ze centreert haar jaar rond een inspiratiewoord. Het kan natuurlijk ook een zin of slogan zijn, maar het zegt iets over wat voor jou belangrijk is en waar je dit jaar extra aandacht wil aan geven.

Voor 2018 koos ik het woord ‘dapper’. Toen ik het in januari koos had ik nog geen idee hoe dapper ik zou moeten zijn dit jaar, maar ik kan je alvast vertellen dat het werkt, zo’n woord. Dapper betekende voor mij om net een stapje verder te gaan. Om, wanneer ik dacht ‘laat maar’, toch nog even verder te doen. Dikwijls resulteerde dat ‘even’ in toch maar doorzetten, zodat ik best wel wat overwinningen in huis haalde. Het waren naar de buitenwereld geen spectaculaire overwinningen, maar kleine beslissingen.

Inspiratiewoord van het jaar: plannen !

Was het woord vorig jaar heel poëtisch omdat ik mijn inspiratie haalde uit een gedicht van Bart Moeyaert, dit jaar is het nogal functioneel en platjes. Er is weinig poëzie uit te halen. Toch sta ik volop achter het woord.

Natuurlijk is plannen niets nieuws voor mij. Ik merk echter dat ik vooral werk plan, dingen die moeten gebeuren en zichtbaar resultaat opleveren. Wanneer ik mijn planning bekijk (die ik al jaren heb) dan merk ik dat ze vooral extern gestuurd is. Het sociale leven, het werk, huis&tuinafspraken. Zaken die moeten worden afgewerkt. Behalve extern is er dikwijls ook een vorm van moeten.

De valse illusie van ‘als ik tijd heb’

Ik leerde van Laura Vanderkam dat mensen soms bijzonder eigenaardig omgaan met wat belangrijk is in hun leven. Iets wat je overigens ook terug vindt bij Stephen Covey, mijn all time hero. Zaken die belangrijk zijn, zijn zelden dringend. Bijgevolg komen ze snel op het lijstje ‘als ik tijd heb’. En zoals Vanderkam terecht opmerkt, komt die tijd er zelden. Want er is altijd wel iets anders, of naar Covey, er is altijd wel iets dat dringender is.

Wat belangrijk is, is zelden dringend.

Maar het zijn net die zaken die energie geven,

ook al staat er geen moeten voor.

Wat belangrijk is, geeft ons meestal veel energie, energie die we nodig hebben om die drukke agenda de baas te blijven. Dus waarom schuiven wat dat zoveel door naar ‘als ik tijd heb’ ? Voor mij is dat een belangrijke les: om wat ik belangrijk vind en waar ik energie uit haal echt te plannen en niet te laten afhangen van toevalligheden als ‘als ik eens tijd heb.

Belangrijk is overigens niet hetzelfde als spectaculair. Wandelen geeft mij energie. Lezen geeft mij energie. Koffie met vriendinnen ! Als ik het niet plan, komt het er niet van.

Elke dag iets wat je energie gééft

Ik vind de idee ‘tijd maken voor wat je energie geeft’ best wel belangrijk. In het leven zijn er tal van zaken die energieslopend zijn. Het moet worden gedaan en het leven is, zoals zo goed gezegd, geen ponykamp. Dat is niet erg, maar om het fijn te houden is het goed om nu dan en die dingen te doen die energie geven. Dààr wil ik het komende jaar aandacht aan schenken. Daarom is plannen mijn inspiratiewoord van het jaar !

Werken aan je dromen

Verder wil ik ook méér plannen aan wat mij dichter bij mijn dromen brengt. Dromen zonder plan zijn … dromen. Het gebeurt dikwijls dat ik denk ‘ik zou dat nog eens willen doen’, of ‘ooit wil ik …’. Daar wil ik meer in investeren. Soms is het maar een bevlieging, dat geef ik grif toe. Eenmaal het concreter wordt blijkt dat ik het toch niet zo leuk of aantrekkelijk vind. Dat is niet erg. Dan weet ik dat meteen en hoef ik later geen spijt te hebben. Maar sommige dromen blijven wel hangen. En die beginnen het beste met een plan !

En jij ?

Ik ben benieuwd of er, behalve in de VS waar het inspiratiewoord van het jaar meer bekend is, nog mensen zijn die met zo’n woord werken. Of die onmiddellijk weten ‘dàt zou mijn woord zijn’. Ik geloof erin: hoe meer aandacht je aan iets geeft, hoe belangrijker het wordt. Niet ?

1000 vragen

1000 vragen #95 Wat zou je doen als je niet meer hoefde te werken ?

Ik zoek al lang evenwicht

Soms hoor ik wel eens van mensen dat ze totaal niet zouden weten wat te doen als ze niet meer zouden moeten werken. Voor mij zou dat geen probleem zijn, ik weet sowieso als dat ik tijd te kort zou hebben. Anderzijds impliceert de vraag wel een beetje dat werken niet zo positief is, dat het een ‘moeten’ is waar je liever vanaf zou zijn. Ik sukkel al mijn hele leven naar een balans tussen werk en leven, al heb ik ‘niet meer werken’ nooit als de ideale oplossing gezien. Soms fantaseerde ik wel eens als ik de lotto zou winnen, maar ‘geen werk’ leek mij toch ook niet ideaal. Anderzijds zie ik gepensioneerde collega’s die plots in de bloei van hun leven lijken te zijn. Ze zijn meer ontspannen en lijken tonnen gezonder. Ze zijn vol enthousiasme over hun hobby of het verder uitdiepen van ‘hun vak’, maar nu op hun voorwaarden.

Nu al minder gaan werken

Het was mijn lief die het in het begin van onze relatie zei: dat ik zoveel over dat pensioen praatte en dat je maar beter nu kan doen wat je echt wil doen. ‘Wie weet hoe je er trouwens later aan toen bent ?’. En nog veel overtuigender: ‘misschien wil je later helemaal niet meer de dingen doen die je nu uitstelt, daar ga je alleen maar spijt van hebben.’

Het lief is zwijgzaam, maar wijs.

Een van de eerste zaken waar het lief en ik het duidelijk over eens waren, was dat geen slaaf wilden worden van ons loon. Zo wonen we in een geheel gerenoveerd huis maar kozen altijd voor hoge eenvoudige kwaliteit. In ons interieur is nauwelijks geïnvesteerd. Toen we vorig jaar onze benedenverdieping en voortuin onder handen lieten nemen kozen we opnieuw voor eenvoud en gemakkelijk te onderhouden. Het viel mij toen wel op dat je met gemak een fortuin kwijt bent aan je huis. Niet alleen aan de aankoop, maar ook aan de simpelste renovatie.

We houden eraan om in ervaringen dan wel in spullen te investeren. Niet dat dat ons dat altijd lukt trouwens. Door deze keuzes hoeven we beiden niet voltijds te werken. Zo nemen we een voorschot op ‘nooit meer hoeven werken’.

Als ik dan toch niet meer zou moeten werken

Dan zou ik dezelfde dingen doen als nu, maar gewoon meer en langer. Zo zou ik nog meer gaan kamperen. De natuur, het buiten zijn, het eenvoudig leven op een camping doen me deugd. Ik zou meer lezen, vooral de krant, want dat lukt tegenwoordig niet zo goed. Wandelen en sporten, allerlei.

Het zou mij ook in staat stellen om meer tijd voor mensen te hebben. Daar is nood aan. Maar wie heeft nog tijd op overschot voor mensen ? Of voor kinderen ?

Dat je niet op de klok hoeft te kijken

Dat zou het allerleukste zijn, maar dat blijft moeilijk voor mij. Het blijft er diep in zitten, dat er toch wat moet ‘gedaan’ worden op een dag en dat je niet zomaar de tijd door je vingers mag laten glijden. Enerzijds is dat een kwaliteit, maar soms ook een vorm van stress. Ik schrijf dit blogje vanop een camping, in volle paasvakantie, en nog merk ik dat ik dagelijks mijn dagplanning maak en mij er behoorlijk aan hou.

Maar misschien leer ik het ooit wel. Vrij te zijn van de klok. Dat zou geweldig zijn !

Ik ben benieuwd wat jullie zouden doen als je niet meer hoefde te werken ! 

 

“1000 vragen aan mezelf” gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.

Niets weerhoudt je om mee te doen !

7x De logica van geluk – alles komt goed

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Wat is het ergste dat je kan overkomen ?

Het is een vraag die dikwijls wordt gesteld als het over stressmanagement gaat. Er hangt een pak druk boven je hoofd en het lijkt alsof je amper ademen kan. Het kan helpen als je je de vraag stelt wat het ergste is dat je kan overkomen. Meestal valt dat nog mee en is het echt het einde niet. Soms is het het einde – dat het einde niet is – een geweldige kans om juist aan een schitterend nieuw hoofdstuk te beginnen.

Zo ben ik momenteel behoorlijk gestresseerd over een nieuw project waarin ik ben ingestapt. Het is een groot project en ik heb werkelijk geen ervaring. Soms ben ik vol enthousiasme en zie ik wel dat ik echt wel iets kan inbrengen. Dan weer denk ik dat ik er niets zal van bakken, ik heb tenslotte nog nooit zoiets gedaan.

Wat is het ergste dat mij kan overkomen ? Dat ik uit het project word gezet (maar dan ben ik even ver al voorheen) , dat ik niet voldoe aan de verwachtingen (die van hen komen, niet van mij). In het ergste geval heb ik veel geleerd. Over een andere manier van werken, over mijn eigen kunnen en niet-kunnen. Dat is werkelijk het ergste geval.

Het beste geval is dat ik zonder moeite het project afwerk. Tenminste zo lijkt het Maar dan is de leercurve echt wel klein geweest. Dus in alle eerlijkheid: in het ergste geval hou ik er iets aan over en sta ik toch verder dan had ik zomaar ‘nee’ gezegd.

Een mooie gedachte die de stress iets wegneemt, maar eerlijk gezegd niet helemaal. Als ik niet slaag (ergste piste) zal dat pijn doen. Maar het zal na een half jaar ook behoorlijk vergeten zijn. Dus nee, het ergste is het einde niet.