Tagarchief: minimalisme

Opruimen is een drama. En ook wel een feestje.


Dat ene boek dat ik wegdeed

Nu de lente lonkt en iedereen zo’n beetje hip geworden is om zo weinig mogelijk spullen te verzamelen, zit ik bij tijden in een waar conflict. Zo ben ik zelf een voorstander van minder spullen. Ik kan daar grote theorieën over hebben, maar doorgaans komt het neer op dit: minder spullen is minder opruimen.

Tot ik onlangs een boek zocht dat mij dierbaar was in mijn studententijd. Héél dierbaar. Ik dacht: dit moet ik opnieuw lezen, want het heeft mij toen best wel wat levenswijsheid geschonken. Maar net omdat het geleden was mijn studententijd, heb ik het boek 2 jaar geleden richting kringloop gebracht. Dat was balen. Ook al omdat ik het niet simpelweg in een bibliotheek terugvinden kon.

‘Ik stel mij voor dat jij een prikkelarme kamer hebt’

Onlangs was ik met iemand in een bijster ernstig gesprek. We kenden elkaar al langer, maar waren nog nooit bij elkaar op bezoek geweest. Als ik aan haar denk dan denk ik aan iemand die mij toch behoorlijk goed kan inschatten. Tot ze deze zin zei. ‘Dat ik wellicht een prikkelarme kamer had’. Ik vroeg me af hoe ze in hemelsnaam de bal zo kon misslaan of welke verwarrende signalen ik mensen moet geven.

Een ware speeltuin

Mijn kamer is geenszins het landschap waarover professor De Geest schrijft en al helemaal geen ruïne, maar het is een regelrechte speeltuin. Er is een teveel, al is het netjes opgeruimd. Er is de creatieve tafel waar momenteel het weefgetouw staat. De regel is hier: er mag maar één project op de tafel.
Er is de leeshoek, met een geweldige zetel en een bartafeltje met, (mocht je twijfelen, niet-alcoholische- drank. De leeslamp. De 10 boeken van het moment.
Er is de werktafel. Met potten vol pennen. Met links de printer en een gigantisch scherm. Met op het magneetbord kalenders en planners.
Er is de mediahoek, met gelukkig Netflix dat geen plaats vraagt.

Alles samen is het één grote speelplaats die continu uitnodigt om dingen te doen.
Niks van, die prikkelarme kamer.

Waarom is niemand blij om het terugvinden van spullen ?

Al bij al wordt hier vaak opgeruimd en is het niet zoals bij professor De Geest. Soms is het opruimen een waar feestje. Er mogen best wel spullen weg. Herontdekken (waarom heeft niemand het daarover ?) is overigens best ook fijn. Kijk, die pen die ik een jaar niet heb gebruikt ! Wat een zaligheid om die terug in handen te nemen. En o dat gedicht !

Soms is het dus best wel een feestje. Om het opnieuw vinden van spullen. De verse aandacht, het zonlicht dat plots schittert op wat lang verloren leek.

Anderzijds noopt ieder opruimen mij tot minder kopen. Minder spullen. Omdat wat ik hier dan toch heb, plots een eigen glans krijgt.

Maar een Marie Kondo word ik wellicht nooit.

Hoeft ook niet.

No-spend month

Januari: no spend en andere experimenten

De eerste maand van het jaar is voor veel mensen de maand van goede voornemens en hier was dat niet anders. Behalve voornemens, wou ik ook een paar experimenten doen. Ik legde mezelf geen druk op – vandaar dat ik er niet over schreef – en zou enige mildheid ten aanzien van mezelf tonen. Experimenten oké, er ongelukkig door worden, nee.

No spend month

Eerste experiment: geen onnodige uitgaven in januari. Concreet betekent dit om niets te kopen dat ‘extra’ was of luxe. De gewone boodschappen werden dus gedaan en aangezien wij zo ongeveer 1 keer per week een dessertje kopen bleef dat ook. Er werden evengoed broodje gekocht in het weekend, maar geen kleren, geen boeken, geen ‘extra’s.

Het resultaat

Iedere avond zette ik een kruisje als het mij gelukt was om niets extra / onnodig te kopen. Je kan het op de foto niet goed zien, maar het is 3 keer niet gelukt, of eigenlijk 2 keer, je mag zelf oordelen

  • een uitgebreid ontbijt met collega’s
  • een nieuw armbandje voor mijn uurwerk
  • een nieuw badpak

Het eerste, dat was niet nodig. Voor het congres begon kregen we immers ook koffie. Maar ik was mild en ging voor de gezelligheid onder collega’s.
Het tweede, dat was volgens mij ‘noodzakelijk’. Het bandje van mijn uurwerk was kapot en ja, ik ben nogal verzot op mijn Garmin VivoActive.
Het derde, dat was de meest leerrijke, want dat badpak had ik echt niet nodig. Het was (is) mooi maar ik kan een kwartklas van badpakken voorzien.

Ik kocht gezondheid en de zomer

Ik heb het gekocht toen ik ziek in de zetel lag terwijl het buiten regende en koud was. Ik ‘kocht’ in zekere zin de lente en de zomer. Ik kocht mijn verlangen om gezond te zijn en zag mezelf volop genieten van zwembad.

Alle kenmerken van een emokoop dus. Het is geen miskoop en het was ‘een soldeke’, maar het leert me dat wanneer ik mij niet goed voel de ‘wilskracht’ serieus onder druk wordt gezet en enige ‘troostkoop’ mij niet vreemd is. Daar wil ik wel bewuster mee omgaan. De aankoop wou immers een behoefte vervullen die het niet deed.
Het hielp ook dat ik mijn valkuilen in het kopen ken.

No spend month: kruisjes zetten loont

Ik merkte dat het kruisjes zetten best motiverend was. Het niet onderbreken van de lijn was belangrijk in deze no spend month. Het ging behoorlijk gemakkelijk. Dit hielp me verder nog bij de challenge

  • het was overzienbaar in tijd
  • ik vond dat mijn welbevinden er niet mocht onder lijden. Zou het niet lukken, dan was dat ook oké.

En dan in februari vollen bak ?

Ik geef toe dat ik bij het begin van februari toch een beetje losser met de centen was, al viel dat heel erg mee. Het is ook niet zo dat ik nu het gevoel heb dat er een inhaalbeweging nodig is.

Ik heb niet veel nodig

Wat ik leerde tijdens de no spend month is dat ik weinig nodig heb en dat het mij vrij makkelijk lukt om nee te zeggen. Dat betekent niet dat ik vanaf nu terrasje meer zal doen of op restaurant en al helemaal niet dat ik geen boeken meer zal kopen of plots zo zuinig mogelijk zal leven. Dat hoeft ook niet.

Kies voor geluk

Uiteindelijk gaat het daarom. Te kiezen voor geluk. Het ontbijt met collega’s was een geluksmomentje. Ik weet zeker dat ik zal genieten van het badpak. Maar het hoefde niet. Ik zal er niet beter of met meer plezier om zwemmen.

1000 vragen

1000 vragen #135 Wat kun je maar niet weggooien ? Uncluttering !

Alles of niets, zo ben ik (daarin)

Nu en dan ga ik met grof geschut door het huis. Er staan lege dozen en het doel is om die te vullen. Ik maak er een regelrecht wedstrijdje van: zoveel mogelijk ! Ik kijk niet eens behoorlijk naar wat er in doos gaat, zolang het maar ‘zoveel mogelijk is’. Dan ben ik plots de grootste fan van uncluttering. Een mooi woord trouwens, want het klinkt een beetje als zaken die aan elkaar klitten wat precies het geval is met rommel: rommel trekt rommel aan.

Ik herinner mij de verhuis in Leuven. Ik woonde in een groot appartement met 3 slaapkamers en zou verhuizen naar iets dat de grootte had van twee slaapkamers. Onmogelijk dat ik alles mee kon verhuizen. Dus ging zowat alles weg. Bleef over: het logeerbed (want het grote kon er niet in)? De rest ging weg, ongeveer alle huisraad, alle meubelen, tapijten, boeken, bijna alles. Er was overigens geen andere optie want opslagplaats huren voor wat je niet nodig hebt zag (en zie) ik niet zitten.

En nee, ik heb er geen minuut spijt van gehad. Het was pure noodzaak en ik denk niet dat ik ooit iets gemist heb.

Ondertussen woon ik overigens in een echt groot huis, waardoor de verleiding van véél rommel alsmaar groter wordt. Er is immers plaats genoeg !

Eigenlijk ben ik best een verzamelaar

Uncluttering begint natuurlijk bij het niet in huis brengen

Er zijn mensen die héél systematisch hun huis minimalistisch houden en heel erg bewaken wat er in het huis komt. Alle respect heb ik daarvoor en eerlijk, ik heb het al meermaals geprobeerd. Maar o wat is dat moeilijk ! Het huis lijkt hier zich trouwens automatisch te vullen. Zo was het in Nederland weer ‘puntendag’ en kon je de punten inwisselen voor gratis producten. Stond daar een mooie to go coffeekop.

Deze dus. Ik vond (en vind) ‘m best mooi en ik moest toch mijn punten inwisselen tegen 27 januari ? Het duurde minstens nog een maand voor ik nog eens op vakantie was in Nederland, dus zomaar laten schieten zou toch dom zijn ? Dat er thuis al minstens 4 van zo’n koffiebekers to go staan vergat ik zeer nadrukkelijk. En nog meer dat ik ze amper gebruik. Verzamelwoede dus ! De verleiding van een ‘cadeautje’.

Gelukkig bleek er iets mis met de registratie van mijn pas. De kassierster deed alle moeite en zag de +200 punten staan, maar ergens zat er een administratieve kink in de kabel waardoor het hele verhaal niet door ging. Weer iets dat gespaard is van de berg rommel en dat uiteindelijk toch weer in het project uncluttering zou geraken.

Naderhand vond ik het best een beetje zielig van mij, dat ik 10 minuten aan de kassa had gestaan om punten in te wisselen voor de zoveelste koffiebeker. Ik nam mezelf voor om eenmaal thuis àlle voorgaande koffiebekers aan een kritische blik te werpen, de 2 leukste (je dacht toch niet dat ik het bij één kon houden ?) te houden en voor de rest de kast uit te mesten. Best confronterend was dit verhaal.

Tot de wanhoop de kop op steekt

Zo’n prutsen als deze hierboven bijvoorbeeld. Dat blijft maar staan op een paar boeken.

Alles of niets dus. Plots ik er weer echt genoeg van heb het beu ben dat er zoveel rommel in huis is. Dan vullen de dozen zich hier met gemak. Dan lijken alle voorgaande liefdes uitgebloeid, is er nergens nog een sparkle (cfr. Kondo) te vinden. Op zo’n moment is mijn wanhoop groter dan mijn verzameldrift. Dan ben ik echt 100% ‘madam Uncluttering’, zonder genade ! Dat kan best heftig zijn, maar een echte levensstijl heb ik er nog niet kunnen van maken, al ken ik ondertussen wel mijn valkuilen bij het aankopen.

Moeilijke zaken

Toch zijn er hier zaken waarvan ik onomwonden toegeef dat ik er veel te veel van heb en er bij tijden zelfs nog bijkoop terwijl dat niet nodig is:

  • Notaboekjes: ik kan zeker 10 jaar ver
  • Allerlei pennen: ik kan een school voorzien
  • Sportkleren, al gaat het sedert ik een formule heb voor het ‘aantal’, iets beter.
  • Elektronica: dat veroudert snel en ik vernieuw ook regelmatig, maar ik neem er moeilijk afscheid van ook al gebruik ik het niet meer. Ik denk dat het een mengeling is van ‘ooit veel voor betaald’ en ‘goede herinneringen’.
  • Foto’s : en daar zitten een boel mislukte foto’s bij
  • Lesvoorbereidingen, leer- en werkboeken uit de jaren stillekes. Na meer dan een kwarteeuw lesgeven verandert er natuurlijk wat. Maar ik denk altijd ‘je weet nooit dat ik juist dàt tekstje, of die methode nog eens leuk vind’.
  • CD’s: het is niet meer van deze tijd, maar o wat zijn ze belangrijk geweest in mijn leven

Hoop op betere tijden

Ik wéét dat ik mezelf vrij gemakkelijk in een ‘alles moet weg modus’ kan stellen. Ik doe het dan snel en zonder veel na te denken. Het doel is àltijd: minimaal een volle doos en dezelfde week nog naar de kringloopwinkel. Ik wéét dat ik geen twijfelaar ben, dat ik eenmaal in zo’n modus gigantisch veel kan verhuizen. Uncluttering is voor mij echt geen probleem. Dus moet ik het maar gewoon op de agenda zetten zeker ?

Alleen, ik moet er natuurlijk aan beginnen. En de knop voor die modus vinden natuurlijk.

Ben ik de enige ? Of heeft iedereen wel van die zaken die moeilijk het huis uit gaan ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

1000 vragen

1000 vragen #102 Welke kleur overheerst in je kleerkast ?

kleerkast

Blauw, blauw, blauw

Het is een pure gemakzucht, die blauwe basis. Blauwe broeken, al dan niet jeans met daarop eender welk kleur. Want het laat zich goed combineren, dat blauw. Niet dat ik zo’n fan ben van het kleur blauw. Smaakgewijs zou ik sneller voor zwart kiezen. Dat heb ik trouwens jaren gedaan (wie niet ?), een garderobe die enkel uit zwarte kleren bestond. Mijn Cora Kempermanperiode. Gemakkelijk zittende kleren waren dat, en zwart combineert altijd met zwart. Wat dacht je ?
Maar zwart kan evengoed hard zijn, in tegenstelling tot blauw. Zwart dat iets teveel de wasmachine gezien heeft verliest karakter. Blauw kan tegen een stootje. Vandaar toch blauw. Puur gemak.

… ik wil terug naar jou

Laat ik eerlijk wezen, ik ben totaal geen band met blauw. Alle dagen zie ik mensen die beter en mooier gekleed zijn dan ik. Er zijn best meer kleuren die ik zou kunnen dragen. Maar dat vraagt denkwerk ‘s morgens in de badkamer. Dan moet ik denken wat bij wat past. Blauw werkt als een passe-partout. Op zwart dan na. Die hebben het niet met elkaar.

Geef mij maar Zuckerberg

Als er één helder spoor van minimalisme in mijn leven is, dan is het wel in mijn kleerkast, al is die nog veel te vol. Ik heb een beperkt aantal combinaties waar ik geen aandacht aan besteed. Het liefst deed ik het zoals Marc Zuckerberg, iedere dag hetzelfde. Maar ik vrees dat een man daar net iets sneller mee wegraakt dan een vrouw.

Of niet ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !