40 dagen fit

40 dagen fit challenge week #3 : de grootste uitdaging is tijd vinden

40 dagen fit challenge

Fit-challenge in dagen van drukte

Tuurlijk, ik zei het al, ik heb die 40-dagen fit challenges zwaar onderschat. Note to self : maak geen ‘uitdagingen’ tijdens de vakantie als je alle tijd hebt, want je zal zien, dat blijft niet duren ! Die vakantie gaat voorbij en die uitdaging blijft !

De echte uitdaging van de challenge

Op zich blijft het niet zo groot : 10 000 stappen per dag én sporten. Het is niet onhaalbaar. De grootste uitdaging zit ‘m voor mij niet zozeer in de prestatie maar wel in de combinatie van alle andere zaken. Want ja, er moet ook nog worden gewerkt, de file heeft mij iedere dag voor langere tijd nodig en het lief wil ook wel wat. Dat is echt wel de allergrootste uitdaging : omdat allemaal gecombineerd te krijgen.

Zonder plannen raak ik er niet

Nog een fout : ik dacht, omdat ik graag sport en de handeling op zich geen weerstand bij mij oproept, dat ik iedere dag wel tijd op overschot zou hebben hiervoor en grààg tijd zou maken om te sporten. Maar de realiteit geeft geen moer om wat ik graag doe. Die is bij tijden zo dwingend dat andere dingen voorrang vragen. Wat zeg ik ? Eisen !

Toch weer leuke dingen de voorbije week

Ik ben niet trouw aan één bepaalde sport, ik beweeg gewoon graag en laat me geheel en al leiden door waar ik zin in heb. Als er maar gesport wordt en dat hartritme naar omhoog mag gaan. De knie bleef nog enige tijd zeuren waardoor ik niet durfde te lopen of mij opnieuw aan een lesje steps te wagen.

  • Donderdag : bezoek aan Basic Fit, cardio en kracht en  geen 10 000 stappen
  • Vrijdag : fietsen met de hybridefiets ; geen 10 000 stappen
  • Zaterdag : baaldag. Hebben jullie die regen gezien ? Fail.
  • Zondag : lang leve de koersfiets ! Weer helemaal verliefd op deze tweewieler
  • Maandag : Wandeling in Zelem, + 10 000 stappen
  • Dinsdag : Basic Fit : cardio en kracht, geen 10 000 stappen
  • Woensdag : fail maar wel 10 000 stappen. En ik was in Decathlon, telt dat als sport ?

 

Toch blijf ik moedig verder doen ! Ik laat de challenge niet schieten ! Laat het please please lente worden !

Hebben de aanslagen mijn leven veranderd ? Ja.

aanslagen

Niet meer zo moedig na de aanslagen

Ik wou dat ik schrijven kon dat ik over een oeverloos idealisme beschikte en een onverwoestbaar optimisme wat de toekomst betreft maar dat is niet het  geval. Ik heb mezelf nooit gezien als een pessimist, maar wat terrorisme betreft heb ik weinig hoop. Aanslagen zijn mijn leven binnengedrongen. Nog voor Brussel zelfs.

Veranderd

Mijn eerste ‘confrontatie’ met terrorisme was tijdens mijn verblijf in Bali. Ik was er relatief kort na de aanslag in Kuta. De hotels waren leeg, de sfeer was bijzonder. Her en daar waren posters vol protest tegen deze zinloze aanslag.  Er ging geen dag voorbij of ik werd er wel ergens aan herinnerd. Op de terugvlucht zaten 3 mannen met baarden in typische islamkledij. Ik was er niet helemaal gerust in en verweet me tegelijkertijd dat ik angst had om zoiets irrationeel. Er is geen oorzakelijk verband tussen kledingdracht en terrorisme.

Angst is zelden rationeel

Toen ik een week na de aanslagen in Brussel de trein Leuven-Gent nam, stonden er op het perron een groepje moslimmeisjes met rugzak en gekleed in chador. Het was druk daar op perron 2 en je kon er niet naast kijken. Niemand stond dichtbij dit jonge groepje meisjes, terwijl het perron echt wel vol gedropt was. Ik dacht nog even hoe erg dat moet geweest zijn voor die jonge dames, jonge twintigers, om als paria’s te worden behandeld, onzichtbaren. En dat dit hen in de hoek van frustratie kon duwen, frustratie die zelden tot positieve gevoelens leidt.

Brussel en Antwerpen

Ging ik vroeger al eens cityhoppen in Brussel en Antwerpen, het is er sedert de aanslagen niet meer van gekomen. Ik ben wel nog in Brussel en Antwerpen geweest, maar toen moest het echt. Door de aanwezigheid van de vele militairen werd er voortdurend herinnerd aan mogelijk gevaar. Het zorgeloze was weg. Spijtig is dat.
En ook niet zo moedig van mijn kant.

22 maart  – 1 jaar later

1 jaar later is het misschien wel het moment om een tandje bij te zetten. Om uit de cocoon van angst te stappen en de toekomst tegemoet te gaan met een glimlach. Een toekomst waarin iedereen plaats mag krijgen. Wat hij/zij ook draagt.
Ik doe mijn best.

Kwetsbaar, mag het nog ?

kwestbaar

Kwetsbaar is taboe

Soms lees ik iets waarvan ik denk. Wauw ! Of er worden dingen met elkaar verbonden en valt mijn frank. Of is het euro ?
Bovenstaand citaat laat me al de hele dag niet los. Het komt uit een nummer van De Standaard Weekblad dat gebouwd is rond Dirk De Wachter.

Ik kan het citaat en Dirk De Wachter wel volgen. Een off-day of iets niet kunnen, falen in iets… het wordt nog moeilijk aanvaard in een wereld waarin je alles moet kunnen en de ‘sky the limit’ is. De Wachter zegt “We voelen ons beschaamd om onze kwetsbaarheid, en zo wordt die kwetsbaarheid een ziekte”.  Dat had evengoed een citaat kunnen zijn dat ik hier even in de kijker zette.

Alles moet een oplossing krijgen

Wanneer ik – ook beroepsmatig – rond me heen kijk, dat moet er voor alles een oplossing zijn. Ik pleit evengoed schuldig, als iets niet gaat ‘naar de norm’ (hetzij zelf opgelegd, hetzij maatschappelijk of wat dan ook) dan ga ik al snel zoeken ‘wat er aan aan te doen’.  Dat is enerzijds logisch. Hadden mensen nooit problemen opgelost of gestreefd naar een betere versie (van zichzelf, van hun leven, van hun producten), dan was de evolutie anders uitgedraaid.  Maar toch ..

Het is zoals het is

Maar soms denk ik. Tja, dan is het maar zo. Zoals ik naar de regen kijk en er niets kan aan doen en zelfs dààr moeite heb om het te aanvaarden. Mijn lichaam, mijn geest wil niet altijd mee. Mijn lichaam en geest zijn kwetsbaar en niet onoverwinnelijk. Daar ben ik behoorlijk opstandig om. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik het aanvaardde, maar dat is niet zo.
Anderzijds besef ik ook : als ze er nu een naam aan geven (diagnose), ben ik dan iets verder ? Moet ik het dan niet evengoed aanvaarden ?
Is het oké als ik kwetsbaar ben en dus niet onverwoestbaar en bij tijden gewoonweg over mijn eigen gedachten/voeten val ?

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #11/2017 : alledaagse dingen

snapshot diary week 2017/11

Soms gebeurt hier weinig tot niets bijzonders. Veel zelfs.

Als ik terugkijk naar de voorbije week merk ik dat ze opnieuw door mijn handen is gegleden. Ik vrees dat ik alle energie nodig had om er gewoon door te raken.  Soms is dat gewoon zo. We begonnen op school met een waar dessertenbuffet. Heel wat leerlingen hadden zich uitermate ingezet voor onderwijs in Latijns-Amerika. Als beloning bakten de (vrouwelijke !) leraren zich te pletter. Er was een dessertbuffet dat eindeloos leek en dat ondanks de gretigheid van de leerlingen nog met overschotten zat die in de leraarskamer werden gesmaakt. Verse chocomousse ! Tiramissu !

Lentedagen op school

De lente leek vorig weekend op gang te zijn gekomen en dat zorgde voor een gezellige sfeer. Wij hebben ontzettend veel groen op onze school, ik geloof dat twee handen niet genoeg is om alle voetbalvelden te tellen. Tel daarbij het natuurreservaat en de (klooster-)binnentuin en je weet : die zon verandert alles. Er werd geschaakt in de binnentuin (ai ! geen foto’s ) en de leerlingbegeleiding (studeren) gebeurde onder een stralend zonnetje. Over de (lange) middag deed de schoolDJ extra zijn best en baadde onze school even in een relaxed festivalsfeertje.

Dat doet me trouwens denken aan mijn eigen middelbare school, waar je zelf niet tegen een muur mocht leunen tijdens de speeltijd en bij voorkeur in beweging moest zijn. Waar hadden ze in hemelsnaam zo’n schrik voor, die nonnen ? Dat we de grond of de muur vuil zouden maken ? (Terzijde en ja, ik weet de tijden zijn veranderd en dat is maar goed ook !)

Waanzin

Maar verder was de week alledaags, zoals het leven dikwijls is. Ik zat (opnieuw) meer bij artsen dan mij lief is, de strijk was groter dan voorzien (maar werd verzacht door Netflix !) en ik viel ten prooi aan een korte vlaag van waanzin toen ik het idee kreeg om aan een lenteschoonmaak te beginnen. Het heeft maar een halve dag geduurd, maar toch, ik vrees dat het nog niet over is.

Uiteraard werd er nog altijd flink gewerkt aan de sportchallenge, en ik blijf die zwaar vinden, maar dat is voor donderdag !

Ik hoop dat jullie een meer spectaculaire week achter de boeg hebben !