Snapshot diary week #24/2018 laatste lessen en onverwacht Rotterdam

Het moeilijke afscheid van de leerlingen

Andere jaren kon ik rond deze tijd mijn vreugde niet op. Daar stond ze te blinken: de grote vakantie, nog een paar weken doorwerken en vervolgens op naar de mooiste tijd van het  jaar: een lange zorgeloze vakantie. Goed om een jaar lang op te teren, om de batterijen op te laden, om te kamperen, te experimenteren, buiten te leven. Kortom: 9 weken zonder agenda en werkstress ! De grootste beloning van een jaar werk.

Die laatste lessen waren dit jaar anders. Ik probeerde licht en vrolijk te zijn voor de leerlingen die voor hun proefwerken stonden. Dat lukte moeilijk. Het lichte en het vrolijke is ver te zoeken. De warmte voor mijn leerlingen was er niet minder om. De laatste lessen verliepen vlot, maar ik wou dat ik vrolijker had kunnen zijn, dat ik met hen  had kunnen uitzien naar die geweldige vakantie. Daar voel ik me tot op deze minuut toch een beetje schuldig om.

Onverwacht Rotterdam

Toen we weken geleden het kankerverdict hoorden zochten we beiden onmiddellijk naar een mogelijkheid om toch nog iets voor de chemotherapie te doen. Iets waardoor deze zomer toch niet vakantieloos zou worden. Warme herinneringen aan een reisje, hoe klein ook. De caravan werd als optie onmiddellijk geschrapt. Ze is klein (en daardoor super handig)  en heeft ofwel een slaapplaats ofwel een salon. Het lief zou sowieso tussendoor behoorlijk moeten rusten, dus dat zat er niet echt in.

We kozen voor een kort verblijf op een Rotterdamse woonboot. Twee uur rijden en in Nederlandstalig gebied. Dat was toch een beetje een vereiste van mij. Hadden we een dokter nodig, dan konden we het tenminste goed uitleggen én werden we begrepen. Omdat een actieve vakantie er sowieso niet in zat, kozen we voor een stad. De woonboot lag op 700 meter van de beroemde kubuswoningen, had een slaapkamer en keuken en was bovendien behoorlijk avontuurlijk. Rotterdam had genoeg adresjes om te ontbijten en te eten, dus actief waren we in die zin ook al niet.

Toerist bij onze noorderburen

Onze dagen vulden we met kleine toeristische uitstappen op maat van het lief. Het was best confronterend voor ons beiden, hoe we plots veel beperkter werden. Hoe we moesten rekening houden met afstand en tijd. Niet al te veel stappen, nooit al te ver uit te buurt van onze tijdelijke thuis, rekening houdend met de pijnfase na het eten.

Rotterdam was voor ons een geweldige ontdekking. Het stadscentrum is zo goed als nieuw. Tijdens de Tweede Wereldoorlog veroorzaakte een bom een gigantische brand waardoor het centrum zo goed als plat lag. De Rotterdammers besloten snel dat de stad niet zouden heropbouwen zoals ze was. Ze kozen resoluut voor een nieuwe, eigentijdse en leefbare stad. Toen ik in Rotterdam fietste had ik dikwijls de indruk in de volgende eeuw te vertoeven. Alles is doordacht en praktisch. Er zijn grote open ruimtes en het lijkt alsof ze alles in het teken van leefbaarheid hebben gemaakt. Architectuur die gedurfd maar functioneel is (al heb ik mijn twijfels bij de kubuswoningen).

Twee halfjes

In Rotterdam werd onze agenda niet geregeerd door doktersafspraken maar enkel door wat wij twee wilden. Onze band werd nog sterker. Ik kreeg eindelijk de moed om mijn eigen leven weer in handen te nemen. De voorbije weken heb ik veel zaken compleet verwaarloosd. Het leek alsof ik langzaam aan het verdrinken was en ik zelfs geen poging deed om er iets aan te doen.  Mijn lichaam (en geest) gaven alarmseinen maar ik negeerde ze. Bewust zelfs. ‘Geen tijd’.  In Rotterdam kreeg ik allerlei fysieke klachten die ik ervoor genegeerd had. Het leek wel alsof we twee halfjes waren, daar in Rotterdam.

Twee halfjes die in Rotterdam heel erg één waren en behoorlijk wat kracht vonden.

Snapshot diary

Snapshot diary week #23/2018 het leven staat nog altijd ‘on hold’

Buiten eten als het kan - met prachtig zicht op het Schulensmeer! Centraal: de wachtzaal oncologie Gasthuisberg. Laatste puntenlijsten en aandachtige leerlingen. Het leven nu en dan on hold.

Het eind van het schooljaar is in zicht

Ik zal hout vasthouden, maar mijn leerlingen lijken nog niet veel last te hebben van het ‘eind van het jaar virus’. Andere jaren en klassen wel. De zesdes halen nog het één en ander uit de kast, soms grappig, soms er echt over vanuit een mentaliteit ‘ze kunnen ons toch niets doen’. Vandalisme. Ik vraag mij af of ze enig idee hebben wat dat doet met een school. De zinloze vernieling. Het grote egoïsme dat daarachter zit: wij weg, dus nu mag het kapot. Een kleine groep leerlingen, dat wel. Maar het effect is er niet minder om. Dat wij aangeslagen zijn. Ja. En dat diezelfde leerlingen op onze hulp rekenen (’s avonds, in het weekend) voor hun galadiner en allerhande recepties nav hun afzwaaien. Het liet bij menig leraar een bittere smaak na. Zijn wij te braaf geworden ?

Mijn leven staat op pauze

Iedere keer zeg ik tegen mezelf: ik moet mijn best doen om mijn leven terug te vinden. Ik moet stoppen met dat leven ‘on hold’ te zetten. Het lief geneest langzaamaan van de zware operatie. De kermismolen van de vele specialisten en ziekenhuizen blijft draaien, vult de agenda. Altijd met hoop. Maar dat het erger worden zal, dat is lastig. Heel lastig. Alsof er een kortsluiting door mijn hersenen is gegaan en alles voorlopig plat ligt.

Hoe moet ik verder ?

Ik weet (nog ?) niet goed hoe ik dat leven terug oppakken moet. Ik durf hem nog niet goed alleen te laten, al verzekert hij mij dat hij heus wel alleen kan blijven (ik ga tenslotte ook werken). Maar bij iedere stap buitenshuis voel ik mij schuldig. Wat voor vrouw ben ik als ik ga fietsen voor het plezier, terwijl hij genoodzaakt thuis moet blijven ? Wat voor vreugde kan ik vinden in wandelen als ik wéét wat hij doormaakt ?

Het herinnert mij heel pijnlijk aan het overlijden van mijn eerste man. Zomer. Vrienden hadden mij uitgenodigd. Ze hadden een buitenzwembad en op een bepaald moment stoeiden en speelden we met plastic gadgets. Het water zwiepte op, er werden ballen gegooid, het was dolle pret.

Plots realiseerde ik het mij. Dat ik plezier maakte. Dat ik het vergeten was.
Ik voelde me zo rot nadien, zo ontrouw.

Ik weet dat dit verkeerd is. Dat ik het lief niet help met het bannen van elk plezier. Dat hij niets anders wil dat ik gelukkig ben. “Dan ben je sterk voor mij, besef je dat wel ?” Als ik jou gelukkig zie, dan is het voor mij ook makkelijker”. 

Er is nog een lange weg te gaan. Voor ons beiden.
Dat ik nog van alles leren moet.

Het is de opdracht voor volgende week. Het leven terug opnemen. Het leven dat wij hebben en waar zoveel mooie dingen zijn. Duim gerust mee !

 

1000 vragen

1000 vragen #105 Waarin wil je kind blijven ? – in de verwondering

Verwondering als een kind

Dat heet dan gelukkig zijn

Ik ben vrij makkelijk gelukkig. Wanneer de zon doorbreekt en ik zie hoe de alles opklaart, kan ik blij zijn. Evengoed zelfs als het regent en ik lekker thuis ben. Blij en gelukkig dat ik niet in die regen hoef te zijn. Maar evengoed kan een regenbui tijdens het lopen mij blij maken. Lekker verkoelend.

Het lief maakt mij blij. Een knuffel tussendoor. Een goed verhaal. Spaghetti à la Hugo. ’s morgens wakker worden in mijn caravan en zien hoe heel langzaam het leven op de camping op gang geraakt. De gezelligheid van ons huis als veilige haven. Als de wereld rondom mij plots niet meer zo veilig lijkt. Mij geborgen weten bij geliefden.

Het is een beetje zoals een kind.

Verwondering

Verwondering en klein geluk liggen dicht bij elkaar. De natuur blijft mij verwonderen. Wolkenspel. Het leven van insecten. Dat blijft een wondere (en tegelijk behoorlijk vreemde) wereld voor mij. Hoe de natuur altijd het laatste woord heeft, al denken wij dat we de natuur meester zijn. Tegenover ons huis staat een huis al jarenlang leeg. Het huis krimpt onder de natuur die het langzaam inneemt. Het wordt altijd groener. Wonder vind ik dat. Maar natuurlijk evengoed een uitdaging voor het eigen huis. Dat onkruid beperkt zich niet tot de overkant.

Het warme nest dat liefde heet

Net zoals kinderen bovenal afhankelijk zijn van liefde ben ik dat ook. De nood aan een veilig nest, de nood aan een glimlach, een knuffel. De nood aan de zekerheid dat wij er zijn voor elkaar. Dat wat dit betreft, nooit iets zal veranderen. Dat de liefde voor altijd is.

Ja, daarin wil ik kind blijven.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Gelezen

Gelezen: The Handsmaid’s Tale / Het verhaal van de dienstmaagd – Margret Atwood

Handmaid's Tale

Eerst het boek, dan de serie

Toen ik de eerste aankondigingen zag voor de serie The Handsmaid’s Tale, wist ik sowieso dat dit een verhaal naar mijn hart zou zijn. Niet dat ik ook maar een beetje de maatschappij waarin het verhaal zich situeert oké vind, maar zo’n gedachtenexperiment wil ik best wel eens volgen. Dus nam ik de zeer geprezen serie op, en las met veel plezier het boek en dat wil ik echt iedereen aan raden.

Leven in een fundamentalistische maatschappij

Voor wie The Handmaid’s Tale niet volgt, even de setting. In tijd van oorlog en grote milieurampen is een staat opgericht die leeft volgens religieuze principes. Milieurampen hebben ervoor gezorgd dat de vruchtbaarheid angstjagend laag is. De hele maatschappij is ingedeeld in klassen. Bovenaan staan de Commanders met hun Wives. Wanneer zij kinderloos zijn – wat vaak het geval is – halen zij een Handsmaid in huis die er louter en alleen is om kinderen te baren van de Commander. Via een maandelijks ritueel (de vruchtbare periode) is de Handmaid verplicht tot een bijna machinaal seksueel verkeer. Offred ziet zichzelf dan ook als een wandelende baarmachine. Verder zijn er de Martha’s die het huishouden doen, maar evengoed zijn er overal spionnen (Eyes/Ogen).
Vrouwen hebben geen rechten.
De bedoeling van deze (door de machthebbers) gedwongen maatschappij, was om de wereld beter te maken. Maar zoals de Commander correct zegt: beter betekent altijd slechter voor een heel deel van de bevolking. Voor het deel dat totaal geen rechten meer heeft. Wie afwijkt van de regels wacht de dood.

Deze maatschappij is geen sekte waarbij mensen gekozen hebben voor deze levenswijze. Ze zijn ertoe gedwongen. Door indoctrinatie wordt er alles aan gedaan om afstand te doen van hun vroegere waarden en levensopvattingen.

Weinig uitgediept

Op het eind van het boek zat ik toch wel wat op mijn honger. Ik bleef met het gevoel zitten ‘is dit het nu ?’. Naar verluidt gaat seizoen 2 verder waar het boek geëindigd is  en dat zou best wel een goede zaak kunnen zijn. Er blijven immers nog heel veel vragen. Ik durf hier geen explicite verwijzingen naar het einde te doen, op gevaar af de pret te bedreven. Volgens mij is Offred (‘van Fred’)/June, ontsnapt. Ik concludeer dat omdat wanneer ze wordt opgehaald, het woord ‘mayday’ wordt gebruikt. Maar het kan dat ik teveel in de DeMol redeneringen zit en dit als een hint zie terwijl het helemaal niet zo is.

Naar het einde toe blijkt ook dat die hele ‘religieuze’ maatschappij toch uitwasemingen kent die diametraal tegenover hun levensvisie staan. Het verderf (hun woord) was de basis van de nieuwe maatschappij. Het moest worden uitgeroeid met man en macht. Toch blijken diezelfde stichters zich hieraan weer te buiten te gaan. Historisch niets nieuws maar er wordt in het boek niets meer mee gedaan.

Wou Atman op haar manier vertellen wat ze van het Sovjetregime vond ? Wellicht wel.

Toch boek na de serie lezen ?

Ik merkte dat de serie het boek behoorlijk goed volgt, althans het eerste seizoen. De chronologie is iets anders maar dat maakt weinig uit aangezien ook het boek voortdurend met flashbacks werkt. De makers van de serie hebben het boek, dat uitkwam in 1986, hier aan en daar aangepast naar de 20ste eeuw. Zo is er in het boek geen sprake van homofilie en zijn er bijgevolg geen ‘gendertraiters’. Maar de algemene lijn klopt wel.
Het tweede seizoen is volledig gebaseerd op het boek, maar volgt het boek niet meer.

Proloog en epiloog

Het boek kent echter een lange inleiding en een behoorlijke epiloog waardoor het verhaal meer ‘body’ krijgt  Zowel in de serie als in het boek wordt immers niet  echt uitgelegd wat de motieven van deze nieuwe maatschappij zijn (behalve een betere maatschappij te creëren). Volgend op het boek komt een lange epiloog waardoor het boek sterker en transparanter wordt. Mocht je het in de bib tegenkomen en geen zin hebben om het hele verhaal nog eens te lezen, dan zijn alleen al de proloog en epiloog de moeite om te lezen.
Verbaast het je dat de schrijfster opgroeide in West-Berlijn, met de Muur als continue verwijzing naar de uitwasemingen van een totalitair regime ?

Even filosofisch

Er waren een aantal fragmenten die mij heel erg geraakt hebben. Zo vertelt het hoofdpersonage dat ze het hadden moeten zien aankomen, maar dat ze niet wakker genoeg waren om het te zien. Zo ging ze in een korte short joggen en kreeg ze minachtend blikken over zich heen. Er waren de blikken van afkeuring, van intolerantie, het beperkter worden van vrijheidsmening.

Het kan echt wel dat mensen zonder dat ze er zich van bewust zijn vrijheden opgeven. Wanneer ik sommige politieke marketing zei (in aanloop van de verkiezingen) dan merk ik hoe men soms inspeelt op angst, angst die ervoor zorgt dat mensen vrijheden opgeven om toch maar ‘veilig’ te zijn. Polariserend ook. Wij tegen hen, dit lijkt te worden aangemoedigd. Arbeiders tegenover bedienden en omgekeerd, ambtenaren versus zelfstandigen en contractuelen, actieve bevolking versus niet-actieve bevolking, stakers tegenover niet stakers. Autochtonen versus allochtonen. En altijd Het Grote Gelijk en de illusie dat er een maatschappij zou kunnen bestaan waar iedereen mooi in het rijtje loopt volgens opgelegde regels en daardoor de perfecte maatschappij is gecreëerd.

Een boek uit de jaren 80, wellicht ook geïnspireerd door Orwells’  1984 (geschreven in 1949), maar dat altijd actueel blijft. Be ware of wie dat ook de perfecte maatschappij belooft.

Praktisch

Margaret Atwood, Het verhaal van de dienstmaagd. Te koop bij o.a. De Standaard Boekhandel voor €12,50