WordPress : meer dan bloggen alleen

De laatste les WordPress.org
bureau laptop

Voila, het  eindwerk is ingediend en het zit wel goed, het is het resultaat van uren lesvolgen en veel fijne tips krijgen van een ervaren docent.

De bedoeling was om meer kennis op te doen voor “De Wereld van Kaat”, maar de mogelijkheden bij WordPress zijn zo groot en er moeten zoveel keuzes worden gemaakt dat dit weer een project op zichzelf wordt.

Maar goed, zogezegd – nog een papiertje verwijderd ! – ben ik nu een expert (relativering : ervaring maakt de expert !)  in het opzetten en onderhouden van WordPresswebsites.  Wordpress beperkt zich bij lange niet tot een blogsites (misschien meest bekend), The Wall Street Journal, Harvard University, of dichterbij NRC, dat zijn grote bedrijven die evengoed onder WordPress draaien. Ook heel wat webshops draaien onder WordPress via WooCommerce, allemaal mogelijkheden met WordPress dus !

Cursus volgen nodig voor je WordPressblog ?

Moet je werkelijk zoveel uren cursus volgen om een WordPressblog op te zetten ? Nee hoor ! De gemakkelijkste weg is de WordPress.com versie die je in een kein uurtje opzet, zonder kosten en veel gedoe. Wil je meer toeters en bellen, dan gebruik je WordPress.org.20150522Eindwerk

Kathleen van De Verbeelding schreef een hele reeks blogjes over het opzetten van een blog die draait onder WordPress. Met haar ‘handleiding’ raak je al een heel eind ver.

De fun van het leren

Ga ik nu iets doen met al die kennis ? Ik weet het nog niet. Ik ontdek graag nieuwe dingen en ik heb al een stapeltje getuigschriften en hier en daar diploma’s liggen waar ik niet onmiddellijk iets mee doe. Ik kreeg al de vraag van een fotograaf of ik zijn website wou opzetten en hoewel ik dat wel zou kunnen zeg ik toch ‘liever niet’.  Mijn dagen zijn meer dan gevuld en ik vrees dat er nog weinig bij kan.

Het vervolg wordt wellicht een cursus PHP, … puur voor de fun van het leren dus.

 

 

vakantiedromen

Totale vrijheid

vrijheidBovenstaand wagentje is mijn droom – alleen het gaat niet lukken. Zo’n kleime camper symboliseert eigenlijk alles wat ik verwacht van een vakantie : een eigen plek, avontuur en totale vrijheid.

Mijn beste reizen waren mijn ‘zwerfreizen’ :  Indonesie (met hoofdverblijf in Bali), Thailand,  China, India, Nepal, Israël, (ik kan nog even doorgaan, but you get the picture) …. ik bleef er nooit op eenzelfde plaats en moest er alles zelf opzoeken, al valt dat tegenwoordig dik mee met het internet (en natuurlijk de Lonely Planet).

Ik reisde alleen en met twee maanden zomervakantie had ik geen haast. Financieel viel dat trouwens heel goed mee, het leven daar is verhoudingsgewijs zo goedkoop dat het zeker niet duurder is dan pakweg 2 weken op hotel in Europa.  Ik ontmoette er mensen van allerlei slag en trok de ene dag met die op en dan weer deelde ik een taxi met anderen die ik net had ontmoet.

En toen kwam het lief in mijn leven

… en dat lief zei : het is niet omdat wij nu samen zijn dat je je dromen moet opgeven. Maar het lief ging niet mee. Rugzakken, de gedachte van kakkerlakken of hagedissen in je kamer, het leek hem een ticket to hell. “Doe maar“, zei het lief en ik trok de eerste jaren van ons huwelijk inderdaad nog ver weg. En alleen. Daar waar ik vroeger makkelijk kennis maakte met andere backpackers werd het nu één en al heimwee en veel te veel internetten richting Vlaanderen. Toen ik tot overmaat van ramp in Katmandoe opgenomen werd in het ziekenhuis wist ik : dit doe ik nooit meer. Reizen als single is iets anders dan als partner van, al doet mijn zus het na tientallen huwelijk nog altijd, zij het met een vriendin. Misschien maakt dat laatste wel het grote verschil.

Anders reizen – o wat burgerlijk !

Het lief wou thuis blijven. Altijd.  Geen nood aan vakantie !

Gelukkig heb ik hem kunnen overtuigen en gaan we nu toch verschillende keren per jaar op vakantie. We blijven netjes in Europa en we huren een huisje met alle comfort. Zonder kakkerlakken, mét WIFI, met badkamer (wat een luxe in vergelijking met mijn vroegere reizen !), met een winkel om de hoek waar je eten kan kopen zoals thuis en het rustig is.

Het rustige lief

Het rustige lief

Het blijft kriebelen

Maar toch gaat die kriebel, die gang naar het avontuurlijke bij mij niet weg. Op vliegtuigvakantie dan maar, in Europa. Ik deed de meeste Europese grootsteden aan. Mooi comfortabel in een hotel of huisje, met de zon boven mijn hoofd. Maar zonder fiets, zonder avontuur. Zo leek het mij toch.

Daarom kocht onlangs een tent en zal ik volgende vakantie gaan kamperen. Natuurlijk gaan het lief en ik ook op reis :  er is alweer een superleuk huisje geboekt en ook in november hebben we al ergens een apartement geboekt. Maar tussendoor ‘trap ik het af’, met tent, met fiets, met ‘we zien wel’,  Het mag dan niet zo avontuurlijk zijn als vroeger, ik kijk er toch heel erg naar uit !

tent in de tuin

Tent opgezet in de tuin. Ik ga decennia terug in de tijd !

 

 

 

 

 

 

Week in beelden : ik danste met Claude François !

Foto nemen
Toen ik aan dit blogje begon kon ik mij bijgot niet bedenken waarover deze week gegaan is, laat staan wat er gebeurd is. Weg, lijkt het allemaal. Heb ik wel foto’s genomen, dacht ik ? Op welke toestellen ? Wat is er trouwens allemaal gebeurd ?

Zalige lentedagen, of stukjes ervan, ja, dat ontgaat mij niet. En diep nadenkend zal ik toch tot een week in beelden komen.

Rolstoelrijden

Rolstoel

 

Deze week maakte ik er een punt van : ik zou én zou met opa ons dorp verkennen in de rolstoel. NIemand gaf mij kans op slagen, want ons opa (schoonvader, dit is) zegt resoluut “nee”, als hij het woord rolstoel hoort. Daar is hij nog te goed voor, oppert hij. Anderzijds, wandelen lukt hem nauwelijks, 150 meter op straat en dan is hij al doodop. Het coördineren van de bewegingen, de drukte van zoveel prikkels, zijn ziek-zijn laat het niet meer toe.
Zijn dementerende geest is zijn gevangenis geworden.
Dus zou ik met opa ‘een toer’ doen (technisch niet gelogen !) door het dorp en het woord rolstoel niet gebruiken. En wat niemand verwachtte : hij genoot. Eindelijk weer buiten, de wind op het gezicht, de vogels in de lucht, hier en daar een buur die zwaaide.
Zijn stralend gezicht sprak boekdelen. Over de rolstoel wordt hier nooit meer gesproken !

Laat stress je niet overweldigen

Op woensdag volg ik les om beter te leren omgaan met stress, grenzen, frustrastie, you name it :-). Ik moet eerlijk zijn : ik kan er wat van : een hele dag bezig zijn met iets dat fout loopt (of gelopen is) en maar blijven malen over hoe ik dat kan oplossen (goed wetende dat dit niet altijd kan of toch zeker niet voor vandaag is). Ik kon de metafoor van de Unwelcome guest best wel smaken. Normaal gezien zou hij al mijn aandacht krijgen, enfin, zie maar voor jezelf !

dansen met Claude François

Het zal de jongere lezers wellicht niets zeggen, maar toen ik jong was, draaiden mijn ouders de platen van Claude François en keken enigszins verontwaardigd naar steeds kleiner wordende pakjes van zijn ‘Claudettes’.
Femma Diest pakte woensdag uit met een les ‘Dansen met Claude François’ waardoor iedereen meteen terug naar het discotijdperk werd gecatapulteerd. Als je wil weten hoe zo’n dans er uitziet moet je hier maar eens klikken !
Ik mag dan wel over een redelijke conditie beschikken, een hele choreografie onthouden is absoluut geen talent ! Onnozel doen en amuseren des te meer !

Schoon Nederland

Sint Geertruid

Vorig jaar namen we ook deel aan de St. Geertuid-wandeling en toen ging ik voor de 21 km. Dit jaar wou ik het lief niet alleen laten (wie zei ooit dat het mannelijke geslacht het sterke was ?) en wandelden we samen een dikke 11 km. Weerom door een prachtig heuvelend landschap, zalige Nederlanders en koeien die eruit zagen alsof ze uit de douche kwamen !

koeien

Nu weet ik weer een klein beetje waar die week heenging !

 

 

reactieknop staat onder de titel –
Credits photo’s (ik ben een beetje lui geweest). Foto 1, Foto 2, Foto 3, Foto 4 en 5  is een eigen foto.

 

 

zondag inhaaldag

Productiviteit, ‘t klinkt soms schoner dan het is

Een mens kan nog zo z’n best doen en de beste apps hebben, uiteindelijk moet het werk ook worden gedaan. Ik had mij deze zondag anders voorgesteld, maar hé, 22 tasks completed, 14 to go !

inhaaldag

 

Inhaaldag

Het moet gewoon, zo nu en dan inhalen, anders is het compleet niet meer te overzien. Trouwens, het tafeltje dat u links ziet (de foto is genomen in mijn bureau) staat nog geeneens op de lijst.

 

Pffff….

 

inhaaldag

Bovenstaand is een knipsel uit mijn Remember The Milk programma, een programmaatje waarin ik al mijn taken zwier, dat mij exact zegt hoe ik op koers zit, hoeveel er nog te doen is enzovoort. Er zijn allerlei tags mogelijk en je kan per week, per dag of wat dan ook sorteren. Voorlopig heb ik genoeg aan deze ‘bijwerkdag’. 6 overdue tot nu toe. Dat moet dus 0 (zere, nul !) worden !

Hou moed ! (zeg ik aan mezelf)

De reactieknop staat onder de titel

 

 

Marie Kondo : casestudy 1, de kleerkast

Marie Kondo is populair

Nog een boekbespreking over Marie Kondo, dat zou er over zijn. Je kan er hier over lezen en ik ben ook niet de enige die daadwerkelijk aan de slag gaat.

De hype rond Kondo begrijp ik niet. Het is een dun boekje en het begint al met bladzijden en bladzijden met methodes die volgens haar niet werken. Misschien lezen mensen graag dat ze verkeerd bezig zijn. Is haar methode revolutionair en verklaart dat de hype ? Ik denk het niet. Dat wie minder spullen heeft minder moet opruimen, dat wisten de Shakers al : eenvoud en netheid dragen ze hoog in het vaandel.

Het blijft opruimen

Soms denk ik dat mensen nood hebben aan projecten :   Naaiprojecten, moestuinprojecten, rokjesprojecten en dus ook … opruimprojecten. Zo’n boeken maken eeuwenoude karweien precies weer hip. Of geven de illusie dat wat die karweien, in een andere vorm superleuk worden.

Met of zonder Marie Kondo : het blijft opruimen. Je moet het nog altijd doen en het lezen van een boek verandert er niets aan.

Toch verdienstelijk

Voor mij is de verdienste van Kondo – maar het had evengoed iemand anders kunnen zijn – dat ze mij een schop onder m’n gat gegeven heeft en ik er weer eens aan begonnen ben.

Daarvoor alleen al krijgt ze van mij een dankjewel.

 

Marie Kondo, Opgeruimd, 224 pagina’s, 18,95 euro (bij Bol).
Ik las zelf de Kindle versie,  11,14 dollar

Ik ben een grijze muis

Alles behalve een grijze muis

Vroegen kon één blik naar collega Anke me totaal uit het lood slaan. Anke ‘staat er immers helemaal’, en daarmee bedoel ik dat ze helemaal ‘af’ is, of tenminste hoe ze er uit ziet.  Alles ‘klopt’ : de make-up, het kapsel, de schoenen en ook de tas die ze draagt. Ik denk niet dat er ooit toeval of gemakzucht aan te pas komt. Haar outfit is ‘uitgedacht’ en haar kapsel is ‘in orde gemaakt’.

Ze vertelde me ooit – ik had haar een compliment gegeven om haar kleurige outfit – dat ze zelfs een kleurenconsulent had geraadpleegd, want, zei ze, ‘ik wil alles zijn behalve een grijze muis’. En dat is ze ook helemaal niet. Haar kleren zijn een statement.

Anke is niet de enige bij ons op het werk. Er zijn er nog en sommige hebben het samenstellen van hun outfit tot kunst verheven. Ze zijn er goed in, zien er goed uit en zijn bij tijden verrassend.

Van veelal dezelfde outfit ….

Van mooie kleren kan ik genieten, tenminste, bij een ander, of in de winkel of zelfs in ‘de boekskes’, maar zelf doe ik er nooit aan mee.  Het interesseert me gewoon niet zo echt voor mezelf. Ik kan zonder moeite door met zes stuks per maand, wellicht zelfs minder.

Er zijn tijden geweest dat ik mij daar zorgen over maakte. Maar het past in mijn zoeken naar eenvoud en tijd spenderen aan wat belangrijk  voor mij is. Ik zou er tijd kunnen voor vrij maken natuurlijk, maar ik zou er niet van genieten, niet zoals Anke dat doet, en daarom vind ik het zoveel verloren tijd, het zou meteen een stressjob worden en wie heeft daar wat aan ?

Ik las al in het boek over wilskracht dat Obama maar 2 soorten pakken heeft.  De outfits van Anke kosten veel energie (en tijd !), ik vrees dat ik het er niet voor over heb.

Ik vrees dat ik een beetje de vrouwelijke versie van Mark Zuckerberg ben, zij toch minder non-chalant.

Mark Zuckerberg on three different occasions. Credit Chandan Khanna/Agence France-Presse — Getty Images

Ik draag ook dagelijks een blauwe broek, zij het met rechte pijpen en de donkerste versie van blue jeans. Ik durf niet zover te gaan als Zuckerberg om T-shirts te dragen die een buikje tonen, laat staan vetrolletjes, dus probeer ik dat wel iets eleganter te doen, én vrouwelijk natuurlijk !

De vraag die ik mij dikwijs stelde was : kan ik dat wel maken als vrouw ? Word je niet geacht om daar aandacht voor te hebben en is het geen teken van gebrek aan zelfrespect of gebrek aan zorg als je alle dagen gelijkaardige kledij draagt ?

Maar dit is toch echt wel een sexistische stelling. Kijk naar onze ministers, ze zouden – op Di Rupo vroeger na – hun outfits niet onderling kunnen uitwisselen ?  En dat is helemaal oké omdat het mannen zijn ? En voor vrouwen geldt dit niet ?

Het is met die kleren trouwens altijd wat, vrouwen die in de kijker lopen omdat ze wél aandacht aan hun kledij besteden krijgen snel het label ‘babes’ te zijn,  Tja, wat doe je op den duur ?

… naar altijd dezelfde outfit

Matilda Kahl is voor mij een voorbeeld , ze heeft naar mijn mening iets gevonden dat bij alle mogelijke gelegenheden past en ziet er toch vrouwelijk en aantrekkelijk uit. Het is doordacht, met dat verschil dat ze er ooit één keer best wat tijd in gestoken heeft.

In de ogen van Anke ben ik een grijze muis. Wie zijn aantal outfits drastisch vermindert, kan zich moeilijk permiteren om in allerlei kleurencombinaties op het werk te verschijnen. Eenvoud in aantal outfits betekent ook eenvoud in de outfit zelf.

Maar zeg nu zelf, als je Matilda Kahl zou tegenkomen, zou je ze dan verdenken van gebrek aan smaak of te weinig zorg ?

Ik alvast niet.

 

 

Marters lusten mijn autokabels rauw

 

Credits : http://steenmarter.be/984/?page_id=52

Autokabels geliefd bij steenmarters

Dat wordt hier een dure bedoening, onze ‘nieuwe’ auto.

Na twee maanden lichtte het lampje van de motor al op. Technische storing, volgens het boekje. Een hongerige marter, volgens de garagist.  Ik heb in mijn hele leven nog nooit een marter van dichtbij gezien, maar blijkbaar worden ze altijd maar populairder.

We kwamen terug van het Eifelgebergte en het was prijs. Kan wel, dachten we, tijdens onze vakantie daar lag er een dikke laag sneeuw, we logeerden in bosrijk gebied en zo’n warme plek moet best aantrekkelijk zijn voor een marter.

De marterkit : ultrasoon geluid

Dan maar een marterkit gekocht. Wij hebben het ding nooit bekeken, vertrouwen als we hebben in onze garagist, het zou signalen afgeven die de marters op afstand zouden houden, al is geen enkel systeem waterdicht, zei hij nog.

Twee maanden later, weerom ‘technische’ storing en weerom ‘een marter’. Ondanks de marterkit. Tja, dat van die niet honderd procent  natuurlijk (dixit garagist), en hij begon over de verhoogde resistentie van de marters, alsof het ‘laat-u-niet-foppen-door-de-marterkit’-gen doorgegeven werd en de marters evolutionair nu al danspasje maken op het voorheen vervelende geluid. Het klinkt toch een beetje onwaarschijniljk.

Andere remedies

– Een WC-blokje met citroen, zei collega Ann me, manlief zei niets, maar ik zag ‘m denken : straks ruikt die hele wagen naar ‘t toilet, ‘t zal wel zijn’.

Kippenhaas, lees ik bij zoogdierenwerkpunt, maar hoe veilig dat is (je kan dat toch niet op je motor laten liggen en rijden ?) lijkt me maar de vraag.

De stroomstoot als meest effectieve middel

Joke Schauvliege heeft er zelfs een website over laten maken, en meteen weet ik : dat van die garagist, dat was de slechtst mogelijke oplossing, ultrasoon geluid werkt gewoon niet. Stroomstoten ! En al klinkt het barbaars, het zou zoiets zijn als prikkeldraad.

Nu maar hopen dat de garagist meewil !

Iemand nog andere suggesties ?

 

De reageerknop bevindt zich onder de titel

 

Week in beelden : Muzette, leerlingenfeest en nog van dat !

De week zat overvol ! Ik heb prachtige foto’s maar omdat herkenbare foto’s van leerlingen mogelijks een probleem vormen moest ik heel kieskeurig zijn !

Muzette

Muzette

Muzetteoké, ik weet het, deze beelden zien er gruwelijk saai uit en vertellen niets over alle optredens die onze leerlingen hebben gedaan, hip hop, slam poetry, als geluidstechnieker of lichttechnicus aan de slag in de Stadsschouwburg. Het was o zo goed ! Ze waren o zo geweldig ! U moet me maar geloven op mijn woord !
Muzette is een dag vol kunst en cultuur op de belangrijkste plaatsen van Leuven.

Leerlingenfeest

Leerlingenfeest 1

Ha, nog zo eentje : massa’s foto’s van alle activiteiten en optredens, maar weer, véél gezichten ! Happy faces ! Het leerlingenfeest met muziek, optredens, festivalcatering, grasweiden (die wij sowieso hebben), véél drank en oeps, vettig eten… en spijtig genoeg ook veel regen. Alsof het de leerlingen ook maar iets kon schelen.

Perfect day

birdspotting

Vrijdag vrije dag en die had ik gereserveerd om een lange fietstocht te maken gecombineerd met birdspotting. De eerste hut was bezet maar gelukkig is dat in domein De Vijvers geen probleem. Vogels in grote aantallen en iets verderop vond ik trouwens nog een lege vogelhut. Niet dat ik iets heb tegen het delen van een bankje, maar daar dachten bovenstaande mannen anders over. Fototoestellen met gigantische lenzen in aanslag, verrekijkers en nog ergens een thermos die onaangeroerd bleef. ‘t Was duidelijk dat dit hùn hut was.

vogel

Tien minuten later snapte ik ze wel, probeer maar eens een vogel zover te krijgen dat hij wil ‘poseren’ voor je. Ik zag massa’s vogels en maakte nog meer slechte foto’s.  Eentje bleef zitten. Oef.

Limburgse vogels

Nog meer rare vogels kwam ik tegen op mijn fietstocht. Een groepje mannen dat zich weinig inspanning wou getroosten, terwijl het daar sowieso al zo vlak is als een biljarttafel. Ik groette hen maar kreeg geen groet terug. Het leek wel anti-social day in Limburg !

Ook het weekend zat vol leuke zaken alwaar ook veel foto’s van zijn en er komt nog verslaggeving. Maar dit waren alvast de drie beste dagen van de werkweek !

Het mag nog zo’n tijdje doorgaan !

 

De reactieknop staat onder de titel

 

Week in beelden : wildernisdropping als hoogtepunt !

De komst van de lente heeft mij altijd liggen. Denk ik in hart en ziel dat er zeeën van tijd komen (extra vrije dagen !), dan houden de extra activiteiten gelijke trend.

Computerwetenschappen als tegenhanger voor Klassieke Talen

opendeur

Het voorbije weekend hield ook onze school traditioneel Open Deur en hoewel ik dat al tig keer heb meegemaakt zag ik nu een grondig verschil. Onze school zette tot voor kort traditioneel in op Klassieke Talen. Nu kan er ook gekozen worden voor Computerwetenschappen, COL (competentie-ontwikkelend leren) en heeft onze school door de leerlingen geprogrammeerde robots en is onze 3D-printer al verouderd !

We blijven sporten !

bloempjesIk maak nog altijd heel erg veel werk – later meer – van mijn doelstelling om gemiddeld 40 minuten per dag te sporten. Omdat er niet veel te vertellen valt over de zoveelste kilometer die gelopen of gefietst is zal ik nu en dan een fotootje posten van wat ik onderweg tegenkwam ! Schoonheid alom !

Plankendaal

PlankendaalTraditioneel gaan onze jongste leerlingen naar Plankendaal. We kregen er het programma ‘achter de schermen’, en konden meteen kennismaken met de jongste giraf. Baby-olifant Q kregen we omwille van zijn gezondheidstoestand niet te zien. Spijtig !

Wildernisdropping

Wildernisdropping

Wildernisdropping2

 

De bus vertrekt voor anderhalf uur en god-mag-weten-waarheen : wildernisdropping ! De hele dag in de gietende regen trouwens !  We worden ‘afgezet’ en moeten vervolgens het eindpunt (dat we nauwelijks kennen) bereiken. Weerom liepen mensen verloren en zat er een klimparcours in met kettingen. De schade was beperkt : ik rolde van een rots in de modder naar beneden en viel net niet in het water toen het langs rotsen verder ging. Doodmoe maar content !

 

 

 

 

S.O.S. Nepal 12-12

 

Toen was het leven nog zorgeloos voor deze kinderen (foto 2008)

 

In 2008 was ik in Nepal.  Het was een bewogen reis en ik kwam toen net uit India dat me zwaar gevallen was. Na de drukte van India was Nepal één en al rust, de bevolking leek helemaal anders : rustiger, opener. Ik ben er ook heel erg ziek geworden en moet noodgedwongen achterblijven in Kathmandoe.

Van de eerste dagen (ik was zo ziek) herinner ik me niets meer. Maar later verkende ik Kathmandoe. Vooral de oude stad is indrukwekkend. Deze is nu zwaar getroffen. Hoe zou het gaan met bovenstaande kinderen die ik toen heb ontmoet ?

S.O.S. Nepal 12-12

1,7 miljoen kinderen hebben hulp nodig. Laat hart spreken : alle beetjes helpen, groot en klein !

Alle hulp is welkom !