1000 vragen over mezelf

1000 vragen #2 Waar besteed je teveel tijd aan?

Digitale verslaving

Hier hoef ik niet lang over na te denken. Ik ben een digitale junk en bij tijden ben ik zelfs eentje van het ergste soort omdat ik soms denk dat het niet waar is. Nee, ik ben niet digitaal verslaafd denk ik dan, maar ik word toch een beetje paniekerig als ik geen smartphone, tablet of laptop in handbereik heb. So far dus voor digitale verslaving.

Verslaafd aan internet : feeds, youtube en ook wel Instagram

Wat digitale diëten betreft ben is het met mij als met menig één die wil vermageren. Het lukt tijden goed, ik boek echt resultaat, ben bijgevolg zo tevreden over mezelf dat ik denk ‘eentje kan geen kwaad’. Een echte jo-joer ! Deze periode zit ik trouwens weer geheel in het schrappen ofwel diëten. De te lezen feeds waren zo groot in aantal geworden dat ik ze met de beste wil niet meer gelezen kreeg. Anderzijds maakte ik mezelf vanalles wijs zoals iemand die verslaafd is : het komt wel in orde, ik zal nog wel tijd hebben. Verslaafden zijn geweldig in het vrijpleiten van zichzelf. De feedlijst is behoorlijk ingekort en wel met het devies van Marie Kondo : is dit een feed waar ik gelukkiger van word ? indien het antwoord ‘nee’ was : weg die abonnering.
Het begint anders wel dikwijls met goede voornemens : voor het werk, om informatie te vinden, om bij te blijven. Maar voor ik het weet ben ik weer een uur zoet. Herkenbaar ?

digitale verslaving

Waarom vind je dat je er teveel tijd aan besteed ?

Dat is de vraag die er volgens mij toch onder ligt. Ten eerste omdat ik er zelden voor kies. In eerste instantie natuurlijk wel, maar eigenlijk kies ik nooit om een uur of een half uur ‘te struinen’ op het internet. Meestal denk ik dat ik ‘even’ iets ga lezen of doen. En zo voed ik natuurlijk wel die digitale verslaving, omdat ik er mij niet eens van bewust ben.
Anderzijds vind ik het niet oké omdat tijd beperkt is. Het is zo spijtig dingen te doen waarvan je naderhand zelf zegt dat het eigenlijk een beetje tijdverspilling is.
Maar wat zou ik dan wél willen doen met die tijd ?  (Waarom schrijf ik dit alsof het voorwaardelijk is ? Ik kan het toch gewoon meteen doen : minder op internet ?). Lezen. Maar niet digitaal, daarom hou ik ook zo van mijn Kindle : de voordelen van digitaal maar zo goed als geen verleiding. De functies van een e-reader zijn zeer beperkt. Even je mail checken gaat zo goed als niet.
Meer tijd maken voor dingen die ik écht graag doe.

Staat het internet gelijk aan tijdverspilling ?

Dat ook weer niet. Ik denk dat het met digitale verslaving is als met veel verslavingen. Een glaasje wijn, een stuk taart, dat is toch genieten.  Maar het verlies van controle, dat is niet zo mooi. Dan valt trouwens het genieten ook wat weg, aangezien het toch sowieso eindigt in schuldgevoel. Een beetje toch, niet ?

Deze vraag is dus een meteen een uitdaging aan mezelf : echt kiezen wat ik met mijn tijd doe.

Besteed jij ook teveel tijd aan digitale media of juist niet ? Heb jij strategieên om er mee om te gaan ? Ik hoor het graag ! 

 

 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

Mug cakes

Gelezen / Uitgeprobeerd : Mug cakes

Mug cakes : sneller gaat het niet

Aan Pinterest te zien is de rage van de mug cakes precies alweer voorbij, maar toch had ik er mij nog nooit aan gewaagd. De combinatie snel, individuele portie en microgolf sprak me wel aan. Dus waagde ik me een allereerste mug cake.

Mug cake citroen

mug cakes

Citroen en gebak kunnen me ook altijd bekoren, dus waagde ik mij aan deze ‘beginners mug cake’.

Nodig :

30 gr. boter
4 eetlepels suiker
2 eetlepels citroenrasp
1 ei
1/2 theelepel slagroom
6 eetlepels bloem
1/2 bakpoeder

Bereiding

Dit alles meng je al kloppend in de beker : suiker, citroenrasp, ei, vanillesluier, slagroom, bloem, bakpoeder en (reeds gesmolten) boter.

Zo simpel is het. Voor de topping gebruikte ik gewoon poedersuiker met water.

Resultaat

Het resultaat was lekker en mocht er zeker wezen. Wat mij opviel was wel de grootte van de cupcake. Op de foto kan je het niet zo goed zien maar dit was echt een grote beker. Ik denk dat je moet uitgaan van de traditionele 2dl bekers en niet van de ‘senseoformaatkopjes’. Daar krijg je de ingrediënten gewoonweg niet in.

Mug cakes worden met een lepeltje gegeten en dus individueel, waardoor zo’n grote mug echt wel veel is. In het vervolg zou ik alles over twee kleinere (senseoformaat) kopjes verdelen.

Het boek

Bovenstaand recept valt onder de ‘beginners’. Veel makkelijker kan het ook niet. Bij kookboeken en bakboeken vrees ik dikwijls dat je allerlei bijzondere ingrediënten nodig hebt, maar dat kan je van dit boek niet zeggen. Zo zijn er ook een Nuttella mug cakes en wie heeft dat niet in huis ? Of wat dacht je van cake chocolade-koffie mug cakes ?

Het boek is knap uitgegeven en de recepten zijn overduidelijk, juist omdat ze zo gemakkelijk zijn. Het is een prima cadeautje, ook voor kinderen, er komt geen oven aan te pas.

praktisch

Ik kocht het boek gewoon in de Hypercarrefour maar zag het ook al in De Standaard Boekhandel ; je vindt het dus wel makkelijk. Online is het o.a. te koop op  bol.com. Voor de prijs hoef je het alvast niet te laten : 9,99 euro.
Mocht je je afvragen of dit een gesponsorde post is : nee dus, alleen iemand die heel erg genoten heeft van een lekkere mug cake, weinig bakervaring heeft en gewoon enthousiast is !

Dinsdagwijsheid

Dinsdagwijsheid : oproep om lui te zijn

lui zijn we moesten het eens proberen

Durven mannen makkelijker lui te zijn ?

In deze rubriek zet ik citaten die mij geraakt hebben en waarover ik iets kwijt wil. Bij het artikel van Kristien Hemmerechts wist ik niet eens wat te kiezen. Misschien waren onderstaande citaten iets provocerender geweest ?

  • Misschien moeten vrouwen ook eens proberen wat minder verantwoordelijk te zijn.
  • Mannen laten zich het gedrag van anderen niet aan het hart komen. Moeten vrouwen ook eens proberen, het is best bevrijdend.
  • Vrouwen hebben uitgesproken ideeën over hoe hun medemens zich dient te gedragen. Mannen houden zich daar nauwelijks mee bezig, ze merken het ook niet op, zijn verbaasd wanneer vrouwen hen erop attent maken.

Samengevat : je kan maar beter het hele artikel zelf lezen.

Zijn mannen slimmer ?

Dat vraag ik mij soms af. Ik heb het niet over intelligentie en ik weet ook wel dat ‘de man’ niet bestaat evenmin als ‘de vrouw’, maar toch denk ik soms : op sommige vlakken zijn mannen toch behoorlijk beter in het omgaan met stress en werk.

Zo had ik het een tijd geleden met een paar mannelijke collega’s  over mail nummer zoveel van ‘de baas’ waarin zoiets stond als ‘we zouden graag hebben dat …. ‘ ; of ‘we vragen vriendenlijk dat ….’, of ‘het wordt gewaardeerd dat ….’. Mooie woorden van bovenaf die ik onmiddellijk lees als ‘Ik moet zus of zo’ ….’. Mijn mannelijke collega’s begrepen mijn stress niet. “Het is toch maar vragen ?”, zeiden ze, “dat betekent toch niet dat je het hoéft te doen ?”.  

Dat gesprek is blijven nazinderen. Is dat echt maar een vraag ? Kan ik dat gewoon negeren ? Zonder ! Schuldgevoel ! ???? Echt ?
Zien andere dat dan niet als luiheid ? Nee  ? Echt ? Nee ? (Nee dus !)

Zijn mannen vrijer ?

Soms denk ik van wel. Mijn echtgenoot zegt vanuit zijn hart ja of nee tegen een vraag. Voor hem is het duidelijk : of hij wil het doen (het is tenslotte maar een vraag) of hij wil het niet doen. Geen schuldgevoel, geen getob, geen ‘hoe gaat de andere daarop reageren ?’. Hij geeft zelfs geen redenen waarom hij ‘nee’ zegt.
Als ik al de moed heb om nee te zeggen dan sloof ik mij uit in verantwoording afleggen, alsof dat gevraagd wordt. 

Zijn ja of nee zeggen heeft zelden iets te maken met wel of niet lui zijn, maar met prioriteiten en balans. Zou het al eens uit luiheid zijn dan zal hij de laatste zijn om zich daar schuldig over te voelen. De prioriteit was dan misschien wel ‘rustig aan’ of waken over overbelasting, al is het zoals Hemmerechts zegt. Het is niet dat hij daar allemaal zo diep over nadenkt.

Ik wil het goed doen (zegt het meisje in mij)

Komt het omdat ik 12 jaar lang onder het strenge oog van katholieke zusters leefde (waarvan de helft op internaat), komt het omdat ‘doe wat je gevraagd wordt (met glimlach)’ er in gedramd werd jaren lang ? Komt het simpelweg omdat ik, zoals het merendeel van de vrouwen van mijn leeftijd in een meisjesschool zat ? Komt het omdat men doorheen de geschiedenis de vrouw als ‘zwak’ zag en dat ze zich daarom duizendkeer meer moest bewijzen om recht te krijgen van bestaan ?’
Ik weet het niet.

Maar ik weet wel dit : in de toekomst (echt waar !) probeer ik Hemmerechts’ advies te volgen : een beetje meer lui zijn en me wat minder zorgen maken over wat anderen van me denken.

Benieuwd naar wat jullie denken. Maken we (vrouwen) ons teveel zorgen ? Voelen we ons teveel verantwoordelijk ? Beschuldigen we onszelf te makkelijk van lui te zijn ? 

 

week in beelden – snapshot diary week 24

week 24

It’s raining again !

Zal ik gewoon de week samenvatten in regen ? Het vervolg van vorige week ? Ons dorp kwam zelfs meermaals in het nieuws (vanaf minuut 1) : hele stromen water door onze straten. De kinderen in een van onze dorpsschooltjes konden niet eens meer op de speelplaats, dat was gewoon een klein zwembad geworden. Eenden nestelen zich tegenwoordig op de ondergelopen akkers.

Als natuurmens die niet liever dan buiten is, weegt dat toch, al wil ik er écht niet aan toegeven. Maar verzopen, dat wel. Al die regen. Het werkt wel op een mens.

Laatste lesweek

De laatste lesweek van het schooljaar. Wie had dat gedacht. Ik kreeg lieve kaarten, liedjes werden gezongen en op mijn allerlaatste les vroegen ze zelfs of ik niet tijdens de speeltijd wou doorgeven ! Van enthousiasme gesproken ! Dikke merci meiden en rakkers !

Komt er verandering ?

Dat vraag ik mij af. Van de regen, maar ook van een aantal andere zaken. Niet alles komt hier op de blog. Sommige situaties zijn droevig en duren veel te lang omdat mensen weigeren te praten en zich verschansen op een eiland. Alsof zelfs de herinnering aan de zon vergeten is.

Zondag stond ik op en zie wat ik zag : no rain ! Ik hoop dat het ook op andere plaatsen eindelijk ophoudt. Een mens zou er de moed bij verliezen !

2016-06-19 09.15.35 L

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #1 Met wie kan je het beste opschieten ?

In mijn opruimwoede stootte ik gisteren op een klein boekje dat ooit bij Flow zat. “1000 vragen over mezelf”. Leuk idee ! Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf. Niets weerhoudt je om mee te doen !

#1 Met wie kan je het beste opschieten ?

Probeer het maar, niet simpel te beantwoorden. Traditioneel zou ik hier schrijven : het lief. En natuurlijk schieten wij goed op, dat hou je anders geen jaren vol. Daar is geen ‘maartje’ aan toe te voegen. Laat dat duidelijk zijn.  Maar het lief telt hier niet, anders kaapt hij gewoon alle prijzen weg (mits enige overdrijving, ja !).

Mijn zus

Ga ik verder in mijn gedachten in de zin van ‘prijsuitreiking’, dan zou in mijn top 3 zeker mijn zus staan. Niet dat wij veel samen doen of elkaar veel zien. Jammer genoeg niet. Maar ik denk dat we van elkaar goed weten wie we zijn en waarvoor we staan.
Wat mij daarin trouwens het meeste opvalt is het onuitgesprokene, niet in de zin van taboe maar juist omgekeerd, in het wederzijds aanvaarden en weten zonder dat er nog woorden nodig zijn.
Ik ben verschillende keren met mijn zus op reis geweest en dat lijkt me wel dé test of je al dan niet goed opschiet. Dagenlang ziek geweest op die reis en nog geen stukje spanning. Zusterliefde misschien, ik weet het niet. Maar ze verdient toch een prijs.

De vriendin van lang geleden

Ook in mijn top 3 : een vriendin van lang geleden. Klinkt een beetje droef en dat is het eigenlijk ook omdat ze alleen in herinnering nog verder leeft.  We zijn andere wegen gegaan en we zijn beiden veranderd, maar dat doet niets af van de gigantische vriendschap die we hadden. We belden dagelijks naar elkaar, gingen meermaals samen op reis en planden zowat alle ontspanning samen. We zaten samen in het vrijwilligerswerk en konden geweldig goed samenwerken. Wij waren een match wat talent betrof, zo goed vulden wij elkaar aan. Maar tijden veranderen, situaties veranderen. Meteen trouwens een note to self : als je niet investeert in relaties bestaat de kans dat je uit elkaar groeit. Niet altijd, maar het bestaat.
Soms is het ook gewoon het leven, want in dit lijstje zouden ook een aantal Gentse studievrienden kunnen staan die veel hebben betekend (maar die ik uit het oog verloor toen ik naar Leuven trok en zij andere oorden bezochten.). Maar toch, de vriendin van heel lang geleden, zij het in verleden tijd : daar kon ik geweldig goed mee opschieten !

Sommige collega’s

Wat men ook mag beweren, in het onderwijs sta je er zo goed als alleen voor. Tot je door omstandigheden in één of andere groepje terecht komt waar je een behoorlijke opdracht hebt waarvan je wéét dat die veel zorgen met zich zal meebrengen. Die stress kan zo’n groep zwaar belasten (en dat doet het ook wel) maar het kan die groep ook  behoorlijk sterker maken.
Er zijn collega’s waar ik altijd kan op rekenen. En daarmee bedoel ik echt niet om bepaalde zaken te doen of omdat ze zich aan afspraken houden (dat doet iedereen wel) maar omdat ze bezorgd zijn om dat hart van mij (en ik om dat hart van hen) en verder kijken dan taken en deadlines. Het zijn mensen die durven zeggen wat ze denken ook al past het niet in mijn kraam of denk ik er compleet anders over. Collega’s die je onverwacht boodschapjes geven net voor een zware vergadering. Duidelijk : zij verdienen een plaats in top 3  ‘met wie kan ik goed opschieten !’

opschieten

en de vrienden dan ?

Ha, nu lijkt het wel of ik geeneens vrienden heb. Dat klopt niet. Alleen heb ik, in tegenstelling tot vroeger, geen vrienden meer waar ik zo goed als alles mee doe. Zo’n vrienden zoals in de studententijd waar je bijna letterlijk je hele leven mee deelt. Die vrienden zijn er trouwens nog altijd en jaren nadien hebben we ook veel gedeeld, maar werk, gezin, kinderen, nieuwe relaties hebben de aard van de vriendschap veranderd. Gelukkig kan ik van die echte vrienden wél zeggen dat wanneer we elkaar zien, we evengoed kunnen terugvallen op dat woordenloze, dat weten wat je aan elkaar hebt. In die zin zitten ze natuurlijk ook in de top 3. Natuurlijk schieten we goed op !

Met wie kan jij het beste opschieten ? 

 

Geen reactieknop te zien ? Kijk eens onder de titel.
Gelezen

Gelezen : a little life van Hanya Yanagihara

Overweldigd, dat is wel een woord dat ik bij het boek ‘a little life‘ van Hanya Yanagihara kan gebruiken. Overweldigd door de vele bladzijden (720 bladzijden !), overweldigd door de grote emoties in het verhaal dat zich maar liefst over zo’n 60 jaar spreidt.
Maar was het goed ?

A little life

Een gigantisch epos

A little life” deed me in opzet en inhoud denken aan de meesterlijke romans van Dostojevski die het hele leven van een mens beschrijven en daarin existentiële vragen niet uit de weg gaan. De pijn wordt hier rouw verteld, zonder franjes en zonder sensatie. Aan de andere kant staat (machteloze) liefde, een tederheid die je stil maakt, het steeds weer vallen en opstaan van mensen die er toch maar het beste proberen van te maken.

Grote thema’s

Het boek behandelt de grote thema’s van het leven zijnde simpelweg leven en dood. Wat maakt een leven de moeite om te leven ? Kan je zo gebroken zijn dat je leven, hoeveel jaren van onvoorwaardelijke liefde en vriendschap er nog volgen, toch niet meer telt ? Moet je leven als je dat zelf niet meer wil ? Hoeveel pijn kan een mens dragen ? Hoeveel liefde kan je geven ? Word je gedefinieerd door je geschiedenis ? Of is identiteit iets dat groeit, doorheen je ervaringen en bijgevolg verandert ? Kan je pijn wel echt delen ? Zijn we niet alleen ten diepste ontzettend eenzaam door de pijn die we niet kunnen delen ?

a little life

Is het een goed boek ?

Ik had, na het lezen van de review van Kelly, grote verwachtingen en dat is altijd wel een beetje gevaarlijk. Vind ik het een goed boek ? Ja ! Een schitterend boek ? Zeker weten ! Geef ik het maximum van aantal sterren of meer, zoals Kelly zou doen ? Nee en wel om volgende redenen. Sommige beschrijvingen zijn zo uitgebreid en totaal onnodig dat ze best – in een boek van 720 bladzijden – geschrapt mogen worden. De beschrijvingen zijn niet van die aard (zoals Umberto Ecco dat kan) dat ze op zich pareltjes zijn om te lezen. Bij het lezen van het leven van Jude – hoofdpersonage – heb ik bij sommige gebeurtenissen gedacht : dit is erover. Ik zou één van de ‘evils’ geschrapt hebben. Hetzij de dokter, hetzij Caleb. (No spoiler here I hope !). Het stuk van de dokter en het stuk van Caleb zijn trouwens niet zo goed uitgewerkt, terwijl dat wél werd gedaan bij Broeder Luke.

Toch raad ik het boek aan. Verwacht je aan een dikke kluif en nu en dan het benemen van de adem. Echt wel.

Samengevat

four_star_rating

  • Taal  : Vlot geschreven. Ik las het in het Engels. Valt goed mee.
  • Inhoud : het volledige leven van Jude en zijn vrienden, niet zozeer vanuit wat hij meemaakt maar hoe dit hem definieert als mens.
  • Emotie : tragisch
  • Themata : kwetsuren, getroubleerde jeugd en de gevolgen, vriendschap en liefde
  • Genre : fictie
  • Personages :  Jude, de mensen met wie hij opgroeide en vervolgens de vrienden die hij leerde kennen in zijn studententijd en levenslang vrienden bleven.
  • Tempo : traag
  • Context : Verenigde Staten – eind 20ste eeuw tot heden.

Praktisch

  • A little life, Hanya Yanagihara  uitgeverij Doubleday maart 2015, 720 blz.
  • Ik las de Kindleversie voor $ 6,87. Het boek is in hardcover te koop bij bol.com voor € 31,99

 

Orlando

Dinsdagwijsheid : Orlando, geef niet op

Het gebeuren in Orlando maakt me droef. De machteloosheid. De bijna ‘nieuwsmoeheid’ : weeral. Vandaag hier, morgen ginder. Binnen Europa, buiten Europa.

We mogen het niet moe worden. Nooit moe worden van solidair te zijn met wie pijn heeft, waar ook en welke gezindte hij ook heeft.

Overal in deze wereld zijn krachten bezig die de vrijheid op overtuiging willen beknotten.

Laat ons dit aub nooit prijsgeven. Het is het mooiste aan een mens : zijn individualiteit, zijn anders-zijn.

Orlando, mijn gedachten zijn bij jullie. En bij iedereen die niet is ‘zoals het hoort’ volgens een andere groep en daaronder te lijden heeft.

Goede moed.

Snapshot diary

week in beelden – snapshot diary week 23

snapshot diary

Altijd reden om te feesten

altijd feest

Veel collega’s is écht niet goed voor de lijn. In ons team is er altijd wel iemand jarig (een kleine honderd man !) en die ijzeren wilskracht is er echt niet altijd. Zie je die appel schoontjes glunderen achter al dat zoet ? Twee keer raden wat ik gekozen heb !

Eind van het jaar en opnieuw collega’s die definitief afscheid nemen. Maar liefst een halve eeuw heeft ‘Mijnheer Gie’ (Zo worden leraren bij ons aangesproken) doorgebracht op onze school. En alvorens u nu denkt dat de pensioenleeftijd in het onderwijs wel héél erg opgetrokken is. U heeft gelijk. (knipoog). Alleen niet zo lang als u misschien denkt. Mijnheer Gie is oudleerling bij ons. Dus van zijn twaalfde op het college, 4 jaartjes Leuven (ook in de buurt) en hop weer ‘back’. Als dat alles geen liefdesverklaring aan een fijne schooltijd is ! Hij is trouwens lang niet de enige oudleerling die naderhand leraar bij ons is geworden ! Hip hip hoera !

Zomer stelen : doen alsof het zomer is, vakantie is

zomer stelen

Deze week was er geen tijd om op mini-vakantie te gaan zoals de voorbije twee weken en dat zat me toch niet zo lekker. Wat langzaam maar zeker begint te wegen is de zomer die toch maar niet lijkt door te breken. Daarom steel ik gewoon ieder moment dat het wél zomerweer is om buiten te zijn. De tuinkamer is nog niet geheel klaar maar kan al gebruikt worden. ’s Avonds zijn er allerlei lichtjes in onze tuin (foto rechtsboven) die het geheel een vakantiesfeer geven. Ik heb zelfs een waar bed (met klamboe en al) waar ik op mijn dooie gemak een beetje rust of een boek lees.  Dat klinkt toch zalig als vakantie ? Een half uur lang doe ik alsof er geen werk bestaat en ik alle tijd van de wereld heb. Lekker zonnen in de tuin, luieren op het tuinbed. Als er dan toch geen echte zomer is, dan doe ik toch maar alsof. Alsof het zomert. Alsof ik alle tijd heb. En hé het werkt !

’s Zondags deden het lief en ik er nog een schepje bovenop. We wandelden maar liefst 4 uur in bosrijk gebied. We waanden ons op één van onze wandelvakanties en trakteerden onszelf tussendoor terwijl het allemaal binnen een straal van 10 km van ons huis gebeurde. Kwestie van geluk te hebben in zo’n mooie streek te wonen ! Dat we getrakteerd werden op een gigantische regenbui en onze schoenen moddervaatjes waren zagen we als één groot avontuur.

Moraal van het verhaal : je hebt dan wel de omstandigheden niet in de hand, maar wel de manier waarop je er mee omgaat. Er valt altijd wel iéts te maken, moois te puren uit alles. Wanneer ik terugkijk naar de voorbije week moet ik weerom besluiten dat die bij tijden behoorlijk heftig was, maar in het ouder worden probeer ik toch grenzen te stellen – iets wat mij meestal niet lukt – om zo tijd te maken voor doodgewoon genieten.

Een superfijne week toegewenst en aan allen die het druk hebben : geniet van alle kleine momenten tussendoor. Al is het maar dat je je boterhammen opeet in het park of in de tuin en zo toch een beetje vakantie ‘steelt’ ! Veel succes ! 

 

 

 

 

 

beroepsmisvorming

Onderwijspraat : 10 keer beroepsmisvorming

beroepsmisvormingEen kwarteeuw hetzelfde beroep en het kan niet anders dan dat je bepaalde ‘trekjes’ meeneemt in je dagelijkse leven. Ik vrees dat het met mij nogal slecht (?) gesteld is wat beroepsmisvorming betreft.

Beroepsmisvorming : bekentenissen

  1. Als het publiek (bij een voordracht, lessenreeks, speech) niet luistert moet ik mijn hand voor de mond houden om niet ‘ssssttt’ te roepen. 
  2. Net zoals ik het onmiddellijk doorheb als een leerling niet oplet, heb ik dat ook als ik ergens in gesprek ben. Ik zeg nog net niet ‘Kan je er even je aandacht bijhouden, ja ?’
  3. Ik scan voortdurend lichaamstaal omdat ik beroepshalve vooral reageer op lichaamstaal. (Snappen ze het ? Zijn ze geïnteresseerd ? Zijn ze mee ?). Ik zat ooit voor een dokter die duidelijk moe was en vroeg ‘Gaat het lukken ?’
  4. Als ik zie dat iemand iets niet begrijpt, of dat nu een bekende is of niet, dan wil ik het uitleggen. Alsof die op mijn uitleg staat te wachten natuurlijk !
  5. Ik voel mij in groepen àltijd de verantwoordelijke : of het nu gaat dat iedereen op de bus zit of dat iedereen zich gewaardeerd voelt en betrokken is. Ook als ik gewone deelnemer ben.
  6. Wat de chaos ook is, hart en ziel willen orde. 
  7. Ik zie onmiddellijk de spelfouten en moet mij héél erg inhouden om het niet te zeggen én zelfs uit te leggen.
  8. Wanneer ik een onbekende jongere tegenkom en die ziet er triest wil ik onmiddellijk een praatje met hem/haar maken.  Onlangs (en ik had echt ! niets ! gedaan !) kwamen in Plankendaal twee ruzieënde jongeren naar me toe om een einde te maken aan hun ruzie. (Zou het ook op mijn gezicht te lezen zijn ?).
  9. Bij iedere interessante documentaire of krantenartikel denk ik ‘dat zouden mijn leerlingen ook moeten zien/lezen’. 
  10. Zoveel mensen zoveel opvattingen over wat goed onderwijs is. Ik begin het te accepteren !

Wellicht ben ik zaken vergeten en zal wie me kent het lijstje met gemak aanvullen.

Ik ben wel nieuwsgierig naar wat andere beroepen aan beroepsmisvorming(en) hebben. Iemand ? 

Snapshot diary

week in beelden – snapshot diary week 22

snapshot diary

Er wordt hier nog altijd gewerkt !

Deze keer geen foto’s van op het werk, maar laat ik maar onmiddellijk zeggen dat er wel degelijk gewerkt is en niet een beetje. Bovenstaande foto’s lijken soms de indruk te geven dat ik nog maar amper op mijn werk ben, maar geloof me, dat is heus wel het geval !

Regen, regen en nog eens regen

Terwijl ik dit schrijf is de hemel knalblauw maar ik herinner me wel een week waarin het dagen aan een stuk regende, depressief-regenachtige dagen ! De chaos was er niet min om : heel wat leerlingen werden met de auto gebracht en daar is onze school niet onmiddellijk op voorzien, andere leerlingen kwamen als verzopen kuikentjes de klas binnengewandeld en menig collega zat vast in de file. Kelders waren ondergelopen en de kikkers in ons natuurreservaat hadden de dagen van hun leven !

Kleine gestolen momenten

gestolen momenten

Het weer zou mij echter niet tegenhouden om te genieten van een (overdekt) terrasje. Cappucinno met gestoomde melk ! Laat die regen maar komen ! (nee, dat meen ik niet). Mijn moed om toch even de stad aan te doen werd trouwens beloond met allerlei ‘streetart’ die ik hier en daar zag. Een prachtproject ! Je moet je ogen echt openhouden want het is ‘overal’ maar zeer onopvallend. Soms is er een tegel geschilderd, of zie maar deze dame met hond ergens in een verborgen hoekje.

Het regenweer was ook een prima excuus om verder te lezen in a little life van Yanagihara.  Ik zag het boek passeren in allerlei sociale media en mijn aandacht werd gewekt. Lijvig ! Zeer lijvig (720 bladzijden !) en geen lichte lectuur. Ik hoop het deze week uit te hebbben. Review komt !

Nog eens een mini-vakantie

De voorbije week was ik nog eens op vrijdag vrij. Normaal zou dat iedere vrijdag moeten zijn wegens deeltijds werken, maar de voorbije weken zaten toch wel gevuld met vergaderingen. Net als deze week trouwens. Ik wou weerom de regen niet ‘gehoorzamen’ en trok er weer eens op uit richting Nederland om nog eens een 36 uurs vakantie te houden (met daarin dus 2 overnachtingen).

Tilburg

Helemaal onverwacht was dat trouwens niet. Ik had al lang het plan opgevat om deel te nemen aan de Tweedaagse van de Kempen en had daarom gereserveerd.  De regen heeft hier dan weer wél winst geboekt want na al die dagen zat ik het niet zitten om in zo’n gietende regen 2 dagen aan een stuk te wandelen. Wandelen in de regen valt best mee (net als lopen trouwens) maar geen uren aan een stuk, laat staan dagen. Dus schrapte ik een dag en zou er een leesdagje van maken. Eenmaal in Nederland had ik echter vollen bak zon en genoot ik van de rust op de camping en een kunstwandeling in het nabije dorpje Esbeek. Ik fietste er zalig op los in Tilburg al kon dat stadje me echt niet bekoren na Roermond vorige week.

Tonnen energie

Eenmaal terug had ik tonnen energie. ‘Dat moet je gewoon iedere week doen‘, zei de echtgenoot. Ik sloeg dan ook – tegen zaterdagmiddag was ik al terug – vol enthousiasme aan het werk.

buiten werken

Ik heb uren onkruid gewied en vervolgens nog eens heel lang gesnoeid. We wonen in een compleet verbouwde boerderij maar hebben eigenlijk nog nooit echt nagedacht over de bijhorende gebouwen en gebouwtjes buiten. Die worden nu voornamelijk als opslagplaats gebruikt en eentje als tuinkamer. Die ‘buiten’ van ons zit vol potentieel maar wordt weinig gebruikt. Ik lig in de zomer al eens in de hangmat en ik kan met volle teugen genieten van een ontbijt buiten. Momenteel is dat echter nog niet aan de orde, ’t ziet er gewoon zo slecht uit dat ik amper foto’s durf te plaatsen. Maar het komt ! Net als de zomer !

Wordt het nu echt zomer ?

Ik hoop het alvast en die paar dagen dat de zon zich al eens van haar beste kant liet zien doen me hopen op een zalige lange zomer. Hopen jullie mee ?