maandag 5 april 2010

Dit blog is verplaatst


Deze blog bevindt zich nu op http://dewereldvankaat4.blogspot.com/.
Je wordt binnen 30 seconden automatisch omgeleid, maar je kunt ook hier klikken.

Als je een abonnement op een feed hebt, kun je dit bijwerken op
http://dewereldvankaat4.blogspot.com/feeds/posts/default.

Gelezen en al dan niet goedgekeurd !


Zomaar voor de vuist weg, boeken die ik dit jaar gelezen heb. Ook een beetje om het zelf bij te houden, maar ik zal er zeker vergeten, want ik lees gewoon altijd maar meer.
De Aanslag, van Harry Mulisch. Ik zag het boekje toevallig in de bibliotheek en het was ontzettend leuk uitgegeven. De verpakking doet ook al iets, dus dacht ik : waarom niet ? Het boek ligt al een eeuwigheid bij mijn ouders in paperback (meer nooit gelezen, door niemand) en nu las ik het en het beviel me prima. Dat het tot aangeraden literatuur behoort of zelfs verplichte, vind ik niet onterecht. Het plaatst je terug in de oorlog en wat die voor 'gewone' mensen betekende. Echt een aanrader !

In de kringloopwinkel kreeg ik tijdens een of andere actie een boek naar keuze cadeau. Het werd 'Klaaglied om Agnes', van Marnix Gijsen. Weeral een klassieker, maar die beviel me bijlange niet zo goed als De Aanslag.
Voor Kerst en Nieuw kregen we hier ook een stapeltje boeken waaronder 2 van die leuke Dwarsliggers, boeken die nauwelijks 2 kredietkaarten groot zijn, en zo'n centimeter dik. Ze zijn gedrukt op 'bijbelpapier' (vgls verkoopster) en ze passen letterlijk in je achterzak. Ik ben heel erg te vinden voor het concept van die Dwarsliggers, want nu heb ik minstens altijd één boek in mijn handtas. Ik las mijn eerste van Nicci French en dat viel o zo tegen : Wat te doen als iemand sterft. Wil iemand mij aub zeggen dat het een toevalstreffer is dat dit boek zo'n slecht plot had ? Want iedereen is er o zo enthousiast over en nu ben ik niet geneigd om er nog eentje te lezen van hen !

Evengoed in de reeks Dwarsliggers las ik Kind 44 (Tom Rob Smith), dat zich afspeelt in de Sovjet-Unie toen alles daar nog onder toezicht oog gebeurde. Best interessant, al was het maar om in de huid van iemand uit die tijd te kruipen. Dat was trouwens het beste aan het boek en niet de zogezegde suspens van de seriekindermoordenaar. Maar goed, het heeft gesmaakt !

Bekoord door de mooie uitgaven bracht ik 'Mijn nieuwe familie' van Abigail Thomas mee, De kaft is dezelfde in het Nederlands. Dat vond ik een ontzettend aangrijpend boek. Abigail vertelt over het leven met haar man sedert hij een hersenletsel heeft opgelopen. Overleeft je relatie zoiets en hoe leef je met een man die niet meer dezelfde is als diegene ervoor ? Die soms onzin uitkraamt en dan weer helder is ? Iemand waarmee je getrouwd blijft (en wil blijven) maar waar je niet meer kan mee samenleven omdat de zorg te groot is ? Een ontzettend mooi boek en o zo realistisch. Helemaal niet heroïsch maar een pareltje in z'n eenvoud en eerlijkheid.


Helemaal iets anders is dan weer Besluitloosheid (Benjamin Kunkel), ook een boek dat ik gewoon op de kaft meegenomen heb en omdat er stond dat de schrijver vergeleken kon worden met Jonathan Foer. Geen idee of dat waar is, maar het is gewoon een grappig en zeer onderhoudend boek. Het gaat over een jongeman in New York die helemaal niet weet wat met z'n leven te doen en geen enkel besluit kan nemen over niets of niemand en op die wijze maar wat aanmoddert. Hij is filosoof en dat maakt er zijn leven niet makkelijker op. Uiteindelijk stelt zijn vriend hem voor om een experimenteel medicament tegen die besluitloosheid te nemen, al weet niemand of het werkt en vanaf wanneer het werkt. Grappig en leest als een vaart !
Zo, dit was even uit het hoofd opgesomd wat ik mij nog herinner te hebben gelezen de laatste 2 maanden, het zijn er meer, maar er komt wel een vervolg van dit blogje !


Labels:

maandag 29 maart 2010

leven met frustratie

Zakt het niveau in het onderwijs ? Een bedenking die wij - de collega's - ons dikwijls maken. Wij denken simpelweg : ja. En waarom ? Verschillende redenen, maar laat ik het voor mezelf samenvatten met het niet kunnen omgaan met verlies. Kinderen moeten allemaal ASO doen, moeten goede cijfers halen en liefst nog van dat. Gevolg : er wordt niet gekozen op basis van talenten maar op basis van een hardnekkig idee dat alles wat geen ASO zou zijn 'minder' is.

Maar goed, dat omgaan met verlies. Een artikel in Magazine van Het Nieuwsblad van Peter Adriansens blijft in mijn hoofd hangen.

Vroeger dacht men dat het normaal was dat een kind zijn best deed. Aanmoedigen hoorde maar als het echt bij de top geraakte. De stress van niet te bereiken wat papa hoopte, was een belangrijke reden om af te haken. Of om levenslang die piano te haten en neit meer aan te raken. Vandaag weten we dat allemaal wel : een positieve sfeer sterkt een kind en geeft op termijn betere resultaten. Maar in de jeugdhulpverlenign hebben we vastgesteld dat teveel van het goede ook niet succesvol is. Nu vele ouders hun kinderen prijzen, blijken we te dikwijls alleen nog maar complimentenmachines te zijn. Peuters en kleuters worden bewierrookt alsof ze supersterren zijn. (...) Applaus is hun deel.
Plezierig, zo dachten we. Maar wat gebeurt er nu ? Tieners stellen zichzelf vandaag sterk in het middelpunt van de aandacht. Er is een groep die vindt dat de leerkracht al blij mag zijn dat hij les mag geven aan hen, en die groep groeit. Daar waar een mening vroeger teveel ingeslikt werd, rolt ze nu van de tong nog voor de puber drie seconden heeft nagedacht. Een negatieve opmerking van de ouder wordt ervaren als een aanval, en wie gedrag wil corrigeren, heeft het altijd verkeerd voor".

Ik heb het niet zo moeilijk met allerlei puberaal tienergedrag. Het meeste groeit er wel uit en ik besef dat iedere generatie zijn eigen conflicten meebrengt. Maar wat mij bezorgt is dat we het jonge volkje dikwijls op het verkeerde been zetten. We hoeden ze voor negatieve commentaar. Er zijn jongeren die dat door hebben en wel op verschillende manieren. Voor sommige jongeren is het onthouden worden van negatieve commentaar een vrijpas : er wordt toch niets over gezegd. Of met andere woorden : er wordt nooit een grens gesteld. Die vrijpas lijkt op het eerste zicht geweldig maar het maakt menig jongere ook onzeker. Zo herinner ik mij een puber van 16 die thuiskwam met een rapport dat algemeen een daling van zo'n 15 procent voor alle vakken had. "Prima, proficiat, en nog veel meer positiefs", zeiden de ouders. De leerling in kwestie vroeg zich af of zijn ouders dan zo weinig van hem verwachtten en wat een proficiat betekent als je die voor eender welke prestatie krijgt.

Vroeg of laat botst iedereen tegen een 'njet', hoe lang men die complimentencultuur ook wil volhouden. Er zijn jongeren die zich werkelijk rot schrikken en een behoorlijke deuk in hun zelfvertrouwen krijgen omdat ze de negatieve commentaar totaal niet gerelativeerd krijgen. Sommigen gaan in de aanval, omdat ze niets negatiefs willen horen. Anderen verliezen de moed, want plots zegt iemand onomwonden iets negatiefs.
Over dat laatste maak ik mij wel zorgen. Het leren omgaan met negativiteit, frustratie lijkt mij zo ontzettend belangrijk, want iedereen heeft er mee te maken, zelfs al ben je de superster die je je waant. Accepteren dat een studierichting te zwaar is, dat je je taak niet goed gemaakt hebt, dat je sommige talenten wél hebt en andere niet, voor veel jongeren is het een zware dobber. Want negativiteit hoort niet. Spijtig.

Labels:

zondag 21 februari 2010

lente



Ik zie o zo uit naar de lente. Daarom heb ik maar het huis vol bloemen gezet. De bollen die we 2 weken geleden gekocht hebben zijn al helemaal tot bloei gekomen. En de tulpen hier schreeuwen het uit : lente en licht, kom gauw, je bent welkom !

(Vaas kringloopwinkel)

Posted by Picasa

Labels: ,

maandag 15 februari 2010

Valentijn


Wij hebben het gevierd en het was leuk. Manlief die verdacht stil uit bed sloop om naar de bakker te gaan (wat hij nog doet) en ik die doe alsof ik nog slaap. Terwijl hij naar de bakker is de tafel met de kinderen versieren met wat kaarsjes, vaandeltjes en een paar ballonnen met hartje. Onnozele kaartjes maken en geven en vooral veel 'drama', dat was en is onze Valentijn. 'Drama' zoals manlief die honderd keer zei dat Cyclo? toch echt wel het beste wielrennertijdschrift was (was zijn cadeautje, het nummer van deze maand) en ik die om het half uur een knuffel gaf.

Extra aandacht aan het dessert besteden (chocoladepudding) en veel knipogen geven.

Wij houden van feesten en alles is goed om onze tafel te versieren, knuffels te geven. Zelfs de kinderen ontsnapten er niet aan.
Het was speels, het was mooi !
Vandaag alles weer opgeborgen in de doos 'feest'. Lang zal het niet duren of de doos wordt weer geplunderd, maar liefst twee verjaardagen de komende maand nog !

Meer moet dat niet zijn !
PS : o ja, nu lijkt het wel alsof ik niets gekregen heb van manlief. Maar dat is natuurlijk de essentie niet. Nee hoor, manlief had een echt 'vrouwencadeau' voor mij. De nieuwsgierigen moeten maar klikken, ha !

Labels: , ,

vrijdag 5 februari 2010

Sprakeloos

Toen ik de eerste twintig bladzijden in Sprakeloos las vond ik alle heisa errond dik overdreven. Ik dacht : je zal maar Tom Lanoye heten en alles verkoopt als culinair hoogstandje. Ik moest me echt worstelen door die eerste twintig, vijftig misschien, bladzijden. Hij kwam niet to the point, het was barokke taal, hij leek in cirkels te draaien, schreef bladzijden vol met wat voor mijn part gewoon geschrapt mocht worden als : overbodig, schrijfoefeningen. Over ballonvaarten en de stad, alsof het een toeristische gids was.

Pas later begreep ik dat het misschien eigen is aan het begin van een moeilijk verhaal. Wie iets te vertellen heeft dat moeilijk onder woorden te brengen is, iets wat diep raakt, heeft tijd nodig om op verhaal te komen. En die lange inleiding leek inderdaad de tijd die hij nodig had om heel langzaam het portret van zijn moeder te schetsen.
En met wat een fijngevoeligheid heeft hij dat gedaan ! Ook al heb ik veel van Lanoye gelezen, ik ben geen uitgesproken fan. Inhoudelijk kan hij mij niet bekoren, maar ik ken geen ander die zo goed met taal omgaat als deze man, zo virtuoos, zo ambachtelijk ook. Want ieder woord lijkt wel gepolijst, alsof hij hele zinnen wikt en weegt tegenover de rest van het verhaal.

"Sprakeloos" moet een ontzettend moeilijk te schrijven boek geweest zijn. Ik denk dat het zijn moeder alle eer aan doet, al lijkt het mij een complexe dame te zijn geweest, een dame die het andere mensen ook moeilijk kon maken. In het boek ontmoeten liefde en wreedheid elkaar. De liefde van een moeder voor haar kinderen, een man voor zijn vrouw, en later ook de zorgende liefde van kinderen en echtgenoot voor de wreedheid van haar ziekte. Want wat gebeurt haar is een wrede grap van de natuur : hoe een mens weer op zijn knieën wordt gedwongen, beroofd van taal en scherpzinnigheid, beroofd van houvast en het leven om je heen en tenslotte ook beroofd van goed fatsoen en eergevoel. Want dat doet die ziekte met je.

Ik raad het iedereen aan om het te lezen. Omwille van de taal, omwille van Lanoye, maar ook omwille van het verhaal. Het is een pijnlijk verhaal. Want wat Lanoye beschrijft, is uiteindelijk heel herkenbaar voor de zovelen die ouders, grootouders of in het ergste geval leeftijdsgenoten hebben die ook op de knieën gedwongen zijn, die ook verloren lopen in een leven dat ooit van hen was.
Tom Lanoye, Sprakeloos, Prometheus, 360 blz, € 19,95

Labels:

zondag 24 januari 2010

Hallelujah

Ik blijf het raar vinden dat het lied voor de Haiti-actie 'Hallujah' is.
Zoiets als 'De heer weze geprezen'.

eu ?

woensdag 20 januari 2010

Belgacom ergernis


Ik kan er een lijstje van maken. Maar goed, is Belgacom zoveel waard om mij druk in te maken ?
onze vaste lijn toont bij tijden tekenen van 'bezet zijnde', want niet het geval is. Gevolg : geen telefoontjes meer naar buiten en ook niet meer naar binnen.
Ik bel het gratis nummer via mijn GSM (hoop dat het inderdaad gratis is !) en een computerstem vraagt me mijn nummer in te geven met het bericht dat ze zo al de lijn checken. Dat kan enkele minuten duren zeggen ze.
Dus wacht ik meer dan enkele minuten, maar goed, de computer of wat dan ook is mijn lijn aan het checken dus alle begrip.
Fase 2 : de lijn is gecheckt en ik zal doorverbonden worden. Maar alle medewerkers zijn in gesprek. Dat duurt ook wel even.
Weerom : alle begrip. Als die mensen zouden moeten 'wachten' tot wij bellen zou het een dure bedoening worden.
Fase 3 : ik krijg iemand aan de lijn. En wat zegt die ? "We gaan uw lijn checken, dat kan even duren". Al heel wat minder begrip, want, hadden ze dat net niet gedaan ? Hebben ze me daarnet wat wijs gemaakt ?
Fase 4 : besluitvorming. Dat het aan heel veel zaken kan liggen, het probleem. Dat neem ik ook wel aan. Ik kan van alles doen. Toestellen controleren, stekker controleren of tja, als dat allemaal niet lukt, een technieker bellen. Ik zeg dat alles gecontroleerd is. De technieker krijg ik niet. Misschien later. Als ik alles gecontroleerd heb.
Net zoals zij doen dus : twee keer ?
Hoe efficient !

Labels:

dinsdag 12 januari 2010

januari




Ik ben net als Het Grote Verlangen geen januarimens. Geen wintermens. Geen sneeuwmens. Geef mij maar de uitbundigheid van het licht. Geef mij maar de kleuren van de lente en de zomer, de overvloed, de zon die zachtjes je schouders warmt.

Ieder jaar laat ik mij ook vangen. Want ik denk : als de dagen lengen, zij het minimaal, dan is het ergste toch voorbij ? Dan hebben we hartje winter toch gehad, dan kan het toch alleen maar beter worden ? Maar de dagen worden al langer in december terwijl de winter pas begint.


Vandaag moest/mocht ik voor het werk een hele dag in De Hoge Venen doorbrengen. Prachtige landschappen. Daar niet van.


Maar het hoeft niet. Geef mij maar de lente. De Zomer.


Maar dat had u al begrepen.

Labels:

zaterdag 2 januari 2010

kousevoetjes


Dag Twee en de feestelijkheden zijn al een beetje opgeborgen. De realiteit haalt ons immers in. Vandaag op Dag Twee werden we immers verwacht op een begrafenis van iemand uit onze familie. Zoals de priester toepasselijk zei : we kwamen niet samen om elkaar een goed jaar te wensen maar om afscheid te nemen.

De voorbije twee weken reden we ook bijna iedere dag richting Gasthuisberg afdeling Intensieve Zorgen. Het begon met een hele nacht in het ziekenhuis, hopen dat de spoedoperatie goed verliep. Een zorgelijke nacht. Hersenoperaties zijn niet evident.


We beginnen het jaar dus op kousevoetjes. Dankbaar om de warmte die we koesteren, beschaamd omdat we ons soms druk maken in kleine dingen, dingen die niets zijn in het licht van het gevecht van leven op dood, leven op ziekte.


Ik wens iedereen bovenal een gezond jaar toe. Met kennis en gevoel voor wat écht belangrijk is. En dat weet u tenslotte het beste.

Labels: ,

zondag 27 december 2009

kerstboom




Ik vind onze kerstboom best mooi maar ik kreeg hem niet goed op de foto. Met zo'n ijzige flits is de foto gewoon 'hard'. Dus heb ik voorlopig een collage gemaakt van een gedeelte (!) van de kerstversiering, want er is meer dan hier op de foto staat.

Wanneer ik het binnen enkele weken opruim zal ik weer tot de vaststelling komen dat het veel is, en dat ik voldoe aan het criterium van een echte Christmaslover.

Dat klopt niet helemaal, want eigenlijk zie ik er tegenop, tegen al die etentjes, feestjes en zelfs cadeautjes. Maar in deze winterse tijd kan ik anders wel genieten van vrienden en het 'nestgevoel'. Eindelijk tijd om lang aan tafel te zitten, afstanden van West-Vlaanderen naar hartje Brabant worden plots niet meer als lastig ervaren.

Kerstmis is voor mij toch bovenal genieten van familie en vrienden. Er tijd voor nemen en bovenal dankbaar zijn dat wij het goed hebben, dat we gezond zijn, dat we mogen genieten van de warmte en gezelligheid thuis en onze zorgen meestal vrij klein zijn.

Omdat ik het stokje van de kerstboom maar gedeeltelijk heb 'ingelost', zal ik nog eens met een ander fototoestel een poging doen.

Labels:

voor de zusjes

Voor de zusjes had ik een 'bokestas' gemaakt, naar een idee van eloleo, zij het dan in zeer vereenvoudigde versie, een mens moet zijn beperkingen kennen. De afmetingen zijn net goed voor een brooddoos, een flesje water, een snijplankje en een stuk fruit. Het is allemaal gemaakt van katoen dus kan het best tegen een wasje. De stof komt van Ikea, en als je meisjesmama bekijkt, zie je dat er nog veeeel mooiere tassen van gemaakt kunnen worden !
En dan de naamlintjes. Ik wou al lang zoiets, tot ik het op het net een site vond waar je stempels kon ontwerpen. 24 uur later zouden ze gebracht worden. Ze bieden zelfs sjablonen met tekeningetjes aan mocht je zelf niets kunnen verzinnen. Bij de Banier ging ik dan stempelinkt voor stof halen. Ik stempelde een goedkoop biaislint dat ik hier nog liggen had en streek naderhand het lint om de tekst vast te zetten zodat die niet zou uitwassen.
Zo simpel kan het zijn !

Labels:

woensdag 23 december 2009

Kerstdwang


Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.
De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger


Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

Labels: , , , ,

maandag 21 december 2009

Iedereen gewonnen ? (Millenium trilogie)

Dat was een makkie, 2 mensen voor deel 1 en één iemand voor de andere delen. Dus hoefde ik eigenlijk alleen maar tussen de twee mensen te 'randomnizen', waarbij de eerste nummer 1 was en de tweede nummer 2.

En het werd RozeBril. Maar RozeBril kent dan weer nummer 2, dus iedereen gewonnen ?


Als je je adres mailt, dan stuur ik ze (over-)morgen op, heb je ze nog net voor Kerst !

kaat at dewereldvankaat (punt) be

Tricky, voor jou dus deel 2 en 3.

Labels:

zondag 20 december 2009

ondergesneeuwd

Posted by Picasa

(uitgestelde) verjaardag


Tijdens de examens verjaren is toch maar neits. Maar uitgesteld is niet afgesteld ! De 'worteltjes' zijn redelijk favoriet, vandaar.
Posted by Picasa

donderdag 17 december 2009

kerstkaartjes



Het is niet zo creatief geworden als vorig jaar... teveel projecten, maar de wensen zijn even warm !

Labels:

ik kan er niet afblijven


Voor het eerst in mijn leven kruidkoek gebakken. Het ruikt hier naar kaneel en ho, ik kan er niet afblijven !
Posted by Picasa

Labels:

Ketnet Freezzz in Winter Plopsaland


... ik heb hier een digitale bon van 7 euro korting, maar kinderen die vééél te groot zijn. Als iemand toch gaat stuur ik hem wel door ! Mocht iemand interesse hebben, hij gaat gewoon naar de eerste !

dinsdag 15 december 2009

Wie wil nog Millenium lezen ?



Ik heb ontzettend genoten van de triologie van Millenium maar ik maar ze mogen nu best het huis uit. Dus als iemand één of meer boeken wil, geef me een seintje, liefst met vermelding welk deel/delen. Ons huis puilt ondertussen al uit van de boeken en misschien vinden ze hier sneller een lezer die ervan genieten kan dan via de kringloopwinkel.


Bloggewijs laat ik er dan zo'n random machientje op los en stuur ze u op net voor Kerst.

Ik kan het u van harte aanraden !

Labels:

maandag 14 december 2009

winter !


Het lijkt dit jaar moeilijk op gang te komen : het huis in een kerstsfeer dompelen. En dat alles terwijl ik daar vorig jaar bijna niet kon voor wachten !
Gisteren stond op mijn to-do lijstje : kerstboom zetten. Het was echt een karwei ! Toen ik hem plaatste was het huis zonoverladen. Ik blijf met het gevoel zitten dat het "niet klopt" en wellicht is dat omdat de temperaturen nog zo mild zijn.
Vandaag stond ik op en zag een laagje rijm op het gras en de daken. Dus eindelijk, misschien toch, ook de kerstsfeer buiten ?

Soms lijkt het alsof ik de tijd gewoon niet meer kan bijbenen, dat ik nog met mijn hoofd ergens anders ben. Mijn handen en hersenen zijn bijna altijd bezig met de nabije toekomst : zorgen dat dit in orde is tegen dan en dat alles 'als het zover is' op wieletjes kan lopen. Ik mag dit niet vergeten en dat. Ik bekijk mijn agenda meermaals per dag. Maar mijn hart is niet mee. Dat leeft op een heel ander tempo. Dan neem ik even pauze tussen al het werken door en zit maar naar de klok te kijken alsof ik die 'pauzetijd' niet weet te plaatsen. Want er moet wel altijd iets gedaan worden en dat iets heeft zo goed als altijd met toekomst te maken.

Niet veel mindfullnes hier dus !

Maar toch, om mezelf op te peppen, een foto van vorig jaar, ja, weerom het verleden. Maar daar kan ik nu nog van genieten !






Labels: ,

zondag 6 december 2009

lang leve de zoete Sint !

O ja, er was ook nog anders goeds, maar al wat zoet is wordt hier zeker ook gesmaakt !

Labels:

vrijdag 27 november 2009

a room of my own


Toen we van het boerderijtje een leefhuis wilden maken voor ons vier hadden we heel specifieke vragen. Het huis moest ruim zijn en de ruimtes moesten enerzijds in elkaar overlopen maar je moest ook de kans hebben om apart te zitten. Er moest een aparte TV-kamer zijn voor de filmliefhebbers (de mannelijke kant), een grote ruime keuken en ook nog een aparte zitruimte voor wie niet geprikkeld wou worden door geluid of beeld.
En tenslotte : er moest voor ons allemaal (allemaal !) een aparte kamer zijn waarin we ons konden terugtrekken. Na de ruimte keuken vind ik dat de beste optie die we ooit genomen hebben. We kunnen samen een filmpje pikken, samen lezen of lang aan de keukentafel hangen, op een bepaald moment wil iedereen wel eens alleen zijn.
Een eigen territorium met eigen zetel en dekentje, eigen muziek, ... of gewoon de stilte.
We proberen elkaars ruimte ook te respecteren. Het is immers ook innerlijke ruimte van rust.
Even de deur dicht en niet meer denken aan de afwas, de was, het werk maar alleen omringd met mooie dingen. Niet gestoord worden.

Ik raad het iedereen aan. Want het is luxe ! Het is tijd voor jezelf.

Wat vinden vrouwen luxe ? Je leest het in het artikel van De Standaard. En ondertussen weet je : hier is het niet enkel de man die zich kan terugtrekken.

Labels:

donderdag 19 november 2009

life !



Lees het bij Bruno, ik kan het niet beter schrijven. Wel korter : dat er o zo veel leuke dingen te doen/beleven zijn dat één leven niet lang genoeg is.

En al die bloggers, die brengen mij alleen maar op nog méér goede ideeën van 'dat wil ik doen' !

Labels: ,

woensdag 18 november 2009

rekeningrijden vergroot de sociale ongelijkheid




Het is me toch wat, dat verkeer. Manlief en ik doen iedere dag 45 minuten over 25 kilometer, over en weer. Wel, dat went, en de rit (van het werk) doet ons psychologisch ook een beetje afstand nemen. Maar toch, 45 minuten over 25 kilometer... Ooit hebben we overwogen om het met de fiets te doen, maar omdat de weg één en al heuvel op heuvel af is, hebben we dit plan na een paar experimenten opgegeven. Spijtig !


Gisteren moest ik naar een congres aan de rand van Antwerpen. 47 km klonk het bij Mappy. Hoe lang doe je over 47 km als het daar pas om 9.30 u begint ? Ik bespaar u het denkwerk : net geen 2 uur en dit zonder Leuven of Brussel te moeten passeren. Ook files, die niet zozeer te wijten waren aan het spitsuur, maar wel aan wegenwerken. Die lijken precies wel heel erg in trek.


Rekeningrijden dan maar ? Ik mijd de auto waar ik kan, maar ik heb het toch bijzonder moeilijk met het idee van rekeningrijden. Misschien ben ik verkeerd, maar het lijkt mij toch iets dat de sociale ongelijkheid zal versterken. Méérverdieners hebben dikwijls een auto van het werk. Dus zij hoeven zich al geen zorgen te maken. Ook over het commercieel vrachtvervoer vrees ik dat dit niets uithaalt. Het is een wet dat een product zoveel kost als grondstoffen + kosten + winst. Dus zal veel gewoon duurder worden. Tenslotte zijn er mensen die niet buiten een auto kunnen en het sowieso al moeilijk hebben. Ik denk aan de vele gezinnen met kinderen die niet in de stad wonen, al zullen die laatste het toch ook moeilijk hebben. Je stopt kleine kinderen wel niet even in een rugzak op je fiets. Er bestaat zoiets als fietszakken maar al je boodschappen krijg je er ook niet in kwijt.

Vergeet het tenslotte maar dat het openbaar vervoer een alternatief is voor de auto. In sommige gevallen wel, als je van stad tot stad moet reizen. Maar duur is het zeker. Ik geef u een voorbeeld. Als je met 2 personen van Aarschot naar Brussel moet kost dat 28 euro voor 88 kilometer, terwijl het volgens Mappy 4,75 euro brandstof kost. Zelfs als ik grofweg x3 zou rekenen (verzekering, aankoop, onderhoud), dan kom ik nog maar aan 15 euro en dan heb ik nog niet gerekend dat ik ook nog eens tot het station moet rijden, wat ook weer 6x2 kilometer is.


Misschien ben ik cynisch maar ik denk : wie rijk is, of de kosten kan doorschuiven via een werkgever of bedrijf, zal met dit systeem aangenaam kunnen rijden. Want voor wie het zelf moet betalen wordt het wel zeer duur.

Labels:

zondag 15 november 2009

ik zal wel moeten blijven naaien

En toen kwam ik zo'n pop tegen. Ik had al gedacht dat dat best handig zou zijn. Voor de leken : onder u : door aan de witte knoppen te draaien kan je exact de pop op je maat maken. Borstomtrek, heupwijdtje, en nog van dat. Véél knoppen.
Nu vind ik dat ik dat niet echt verdien. Want ik ben niet eens een vlijtige naaister en ik zit nog maar in het tweede jaar naaiwerk. Ik ben niet eens gepassioneerd. En zo'n dingen zijn best duur.
Of toch niet ?
Want waar kwam ik zo'n pop tegen ? In de kringloopwinkel. Voor 5 euro. In perfecte staat.
Toen ik ze kocht meende ik nog even dat ze 'vast' zat, op een bepaalde maat. Tot manlief het ding bekeek en zei 'duwen én draaien' en toen kon ik er alle kanten mee op.
Ze is van het merk Singer, en wordt nog altijd verkocht.
Het enige dat onbreekt is zo'n stok om ze op te zetten, maar dat is echt wel het minste van mijn zorgen.
Het loont dus, zo'n bezoekjes aan de kringloopwinkel !

Labels:

zondag 8 november 2009

dagje Brussel


Labels:

zaterdag 7 november 2009

wie de hemel probeert te verwezelijken brengt de hel voort



Het liefje en ik hebben ons op donderdagmiddag - het regende pijpestelen - onder een dekentje met een boek verschanst. We lezen beiden graag en veel, maar het ontbreekt ons aan 'lange' tijd om te lezen, zeg maar meer dan een uur aan een stuk.

Wat een luxe om je in alle rust en stilte te kunnen wijden aan een boek ! Ik heb het boek van Friedl Lesage uit en heb er van genoten. Bekende Vlamingen & Nederlanders (politici, kunstenaars, schrijvers) over levensbepalende boeken. Het lezen van dergelijk boek brengt natuurlijk een nieuw lijstje te lezen boeken mee ! Je krijg goesting nog meer te lezen als je het enthousiasme over bepaalde boeken merkt.

Guy Verhofstadt was voor mij toch wel een verrassing. Ik had echt niet gedacht dat zijn lijstje mij zou boeien en wel in die mate dat ik mij zelfs eens aan die mastodont van Karl Popper wil wagen.



Hij (Popper) streeft naar een multiculturele en mult-etnische samenleving.
Een samenleving die zich niet opsluit in een of ander identiteitsdenken.
Identiteit moet je respecteren, of je nu man bent, of vrouw, Vlaming, Waal,
Brusselaar of Gentenaar. Iedereen bestaat uit verschillenden identiteiten. Je bent
bijvoorbeeld politicus, je houdt je met bepaalde zaken intens bezig, je hebt ook
hobby's. Mijn identiteiten zijn veelvoudig. Popper zegt : je moet rekening
houden met die complexe identiteit, sterker nog, we moeten de maatschappij
daarnaar organiseren. We mogen de maatschappij niet opsluiten en alleen
identificeren via bepaalde criteria zoals taal, cultuur en religie. Ik denk dat
de theorie van de open samenleving enorm goed past bij onze tijd en onze wereld,
de 'geglobaliseerde' wereld. Maar natuurlijk moet je op je hoede zijn. Wie de
hemel op aarde probeert te verwezenlijken, brengt de hel voort. Kijk maar naar
ideologieën als het nazime, het fascisme of het communisme. Ze zijn allemaal
terecht gekomen in de hel.


Ondertussen ben ik met een nieuw boek begonnen dat mij verrast. Europese Revolutie : hoe de islam ons voorgoed veranderde. Ik ben nog niet zover gekomen in het boek, maar het klinkt als een refrein doorheen de hoofdstukken. Puur demografisch wordt Europa steeds meer een moslimgemeenschap of een gemeenschap waarvan de meerderheid van de burgers uit een moslimcultuur komen of de moslimcultuur onderschrijven. Ik denk dat het schrijven van Verhofstadt hier goed bij past : een pleidooi voor een open samenleving. Open maar wel 'op je hoede zijn', want naar analogie van zijn schrijven denk ik ook dat eender welke religie of ideologie die pretendeert de hemel (of anders gezegd 'de beste maatschappij') te willen verwezenlijken, het gevaar in zich draagt de hel te realiseren.

Labels: ,

maandag 2 november 2009

The sixties are back !


Het lijkt wel of iedereen in mijn omgeving weet dat ik op de naailes zit. Niet dat dit mijn grote passie is, maar het is wel een heel nieuwe wereld en ik droom ervan dat ik het ooit onder de knie zal krijgen. Misschien is dat dromen genoeg om mensen op ideeën te brengen. Zo kreeg ik vorig jaar een pracht van een paspop. Zo'n ouderwetse, met linnen en gemaakt uit buigzaam hout. Ik kreeg ze zomaar cadeau, sterker nog, ze stond voor onze 'achterdeur'.

Gisteren kreeg ik pakken patronen uit de jaren 60 en 70, uit jaren toen ik nog niet eens geboren was ! Tel daarbij mijn liefde voor 'vroeger' en veel nostalgie, en je kon mijn hartje al horen bonken.

Zomaar bij de koffie, meegebracht door een vriendin. Ik weet niet of ik er ooit iets zal uit maken, maar ik vind het wel heerlijk. Ze krijgen een ereplaats je in mijn naaihoekje !
Posted by Picasa

Labels: ,

zondag 1 november 2009

goodbye halloween !


Halloween is een beetje aan ons voorbij gegaan. Te grote kinderen en onbekendheid met het feest. Verder dan pompoensoep maken en lichtjes voor het raam hangen ben ik niet geraakt. Ik weet niet wat er van te denken. Zo lang het maar niet te commercieel wordt. Maar de combinatie 'licht' en 'winter' kunnen me wel overhalen. Al ware het maar omdat ik niet van de winter hou en de feesten het allemaal een beetje dragelijker maken. Al ware het maar omdat ik van pompoensoep hou. Van het ritmeren van de tijd. Ieder seizoen zijn charme, ik leer het nog wel !
Posted by Picasa

Labels: ,

Een leven in boeken


In het boek "Een leven in boeken" vertellen mensen welke boeken hen zijn bijgebleven. Hugo Matthysen begint bij zijn kindertijd. Het deed me denken aan mijn geschiedenis met boeken. De toegang tot boeken is altijd gemakkelijk geweest. Ik kreeg als kind gemakkelijk boeken, moest daar totaal niet moeilijk over doen. Mijn ouders zullen het wel deels uit pedagogische overwegingen gedaan hebben, maar de praktische voordelen van een kind met boeken moeten veel sterker hebben doorgewegen, anders had ik er nooit zoveel gekregen. Het praktische voordeel hoorde ik mijn moeder aan andere volwassenen vertellen. "Geef ons Kaatje een boek en je hoort ze niet meer". Met vijf kinderen en een Kaatje dat een tatertalent bleek te zijn kan ik best begrijpen dat ze het thuis een handige manier vonden om wat meer rust in huis te hebben. Later ontdekte ik de bibliotheek. Ik mocht er vanaf het derde leerjaar de fietsrit alleen doen, 3 kilometer heen en terug, en voelde me als een piraat die altijd met schatten terugkwam. Controle op wat ik las is er nooit geweest, dus kon ik eender wat lezen.

Maar goed, hier komt het lijstje van "5 boeken van mijn leven".

Toen ik in het eerste leerjaar zat moest ik naar het ziekenhuis omwille van ontstoken amandelen. Ik herinner me van die periode vooral veel cadeautjes, maar ook een groot boek van Richard Scarry. Het boek was groter dan een A3 formaat en had een thema per 2 bladzijden. Zo herinner ik mij zoiets als 'de brandweer', of 'de boerderij'. Ik vond het prachtige tekeningen en je kon er blijven naar kijken. De (dieren-)personages kwamen altijd terug.
De boeken zijn ondertussen verloren gegaan maar het kostte me maar 10 minuten zoekwerk op internet om het boek toch terug te vinden. Ik wist dat het oorspronkelijke boek in het Engels was en met het intikken van 'childrens bok' en 1974 vond ik het redelijk snel. Ik overweeg zelfs om het te bestellen, want zelfs in het Nederlands bestaan deze boeken (het is een hele reeks) nog altijd. Of ze pedagogisch zo verantwoord zijn weet ik niet.

Het tweede boek was een kinderbijbel. Het was een hele reeks blauwe boeken met grote prenten die ik in de bibliotheek haalde. Ik zou ze herkennen als ik ze zag, maar vind het niet terug op internet. Ik moet ongeveer 10 jaar geweest zijn, ik bleef maar delen van die bijbel meesleuren naar huis. In die kinderbijbel stonden heel wat sterke verhalen en op die leeftijd (vijfde leerjaar) wou ik, zoals dikwijls typisch is - een wondermooie wereld waarin iedereen goed was en lief. Een god die voor alles zorgde maakte het plaatje compleet. Mooie herinneringen heb ik eraan.

Voor zover mijn herinnering terug kan gaan herinner ik mij van die periode ook volgend reeksen : De Olijke Tweeling , De Vijf en Nancy Drew. Dat waren niet zo'n goede boeken denk ik nu, maar wel te vinden in iedere supermarkt, wat wellicht veel verklaart !

In het secundair onderwijs werd ons eindelijk literatuur aangeboden, de boekenlijst ! Ik las toen veel boeken die uitgeven werden door uitgeverij Lannoo. Er was een boek dat heel populair was onder de meisjes 'Leven overleven' van Gie Laenen. Ik heb het ook gelezen maar vond er niets aan. Ik las ook de boektoppers van uitgeverij Averbode, maar ook hier is niets echt blijven hangen.

In het vierde middelbaar werd ik lid van een poëzieclub en werd ik hevige fan van Hans Lodeizen. Ik schreef er zelfs gedichten over !

In datzelfde jaar leerde ik ook Etty Hillesum kennen en zij hoort wel op het lijstje 'boeken van mijn leven'. Haar dagboeknotities, gebundeld in 'het verstoorde leven' pastten me als een op maat gemaakt kleedje. Haar dagboek is geschreven tijdens de tweede wereldoorlog, toen zij als joodse vrouw moest onderduiken. Haar leven bestaat uit boeken en literatuur (Rilke) en beperkt zich tot een kleine kring van mensen en haar bureautje waar ze leest en schrijft. Zo'n leven van lezen en schrijven heb ik lang gekoesterd, en zeker op m'n 16de. Die grote wereld hoefde niet, ik wou en kon net als haar leven op mijn kamertje, omringd met boeken en een paar goede vrienden met wie ik dan 'grote gedachten' uitwisselde.



Tijdens mijn studententijd in Gent en Leuven zijn me twee boeken bijgebleven die bijna uit elkaar vallen omdat ik ze meermaals gelezen heb en er tal van aantekeningen in gemaakt heb.

Het eerste is een biografie van Simone de Beauvoir, de bloei van het leven. de Beauvoir zou wellicht korte metten gemaakt hebben met Hillesum. Als Hillesum in een kleine wereld leefde waarin de gedacht bijna belangrijker was dan de daad, dan was het bij de Beauvoir wel het omgekeerde. Van de Beauvoir herinner ik mij de gedachten : je wordt niet als vrouw geboren, je wordt vrouw gemaakt. Of toch iets in die zin waarmee ze bedoelde dat de maatschappij vrouwen in een bepaalde rol duwt. Door haar leerde ik het feminisme kennen maar ook het (politiek) activisme. Later las ik Le deuxième sexe van haar, lang de bijbel van het feminisme, ... maar dat vond ik toen al sterk overdreven. Maar goed, ze had het boek in 1949 geschreven en ondertussen zat ik al in de 80er jaren ! de Beauvoir bracht mij ook liefde voor schrijven mee, net als Hillesum, maar op een heel ander niveau. de Beauvoir was een filosofe en haar taal was ontzettend goed verzorgd. Door haar leerde ik ook Sartre kennen, en lang heb ik gedweept met de intro van La Nausée.



Even sterk, en misschien het sterkste boek 'van mijn leven' zijn De Gebroeders Karamazov van F. Dostojewksi. Ook dit boek ligt aan flarden en is gelezen en herlezen. Wanneer ik het lijstje boeken bekijk, dan zit er echt wel evolutie in. De boeken van Richard Scarry waren deze van een perfecte, kinderlijke wereld. Met de bijbelverhalen wist ik al dat er iets niet klopte maar hoopte toch nog dat alles uiteindelijk goed zou komen als we maar genoeg ons best zouden doen. Hillesum was in zekere zin een afkeren van de wereld en kiezen voor innerlijkheid, het leven in boeken en gedachten. Bij de Beauvoir werd de richting omgekeerd : er was/is van alles mis en de wereld moet revolutionair hervormd worden !
Uiteindelijk kwam ik terecht bij De Gebroeders Karamazov en als daar over de rauwheid van het leven maar ook over de liefde. Over de aandacht en tederheid van kleine dingen maar ook moord en schuld. Wat ik bij 'de gebroeders' zo goed vond was dat Dostojewski daar mensen tekende in al hun grootheid en kleinheid. Er zaten heiligen en moordenaars bij, van alles, maar op een of andere manier kon je voor alle personages begrip opbrengen. Als ik een top 5 zou moeten maken, zou deze met stip op nummer 1 staan !


Ik ben wel eens benieuwd naar andere lijstjes. Zoals die van Michel, Bruno, Lies en Lien, Lichtindeduisternis ... Of goed, kies zelf maar of u zo'n blogje wil posten !

Labels: ,

woensdag 28 oktober 2009

wachten


Iedere woensdag dit ritueel. Wachten tot de kinderen van school komen, om spaghetti te eten. Van rust naar veel gekwetter. En doodgewoon blij zijn, dat ze er zijn.
Posted by Picasa

Labels: ,

misschien is het nog zo erg niet

Tot nu toe kan ik alleen vanuit m'n venster kijken naar de prachtige kleuren die de herfst teweeg brengt en tegen het lief - als we naar het werk rijden en ik als een prinses gevoerd word - mijmeren dat het toch ook mooi is, die herfstkleuren. Want ik ben een zomertype en voor mijn part mag het altijd zomer zijn. Ik denk dat de herfst uitgevonden is om mensen als ik, die een hekel hebben aan de winter (veel te donker, veel te koud) te laten 'wennen' aan het het idee.

Spijtig genoeg heb ik nog niet écht kunnen genieten van de herfst zodat er misschien toch een beetje liefde zou komen, maar toen ik dit blogje in mijn mailbox viel, dacht ik even : misschien is het nog zo erg niet.

Labels: , ,

zondag 25 oktober 2009

ouders als advocaten



De Humo komt hier zelden in huis. Niet dat we iets tegen Humo hebben, maar er zijn hier al zoveel tijdschriften en kranten. Een mens moet ergens kiezen. Maar goed, met een CD ben ik wel te verleiden.

Met een bang hart heb ik het artikel 'De Fuck-you' generatie gelezen. Bang hart omdat wat ik soms zie in mijn werken met jongeren hier gewoon stond. Alleen wil ik dat eigenlijk niet zien en denk ik altijd dat ik wel zal overdrijven, dat het niet zo problematisch zal zijn als ik denk.

Opmerking voor u verder leest : het gaat hier zeker niet over alle jongeren ! Ik ontmoet dagelijks zeer fijne jonge mensen. Ze zijn mondig en komen voor zichzelf op maar houden ook rekening met het anders-zijn van hun medeleerlingen. Ze zijn wijs en weten dat het leven geven en nemen is. Ze communiceren goed en hebben het beste voor. Dat is gelukkig de meerderheid van het jonge volkje !

Maar het thema dat er ook jongeren zijn die nauwelijks nog gevoelig zijn voor grenzen of gezag, wordt door mij en mijn collega's dikwijls aangesneden. Het zijn jongeren die gewoon hun zin doen en waar je met de beste wil van de wereld nauwelijks nog iets kan bereiken als het hen niet zint. Wil je al wat tegenwicht bieden, dan bots je op ouders en reglementeringen. Enerzijds moeten scholen alles doen om leerlingen zo ver mogelijk te brengen (en dat vind ik een zeer nobele gedachte !) en moeten scholen al het mogelijk doen om alle leerlingen te motiveren (even nobel !) maar als een leerling niet wil ... echt niet wil, is er weinig, tot niets aan te doen. Ik durf echt niet te schrijven wat ik leerlingen al heb horen zeggen en doen, mocht een leerkracht ook dergelijke, soms expliciet seksuele krachttaal gebruiken, dan werd dit aangeklaagd en mocht de leerkracht het wel vergeten. Fysieke intimidatie, wees gerust, het bestaat. Je zal maar als één vrouw tegenover een groepje van 5 leerlingen staan, een hoofd groter dan jou die allemaal naar jou toe stappen en je insluiten. Dergelijke jongeren weten meestal perfect de grenzen af te tasten : je aanraken zullen ze niet doen, en als je al eens klaagt is het 'allemaal in je hoofd', of wordt het doorgeschoven als 'probleem van de leerkracht'.

Wanneer gaan die leerkrachten eens opstaan en het taboe breken ? Wanneer gaan die leerkrachten eens aan de alarmbel trekken en zeggen 'dit nemen we niet meer ?'.

Wees gerust, voor zover mijn ervaring reikt is dit geen alledaagse kost. Maar het kan ook anders : leerlingen die niet willen studeren, niet willen werken en die les na les storen. Vroeger kreeg die leerling de verantwoordelijkheid, nu moet de school aantonen in hoeverre ze aan remediëring gedaan heeft en wat ze gedaan heeft om het probleem op te lossen. Maar wat kan ze doen ? Zeker als de ouders niet meewillen ?

In het artikel van de Humo staat een situatieschets van een jongen die zijn vader bijt. Ik vond het o zo herkenbaar wat Adriaenssens, die je niet als profeet van de autoritaire opvoeding kan verdenken, zei :

" De vraag is niet, waarom bijt Dirk (het kind) ? De vraag is : keurt Matthias (vader) dit af of niet. Die jongen doet dingen die niet kunnen, punt ! Maar er wordt geen punt achter gezet ! Zijn vader zet een komma, hij slijpt niet aan dat gedrag. Matthias is te kindvriendelijk, hij is een advocaat voor zijn zoon. Met dat fenomeen krijgen leerkrachten steeds vaker te maken. Stel :
zo'n jongen gaat voor het eerst naar school en bijt daar in één week drie kinderen. "U moet er iets aan doen", zegt de leraar tegen de vader. Maar die zegt : "Ten eerste : het zal wel uitgelokt zijn. En ten tweede : het voorval vond in de klas plaats, het is aan u om te reageren" Terwijl hij eigenlijk heel sec had moeten zeggen : " U hebt gelijk : hij hoort dat niet te doen. Ik spreek er met hem vanavond over'. En tegen het kind : als ik je morgen aan school kom
afhalen, zal ik je leraar vragen of je hebt gebeten. Heb je niet gebeden, dan gaan we fijn een spel spelen. Heb je wél gebeten, dan spelen we helaas niet en ga je na het eten naar bed. Dat is wat ik noem 'gehoorzaamheid uit keuze', het kind bepaalt zelf wat het wordt, de dag erna. Dat is iets heel anders dan het autoritaire geschreew van vroeger "als jij nog één keer durft te bijten, zul je geen tanden meer hebben".

Labels: ,

dinsdag 20 oktober 2009

kwantiteit versus kwaliteit in het onderwijs



"Ik ben ervan overtuigd dat over pakweg tien jaar naast de universiteit
iets zal
komen dat wél tegemoet komt aan de maatschappelijke nood aan
elitevorming. De
universiteit zal zich dan vooral toeleggen op het
voortgezet onderwijs. De
nadruk op het kwantitatieve staat een keuze voor
het kwalitatieve in de weg".






Rik Torfs in De Standaard 17/10/2009



... en nu nog hopen dat deze beweging zich ook voortzet in het secundair onderwijs. Alleen merk ik daar dat men ongelooflijk veel schrik heeft voor het woord 'elite', omdat men dit associeert met sociale elite en wel op gronden van maatschappelijke status en financiële rugslag.

Toch denk ik dat er nood is aan een omgeving (lees : onderwijs) waar leerlingen - uit welke sociale klassen ook - met meer dan gemiddelde capaciteiten de kans krijgen zich te ontplooien. Het onderwijs moet alles doen om die te vinden en te stimuleren in plaats van ze demotiveren omdat ze niet uitgedaagd worden.

Labels: , , ,

zaterdag 17 oktober 2009

na een bezoek aan Leuven


kwamen we gewoontegetrouw terug met zakken boeken. We waren met de trein en onze armen begaven het zowat onder het gewicht. Voor één keer had hij het meeste boeken gekocht.
De voorraad Karin Slaughter is ondertussen aangevuld. Prima bedlectuur, al lukt het soms niet om het licht uit te doen omdat ik persé verder wil lezen. Ik kreeg de tip van Julie, toen ik zuchtte dat het spijtig was dat ik afscheid moest nemen na meer dan duizend bladzijden van Stig Larsson.

Andere boeken hebben voornamelijk te maken met mijn werk al zitten er ook leuke hobbyboeken bij als eentje over Amigurumi. (Wie nieuwsgierig is moet maar eens klikken). Dat ik weer veel plannen heb en veel te weinig tijd zal ook blijven over de gerealiseerde projecten uit dit boek

Labels:

Hoezo midlife crisis ?

Spijtig dat die 'nog steeds' er bij staat, alsof iedereen verwacht dat het niet zo zou zijn !
De voorbije woensdag volgde ik een seminar rond 40+. Mathematisch viel ik in de categorie. Ik ben 42 ! Laat dit meteen een statement zijn dat ik totaal geen probleem heb met het vermelden van mijn leeftijd.

Het seminar zou gaan over leven en werken als 40plusser. Nu had ik vooral op dat 'werken als' gehoopt, maar daar werd niet veel over gezegd.

Na een half uurtje had ik al door dat ik totaal niet op mijn plaats zat. Nu en dan vroeg de trainster-psychologe van dienst of ik het een en ander erkende. Niet veel eigenlijk. Dat ik mij minder fit voelde ? Eu, nee. Als je bedenkt dat sedert een dikke 2 jaar wekelijks meermaals loop en daar nog progressie in maak, dan denk ik niet dat ik minder fit ben. Last met de ogen ? Dat is bij mij al begonnen op m'n 16de en ik maak er een sport van om brilletjes in allerlei kleuren en vormen te kopen.

Dus nee, in de nadelen kon ik mij niet echt vinden. Geen problemen hier met zingeving, want eerlijk gezegd, ik heb het heel erg naar mijn zin ! Geen problemen met het gevoel dat ik 'aan de tweede helft' van mijn leven ben, want echt waar, het lijkt juist alsof het nu pas écht leuk wordt, al heb ik ook schitterende herinneringen aan mijn studententijd in Gent en Leuven.

En tenslotte : de sleur met mijn echtgenootje zit er niet in. Hij is zelf met zoveel interessante dingen bezig dat ik iedere dag van hem leer. Efin, hij is gewoon zelf ontzettend boeiend ! ;-)


De voordelen dan ?

Tja, in de voordelen kon ik mij dan gelukkig wel herkennen. Naar verluidt zouden veertigers dichter bij hun eigen waarden leven en minder 'voor het werk', 'voor de baas', 'voor de omgeving' omdat ze beter weten wat ze willen. Dat kan ik wel onderschrijven. "Een veertigplusser kan je niet veel meer wijsmaken", werd gezegd, "want die heeft al veel gezien".

Veertigplussers zouden ook over veel zelfkennis beschikken en beter in staat zijn om een onderscheid te zien tussen hun rollen (moeder zijn, echtgenote zijn, werknemer zijn, vriendin zijn) en wie ze echt zijn. Die rollen en het authentiek zijn hoeven echt niet in concurrentie met elkaar te zijn, in tegendeel 40plussers zouden congruenter zijn.


Tegen de avond was het seminar gedaan en ik snelde naar huis. Omdat ik bij mijn liefje wou zijn, en de kinderen. Omdat ik dacht : allemaal goed en wel maar toch liever thuis.

Het was best interessant, al ware het maar dat ik tot het grote besef kwam dat mijn leeftijd o zo 'voordelig' is.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik de jongste deelneemster was. Maar zoals ik het nu zie, zijn die zogenaamde nadelen nog niet echt in zicht !

Labels: ,

zondag 11 oktober 2009

weekendwerk


Posted by Picasa