Snapshot diary

Snapshot Diary week #42/2018 – Donderdag is de nieuwe zondag

Niet snel content

Week 42 al ! Wat gaat dat snel ! De zomervakantie lijkt mij nog niet zo ver achter mij te liggen, noch het begin van het nieuwe schooljaar en kijk: straks is het alweer herfstvakantie ! Ik heb een productief weekje achter de rug, blijft het moeilijk voor mij om tevreden te zijn. Ik had altijd méér willen doen. Of ook weer niet, want ik wil ook geen slaaf zijn van de productiviteitsgod.

Het maken van deze snapshot diary en vooral het bijeen zoeken van de foto’s maakt mij dan wél weer gelukkig. Het herinnert mij aan de vele mooie momenten die tussen het werk door waren en dat dit uiteindelijk de dingen zullen zijn die ik mij herinner. Niet dat ik de kamer van de oudste nog altijd niet heb uitgeruimd na bijna 8 maand.

Donderdag is de nieuwe zondag

Echt wel. Op vrijdag heeft het lief de welbekende chemo, dus de dag erop is de dag waarop hij zich fysiek het beste voelt. Om dan vrijdag meestal opnieuw als een hoopje ellende de zetel op te zoeken. Het horizontale leven. Tot het grootste gif zijn werk heeft gedaan en hij weer wat gezonder (en actiever) wordt. Alle respect voor dat lief voor mij dat keer op keer weer ziek wordt gemaakt.

Blue Bike

Blue Bike

Op donderdag hoef ik niet te werken, dus van donderdag een zondag maken lukt prima. Wij namen de trein richting Antwerpen en huurden er vervolgens een BlueBike. Het is een systeem dat ik iedereen kan aanraden: je abonneert je voor zo’n 12 euro per jaar en kan vervolgens in bijna alle stations een fiets huren voor minder dan € 3, in Antwerpen was dat nog geen anderhalve Euro.

Balls & Glory

Balls and Glory

We reden richting MAS en aten de gekende gehaktbal bij Balls & Glory. Het lief was er nog niet geweest en is altijd wel te vinden voor een nieuw restaurantconcept. Ik vond het best lekker, maar het lief was maar matig tevreden. Hij had nog honger en vond het geheel nogal prijzig voor wat het was. Maar de setting was best wel oké, al zaten we er moederziel alleen.

Red Star Line Museum

Red Star Line Museum

Ons uiteindelijk e doel was het Red Star Line museum. Ik blijf het een fantastisch museum vinden maar was toch een beetje ontgoocheld. Het museum was een tijdje gesloten geweest en ik dacht dat er een serieuze vernieuwing zou zijn, maar dat bleek niet het geval. Misschien waren het vooral structurele werken ? Dat de cafetaria verhuisd is van de begane grond naar het eerste verdiep kan je nauwelijks innovatie noemen.

Happy Home

En zo rolde de week opnieuw verder. Gasthuisberg waar we deze keer wel een kamer kregen, lekker lopen in de zon in het weekend, genieten van de krant en het zonlicht.

Dat ik er allemaal dankbaar om ben.

5 postkaarten gepost – de wereld draait door

5 mensen met wie het niet goed gaat

Deze ochtend heb ik 5 kaartjes gepost. Sedert het lief ziek is weet ik dat zo’n kaartje fijn kan zijn als het minder goed met je gaat. Dus probeer ik om vrienden die ziek zijn ook niet te vergeten.

Alleen, vijf ! En het zijn geen griepjes of verkoudheden. Geen kleinigheden.

Burn-out, overververmoeid, overspannen

Die vijf mensen hebben één ding gemeen. Ze zien het niet meer zitten. Hun lichaam wil niet meer mee. Ze blokkeren. Ze weten het niet meer.
Van welgeteld één iemand heb ik het zien aankomen. Maar de andere vier ? Plots als een herfstblad ‘vielen’ ze, de ene dag nog bruisend van de energie, de andere dag compleet out. Beetje wezenloos. Angstig ook. Want hoelang gaat dit duren ?

De wereld draait door

Ondertussen draait de wereld inderdaad door. Mensen worden al dan niet vervangen op het werk, het gezin loopt verder. Met één iemand die thuis blijft en terwijl de ander bijna onder een dekentje van schaamte kruipt omdat hij/zij thuisblijft.

Dat daar ongelooflijk veel verdriet achter zit en dat ik dat heel verontrustend vind. Mensen die van de ene dag op de andere dag uitvallen. Dat 5 postkaarten teveel is.

En dat het ook niet gaat helpen. Mijn kaart.
Dat ik het ook niet weet. Zelfs niet wat ik op die kaart moest schrijven.

Maar dat ik ze toch verdorie sterk in mijn hart draag.

 

 

Gelezen: Paddenstoelengeluk – Rob Chrispijn

Paddenstoelengeluk barst van passie !

Nooit gedacht dat ik een boek over paddenstoelen met zoveel plezier zou lezen. Oké, alles in de natuur boeit me wel, maar een boek met zo weinig foto’s en zoveel tekst ? Alleen maar over paddenstoelen? Ik geef toe dat ik even aarzelde. Anderzijds, catalogi genoeg hier, zelfs eenvoudige determinatietabel waarover ik het vorig jaar al had.

Was ik even verkeerd! Paddenstoelengeluk is géén encyclopedisch boek. Gelukkig maar, dat zou het lezen als een telefoonboek en wie heeft daar nu iets aan? Toch staat het vol, wat zeg ik, barstensvol weetjes en feiten over paddenstoelen. Rob Chrispijn is een kenner, een regelrechte specialist als het over paddenstoelen gaat. De kracht van het boek zit echter niet in al die kennis, maar wel de niet te stuiten passie van Chrispijn. Het lijkt alsof zijn hele leven beheerst wordt door paddenstoelen. Altijd op weg en nooit te berooid om – wat voor plannen ook – te stoppen om toch even op ontdekking te gaan.

Je trekt zo je wandelschoenen aan

Kan dat wel, dat je van paddenstoelen nooit genoeg krijgt ? Best wel, paddenstoelen zijn niet zo gekend als pakweg bomen, er zijn duizenden soorten alleen al in de Lage Landen, dus zelfs met de grootste ijver zal je ze wellicht nooit allemaal te zien krijgen. Een wondere wereld, waarvan zo weinig bekend is.

Bij het lezen van het boek kreeg ik al onmiddellijk zin om de wandelschoenen aan te trekken en zomaar in onze buurt op zoek te gaan naar de eerste de beste paddenstoel. Of beter gezegd: de vrucht van de paddenstoel, want paddenstoelen vormen ondergrondse netwerken, wat wij zien is bij wijze van spreken het topje van de spreekwoordelijke ijsberg. Lees: paddenstoelennetwerk.

Paddenstoelengeluk daagt uit

Bij het lezen van het boek werd ik soms wel ontmoedigd door dat gigantische paddenstoelenrijk. Ik zal nog wel een vliegenzwam en tonderzwam detecteren, een inktzwam en een boleet, misschien zelfs nog de fallus impudicus waarover zo mooi gezongen door Jan De Wilde. Maar daar stopt het wel een beetje. Toch krijg ik door het lezen van dit boek weer helemaal zin om mij te verdiepen in die wondere wereld. Ik gebruik daarvoor nog altijd deze eenvoudige determinatietabel, in de ogen van Rob Chrispijn wellicht véél te eenvoudig. Maar een mens moet ergens beginnen. Zo ook ooit Rob Chrispijn.

Heb je als pure leek wel iets aan dit boek ?

Al goed en wel, een man die vol passie schrijft over paddenstoelen en daar een behoorlijk specialist in is, maar heb je daar wel iets aan als je ambitie stopt bij het herkennen van, laat ons zeggen, pakweg 10 soorten ? Toch wel, want Chrispijn legt de wondere wereld van paddenstoelen bloot. Paddenstoelennetwerken die ervoor zorgen dat de ene boom voeding kan doorgeven aan die boom die het lastig geeft, een soort sociale zekerheid zeg maar. Maar evengoed paddenstoelen die minder netjes en leven op een boomwonde om de boom langzaam maar zeker uit te putten. Zoals de tonderzwam, maar die zorgde dan misschien wel voor een revolutie van formaat: want zo’n tonderzwam hielp onze voorouders prima bij het maken van vuur.

Het is trouwens best wel spijtig dat we zo weinig weten over paddenstoelen want

Er is uitgerekend dat als paddenstoelen massaal zouden stoppen met de vertering van dood materiaal de kringloop der natuur binnen tien jaar geruisloos tot stilstand zou komen.

Heksenkringen

Eén van de meest tot verbeelding sprekende fenomenen in de wereld van paddenstoelen zijn de heksenkringen. Zo’n heksenkring wordt altijd groter, binnen de cirkel is alle voeding zo’n beetje opgebruikt, waardoor ze gewoon een beetje verder op voedseltocht gaan, netjes rond het oorspronkelijke middelpunt.

In Noord-Amerika worden sommige heksenkringen op een leeftijd van 750 jaar geschat.

Zevenhonderdvijftig jaar ! Dat is nog iets anders dan die honderdjarige beuk ! Maar het gaat verder, aan de hand van DNA is ondertussen

een zwamvlok van een honingzwam ontdekt die 8,8 vierkante kilometer beslaat en vele duizenden jaren oud moet zijn.

Ik moet toegeven, ik heb géén idee wat een zwamvlok is, maar ik kan mij bij zo’n (ondergronds/bovengronds) netwerk wel iets voorstellen. Het prikkelt mijn nieuwsgierigheid maar ook mijn bewondering voor de natuur.

paddenstoelenDit is een foto van oktober 2017. Dankzij het boek van Chrispijn ben ik al een stuk verder in de ‘herkenning’ en weet ik al best wat meer te vertellen over deze schoonheden ! 

Gelukkig ook voor dummies zoals ik

Ha ! En daar stond het plots, zeker niet toevallig net in het deel waar toch foto’s te vinden waren: het hoofdstuk paddenstoelen voor dummies. Vijftien soorten worden er uitgebreid (met foto dus) beschreven. Ha ! Ik kan deelnemen aan dat paddenstoelengeluk !

Als je wat meer van paddenstoelen wilt weten, leer dan eerst algemene soorten herkennen. In plaats van je in te prenten hoe de fraaie maar uiterst zeldzame Gespikkelde champignonparasol eruitziet, kun je beter het zoekbeeld van een donsvoetje of een krulzoom in je geheugen opslaan. Want de kans dat je die twee algemene soorten op een wandeling tegenkomt is veel groter.

Dus oefen ik mij ondertussen elke dag in die 15 soorten (met plaatjes) die ik netjes als indertijd mijn Latijnse woordjes van buiten leer.

Ook voor kenners

Ik mag het dan al zeker niet zijn, dit boek is ook voor  kenners een aanrader. Dat Chrispijn alles zo nauwkeurig omschrijft hoeft geenszins een bezwaar te zijn, zijn passie en verwondering prikkelt mijn nieuwsgierigheid.

Ik ben dus duidelijk méér dan een beetje enthousiast over dit boek en al helemaal over de wondere wereld van paddenstoelen. Zoek je andere hulpmiddelen om paddenstoelen te herkennen, dan kan je hier terecht, maar wil je meer weten over de boeiende wereld van de paddenstoelen, dan is dit boek van Paddenstoelengeluk echt een aanrader !  Gevaar is – mijn ervaring – dat je plots twee keer zo lang over je wandelingen doet omdat je om de zoveel honderd meter stopt.

Praktisch

Rob Chrispijn, Paddenstoelengeluk. Van Vliegenzwam tot Toverchampignon, 248 blz. Een uitgave van Nijgh & Van Ditmar. Te koop bij o.a. bol.com voor € 20,00.

Wandeltip

Wandeltip: Bel/Geel – Antwerpse Kempen 10,5 km (met GPX)

De Antwerpse Kempen: een verrassing !

Ik ben niet vertrouwd met de Antwerpse Kempen en deze wandeling was alvast een aangename kennismaking. De wandeling start in het klein dorpje Bel, wellicht niet echt bekend, maar als ik ‘Geel’ zeg, dan gaat er misschien wel een belletje (pun intended) rinkelen.

Antwerpse Kempen

Voornamelijk onverhard gebied

Deze wandeling in de Antwerpse Kempen brengt je in tal van landschappen, de meeste paden zijn onverhard. Je wandelt zo goed als niet door bewoond gebied, wat de meeste wandelaars best wel prettig vinden. Nog nooit van paraboolduinen gehoord ? Ik ook niet, maar ik herkende ze wel onmiddellijk toen ik ze zag. Het lijkt een groot eiland in een verder heel groen landschap. Alsof je even in een heel andere streek bent!  Toen de dieren nog spraken kon ja van hier letterlijk naar Engeland wandelen. Voor de moedige wandelaars althans !

Natuurlijk volg je ook een heel eind de Nete, dit gebied situeert zich tussen de Molse en de Grote Nete. Langs het water en dan weer door dennenbossen. Deze bomen dienden vroeger voor de mijnen als stuthout.

Praktisch

Ik parkeerde op het pleintje voor het parochiehuis, niet ver van het kerkje in Bel. Omdat het dorp zo klein is kan je echt niet naast de kerk zien.

Je kan de wandeling volgen via de wandelknooppunten (Kempense Landduinen), je volgt dan 54 – 55 – 45 – 42 -41 -37 – 36 – 98 – 96 – 95 – 35 – 34 – 88 – 32 – 31 – 30 – 52 -50 – 49.

Je kan dit op bovenstaand kaartje ook terug vinden.

Of nog makkelijker: je zoekt via Routeyou deze wandeling en volgt zo het GPX-bestand.

Meer leuke wandelingen ?

Deze wandeling staat uitvoerig beschreven in het Groot Wandelboek Vlaanderen.
Ik schreef er hier al een uitgebreide review over. Het is een boek dat ik echt koester !  Alleen al het vooruitzicht dat ik nog véél fijne wandelingen als deze kan maken, maakt me simpelweg blij !