Gelezen

Gelezen: Reizen zonder John – Op zoek naar Amerika – Geert Mak

Reizen zonder John

Wie is John ? In de jaren 60 vorige eeuw, reisde John Steinbeck, auteur van o.a. ‘Of Mice and Men’, door de Verenigde Staten en schreef over zijn ontmoetingen een boek ‘Travels with Charley’.  De titel van het boek van Mak is dan ook een knipoog naar dit boek.  Charley is evenwel een hond, mocht u het zich afvragen.

Op zoek naar Amerika

Hoe dan ook, Geert Mak besluit om in het spoor van Steinbeck de Verenigde Staten een halve eeuw later te zien hoeveel er nog over is van het land dat Steinbeck beschreef. Die rondrit is echter alleen maar een format en dat is maar goed ook, anders zou het boek enkel en alleen over een halve eeuw verschillen gaan die dan nog wellicht behoorlijk anekdotisch zouden zijn. ‘Hoe is het met boer x die Steinbeck interviewde’ en ‘staat dat hotel er nog ?’. Soms gebeurt dat wel – maar aangezien Steinbeck zelf nogal wat fantaseerde in zijn boek, volgde Mak dan wel de tocht van Steinbeck, maar hij deed dat met dezelfde spirit als waarmee hij ‘In Europa’ schreef, en het is hier dat het interessant wordt.

Geschiedenis van de Verenigde Staten

Mak laat je kennis maken met de geschiedenis en de cultuur van de V.S. Hij begint bij de eerste kolonisten en hoe hun relatie met het ontvluchte Europa en hun idealen de huidige identiteit van de VS. nog altijd beïnvloeden.  Het voelt aan alsof je op de banken zit in een aula waar een begeesterde prof vol passie de ziel van de V.S. blootlegt. Daar is Mak echt goed in. Hij schrijft geweldig onderhoudend en voor je het weet heb je 574 bladzijden achter de kiezen. Oké, dit is overdreven. Niet ‘voor je het weet’, want uiteindelijk was ik blij dat het boek uit was. Het mag dan wel heel vlot geschreven zijn en lezen als een roman, het heeft uiteraard geen plot.

Reizen doorheen de tijd

Vorige vakantie heb ik mij te goed gedaan met ‘In Europa’ . Ook dat was soms even doorbijten, maar het was alsof ik zelf door eeuwen Europese geschiedenis wandelde. Alsof ik reizen kon in tijd en ruimte. Dit jaar was het niet anders, maar mocht ik doorheen enkele Staten van de VS reizen en terug gaan tot het begin van de Verenigde Staten.

Ik zie al uit naar het volgende boek van Geert Mak dat hier op de tafel komt !

Praktisch

Geert Mak, Reizen zonder John, Op zoek naar Amerika, uitgegeven door Atlas Contact, te koop bij o.a. Bol.com voor € 19;99. Wellicht ook makkelijk in bibliotheek te vinden !  Het ebook kost bij Bol.com 9,99

Snapshot diary

Snapshot diary week #32/2018 Hoeveel sportkleren heb je nodig ?

Samengevat: Ik vroeg me deze week vooral af hoeveel sportkleren ik eigenlijk nodig had en bedacht daar een formule voor die (voor mij) onweerlegbaar is. Waarom is het dan toch zo moeilijk? Vele dozen naar de kringloopwinkel, wandelen in het Leuvense en heerlijk lopen in de regen. Lees deze snapshot diary #32

Stille week

Ik begon de week vol goede moed. Ik besefte dat ik met steevast thuis blijven zitten en niets doen niemand een plezier deed. Toch blijft het moeilijk, er is veel schuldgevoel als ik uit het huis trek, ook moedigt het lief mij daartoe aan. Op maandag had ik een afspraak in Leuven die ik combineerde met een wandeling op de Kesselse Bergen. Trap op trap af, best een bijzonder landschap in dit Leuvense. Ik kon zelfs in de verte het atomium zien. Ik overzag de stad maar hoorde niets. Het was er stil en vooral vol schaduw. Dat mocht wel, want maandag was het best warm.

Dinsdag werd het nog warmer, ik denk dat toen het warmterecord van 1976 gesneuveld is. Ondanks de waarschuwing van de warmte, ging ik ’s morgens toch lopen. Het blijft mijn houvast. Omdat het zo vroeg in de ochtend was had ik geen last van de warmte. De rest van de dag bleef ik ‘noodgedwongen’ in het huis. Het is hier zalig fris in het huis en ik zag echt geen reden om de hitte te trotseren.

Afscheid van een hoop spullen

En toen keerde het weer ! Het regende ! Het goot ! Het donderde en bliksemde. Vorig jaar hadden we ‘onze hele beneden’ leeggehaald omwille van de renovatie. Wij hadden boven kamers op overschot, dus werd die als opslagplaatsen gebruikt. Je kan het zo al raden, een jaar na datum stond het er nog vol spullen. Ook al had ik vorig jaar tal van tripjes richting kringloop gedaan, ik deed dit dit jaar nog eens over. 12 verhuisdozen vol. Ik ben nog maar zelden zo resoluut geweest, als ik het een jaar niet gemist heb, dan zou ik het ook voor altijd kunnen missen. Ik leerde ook dat je er best niet al te veel aandacht aan besteedt, hoe meer je er over nadenkt en hoe moeilijker het wordt om afscheid te nemen van je spullen.

Hoeveel sportkleren heeft een mens nodig ?

Het enthousiasme beperkte zich niet tot de 2 opslagkamers. Ik ging meteen ook mijn kleerkast te lijf. Vorig jaar deed ik hetzelfde en wel behoorlijk grondig, dus ik was toch wel onder de indruk dat er opnieuw zoveel richting kringloop ging. Ik merkte dat mijn zwakke punt sportkleren zijn. Ik was, zoals Gretchen Rubin dat zo mooi zegt, ‘toerist in eigen huis’ en ontdekte dingen die ik niet wist. Hoeveel loopbroeken ik heb bijvoorbeeld. ‘Niet kunnen wegdoen’ was hier het punt, want het is niet dat ik er zoveel koop, alleen loopt dat op natuurlijk, als je meer dan 10 jaar loopt. Ik zou graag tot volgende regel willen komen :

  • 4 korte broekjes
  • 4 kuitbroeken
  • 4 leggings
  • 4 winterleggings (in tijden van grote koude)

Met 3 trainingen per week heb ik dan zeker genoeg voor elk seizoen. Momenteel train ik iets meer, maar er bestaat ook zoiets als een wasmachine. Toch lukte het mij (nog) niet om die regel toe te passen. Hetzelfde zou immers moeten gelden voor T-shirts en longsleeves.
Er is nog werk aan de winkel, maar ik denk dat het beter is om vanuit een rationele regel te werken dan wel ‘does it sparkle’ ? Want het sparkelt bij mij nogal snel en het dwingt mij niet om dingen weg te doen. ‘Ha, da’s toch een schoon ding !’.

Het eind van de 30 dagen 10 000 stappen

Deze week luidde ook het eind van de ‘elke dag 10 000 stappen in’. Ik was zo blij dat het over was, maar zag meteen ook de gevolgen. Binnen de 3 dagen had ik al een dag met amper 3000 stappen. Het was minder stressvol, dat ik niet met stappen moest bezig zijn, maar 3000 is echt niet oké. Dat ik de dag ervoor flink in de regen had gelopen (en daar zo van had genoten) telt niet echt. Ik vrees (?) dat ik mij dus toch een nieuw doel zal moeten stellen. Gelukkig kan je via Garmin (en andere stappentellers veronderstel ik) ook een ander getal dan wel 10 000 instellen. Is 8000 een goed getal ? Of ga ik voor elke dag een maand lang minimaal 30 minuten wandelen ?

Spannende volgende week

Volgende week staat er iets spannends op het programma. Ik ben er zenuwachtig voor, het kost moeite maar het is misschien best wel een goede beslissing. Ik hou jullie zeker op de hoogte !

 

1000 vragen

1000 vragen #114 Waarom drink je (geen) alcohol ?

alcohol

Ik heb de smaak nooit echt goed te pakken gekregen

Toen ik een tiener was, was alcohol niet echt een issue. Ik herinner me niet dat wij lessen over alcohol hadden (ondanks het strenge internaat) en al helemaal niet dat mijn ouders mij verboden om alcohol te proeven. Als kind vond ik het zoals alle kinderen wellicht niet lekker en later proefde ik vooral van de wijn die thuis ‘ winters traditioneel bij de ‘kaasplank’ hoorde. Bij feestjes proefde ik wel eens Contreaux, maar meer dan proeven werd het niet. Ik vond het best wel lekker (zeker de Baileys) maar echt drinken deed ik niet.

Iedere nacht ladderzat

Toen ik op kot ging in Gent gingen we dikwijls op de lappen. Ik dronk nog altijd geen alcohol) en er was ook geen druk om dat te doen. Toen we allemaal terug naar ons kot wandelden, breide één van mijn vrienden daar altijd een vervolg aan. Die ging nog richting Overpoort (Gent) waar hij tot een gat in de nacht op café ging met totaal andere vrienden. Tegen de ochtend vond hij (of niet) zijn bed. Wij hadden pas tegen de middag les, dus het gebeurde meermaals dat ik er eentje uit zijn bed ging halen om zodat hij toch maar de les haalde. Hij zag er ziek uit, raapte zichzelf bijeen en volgde me moeite de lessen. Nu en dan had hij er dik spijt van, maar het herhaalde zich keer op keer. Het verwondert mij nu dat wij, ondanks dat wij echt heel goede vrienden waren, er heel weinig over spraken. Er was een woordenloze deal tussen ons: wij zorgden voor elkaar, maar met het stuk dat na middernacht gebeurde, wou ik niets te maken hebben. Hij beschermde me er zelf voor toen ik eens voorstelde om mee te stappen. ‘Ik wil niet dat je mee gaat’ zei hij, ‘dat is niets voor jou’.

Controlefreak

Ik zag van dichtbij wat alcohol deed en hoe ingewikkeld een verslaving is. Ik weet echt wel dat er tussen het drinken van alcohol en verslaving nog veel stappen zitten. Maar ik wist wat de eerste stap was. Evengoed als ik dat wist van roken. Op die leeftijd was ik bovendien uitermate gedisciplineerd en gigantisch doelgericht. Wat mij afleidde van mijn doel gebeurde niet. Ik zag dat die goede vriend van mij het moeilijk had om zijn ambities waar te maken, hoe hij zichzelf in de weg zat en ik besloot simpelweg om geen alcohol te drinken. Bovendien was ik, controlefreak als ik was, bang voor wat er zou gebeuren als ik een beetje van de wereld was.
Ik heb dan ook jaren geen alcohol aangeraakt. Toen werd ik het zo gewoon dat ik het gewoon niet meer deed. Dat bleef. Die discipline, die doelgerichtheid, ha, die is niet gebleven. Geen idee waar die heen gegaan is, wellicht ten onder gegaan toen ik in Leuven ging studeren !

Tourneé Minerale

Eén keer per jaar lees ik de berichten van mensen die tijdelijk of altijd alcohol willen afzweren. Ik denk dat ik onlangs nog in De Standaard las dat ook Flip Kowlier voor no alcohol gaat. Hier en daar lees ik dat dat niet zo makkelijk was, maar nog nooit las ik dat iemand er uiteindelijk spijt van had. Dat doet mij besluiten dat ik het gewoon laat bij wat het is. Geen alcohol. Wat bier betreft zou ik het moeten leren drinken, want ik heb het nooit lekker gevonden. Soms vind ik het jammer dat ik, wonend in een bierland, absoluut geen kennis heb over de geuren en kleuren van een blonde, een donkere of een Trappist of Duvel. Ik denk dat ik soms best wel wat mis. Zeker met een lief dat tot voor kort iedere avond kon uitzien naar zijn Duvel. Het ritueel, het glas, het heeft iets.

Maar ik lust het dus niet. Nog niet. En ik laat dit voorlopig ook maar zo.

Gelezen

Gelezen: Het verborgen brein – John Bargh

 

Verborgen brein: de kracht van het onbewuste

Na het lezen van “het verborgen brein” was ik alvast één illusie armer: de illusie dat wij grotendeels in volle vrijheid en bewustzijn ons gedrag bepalen. Het geloof in de eigen autonomie, de gedachte dat er altijd keuzevrijheid is.

Oké, zo’n vaart is het niet gelopen, maar het scheelt niet veel. Want als er één ding duidelijk geworden is na het lezen van het boek, dan is het wel dat ons onbewuste veel meer bepaalt dan wij denken. De illusie dat dit niet zo zou zijn, blijkt trouwens de grootste val. Want je kan natuurlijk bewuster leven en jezelf meer in vraag stellen. Zo heb je meer greep op dat onbewuste, al hoeft dat onbewuste echt niet altijd in je nadeel te werken. Dat “verborgen brein” levert ons tonnen voordelen op, al was het alleen maar dat we anders oververmoeid zouden zijn van elke beslissing die we moeten nemen. Je zou het kunnen vergelijken met al die programma’s die op de achtergrond van je pc werken, je merkt er niets van, maar ze zorgen wel dat alles vlotter verloopt.

We zijn verleden, heden en toekomst

Eén van de permisses van “het verborgen brein” is  dat het brein tegelijkertijd in het verleden, heden en toekomst is. Dat lijkt een beetje zweverig, maar het is zo evident als iets. Ons denken en handelen wordt deels bepaald door wat we vroeger hebben meegemaakt, maar het houdt onmiddellijk rekening met wat in het nu gebeurt. Onze dromen en ambities (toekomst) sturen onze handelingen. Soms zijn we ons daar heel erg van bewust, soms ook niet.
Het boek volgt deze drie delen. Verleden, heden en toekomst.

Het verleden

Weinig mensen zullen er aan twijfelen dat wat je vroeger meemaakte deel uitmaakt van je persoonlijkheid en dus ook van je denken en handelen. Maar ons verleden strekt zich verder uit dan ons individuele verleden, wij delen evengoed een evolutionair verleden. Het zit in onze genen om ons voort te planten en om onszelf te beschermen. Als we evolutionair bestemd zijn om onszelf te beschermen, dan betekent dat meteen dat we (onbewust) alles zullen doen voor dat zelfbehoud. Klinkt allemaal logisch en vertrouwd, maar het strekt zich veel verder uit. Zo zijn we van nature angstig om wat anders is, of zeg maar dat we van nature eerder conservatief zijn. Denk maar aan de gevolgen dat dit heeft voor onze visie op migratie.

Dat we van nature zo zijn, betekent niet dat dit per definitie de betere optie is. In het boek komen verschillende experimenten aan bod waaruit blijkt dat mensen onbewust negatief zijn tegenover andere volkeren, het rationele corrigeert als het ware. Hetzelfde geldt voor dat selfish gene, dat zich wil voortplanten. Onbewust oordelen we positiever over mooie mensen (betere vooruitzichten voor onze genen). Opnieuw corrigeert ons rationeel denken het verborgen brein. Die mooie man of vrouw blijkt helemaal niet zo’n fijn karakter te hebben, hoe mooi hij of zij ook is, de aantrekkelijkheid valt snel weg.

Het verleden beperkt zich niet tot het evolutionaire verleden of wat we als kind hebben meegemaakt, de cultuur waarin we zijn opgegroeid bepaalt mee ons denken en handelen. Ons recente verleden (wat we een paar uur geleden hebben meegemaakt) zindert dikwijls nog onbewust na, ook al is het afgesloten. Na een gigantisch stressvolle werkdag, kan de avond thuis echt nog gekleurd worden door die dag.

Intuïtie (heden)

Als er één ding is waarvan we ons bewust zijn dat ons verborgen brein hard aan het werk is, dan is het wel onze intuïtie. Ik vind intuïtie heel intrigerend. Soms ‘weet’ je iets, maar je kan er niet echt de vinger op leggen. Laat staan van naaldje tot draadje uitleggen hoe je iets weet. Soms geven we de voorkeur aan onze intuïtie als we iets beslissen, soms wantrouwen we juist ons gevoel. Ervaring leert dat onze intuïtie er er soms bonk op zit, maar dat is lang niet altijd zo.

In het ‘verborgen brein’ wijdt John Bargh er een heel hoofdstuk aan. ‘Wanneer kan je je intuïtie vertrouwen’ ? Je krijgt van hem een heel set regels in welke gevallen je juist wel of juist niet je intuïtie best volgt. Dit alleen al is een reden om het boek te lezen !

Toekomst

Ik vond dit een fijn deel om te lezen. Zo herkenbaar ! (Maar dat wist ik niet). Het klopt inderdaad dat als ik bezig ben om te trainen voor een (loop-)afstand, ik plots veel meer lopers in onze straat zie. Die lopers waren er natuurlijk al de maanden ervoor, maar toch vallen ze mij nu méér op. Onze bril is gekleurd door wat we willen. Daar ligt immers ook onze focus. Je kan zo ingenomen zijn door een doel (het halen van een deadline op het werk) dat je ondertussen niet door hebt dat je je relatie verwaarloost. Bargh citeert hier enkele interessante onderzoeken zoals het zogenaamde “Barmhartige Samaritaan Onderzoek”. Theologie studenten kregen een opdracht  over de parabel van de barmhartige Samaritaan, waar een noodlijdende wordt geholpen onder tijdsdruk. Die tijdsdruk primeerde op wat zij als fundamentele waarde achtten: het helpen van een medemens. Ze waren zo opgegaan in de tijdsdruk van de (op zich onbelangrijke) opdracht, dat ze de man in nood niet eens zagen.

Laat het onbewuste brein voor je werken

Je hoeft geen hele biografieën te lezen over succesvolle mensen of het woord ‘gewoontes’ of ‘rituelen’ valt wel. Ook jij en ik kunnen er van leren en ze integreren. Hier maken we volop gebruik van het onbewuste. Een gewoonte is pas een gewoonte als ze onbewust gebeurt. Ik sta op, maak het bed, stap naar de badkamer, ga naar het toilet. Daar denk ik niet over na. Net zomin als ik nadenk over het poetsen van mijn tanden. Rituelen kunnen je ontzettende voordelen opleveren, het kost tijd voor je verborgen brein ze over neemt, maar eenmaal het geval, kosten ze nauwelijks moeite.

Over het boek

Aanvankelijk dacht ik dat ik er echt mijn kiezen zou moeten in zetten, maar dit boek las als een trein. Bij iedere bewering staan tal van experimenten om ze te staven. Als je al zou denken ‘dat overkomt mij nooit’, dan moet je dit toch maar eens lezen. We worden allemaal onbewust gestuurd door onze omgeving.
Ik vond het een bijzonder prettig boek dat mij behoorlijk wat wijsheid opleverde, niet enkel over mezelf en mijn eigen denken en handelen, maar evengoed over de maatschappij, waarom sommige zaken zo moeilijk liggen.

Een echte aanrader dus !

Praktisch

John Bargh, Het verborgen brein, Hoe het onbewuste ons gedrag bepaald, uitgeverij Hollands Diep, 2018, 464 blz.  Te koop bij o.a. Bol.com voor €24,99