Dinsdagwijsheid

Dinsdagwijsheid : afleiding

Net door het gebrek aan afleiding

Dat hoofd zit vol afleiding

De meeste mensen kennen me als een drukke meid die teveel in haar hoofd heeft en het liefste 48 uur en meer in een dag zou hebben, tien armen en de mogelijkheid tot bi-locatie. Ik kan mij voorstellen dat veel mensen zich daarin herkennen. Er is gewoon gigantisch veel. Ik doe zelfs geen poging om het op te noemen. Wat je ook doet voor werk, de verwachtingen zijn hoog gespannen. Het moet kwalitatief zijn, effectief, productief en het liefste in zo min mogelijk tijd. We brengen meer tijd door met onze kinderen dan vroeger toen de meeste vrouwen thuis bleven. (Hier gelezen, bespreking volgt !) en we worden tot over onze oren geresponsabiliseerd : gezond eten (vraagt meer moeite dan fastfood), voldoende beweging enzovoort. En dan heb ik het nog niet over de informatiestroom en de vele sociale contacten.
Samengevat : bij de meeste mensen zit dat hoofd vol en misschien wel overvol.

Gezonde afleiding

Bestaat er wel een omgeving zonder afleiding ? Ik vrees van niet, of je moet al heel kunstmatig in een donkere kamer zitten zonder geluid waar de externe prikkels behoorlijk gereduceerd zijn. Kan je meteen gaan piekeren over wat allemaal in dat hoofd zit en is die donkere kamer misschien net de plaats vol afleiding !

Toch bestaan er volgens mij ‘vrijplaatsen’ met gezonde afleiding, plaatsen of situaties waarbij het makkelijker is om helemaal in het ‘nu’ te zijn en te genieten van was is (in tegenstelling van te leven in je hoofd).

 

  • wandelen of verblijven in de natuur

    Ik raad het iedereen aan, trek je schoenen aan en ga wandelen. Of het nu in een park is of in je dorp, je bent toch even weg van je werk en alles wat schreeuwt om aandacht. Laat je GSM vooral thuis of zet tenminste het berichtenverkeer af. Je kan met volle aandacht genieten van de natuur.
    Wakker worden in de natuur onder het gezang van vogels is voor mij het hoogtepunt van rust. Tel daarbij dat niemand op een camping werkt en alles daar gigantisch traag gaat en het is bingo. Ondertussen weet ik dat het gebrek aan wifi eigenlijk een pluspunt is, al hebben de meeste plaatsen het tegenwoordig wel (en ben ik zo idioot om voorkeur te geven aan een plaats waar het wél beschikbaar is !)

  • Het lezen van een boek

    Dompel je onder in het leven van een ander en ook hier geldt dat je eigen zorgen even worden vergeten. Geef jezelf de kans om in een boek te komen. Ik merk zelf dat het niet lukt bij het lezen van 1 bladzijde, dan is er nog overal geroezemoes op de achtergrond van mijn hoofd (ik moet dit nog en dat ….). maar eenmaal je goed op weg bent ben je gewoon wèg : weg van alle stoorzenders.

  • Sporten – vooral cardio

    In mijn hoofd zitten talrijke cassetjes die continu worden afgespeeld en ik krijg ze zelden stil. Eender welke cardio-activiteit legt de stemmetjes stil. De cadans (zij het fietsen, wandelen, lopen, crosstrainer) wiegt al die stemmetjes in slaap. Altijd prijs en je hersenen belonen je met een gelukzalige stof. Je krijgt aandacht voor je ademhaling, je spieren en het zweet confronteert je met je inspanning. Ik veronderstel dat de cadans, samen met de inspanning ervoor zorgen dat er voor al die ‘afleidende stemmetjes’ niet veel meer overschiet. Blijft : stilte in je hoofd en genieten !

  • Je liefsten

    En dan zou ik bijna nog vergeten het samenzijn met wie je liefhebt. Je kinderen, je familie en je vrienden en dan nog het liefst bij goed eten. Er is één voorwaarde echter : je moet er tijd voor maken. Ik heb me nog nooit beklaagd van de tijd op restaurant met een vriend(in). Integendeel : de tijd vloog voorbij. In een restaurant worden heel wat zorgen uit handen genomen, hier geen stress over een schoongemaakt huis, menu kiezen, inkopen doen enzovoort… Ik merkte dat ik, wanneer ik thuis ‘ontving’ meer zorgen had over allerlei ‘uiterlijkheden’ dan wel de gasten zelf. Thuis mensen ontvangen – voor mij toch – is teveel afleiding, te weinig aandacht voor wat echt telt en dat zijn die vrienden.

Afleiding als kwaliteitsrover

Algemeen heb ik veel last van afleiding, teveel last van een monkey-mind die springt van het een naar het ander en zelden rustig ergens kan zitten en de tijd voor iets nemen.  Rust en aandacht is iets waar ik echt moeite moet voor doen. Het komt niet vanzelf.

Glans

Maar het klopt wat Verbeke schrijft. Eenmaal ik écht aandacht vind zie ik de glans weer in dingen. De paar druppels regen op een bloem, de schoonheid van een zin in een boek, de diepte van een vriendschap die al jaren loopt. NIets dat zoveel deugd doet.

Mijn lijstje is al bij al vrij kort. Iemand nog tips over hoe je makkelijker van alle vormen van afleiding afkomt ? 

Snapshot diary

week in beelden – snapshot diary – week 20

snapshot diary week 20

Bedrogen

Zo voelden wij ons, het lief en ik, op maandag. Bedrogen en een dan toch een beetje content. Bedrogen omdat men ‘slecht weer’ had voorspeld voor het lange Pinksterweekend. Wij hadden geen zin in een verzopen vakantieweekend, (ervaring genoeg) en kozen daarom veilig voor het eigen huis. Zo zagen we dat het weer toch meeviel en hadden we toch behoorlijk spijt dat we niet weg waren en waren we nog jaloerser op diegene die wél moedig ‘voor den buiten’ hadden gekozen.

Op maandag maakten we nog iets goed door zalige wandeling op vlonderpaden doorheen pure natuur. We hadden geen regenjas nodig en zelfs geen trui. So far voor weersvoorspellingen dus !

Op het werk

Half mei, voor wie op een school werkt betekent dat werken op verschillende ritmes. Enerzijds gaat het gewone leven van lessen en toetsen door, anderzijds is er de druk van de ‘laatste examens’ en ‘laatste lessen’. Hoeveel hoofdstukken moeten nog worden gezien, hoeveel leerstof moet nog worden getoetst ? De meestel collega’s weten exact hoeveel lessen ze in welke klas nog hebben en het is meten en stof zien  tegen de klok.
Tussendoor worden al examens opgesteld en wordt er ook al een gooi gedaan naar de organisatie van het volgende schooljaar.
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een vak heb waar die tijdsdruk merkelijk minder is en ik kàn kiezen voor kwaliteit boven kwantiteit, terwijl mijn collega’s altijd moeten vechten om die twee in evenwicht te houden.

Uitzien naar de vakantie

Etretat

CC0 Public Domain

Gelukkig zien ook wij uit naar de vakantie en gisteren hebben het lief en ik een eerste vakantie geboekt. De regen buiten en de ervaring van vorig jaar hebben mee onze keuze bepaald. Als ware pessimisten hebben we ‘slecht weer’ voorzien en kozen daarom voor een ruim huisje, zodat we bij slecht weer niet op elkaars lip zouden zitten.

Het lief en ik maken bij de keuze beide een top 5, vervolgens een gezamenlijke top 3 en dan is het, net zoals bij het Eurosongfestival, punten geven. Vier criteria waren vooraf bepaald : het maximale budget, de maximale afstand, Frankrijk (keuze van het lief) en nabijheid van de zee (mijn ding).  Alles bij elkaar hebben we de reis gezocht, gekozen en geboekt in 1 uur tijd. Van snelle beslissers gesproken !

Het wordt dus Normandië, omgeving Etretat en ik geef toe dat het blogje van Oon mij flink die richting deed dromen.

En zo staat opnieuw een behoorlijk gevulde werkweek voor de boeg maar laat ik mij toch leiden naar de ‘beloning’ achteraf : weg werk en zalig genieten van de vakantie !

Hebben jullie al vooruitzicht op vakantie ? 

 

Gelezen

Hendrik Groen : zolang er leven is (dagboek 2)

Het tweede dagboek

Ik las het eerste dagboek van Hendrik Groen en ik had er zo van genoten dat ik het best nog zin had in een vervolg. Dat ‘vervolg’ was niet geheel risicoloos, want valt er echt nog meer te vertellen over het leven in een rusthuis ?

Het antwoord is ja en nee. In het tweede dagboek gaat Hendrik min of meer verder waar hij gebleven was. De Omanidoclub (OudMaarNietDood) blijft een prominente plaats nemen in het boek en het komisch-tragische blijft. Nog steeds wordt duidelijk dat er met de oudjes niet gesold wordt en dat ze bijlange niet onschuldig zijn !

In dit tweede dagboek wordt Hendrik geconfronteerd met de wetenschap dat zijn beste vriend Evert, weldra zal sterven. Dit brengt beschouwingen met zich mee over leven en dood, het omgaan met het eigen levenseinde en het belang van vriendschap.

Omanido

Soms lijkt het alsof er in het verzorgingshuis maar 2 soorten mensen bestaan : het selecte interessante clubje van Omanido en de rest die de dagen zeurend over alles en nog wat doorbrengen. Bij tijden lijkt de puberteit terug te komen :  kliekjesvorming en geroddel, het gepest is nooit ver weg, al zal Hendrik Groen (het is tenslotte een dagboek) het nooit zo noemen. Het leven in het verzorgingstehuis lijkt mij allesbehalve rozengeur.

Pleidooi voor verzorgingstehuizen

Hendrik pleit echter volop voor het verder bestaan van de verzorgingstehuizen. Het ontgaat hem niet hoe de overheid steeds meer wil inzetten op thuiszorg en minder wil investeren in tehuizen. Volgens Groen betekent dit voor veel mensen een veroordeling tot diepe eenzaamheid en te weinig zorg. De vriendschap die Hendrik Groen in het tehuis ervaart, zelfs de conflicten, geven zijn leven zin en inhoud. Hij mag niet denken dat hij alleen thuis zou zijn. Die eenzaamheid lijkt hem verschrikkelijk.

Kritisch

De huidige (Nederlandse) regering en het omgaan met ouderen wordt door Hendrik Groen dikwijls op de korrel genomen. Ook de multi-culturele samenleving sijpelt het tehuis binnen, startende met angst wanneer een Turk de eerste alochtone bewoner wordt, tot verzuchting wanneer dat ‘dik meevalt’ en hij bij tijden Hollandser is dan de rest.

Aanrader ?

Met één boek lukt het waarschijnlijk ook en een tweede hoefde niet. Hendrik zelf besluit in dit tweede dagboek niet meer verder te schrijven. Een derde dagboek zal er dan ook niet komen. Ik heb het boek gelezen omdat ik pure ontspanning wou,  nood had aan een boek dat vlot las en nu en dan een glimlach op de mond toverde. Ik wist waaraan ik toe was en het boek stelde me wat dat betreft niet teleur.
Toch had ik de indruk dat het tweede boek slordiger in elkaar zat dan het eerste. Alsof het bij wijze van spreken toch een beetje een doorslagje was, een verder teren op grote succes van het eerste.

three_star_rating

  • Taal  : Vlot geschreven, kleine stukjes (dagboek)
  • Inhoud : dagboek van een tachtiger in een verzorgingstehuis
  • Emotie : tragikomisch
  • Themata : ouder worden, levenseinde, vriendschap
  • Genre : fictie
  • Personages :  Hendrik Groen (auteur dagboek, tachtiger) en zijn vrienden van de Omanidoclub, de andere bewoners van het huis
  • Tempo : snel
  • Context : Nederland, Amsterdam, verzorgingstehuis

Interessant om weten

Twee jaar lang heeft men gezocht naar de auteur van het boek. Grote namen (o.a. Kluun, Grunberg) werden gesuggereerd. Het mysterie lijkt te zijn opgelost.  Het boek is een waar succes en is aan  18 landen verkocht.  Er zou een TV-serie in de maak zijn over het boek.

Praktisch

320 blz, te koop bij bol.com voor €24,9, ik las de Kindleversie € 8,83. Ebookversie bij bol.com €12,99.

throwback thursday

Throwback Thursday : pendelende student

Waregem statie

De pendelende student

Vorige week was ik op bezoek bij mijn broer en zus en om files te vermijden nam ik de trein. Het eindstation was, net zoals in mijn studentenjaren Waregem. Nog geen haar veranderd en o wat bracht dat herinneringen met zich mee !

  • Rugzakken waren nog niet ‘in’ in mijn tijd en valiezen met wieltjes bestonden misschien wel, maar werden niet door studenten gebruikt. Samengevat : ongemak troef en een rug en schouder die bij tijden heel erg afzag !
  • Ik vervoerde meestal nog een ultramoderne tikmachine in mijn tas. Het was toen al een electrische, wat high tech was in die tijd, maar ik denk niet dat onze kinderen er al ooit een van dichtbij gezien hebben. Ik had er wel al eentje met verschillende lettertypes (in een soort rond schijfje). Iemand ?
  • De treinen zaten altijd héél erg vol, een plaatsje (zeker op de trein Gent-Leuven) was bingo !
  • De laatste jaren was er een soort Go-pas, maar ervoor herinner ik mij piepkleine gele biljetjes. 
  • Geen idee hoe het bij andere studenten zat maar ‘eten meegeven’ werd niet gedaan. Het was lang leve de Alma, al kookten we ook voor elkaar in de gemeenschappelijke keuken.  Alma 2 was favoriet,  deze van de Bondgenotenlaan dus. Maar die is ondertussen al lang verhuisd.
  • Ik kreeg 4 jaar aan een stuk (en langer, want de traditie was er al van toen ik op internaat zat) 1 zak (250 gr.) chocotoffs mee en 2 x Mars. Ik spaarde die laatste tot een bijzonder moment in de week en het was ook het enige dat ik snoepte. (shame on me now !).
  • Zondagavond op kot was één van de schoonste momenten : ik zat op een gemeenschapskot en iedereen druppelde binnen. Er werd tot laat in de avond gekletst : in de keuken of op de trap.
  • Iedereen was pendelende student : niemand uit mijn vriendenkring kwam met de auto of werd gebracht. Daar zou trouwens een beetje op neer gekeken worden !
  • Trein vertraging ? Dan moest ik bellen in een telefoonhokje, maar dat was natuurlijk meestal te laat. Geen GSM die tijd ! Ik belde trouwens met een telefoonkaart ! (200 Belgische frank).
  • Op de trein Gent-Leuven kwam er al eens een mevrouw met een koffiewagen. Ze verkocht broodjes. Dikwijls veel goesting maar boven budget.
  • Toen ik in mijn laatste jaar zat mocht ik van mijn moeder (die me afhaalde) zelf met de auto terug naar huis rijden (station/thuis) om zo te oefenen voor mijn rijbewijs.
  • Ik moest altijd overstappen in Gent, in de winter kon het daar zo tochtig zijn dat je te plekke bevroor.

Echt veel is er dus niet veranderd, behalve dat de ritten goedkoper zijn voor studenten en de rit Waregem-Leuven tegenwoordig zonder overstappen kan gebeuren, want natuurlijk meer ‘zekerheid’ geeft voor een plaatsje. In mijn ogen duurde het best wel lang, de rit van Waregem naar Leuven (2 uur van ‘deur naar deur’) maar anderzijds vond ik het een zalige rit.

Waren jullie ook een pendelende student ? Ook met de trein ? Zelfde ervaringen ? Ik ben benieuwd ! 

 

Dinsdagwijsheid

dinsdagwijsheid : oude rakkers, snelle jongens

 

oud is het nieuwe sexy

Het zal wel overdreven zijn, maar kijk eens naar het succes van het dagboek van Hendrik Groen ! Eén van de redenen waarom ik sport is trouwens omdat ik mij verzekeren wil van een goede oude dag. Een garantie krijg ik niet, maar een zetelatleet wordt volgens mij toch sneller ‘oud’ en ‘uitgeput’ dan wie nu en dan nog eens de benen neemt en buiten komt .

oude rakkers, snelle jongens

Dat filmpje hierboven is trouwens niet overdreven.  Bij de tochten van de wandelclub word ik steevast voorbij gehold door zestig- en zeventigplussers en in afstand moet ik altijd onderdoen. Twintig kilometer is dikwijls hun minimum, of het opwarmertje. Voel ik mij al een geoefende wandelaar met mijn nog niet geen 6 km per uur, dan ‘wandelen’ ze me nog voorbij. Vriendelijk en gezwind.
Fietsen idem dito. Probeer maar eens zo’n rakker in fietspak voorbij te steken ! En het kunnen tot niet allemaal ex-kampioenen zijn, niet ?  Daar sta ik dan als jong, maar al verschrompeld blaadje met het schaamrood op de wangen. Oud is dus bijlange niet ‘out’ ! Dus wat is mijn antwoord  ?

Trainen dus !

Dat is het antwoord. En als ik nog eens motivatie nodig heb, dan kijk ik gewoon naar het filmpje. Want zo, zo wil ik ook wel mijn oude dag in !

 

Snapshot diary

week in beelden – snapshot diary – week 19

2016 05 week 19 L

Tussen waken en slapen

Weinig foto’s deze week en in mijn herinnering lijk ik al ver te moeten zoeken. Na een zalige minivakantie in Nederland was het wennen om opnieuw de routine van het dagelijkse werk op te nemen. Die routine kost me trouwens nog altijd zoveel energie dat er na het werk niet veel gebeurt. Een doktersbezoek zou misschien wat opleveren, maar ik vrees dat het méér dan een pilletje en een gesprek van 20 minuten kost. (oké, dat is géén excuus !)

Intellectuele voeding

Dinsdag werd de routine doorbroken door een vormingsdag. Ik genoot er met volle teugen van en was toch wel even verbaasd toen mijn collega zei dat ‘dit toch veel vermoeiender was’.  Al dat nieuwe, die hersenen die uitgedaagd werden om mee te denken, om goed te volgen, goed te concentreren, daar lustte ik wel pap van. Het leek alsof ze zeiden : “geef hier die intellectuele voeding ” en ik voelde me prompt energieker.
De dag was nochtans vroeg begonnen, want ik had zo’n vrees om te laat te komen dat ik maar liefst anderhalf uur voor tijd op post was. Dik overdreven natuurlijk, maar ze hadden de vormingsdag uitzonderlijk een uur later gezet én ik durfde geen risico’s nemen met het openbaar vervoer. Ik trakteerde mezelf dan maar op een Starbucks. Sterk overroepen, ja, maar toch altijd met een gevoel van luxe !

Het lange weekend – studeren de kinderen thuis

Het lange weekend, dat voor mij op donderdagavond begint, zette ik in richting West-Vlaanderen. Het was maar liefst een klein half jaar geleden dat ik mijn broer en zus nog had gezien !  Gelukkig horen we elkaar via de digitale media of ik zou ze niet meer herkennen ! Ik zat een kleine twee uur in de trein en genoot van de rust en de tijd om te lezen.

Op zaterdag gingen het lief en ik wandelen (geen foto’s genomen, spijtig !) en op zondag aten onze twee studenten hier nog eens netjes bij ons. Dat wordt toch langzaamaan een klein feestje : met z’n allen samen aan tafel en tijd maken om bij te praten. We kregen een (wellicht gecensureerde) versie van hun studentenleven in Leuven en we genoten van hun avonturen. Proffen werden geëvalueerd en kregen onvoldoende tot onderscheiding, toekomstperspectieven van eigen resultaten gingen van ‘het zal wel lukken’ tot ‘je weet het nooit zeker’. De zoon had het over zijn koeien en de dochter over de Nieuwste Tijd.

Omgaan met dementie

Op zondag ging ik wandelen met mijn schoonvader. Soms gaat het goed, soms helemaal niet. De man die ik mijn hele leven als ‘sportman’ heb gekend kan niet meer stappen. De man die thuis was in boeken en zijn hele leven les heeft gegeven aan jongeren begrijpt de artikels in de krant niet meer en heeft moeite om ons nog te herkennen. Soms begrijpen ook wij hem niet, weten we niet echt wat hij bedoelt of wat er scheelt.
Zondag was echter een mooie dag. We wandelden en ik zag hem genieten van de rust van de natuur : de wind die door de bomen ritselde, de koeien op de weide, de vele vogels die energiek op en neer sprongen. Een universele taal die blijkbaar verstaanbaar blijft én deugd doet.

Dat hij nog thuis is met zijn vrouw die hem liefheeft als nooit te voren : ik kan er heel stil van worden want de ‘opdracht’ is niet min. Hoe lang het nog duren kan weet niemand, hoe zal hij evolueren, hoe zal zij – ook al een tachtiger – evolueren ? Wat is de draagkracht ?  Soms lig ik er wel wakker van.

Maar als ik hem dan zie genieten van dat ‘ritje’ (wat niet altijd het geval is) en daarmee zijn vrouw een uurlang mentale rust geef, dan denk ik : het is het allemaal waard.
Nu kan het nog en laat het aub goed weer blijven zodat hij nog veel kan genieten  van even buiten zijn.

Kleine dingen kunnen heel groots zijn.

 

Alvast een fijne nieuwe werkweek toegewenst !

 

 

shopping

11 tips om minder te kopen

Dat minimaliseren of minder spullen in mijn huis dat gaat toch niet altijd even goed. Daarom heb ik voor mezelf een lijstje gemaakt waar mijn valkuilen zitten en wat het me zo moeilijk maakt. Misschien herken je zaken ?

 

  1. O dit is zo’n goed product !

    Het overkomt me dikwijls dat ik iets koop waar ik zo tevreden van ben dat ik meteen denk dat ik het maar in veelvoud moet opslaan. Dat kan over sportgerief gaan (die trui zit o zo goed) maar evengoed over banale zaken als brooddozen en waterflessen of douchecrème.
    Counter : De foute gedachte is natuurlijk dat het product onvervangbaar is en dat er nooit meer zo’n goed product zal komen. Bijkomende foute gedacht is dat ik de ‘verliefdheid’ die ik nu heb voor het product (die trui zit zo goed en is zo mooi) voor eeuwig en altijd zal blijven.
    Njet. Alle verliefdheden gaan voorbij. En als de schone sportbroek of o zo handige trui aan het eind van z’n tijd is, wil ik ook wel een ander. Een compleet andere. Geen kopie. Zelfs de douchecrème mag na verloop van tijd wel eens een ander geurtje.

  2. Het is een (tijdelijk) koopje

    Hier draait de hele reclame rond. Ik herinner me nog dat mijn ouders (zeker 20 jaar geleden) nu en dan speciaal 20 km ver reden om dat er een ‘superkoopje’ was in “de Makro”. We kregen zo’n blaadje aan huis en dat zorgde meteen voor een stormloop bij vele mensen om dat product te kopen. Want het was maar tijdelijk en je had de indruk dat je echt iets zou gemist hebben. Ik denk dat Lidl en Aldi een beetje met hetzelfde principe werken.
    Counter : ik herken nog altijd het gevoel van ‘maar moet nu eens zien’, maar ik vraag mij dan altijd af of ik het ook zou gekocht hebben mocht het niet in aanbieding staan en of ik überhaupt op het product dacht. Tegenwoordig open ik de reclameblaadjes niet meer (een volgende stap is ze te weigeren) want de verleiding begint daar.

  3. Reserves en voorraden van alledaagse producten

    Ik heb massa’s reserves van dingen die ik gebruik en nodig heb. Ik denk : ik kan maar beter niet zonder vallen. Denk aan batterijen, lampen, schrijfgerief, kantoorbenodigdheden. Ik heb een voorraad van wel 40 notaboekjes en het aantal balpennen is niet meer te tellen.
    Counter : maar ik leef niet in afgelegen gebied en de meeste van die producten zijn te koop in de supermarkt op 300 meter hier vandaan. Ik heb geen nood aan ‘reserve’ en het vult alleen maar mijn kasten. Dus al die voorraden hoeven echt niet. (Enige uitzondering is volgens mijn echtgenoot WC-papier, ik kan ‘m een beetje volgen hierin !).

  4. Ik kan dat ooit wel gebruiken

    Counter : hoe mooi en interessant het ook is, zelfs al is het bij wijze van spreken gratis tegenwoordig denk ik onmiddellijk : ALS ik het ooit nodig heb DAN zal zal ik het kopen. Misschien wil ik wel een nieuwe hangmat (de vorige is beschadigd), maar hé, met dit regenweer heeft het geen zin. Het zal des te leuker zijn om een hangmat te kopen als het volop zomer is. Ik hoef het niet op voorhand. Want misschien gebruik ik het uiteindelijk niet en in het ergste geval (het is me al overkomen) ben ik al vergeten dat ik het eigenlijk al had.

  5. Dat wil ik wel graag – kopen als beloning

    Het begint hier te lijken alsof ik een ware shopaholic ben, maar dat valt best mee. Toch laat ik me soms verleiden door te kopen als ontspanning of als vorm van beloning. Nieuwe spullen lijken altijd een belofte in te houden. (ik ben duidelijk niet immum voor reclame !)
    Counter : Ik zet het op een lijst en zeg tegen mezelf : als je het na een week nog wil, koop het dan ! Misschien is dat wel de allerbeste tip want het sterke is dat ik het soms ronduit vergeten ben dat het op die lijst staat. Of ik bekijk het opnieuw en denk … och ha… ik laat het nog even staan.

  6. Boeken, de grote verleiding

    Iedereen heeft wel iets : de grote verleidingen. Bij mij zijn dat boeken.
    Counter : Omdat ik de meeste boeken via Kindle lees kan ik via Amazon van zo goed als alle boeken het eerste hoofdstuk gratis downloaden en wel onbeperkt. De ‘regel’ is simpel : als ik verder geraak dan het eerste hoofdstuk dan kan het gekocht worden. Want geef toe, als ik niet eens door het eerste hoofdstuk geraak of er zelfs niet aan begin, wat ben ik dan met al die boeken ? Zelfs al zijn ze digitaal ? Dat is toch een beetje waanzin ?
    Die boeken lopen trouwens echt niet weg.
    Of ik leen ze in de bibliotheek. Wil ik het boek daarna toch nog, dan kan ik het met een gerust hart kopen.

Altijd bruikbare strategieën

Er zijn nog altijd een paar strategieën die altijd werken bij zo goed als alles. Het zijn vragen die gewoon even een vraagteken zetten bij de aankoop. Soms is dat vraagteken genoeg om het niet te kopen.

  1. Waar ga ik het zetten ?

    Het gebeurt dat ik het echt niet weet. De kast zit al vol. Het kan zowel om ‘unieke’ zaken gaan als alledaagse producten.

  2. Heb ik iets gelijkaardigs ?

    Moet ik echt voor allerlei drankjes een apart glas hebben ? Tegenwoordig hebben alle zaken precies heel specifieke bestemmingen ‘wokpan’, ‘koekenpan’, ‘wortelsnijder’. Alsof het niet in de gewone pan kan ?

  3. Hoeveel keer ga ik het gebruiken ?

    Sommige zaken worden echt weinig gebruikt maar blijven toch. Zo gebruiken wij – zoals wellicht vele Vlamingen – het gourmetstel 2 keer per jaar. Eén keer op kerstavond en één keer voor de restjes. Gelukkig gaat het al 20 jaar mee.
    De ijsmaker (ook al 10 jaar oud) staat nog altijd in zijn originele verpakking. (Het was een cadeau, in een ander blogje zal ik het hebben over spullen met emotionele waarde).

  4. Hoe lang moet ik hiervoor werken ?

    Dit is een gemene maar echt wel een goeie.  Het is een redenering die ik tientallen jaren geleden gelezen heb in het Vrekkenboek. Dit paar rekende uit hoeveel ze per uur verdienden (iedereen kan zo’n ruwe schatting doen) en vertaalde iedere aankoop in aantal uren werken. Ik vind dit een goede oefening voor grote en luxe aankopen. Of voor aankopen waar je de keuze hebt tussen een meer sobere versie en wel een meer luxeversie. Ben je bereid om een half jaar te werken voor een luxueuze auto ?
    Ik vind het een goede oefening omdat het de zaken in perpectief zet.

  5. Visualiseer het voorwerp buiten de setting in de winkel

    Ik ben gevoelig aan omgevingen, zeker in woonwinkels. De sfeer in een winkel als Dille & Kamille kan me compleet overstag doen gaan. Tot ik merk dat wat ik daar ook koop, ik nooit de sfeer krijg als in die winkel. Die ‘mooie’ spullen verdwijnen in de kast.
    De setting van sommige winkels is zo uitgedacht dat je eigenlijk de sfeer wil kopen. En laat dat nu eens juist niet te koop zijn. (Want zelfs in een woonwinkel kan je niet wonen).

Minder kopen is meer vrijheid

Ik heb het geluk dat ik op het eind van de maand de eindjes zonder problemen aan elkaar kan knopen. Het minder kopen is dus geen kwestie van financieel moeten. Veel spullen geven gewoon veel stress (kopen, onderhouden, opruimen) en dikwijls heb ik het gewoonweg niet nodig. Minder spullen is meer ruimte, letterlijk maar ook mentaal. Minder zorgen.
Ook al heeft het geen financiële noodzaak, minder kopen betekent dat ik iets ‘anders’ kan kopen, nl. vrije tijd. Minder opruimen en eventueel ook minder gaan werken.
Het is maar wat je echte luxe vindt : spullen of tijd, wat niet betekent dat je niet van dingen echt genieten kan en flink wat geld kan over hebben voor … waar je echt van geniet. Maar het zit volgens mij dus in dat staartje. Geld steken in iets waar je eigenlijk niets aan hebt … daar heeft toch niemand iets aan ?

Vorige artikels

 

Hebben jullie nog tips ? Hoe gaan jullie om met ‘onbewust’ kopen ? 

 

 

Snapshot diary

week in beelden – snapshot diary week 18

snapshot diary

Plankendaal en inclusieproject

De week begon goed, de eerste werkdag stond in het teken van Plankendaal alwaar allerlei spijsverteringsstelsels werden uitgelegd en onze school weerom met succes experimenteerde met het inclusieproject wat betekende dat we een klas uit een andere school te gast hadden. Superfijne ervaring is dat voor alle partijen. Iedereen is anders, iedereen is oké, dat is een beetje de leiddraad van het project. Of je nu gewoon onderwijs volgt of buitengewoon onderwijs, of je nu zus of zo bent, jong ben je in alle geval ! Onbekend maakt onbemind en al snel blijkt dat ‘gekend’ ook ‘bemind’ maakt. Ik sta er nog altijd van te kijken hoe snel jongeren vriendschappen sluiten en allerlei ‘territoria’ delen. Mooi is dat !

2016-05-02 Achter de lijn L

Achter de schermen bij de olifanten. Niet altijd zo lief blijkt, want netjes achter de gele lijn blijven en dan nog achter dikke tralies.

Eindelijk was het goed weer en zat alles mee, stralende leerlingen, maar een lichaam dat het liet afweten. Dit had een zalige dag moeten worden maar ik had weer het ‘oudebesjessyndroom’, wat betekende dat ik mij sleuren moest van het één naar het ander onder groot protest van mijn lichaam. Vreemd is dat alles. Zei ik al dat de leerlingen gelukkig alles goed maakten ?

To paradise !

2016 05 week 18 vakantiehalfweek L

En toen was het woensdagmiddag en begon voor ons het verlengde weekend ! Kan je geloven dat ik toch nog twijfelde om te vertrekken ? Ik dacht immers : aan een paar dagen bed zal ik veel meer hebben, oververmoeid op ‘vakantie’ gaan lijkt mij geen goed plan. Het lief was echter resoluut : kom, we gaan eerst het lekkerste ijsje van Vlaanderen eten en dan ga ! jij ! op ! vakantie !  Wat zou ik zijn zonder het lief ? Ik vertrok een halve dag later dan voorzien maar erg was dat niet. Het ‘staatsbos’ waar ik logeren ging ‘bij de boswachter’ was op amper dik anderhalf uur rijden. Nederland, dat wel, maar toch dichtbij.

Mijn huisje was nog maar net op zijn plaats of er kwam een Hollandse dame met een volle schotel groentenpasta met de vraag ‘of ik al gegeten had‘, want ‘weggooien is zo’n zonde’. Dus beleefde ik mijn eerste avond in gezelschap van een Nederlands koppel. ’s Avonds werd het ‘kampvuur’ ontstoken en konden er marsmellow’s worden gebrand. Echt lekker is het toch niet, maar het heeft iets !  Ik ging vroeg slapen en hoorde de eerste uilen toen het eenmaal goed donker was. De dagen erop ging ik fietsen tussen de koeien, wandelden het lief en ik heerlijk op de heide en in het bos, en fietste ik naar Eindhoven dat ik enkel kende van de halve marathon die ik er ooit liep maar die ondertussen toch al veel te lang geleden is.

Ik merkte echter dat de stad me heel weinig kon bekoren. De fietstocht in het bos was heerlijk, de drukte van de stad gaf me nogal snel een gevoel van ‘dit hoeft echt niet’.  Het was zaterdag, mooi weer en misschien ook wel koopjesweer. Van ‘wonen in het bos tussen de vogels, konijnen en reeën’ naar ‘een overvolle zaterdagse stad’ was echt wel een te grote stap. Het leert me dat drukte me niet gelukkig maakt, de natuur des te meer !

vakantiegevoel vasthouden

Om dat vakantiegevoel vast te houden ga ik alvast opnieuw eens met de fiets naar het werk. 50 kilometer  in het heuvelachtige Hageland, ook dàt is uitdaging.
Hadden jullie ook een leuk verlengd weekend ? 
aan iedereen een fijne zonnige week toegewenst ! 

Hoever kan ik rijden uitgelichte afbeelding

(reis-)Tip : hoe ver rijden in 1 dag ?

Hoe ver kan ik rijden in 1 dag

Wanneer het lief en ik een huisje of apartement huren dan denken wij eerst in termen van ‘hoe lang rijden’ oftewel kilometers. Voor een lang verblijf mag het natuurlijk langer rijden zijn, maar voor weekend gaan we niet gauw over de 4 uur.
Waar we dan ‘raken’ in die 4 uur, dat doen we beetje op schatting, waardoor we wellicht een hoop plaatsen over het hoofd zien omdat onze geografie beperkt is en we al helemaal niet weten hoe goed een plaats bereikbaar is. Gelukkig is dat nu verleden tijd, want het internet biedt ook voor dit probleem een oplossing ! Je kan zelfs kiezen of je autosnelwegen wil vermijden of niet, want dit heeft natuurlijk gevolgen voor de te rijden tijd (en meestal ook voor je portemonee !).

Ik doe maar meteen de oefening. Wij willen een huisje huren, we zijn bereid om 9 uur te rijden (gemiddelde van 90 km per uur). Waar kunnen we dan heen ? Daar gaan we !

hoe ver kan ik rijden

Wauw ! We raken zelfs tot in Denemarken en zelfs heel Zwitserland is (autogewijs) een optie (maar niet financieelgewijs !). We raken zelfs – had ik ook niet gedacht – in Tjechië, maar net niet in Praag. O wat spannend !

Misschien lijkt bovenstaande figuur nogal onduidelijk en weinig gedetailleerd, weet dan dat dit een screenshot is en dat je online kan inzomen. Ik raad je evenwel aan om eerst de ‘gemiddelde’ versie te kiezen en daarna pas de ‘erg nauwkeurige’, want daar ben je wel enige minuten zoet mee.

Hoe ver kan ik rijden in 1 dag met mijn caravan ?

Ik moet toegeven dat de gedachte om bovenstaande tool te gebruiken ingegeven was door die vraag. Stel dat ik maximaal 6 uur wil rijden aan een gemiddelde van 70 km per uur (niet onrealistisch in mijn geval, ik ben allesbehalve snelheidsfreak), waar kan ik dan heen ?

hoe ver kan ik rijden

Ik ben opnieuw verbaasd. Zo raak niet in Friesland op 1 dag (binnen de gestelde waarden), maar wel in Normandië.  Dat had ik echt niet gedacht.

Rekening houdend met de wegen

Je zou je kunnen afvragen of je niet evengoed een cirkel zou kunnen trekken met een diameter van 420 km. (6 uur rijden aan 70 km per uur).  Just for fun heb ik ook dat gedaan.

hoeveel km van

Het levert een mooi plaatje op maar het is veel minder nauwkeurig. Dit zijn afstanden in vogelvlucht, maar het is natuurlijk leuk om doen.

Nog meer opties

Je kan ook afstanden en tijden vergelijken. Je krijgt dan twee gearceerde gebieden boven elkaar.  Dit zou je kunnen gebruiken als je bv. met minima en maxima werkt. Zo zie je onmiddellijk waar je je hotel/huisje/camping zoeken kan.

Of je gaat te voet en wandelt, of je reist met de fiets. Klik de optie ‘fietsen’ aan en je gemiddelde snelheid en uren die je wil fietsen en je ziet meteen alle mogelijkheden.

WIj hebben alvast weer veel ‘voer’ om over na te denken en dankzij deze tool best wel nieuwe mogelijkheden. Hoe bepalen jullie waar je heen gaat ? 

 

dagboeknotities

Ik word een oud wijf (1)

Op apegapen

Het merendeel van de tijd lig ik op apegapen eenmaal ik van het werk kom. Als een oud besje de zetel in en vertrokken na een paar overpeinzingen van de dag die ik mij niet eens meer herinner. Ik vind dat behoorlijk verontrustend. Ik ken de ervaring van vroeger, maar toen was dat in tijden van drukte en ofwel

  1.  houden de tijden van drukte niet meer op (mogelijkheid) ;
  2. oftewel recupereer ik niet meer oftewel
  3. kan dat lijf en en vooral de  hersenen dat allemaal niet meer aan.

Lege hersenen

Het lijkt verdacht veel op het laatste. Zo vraagt mijn dementerende schoonvader tegen een uur of vijf of hij al slapen mag. Niet dat hij fysiek zo moe is, maar tegen die tijd zit zijn hoofd zo vol dat er eigenlijk niets meer bij kan. Niet meer spreken, niet meer luisteren, niets meer willen.
Zelfs dat laatste herken ik. Dan ben ik zo moe en is het in mijn hoofd zo leeg dat men mij onmogelijk nog verleiden kan tot eender wat. Zelfs al is het iets wat ik in tijden van energie het liefste doet. Jaja, de jaren beginnen precies te tellen.

Batterijen opladen

Gelukkig  o gelukkig werk ik niet voltijds en kan ik de batterijen wat opladen op de dag dat ik niet werken moet en is er zoiets als een weekend. Een mens zou zich de zinvolheid van dit alles afvragen. Dodo, métro, boulot, het leven moet toch meer zijn ? Ondertussen weet ik al dat ‘werkdagen’ dagen vol werk zijn en de uren netjes aan elkaar worden gerijgd en ik het gewoonweg niet in mijn hoofd moet houden om daarna nog iets te plannen. Waar is de tijd dat ik nog gezwind cursus volgde tot dik naar 22 uur ?

Acceptatie ?

Het lief maant mij aan om mij daar vooral niet tegen te verzetten. Ik weet niet of hij bedoelt de vermoeidheid of het ouder worden alswel het toegeven aan het lege brein.
Ook net op tijd : ik weet exact wat mijn batterijen oplaadt : stilte, veel stilte en rust, geen mensen om me heen en laat me voor de rest maar wandelen in de natuur. Dan begint dat brein weer een beetje te ademen. Kan ik er weer tegen om maandagmiddag vollen bak te beginnen, in één ruk.

Verzet

Ha, en dat sporten dan ? Dat gaat alleen op de dagen dat ik niet werken ga. Zelfs de woensdag lukt het me amper. Hier geen acceptatie, als ik dàt ga opgeven dan ben ik pas echt een oud madam. Er is dus wel nog verzet.

Derde leeftijd

Omdat ik nog nooit in een midlifecrisis ben geweest (ge moet daar naar verluidt de juiste leeftijd voor hebben) vraag ik mij af ik deze richting uit ga. God behoede me ! Dan maken we onmiddellijk rechtsomkeer. Of een pre-hormonale fase die de derde leeftijd inluidt. Man, ik moet er niet aan denken !

Zeuren, zagen, … is dat ook een kenmerk van oud worden ?

Of heeft iedereen dat en gaat dat (zelfs na lange tijd) gewoon voorbij ?