Tagarchief: rust

Snapshot diary

Snapshot diary week #12/2019 Eindelijk lente

Foto’s van deze week: studiedag over de onderwijshervorming, wandeling in Steenbergen (Noord-Brabant), bezoek aan Chocolate in Diest, fietsen in Bruinisse. Rest van de foto’s Zeeland, behalve die met de zonsondergang: congrescentrum van Nike.

Brompotten en eindelijk lente

Het was mij deze week overduidelijk dat het lente moét worden, want al die donkere maanden brengen uiteindelijk een wintervermoeidheid met zich mee die enkel en alleen te genezen valt met de lente. Ik zag leerlingen die ongewoon moeilijk deden, puur omdat ze moe en zenuwachtig waren. Laat ik maar eerlijk zijn, niet alleen leerlingen.

Ik zag evengoed dat mijn agenda behoorlijk vol zat deze week en vroeg me af hoe ik het zou volhouden. Ik deed twee dingen: ik schrapte één van de twee avondevents én ik boekte een weekend licht. Oftewel Zeeland. Uitwaaien en véél licht.

De onderwijshervorming

Als u niet in het onderwijs staat heeft u er misschien nog niet van gehoord, maar het onderwijs wordt hervormd. Althans, zo heet het, want veel blijft ook simpelweg bestaan. Er komen nieuwe cursussen en geactualiseerde inhouden. Dat is geen luxe en mag best wel om de zoveel tijd.

Het leverde mij een extra avond op voor de voorstelling van het nieuwe vak ‘Mens en Samenleving’ én een vormingsdag (op mijn vrije dag) over de plannen van de overheid. Ik hoorde nergens iets over het lerarentekort. Ook bij ons raken vacatures soms weken aan een stuk niet ingevuld en het zal er niet beter op worden. Daar kan ik mij dus zorgen over maken zie. Los van alle cliché’s die over het onderwijs bestaan. Wij weten dat er straks (letterlijk) duizenden leerlingen méér in onze regio komen. Wie gaat die les geven ?

Laat het los en trek naar Zeeland

Ik boekte dus een weekend Zeeland. Het was lang geleden, sedert die mededeling in mei is er veel blijven stilstaan. Maar Zeeland werkt. Er is meer licht en bovenal veel ruimte. In zekere zin is er vooral water en verder niets. Ik logeerde op Schouwen-Duiveland, maar ook op andere (schier-)eilanden zijn geen steden, zelfs geen stadjes. Zierikzee (Schouwen-Duiveland) en Middelburg (Walcheren) zijn uitgevallen dorpen, maar geen steden.

Dat wordt gecompenseerd met massa’s water, soms overal waar je kijkt. ik word er instant gelukkig van, alsof ik weer terug ga waar alles begon: het water en het land !

Iedere keer ik over de Zeelandbrug rijd, maakt mijn hart een sprongetje !

De knop omdraaien

Mijn eerste stop was in Zierikzee. Ik deed er de vertrouwende boekhandels aan en dronk er traditioneel een koffie in de Hema. Een dik uur had ik met de auto gereden, al helemaal over die immense brug, en toch leek mijn geest en lichaam nog helemaal in het Dijleland en niet in Zeeland. Ik probeer mij daar meer bewust van te zijn, om het zodoende ook te keren. Aanvankelijk was ik ontgoocheld, zou de magie van Zeeland dit keer niet werken ? Maar na een half uurtje kreeg ik de knop toch omgedraaid, mede dankzij een herinnering aan iets wat ik vroeger leerde. Ik zou het meer moeten toepassen en er bewuster moeten mee bezig zijn: mindfulness, zijn waar ik écht ben en niet leven in mijn hoofd.

Uiteindelijk was ik bijna het hele weekend buiten. Fietsen op de dijken, wandelen in Steenbergen, supporteren bij de plaatselijke wielerwedstrijd.

Terug thuis voelde ik dat de batterijen toch wel extra opgeladen waren. Morgen treed ik net als iedereen weer in de malle molen van werk en deadlines, verwachtingen, drukte en lawaai. Nu en dan zal ik in gedachten een sprongetje maken naar Zeeland. Naar de rust en de stilte. En van binnen glimlachen.

7 x Geluksfactor 10 : Rustmomenten

Even stil staan

Met al die voornemens die bol staan van actie- en doelgericht werken zou je al snel vergeten dat rust een essentiële voorwaarde tot slagen is. Rust in alle betekenissen van het woord. Iedere dag gaan er tal van gedachten door je hoofd, komen er prikkels binnen. Rust in je hoofd is noodzakelijk om niet het gevoel te hebben te verdrinken in dit alles.

Maar ook fysiek is rust nodig. Niet alleen omwille van het klassieke spierherstel, maar ook om je gemotiveerd te houden om te blijven bewegen. Er mag al eens een dagje rust tussen.

Rusten is tenslotte – hoop ik – genieten. Op zo’n momenten kan je alle inspanningen even loslaten en terugkijken op wat je al gedaan hebt en daar fier op zijn. Dat mag ! Om vervolgens de batterijen op te laden tot een volgende !

Vergeet nu en dan rust in te plannen ! Zoals Carolina Van Dorenmalen schrijft : door rustmomenten toe te laten ga je intenser leven !

Snapshot diary

Snapshot diary – week #2017/28 Auvergne

Auvergne

Auvergne, de Franse manier van leven

We reden voor de tweede keer richting Auvergne. Een dorpje met 7 huizen en doodlopende straten. Huizen zonder nummer. Tenslotte kent iedereen iedereen. Oftewel: het dorp is gewoon ingenomen door mensen die rust zoeken. Korte vakantiegangers zoals wij of anderen die ‘voorgoed’ verhuisd zijn naar Frankrijk. Vorige keer waren we ook al in zo’n dorp, Chappes, zij het dat het daar nog méér verlaten was.

De keuze Frankrijk was er eentje van het lief.  Dat het daar zo desolaat was verontrustte me wel een beetje. Er was een ‘voedingswinkel’ op 6 km. Gelukkig. Maar dat was het zo’n beetje. De steden in de buurt waren gauw een uur moeizaam rijden via haarspeldbochten. We bezochten Montluçon waar we in de plaatselijke krant lazen dat zowat heel Auvergne richting Middellandse Zee was getrokken. Dat merkten we wel.

Er was niets te doen en dat was goed

Auvergne Les Betules

Het huisje en het dorp maakte echter alles goed. Ik genoot van de rust. Het lief had even last van ontwenningsverschijnselen toen bleek dat er wel een grote verzameling DVD’s waren, maar geen mogelijkheid om De Tour te volgen. Het dorp mocht dan wel op een doodlopende weg weg liggen, er waren wel prima wandelwegen vanaf ons huisje. Niet dat iemand ze ooit zo noemde, het waren ‘tractorwegen’, bedoeld om de tractors van het ene veld naar het andere te brengen over de vele heuvels heen.

Wandelen en Auvergne

Iedere dag nam ik – meestal met het lief – de rugzak en verkende ik de omgeving. Er werden kilometers gemalen en vooral veel heuvels beklommen. De fiets bleef in de auto. Geen fietswegen hier en ook geen enkel stuk vlak. Wegen vol bochten waar wij wel heel traagjes reden maar de geroutineerde bewoners niet. Fietsen leek me gewoonweg te gevaarlijk. De omgeving waar wij waren is in toeristisch opzicht onontgonnen gebied. De ‘boerenwegen’ zijn prachtige wandelwegen, maar dat heeft het bureau van toerisme (nog) niet gezien. Ik ontdekte ze bij toeval en door satellietbeelden die ik op een kaart legde.

 

Toch te rustig ?

Op het eind van de week gaven we de sleutel terug af aan een dame die Nederland verruild had voor een leven in dit dorp. Samen met haar man had ze haar drukke baan in Nederland opgezegd en was ze hier komen wonen. Ze verdiende bij door op vakantiehuizen zoals dat van ons, te passen. Haar leven viel samen met het idylische beeld dat in vele films over het leven in Frankrijk wordt geschetst: tuinfeesten en vrienden. Zij het altijd eenvoudig en zonder de stress die ik associeer met een tuinfeest. We hebben ze maar een paar keer ontmoet, maar iedere keer kwam ze net terug van ‘een etentje’, ‘een verjaardag’.  Leven als God in Frankrijk, ja.

Die mensen die we zo graag zien

Mijn hart brak wel een beetje toen we het huis verlieten. Boven alles vond ik het samenzijn met het lief het allermooiste dat er was. Nog beter dan het huis, beter dan de Auvergne, beter dan de wandelingen in de natuur, beter dan het lekkere Franse eten. Tijd hebben ! Voor elkaar ! Samen op de bank ! Samen een boek lezen.
Daarom zou iedereen echt vakantie moeten hebben. Om tijdloos tijd door te brengen met elkaar. Met je geliefde, je kinderen, je familie. Om te vieren dat ze er zijn. Die mensen die we zo graag zien. Het leven vieren.

Iedereen verdient zo’n tijdloze vakantie. Om het leven te vieren ! Wat zijn jullie plannen ?