Het leven is vurrukkulluk

Gelezen : Het leven is vurrukkulluk – Remco Campert

Gelezen : Leo Babauta

Het leven is vurrukkulluk !

Het zijn warme en lome zondagen, er valt niets te doen en alles is mogelijk. Je bent jong en je hebt aan niets gebrek. Kortom, het leven is vurrukkulluk !  In dit boek van Remco Campert wordt het verhaal verteld van een groepje jongeren voor wie er geen grenzen zijn. Het zijn artiesten, fotografen en ze houden de ethiek van de jaren zestig – alles mag en ga je vooral niet binden – hoog.

Taal

Remco Campert spelt zijn woorden bij tijden op een eigenaardige manier. Zoals ‘vurrukkuluk’ of het “seksjuwele verkeer”. Aanvankelijk dacht ik dat dit kwam doordat het boek zich situeert in de zestiger jaren en dat er gebruikt werd gemaakt van de toen gebruikte ‘progressieve spelling’. Het is pas later dat ik door had dat Remco Campert met taalgebruik iets op sublieme manier aantoonde : de dialogen zijn fake. De gesprekken tussen de jongeren zijn het aannemen van een pose.

Verveling en leegte

Wie het boek leest kan niet anders dan onder de indruk komen van de leegte en zinloosheid die onder het jonge volkje leeft. Het lijkt alsof ze alles al gehad en gezien hebben en ze hebben geen idee wat ze willen in de toekomst, behalve dat niets definitief mag zijn, dat er geen engagement mag zijn. Ze klampen zich vast aan gecreëerde identiteiten bij gebrek aan eigen identiteit.  Het egocentrisme is nooit ver te zoeken.

“Waar denk je aan ? Aan mij ?”
“Ook. O.a. zou Boelie zeggen. ”
“Waar denk je nog meer aan ?”
“Aan alles. Ik moest er opeens aandenken wat voor een rol stoeptegels in je leven spelen als je klein bent. Je weet wel, die grijze vierkante tegels. Je kent ze beter dan je je ouders kent. En later vergeet je ze.”
“En wat dacht je over mij ?”
“Dat je een van de liefste meisje bent waarmee ik ooit geslapen heb.”
“Heb je hier met veel meisjes gelegen ?”
“Honderden”.
“Maar ik ben het liefste ?”
“Eén van de liefsten. Ach, onzin, je bent het liefste.”
“En ook het mooiste ?”
“En ook het opwindendste ?”
“Ja”.
Ja, dat is waar. Maar het is altijd anders. 

Tijdloos

Een paar klikken op het net leerde me dat het boek op heel wat leeslijsten staat van middelbare scholieren. Ik kan mij er iets bij voorstellen. Het verhaal gaat immers over jongeren, zij het iets ouder. De vragen waarmee jongeren zich geconfronteerd weten worden echter niet geëxpliciteerd. Maar zijn die vragen dat ten tijde dat je midden in het leven zijn, dat ooit ?
Besef mensen / jongeren dat ze zich een identiteit aanmeten die niet van heb is ? Of is dat juist de illusie ? Te denken dat je iemand bent terwijl je alleen maar een rol speelt ?
Ik stel me voor dat jongeren weinig met dit boek aankunnen. Dat het pas later is dat er herkenning is.

Samengevat

3-stars-out-of-5

  • Taal  : Remco Campert heeft hier een eigen stijl, zowel wat spelling als woordkeuze betreft. Dit heeft duidelijk een doe. (zie hierboven)
  • Inhoud : het verhaal van enkele twintigers voor wie alles mogelijk lijkt maar die evenwel geheel doelloos de zomer doorbrengen
  • Emotie : verveling
  • Themata :  verveling, zinloosheid van het leven, zestiger jaren, identiteit zoeken
  • Genre : 
  • Personages :  Enkele jongeren : Mees, Panda, Boelie. Kunstenaarsmilieu. Er komt één grijsaard bij kijken.
  • Tempo : traag
  • Context : stad in Nederland, jaren 60 vorige eeuw (maar het zou net zo goed nu kunnen doorgaan).

Remco Campert, Het leven is vurrukkulluk, De Bezige Bij, 153 blz.
Te koop bij bol.com voor 10,00 euro.

Snapshot diary

snapshot diary – week 33 – terug thuis & opnieuw spullen ruimen !

snapshot diary week 33

Afscheid nemen van Vaals

Eindelijk, eindelijk een schitterend weekend ! Op maandag stond ik nog steeds met mijn T@b in Vaals en het allerliefst was ik daar nog enkele dagen gebleven, maar de camping bleek compleet volzet ! Of toch niet helemaal, ik kon verhuizen, maar daar zag ik voor één dagje extra toch tegenop. Shame on me misschien, maar ik troost mij met de gedachte dat deze plaats zo dichtbij is dat ik er binnen de kortste keren terug ben ! Aan laagseizoentarief !

Eenvoud van leven : spullen ruimen

Zo’n uitstappen geven me altijd tonnen energie en dat vertaalde zich hier (weeral !) in nogmaals stapels dozen richting kringloopwinkel. Minder spullen = minder opruimen ! Het is een weerkerend refrein, ‘terug van reis’ = massaal spullen ruimen. Zou het komen omdat ik op een camping geniet van zoveel eenvoud ? Dat ik zo klein woon (in de t@b) en dat ik merk dat het leven met veel minder spullen het leven zoveel eenvoudiger maakt ? Geen idee, ik heb alleen niet de indruk dat ik veel zal missen van al die spullen die het huis uit zijn.
Spullen ruimen heeft trouwens nog een tweede voordeel : je gaat automatisch minder kopen. Tenminste, zo is het toch bij mij. Ik word op termijn ook wel kregelig van al die dozen overtollige rommel (myself to blame !), dus ik ga niet onmiddellijk weer hetzelfde doen.

De tijd wordt korter

Dat is natuurlijk niet waar, maar 15 augustus is zoiets al een oranje licht voor al wie genieten mag van een lange zomervakantie. 15 augustus staat gelijk aan het besef dat de vakantie niet eindeloos is, al léék het bij tijden toch wel zo.
Het lief (terug uit Duitsland) en ik bezochten Leuven en genoten ervan. Leuven ? zal je zeggen. Heb je daar geen half leven gewoond ? Werk je niet in het Leuvense ? Ja en nogmaals ja. De stad is mij dus wel bekend, maar wij vinden Leuven beiden zo druk dat we er zo goed als nooit gaan. Ons werk bevindt zich op de buitenrand van Leuven en we rijden de stad nooit in.
Maar in het zomerverlof als er net geen evenement is, dan ontpopt Leuven zich als een zalige zomerstad waar het ook voor de rustige bezoeker fijn toeven is.

broers en zussen overal in de wereld

Deze week bracht ik ook een paar daagjes samen met de zus die net uit Korea kwam en miste spijtig genoeg mijn broer die een maand in het zuiden van Europa zat waar hij vollen bak werkte aan zijn nieuwe stek. Ik zal er dus een nieuwe vakantiebestemming bij hebben ! Zo’n broer die woont onder de immer warme zon…  Toch zijn de gevoelens gemengd. Ik geef eerlijk toe dat ik ‘m liever dichterbij heb !

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #10 Ben je een goede voorlezer ?

Voorlezen

CC0 Public Domain

Voorlezen aan kinderen

Voorlezen voor kinderen vind ik heerlijk ! Ik ken geen kinderen die niet van voorlezen houden. Het valt mij zelfs op dat kinderen er blijven van houden, ook al kunnen ze best zelf wel goed lezen. Voorlezen is een nestje bouwen met de toehoorders en helemaal in het verhaal gaan.

Goed voorlezen ?

Maar kan ik goed voorlezen ? Veel doe ik het niet meer. Kotstudenten zijn geen kinderen meer te noemen. Maar er wordt toch nog voorgelezen. Soms gewoon uit de krant voor opa. Of voor kinderen die op bezoek komen.

Eigenwijs

Ik ben gigantisch eigenwijs bij het voorlezen. Zo kan ik mij precies nooit aan de tekst houden.

  • Moeilijke woorden vervang ik onmiddellijk door andere woorden
  • Gaat het verhaal te snel (van begrip voor het kind) dan maak ik het verhaal langer met uitleg.
  • Vervaagt de aandacht, dan zitten er plots veel vragen in het verhaal (die ik dan aan de kinderen stel). O ! Wie kwam daar nu aangelopen ? (….. en ik lees niet meer verder…..)
  • Slechte verhalen lees ik ‘zogezegd’, ik plak er een eigen versie aan. Dat gaat echter alleen bij kinderen die niet kunnen lezen of die het verhaal nog niet gehoord hebben, veel kinderen kennen kinderverhalen woordelijk van buiten. Grappig : maar dan nog willen ze het opnieuw horen !
  • Prentjes ! Prentjes ! En natuurlijk verwijs ik naar de prentjes en laat hun eigen fantasie aan de loop.

Voorlezen voor volwassenen : luisterboeken

Voorlezen is eigenlijk altijd dikke pret en beperkt zich niet tot kinderen of mensen die niet (meer) kunnen lezen. Ik vind luisterboeken heerlijk. Ik word dan helemaal een met het verhaal. Wandelen en luisterboeken zijn prima combinaties. Ik kan er zelfs naar uitzien om kilometers met een boek ‘in mijn hoofd’ te wandelen. Het is een aparte combinatie. Ik vind ze meestal in de bibliotheek.

Professionele voorlezer

Dat gebeurt nog altijd en tegenwoordig is dat behoorlijk professioneel. In mijn vak wordt er veel voorgelezen en daar waar een leerlijk of de leraar het vroeger deed wordt dit nu gedaan door een professionele voorlezer. Ik hoor Andrea Croonenberghs samen met nog heel wat andere professionele lezers elke week. Met een klik op het bordboek lezen ze de aangeduide tekst prima voor. Geen computerstem, maar vooraf ingelezen teksten. Zij leerden mij dat hoe beter iets wordt voorgelezen hoe groter de aandacht is.

Hardop lezen

Tenslotte lees ik soms ook voor mezelf voor. Voor je me voor gek verklaart, het gebeurt weinig ! Toen ik vorige week in een zotte bui een Duits boek kocht merkte ik dat ik luidop las. Ik vraag mij af of het een automatische was uit de kindertijd die terugkwam. Het verplicht me ieder woord te lezen en ik lees merkelijk trager. Op die manier kunnen mijn gedachten tijdens het lezen ook nergens anders naartoe. Het gebeurt anders wel dat ik ‘technisch’ een hele bladzijde heb gelezen en er mij niets van herinner.

Intieme momenten

Maar het voorlezen met kinderen is wel het mooiste dat er is. Samen op de bank of het bed. Voorlezen met groot knuffelgehalte. Ik ben bijna triest dat onze kinderen de kotleeftijd hebben en dit met hen toch voorgoed voorbij is.

Lezen jullie nog voor ? Voor wie ?   

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Babauta

Gelezen : Zen Habits – Leo Babauta

Gelezen : Leo Babauta

Iedere dag een beetje Babauta

Ik denk dat ik ongeveer een jaar gedaan heb over dit boek van Babauta en dat is niet erg. Het is dan ook geen verhaal met een begin en einde maar een verzameling van mijmeringen over het alledaagse leven en de uitdagingen die het leven aan iedereen stelt. Gelukkig gaat het ook iets verder, want Babauta deelt de lessen die hij leerde gewoon via dit boek.

Alle goede ingrediëten zitten in dit boek

Voor wie vreest dat het zweverig wordt, moraliserend of spiritueel (wat je ook onder dat woord verstaat) : dat is het niet. Het is vooral een praktisch boek. Thema’s die terugkeren zijn : gewoontevorming, hoe je leven te veranderen (niet groots maar bv. gezonder eten, meer bewegen), mindfullness, dankbaarheid, hoe om te gaan met tegenslag ?

Persoonlijk

Babauta lijkt het perfecte evenwicht gevonden te hebben tussen persoonlijke verhalen zonder daarom van de lezer een voyeur te maken. Ook al primeert dikwijls dankbaarheid, hij is geen hip hip hoera man. Dat het leven soms flink tegenzit en dat er dagen zijn waarop niets lukt, kent hij ook. Hij deelt zijn worsteling maar ook zijn eigen advies : gewoon accepteren dat het sommige dagen zo is.

The real pain I’ve been going through is my inability to accept reality, and my desire for life to be a certain way. I want it my way. And when I can’t control that (which is pretty much all the time), I feel frustration, anger, depression, stress. Lots of stress. This applies to everything, not just physical ailments, but when anything doesn’t go the way I want it to.

 

Een dikke aanrader

Ook al is Babauta wellicht goed bekend, ik wil hem hier toch aanraden. Hij vertelt geen supernieuwe dingen en veel zaken zijn gewoon gezond verstand, maar het doet gewoon deugd om nu en dan eens met je neus op dat gezond verstand te worden gedrukt en de zaken weer in perspectief te leren zien.

Herinneringen aan het internaat

Op het internaat waar ik mijn jeugd doorbracht hadden we ‘bezinnigsboekjes’ waar we ’s morgens en s’avonds een tekst moesten uit voorlezen. Dat ging dan meestal over vriendschap (hét allerbelangrijkste thema in die periode van ons leven), over liefde of over grote levensvragen. Iemand las de tekst voor en toen was er vervolgens zon 10 minuten stilte. Klinkt gigantisch ouderwets en ik denk niet dat je nu nog zo’n kleine 100 leerlingen zo ver krijgt, maar ik vond het best wel een fijn moment.

Babauta is ook zo’n moment. Ik las meestal een stukje voor het slapengaan of bij het ontwaken. Meestal zelfs in bed, nog voor de dag echt goed begon of voor ik ging slapen. Een mooie gedachte en mijmering om de dag te beginnen of te eindigen.

Twee miljoen volgers op zijn blog

Ik kocht het boek via Kindle ($ 1,11), maar dat hoeft helemaal niet. Het zijn, zoals de titel aangeeft blogposten en Babauta schrijft nog altijd vergelijkbare stukjes op zijn blog. Abonneer je gewoon op zijn blog en je krijgt zo goed als iedere dag een fijne gedachte in je brievenbus.

Waarom niet ?

 

 

Snapshot diary – week 32 – weekend in Vaals

Vaals

Het was niet zo’n best weekje. Gelukkig eindigde het in een kampeerweekend in Vaals. Hier was de zon wél van de partij. Lees mee over deze week.

Een zieke in huis

Een hardnekkige griep die maar niet overging (nog altijd niet) hield het lief met koorts thuis. Het lief is sowieso wel een huisduif, maar trop est trop, het begon danig op onzer beide systemen te werken. Tel daarbij de regen (of was het anders nog erger geweest ?) en er begon toch al een lichtelijk depri-sfeertje in ons huis te hangen.
Grote angst bij mij : zal ik ook zo ziek worden ? Dan toch liever tegelijkertijd. Maar tot nu toe blijf ik gespaard, wat zeer wonderlijk is. Zou het toch waar zijn dat vrouwen immum zijn voor bepaalde soorten griep ? Hoe dan ook, we waren het beiden heel erg beu. Ik maakte er nog wat van door tal van dozen richting kringloopwinkel te brengen en ’s avonds wandelde ik door ons dorp. Mar meer kwam er niet van.

Het huis werd bijna afgebroken

Het lief had al een tijd geleden een weekend geboekt met de oudste zoon. Aanvankelijk zag uit naar dat weekend ‘het huis voor mij alleen, maar na een week gekluisterd aan het huis met een zieke (mijn hart is te week om hem alleen te laten ijlen van de koorts), kon ik het huis wel afbreken. Dus boekte ik een weekend Nederlands Limburg.

Weekend Vaals

Het criterium was simpel : niet al te ver. Verder koos ik opnieuw voor de natuurkampeerterreinen. Ik kwam zo terecht op een camping in Vaals, op zo’n 6 km van Aken. Zo kon ik natuur (fietsen, wandelen) en cultuur (Aken) combineren.

Vaals

Deze camping in Vaals lijkt echter in niets op alle andere campings die ik al via natuurkampeerterreinen heb gezien en het was wel even wennen. Ik dacht verkeerdelijk dat Natuurkampeerterreinen voor klein en eenvoudig en in de natuur stonden, maar hier in Vaals is alleen het laatste van toepassing. Het is een grote camping en luxueus ingericht. Het doet al een beetje aan een vakantiepark denken. De prijs is ook ongeveer het dubbele als wat ik bij vorige campings heb betaald, al zijn de faciliteiten eender. Het is toch even wennen voor mij : groot en bijna op zijn Duits georganiseerd. Veel romantiek is er niet aan.
Maar de ligging maakt dus veel goed. Vaals heeft veel te bieden en wel op allerlei gebied. Alleen al in Vaals kan je een enkele leuke musea aandoen, je hoéft dus niet eens naar Aken. Verder zijn in Vaals ook alle ‘gewone’ winkels als een Lidl, Hema, AH enzovoort. Superhandig natuurlijk voor iemand die het vertikt van te koken.

Eten in Vaals - zonder moeite !

 

Nu maar hopen dat de zon toch langere tijd bij ons blijft !

Duim je mee ?

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #9 Wat doe je s’ morgens als eerste ?

ochtend

CC0 Public Domain

Ochtendmens

Ik ben een ochtendmens en wanneer ik onze dochter zie (het tegenovergestelde) merk ik dat dat veel voordelen heeft. De ochtend staat voor mij niet gelijk aan een irritante wekker. In tegendeel, meestal ben ik wakker nog voor de wekker iets van zich laat horen. Voor de echtgenoot kan dat tegenvallen : zoveel energie en dat op een lege (de zijne dus) maag. Dus wat doe ik als eerste ’s morgens ? Al die innerlijke energie van de ochtend binnenin laten feestvieren maar heel kalmpjes opstaan en weinig zeggen. Een mens moet zijn wederhelft kennen, niet ?

Ochtendrituelen : alles behalve origineel

Voor ik uit het bed stap denk ik na welke dag het is en wat er in het verschiet ligt. Ik vind dat niet altijd een goede gewoonte, want al ben ik een ochtendmens, de lange to do lijst kan me soms  wel eens een minuut langer in bed laten liggen. Alsof dat helpt !
Verder ben ik allesbehalve origineel : ik stap van de slaapkamer naar de badkamer, wassen en kleren aan. Vroeger kon ik nog wel eens op een zondag in pyama naar beneden gaan, maar nu weet ik dat dat een slechte gewoonte is, het worden dan meteen uren pyama.

Tanden poetsen voor het ontbijt of na het ontbijt ?

Kijk, dat dat nog eens een vraag kan zijn ! Toch verschillen het lief en ik hierin van mening. Hij zegt voor en ik zeg na. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik dat ‘voor’ vooral op praktische redenen doe. Ontbijten met ongepoetste tanden vind ik allesbehalve, dat smaakt niet en ik voel me – tanden ongepoetst – gewoon niet op mijn gemak. Na de ochtenddouche en verzorging wil ik de badkamer met een 100% fris lichaam verlaten. Het ‘klopt’ niet voor mij. Tenslotte wil ik er ook de tijd voor nemen en na het eten nog eens snel naar de badkamer, nee dat gaat me niet af. Maar dat zijn de praktische redenen, er schijnen ook wetenschappelijke redenen te zijn waarom je beter voor het ontbijt je tanden poetst. Voor wie na het ontbijt de tanden poetst (zoals het lief) : geen probleem. Klik hier en daar wat rond en je vindt evengoed argumenten om het na het ontbijt te doen, zij het dat je dan minimaal een half uur moet wachten (tijd die wij niet hebben).

Hoe dan ook, het eerste wat ik doe ’s morgens is dus weinig origineel. Ik heb wel een scenario van mijn ideale dagindeling maar zo lang ik naar het werk moet, beperkt zich die tot de vakanties. Hier schreef ik al eens over mijn ochtendrituelen. Het klopt nog altijd wat daar staat ‘als ik s’ morgens niet sport, dan komt het er meestal niet meer van’… Laat ik dus deze morgen niet gesport hebben ! Damn !

Wat doen jullie als eerste ’s ochtends ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
dagboeknotities

Het weer – zo banaal, echt niet !

 

Het regent

Terwijl ik dit schrijf regent het. Terwijl ik dit schrijf is het vakantie. Het regent al vele dagen en ik heb al vele dagen vakantie. Met dat laatste besef ik dat ik van veel geluk mag spreken, maar mag ik het toch even over dat eerste hebben ?

Het heeft deze vakantie, op uitzondering 2 opeenvolgende echt warme dagen, nog niet echt gezomerd. Gezomerd als in : stabiel droog weer. Gezomerd als in stabiel blauwe lucht. Ik laat de temperatuur nog in het midden.

Waar was de lente ?

Een echte lente was er ook al niet. Mijn zus, eeuwig optimist aangaande dergelijke zaken zei me begin juli ‘Het gaat keren, dat kan niet anders’. Maar het keerde niet. De eerste dagen tijdens mijn Nederlandvakantie was het nog oké. Droog dus. Niet echt warm, maar droog. I settle for no rain. Toen het lief mij in Groningen kwam vervoegen regende het pijpestelen. Echt. Regen + 2 personen + kleine caravan = geen goede combinatie.

Ik mis de zon en dat prachtig licht

Toen de vakantie begon nam ik mij voor om mij geenszins te laten leiden door het weer. Het weer (zoiets banaals !) zou mij er niet onder krijgen. Ik zou evengoed buiten gaan ! Evengoed wandelen en lopen (over fietsen in de regen ben ik nooit enthousiast geweest). Maar er kwam weinig van in huis. Er werd wel degelijk gelopen, maar het was zoeken naar een droog moment. Of het werd gewoon, gemakshalve, op de loopband gedaan.
Ik vind een beetje regen tijdens het wandelen niet erg. Ik ben goed voorzien wat dat betreft. Maar uren wandelen in de regen … er lijkt voor mij ook een limiet te bestaan.

Wachten

De hele vakantie (we zijn ondertussen midden augustus) heb ik gedacht : het komt nog wel. Het kan toch niet blijven duren, die regen ? Jawel dus.
Dus heb ik vele dagen gewacht. Gewacht om leuke dingen te doen, gewacht om naar fijne plaatsen te gaan, gewacht om… Ik weet dat dat al dat wachten niet zo wijs is. Ik schreef zelfs nog een postje over met de titel blijf niet wachten. 

Tegen alles in

Tegen de weerberichten in ga ik komende week toch nog eens een tripje wagen. In de regen wellicht. Zonder blauwe lucht. Hopelijk ook weer niet in de modder. Het moet niet al te gek worden.

misschien is niet wachten toch wel de beste strategie.
Of aanvaarden natuurlijk. Jaja …

Heeft het weer ook invloed op jullie plannen ? Of maakt het niets uit ? 

 

Verliefd op de T@b ! 13 vragen over de t@b beantwoord

T@blovers

Kijk zie, onderstaande foto vond ik op Instagram :

 

Allemaal t@b lovers die samenkomen. Onlangs hoorde ik nog over een Harley Davidsonmeeting in ons kleine landje, dus waarom niet een t@bmeeting ?

Geen idee of er evenveel t@bs in Europa zijn als in de Verenigde Staten. Maar hé, als iemand iets opvangt : geef me een seintje ! Lijkt me gewoonweg heerlijk !

De T@b in 13 vragen

In België heb ik nog geen enkele t@b gezien, tenzij in de winkel natuurlijk, maar dus nog nooit eentje in gebruik. Bij werkelijk iedere camping die ik dit jaar aandeed kreeg ik vragen over dit vreemde huisje op wielen. Ik zet ze hier maar eens op een rijtje

  1. Hoeveel weegt de t@b  (kwestie van het te kunnen ‘trekken’ met je auto)

    Op papier (leeg dus) 550 kg, voor de wet te laden tot 750 kg.

  2. Moet je naar de keuring ?

    Nee dus, want minder dan 750 kg.

  3. Speciaal rijbewijs/nummerplaat nodig ?

    Ook al niet, allemaal omwille van die min 750 kg.

  4. Dat moet toch klein zijn om in te slapen ?

    Juist niet, het bed is 175 x 200 meter (en open mocht je nog langer zijn).

  5. Heb je een badkamertje/wc in de t@b ?

    Nee, dat heb ik niet, de grote zus van mijn t@b heeft dat wel, maar die weegt dan weer meer dan 750 kg, met alle nadelen (en voordelen) van dien. Ik offer niet graag plaats op voor een kleine badkamer terwijl je op de camping prima sanitaire faciliteiten hebt.  Het scheelt meteen ook in onderhoud. Maar prioriteiten verschillen.

  6. Kan jij daar (alleen) mee rijden ?

    No problem, de t@b is even breed als mijn auto en hij is licht, dus dat gaat zonder problemen.

  7. Kan je hem makkelijk/alleen manoevreren op een campingplaats ?

    Geen probleem ! Juist omdat hij zo licht is kan ik het alleen, al zijn kampeerders per definitie behulpzaam.

  8. Kan je er in koken ?

    Ja hoor ! 2 kookpitten op gas en een frigo op 12V/220V/gas.
    En natuurlijk is er stromend water en zijn er stopcontacten !
    Ook een mini-diepvries voor de nodige ijsjes in de zomer.
    (Bekentenis : ik kook niet. Ik heb er een kleine minigolf oven in geïnstalleerd. O zo totaal fout voor een echte kampeerder, maar een mens moet zichzelf kennen !).
    Manlief houdt het dan weer op de BBQ, wat weer zeer campinglike is !

  9. Heb je een mover nodig

    Nee gij ! (Oké, dit was een vraag voor ervaren kampeerders).

  10. Heb je een vast bed ?

    Nee, het bed is te monteren. Ik klok af op 5 minuten.

  11. Voor hoeveel mensen is zo’n ding geschikt ?

    Het is perfect voor twee personen.

  12. Van welk merk is dat eigelijk ?

    T@b valt onder het Duitse merk Tabbert.

  13. Kan je er een voortent bij plaatsen ?

    Er bestaat een speciaal ontwikkelde voortent voor de T@b, tot nu toe nog ongebruikt bij mij, maar het komt !t@b

Helemaal tot over mijn oren verliefd op mijn T@b

Wie mij de laatste maanden meegemaakt heeft weet dat ik tot over mijn oren verliefd ben op mijnT@b. Plots zin in een(half)  weekendje weg : weg met de T@b ! Of wat te denken van die minivakanties die korter zijn dan 48 uur maar de batterijen helemaal opladen ?

En nu nog het lief

Het lief heeft ondertussen gemengde gevoelens. Dat klinkt negatief maar dat is een hele vooruitgang ten aanzien van ‘ik ga van z’n leven kamperen’.  Dat de lieveling mij dat toch gunt (“je moet je dromen volgen“, zo zei hij dat), dat is natuurlijk fanatisch ! Maar dat hij ook langzaam aan het ‘vallen’ is voor de gedachte van reizen en reisjes met de T@b, dat is toch geweldig !

Hugo en de t@b -

hier met een eenvoudige tarp (= zeil met stokken)

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week 31 – alledaags leven & uitkijken naar de Vierdaagse

2016 week 31 L

Week na het onze trip in Frankrijk

Deze week waren we beiden een hele week thuis. Ik geloof niet dat dat de 6 weken al het geval geweest is. We hadden ook beiden niets op de planning staan, toch niet voor wat betreft camping of andere tripjes. Nee, we waren deze week doodgewoon thuis. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat me dat aanvankelijk niet zo goed af ging. Ik kon natuurlijk zo de t@b aan de auto hangen en eender welke richting kiezen om weer een aantal dagen te vertrekken maar ik merkte dat het vooral het weer was dat op mijn gemoed werkte. Ik had geen zin om een kleine 1000 km te rijden om verzekerd te zijn van goed weer… dan maar genieten van de ruimte van ons huis met alle voordelen van dien.

UItzien naar een volgende vakantie en de Vierdaagse

Het lief en ik hebben gelukkig toch nog plannen voor deze zomer. Hij gaat nog met de zoon voor een 4-tal dagen trekken. Hij heeft een huisje gehuurd waarvan ik de plaats niet mag verklappen (je weet nooit dat de zoon meeleest).  Het wordt een vader-zoonvakantie. Straks begint hij aan zijn laatste jaar in Leuven en voor we het goed weten zijn we misschien grootouders. Oké, DIK overdreven natuurlijk, but you get my drift.

Beiden zien we ook uit naar de Vierdaagse van de IJzer en mocht iemand van jullie nog zin hebben in een heerlijk avontuur, DOEN ! Wij gaan al zo’n tien jaar (en gokken) en ieder jaar willen we er terug naar toe. Ik somde hier al meer dan 10 redenen op om mee te doen en om je een beetje een idee te geven, zie hier de Vierdaagse in foto’s.

Toch kan ik niet wachten tot die Vierdaagse begint.  Ik keek al naar wat adresjes in mijn geliefde Zeeland of wil deze keer misschien wel eens citytrippen in het Vlaamse land. Gent ! Brugge ! Het is niet dat ik er nog veel kom. Het zal dus wel een van die drie worden of een combinatie.

Alledaagse dingen

Toch heb ik al bij al genoten van het weekje thuis. Er werd veel werk verzet. Hele dozen verhuisden richting kringloopwinkel. Ik vul de dozen, het lief zet ze in de auto. Ik las behoorlijk veel en ook dat was genieten, al was het niet de makkelijkste literatuur. Een nieuw leesproject is in de maak. Kasten werden uitgeruimd en schoongemaakt, ik ging wandelen in Puurs (viel een beetje tegen) en bracht tijd door met familie. We verwelkomden mijn zus in Zaventem, ze is net terug uit Korea. Vol verhalen (lees hier haar blog). Er werd gelopen en ik ging naar de fitness om toch eens uit het huis te zijn. (En te sporten natuurlijk !).  Ik hou mij aan mijn stappenchallenge en dat levert me mooie wandelingen op in het dorp. Een dorp waarvan ik steeds mee ga houden omdat er zoveel natuur is, zoveel variatie.

guacomole L

Tenslotte deed ik me te goed aan guacamole. Ik dacht altijd dat dat een vies goedje was en daarom at ik het niet, maar tegenwoordig is het mijn avondsnack. Ik beken dat ik ‘m gewoon in de AH haal.  Ik eet ‘m nog puur, zonder iets bij, maar wellicht kan je er ook andere dingen mee maken.

Hebben jullie nog tips voor zo’n eenvoudige snacks ? Of ideetjes wat ik met de guacamole kan doen ?

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #8 Waarin lijk je op je moeder ?

Ma jong L

Denkend aan mijn moeder

Hoe ouder ik word hoe meer ik merk dat ik heel wat gebeurtenissen in mijn leven nog altijd met haar verbind. Meestal komt het er op neer dat ik het spijtig vind dat zij dat niet meer kan meemaken. Grote stappen in mijn leven. Kleine zaken waar ze zou om glimlachen. Maar ook een hoop dingen waarvan ik zo weet dat ze er wel haar zegje zou over gehad hebben. (Lees : niet akkoord). Mijn moeder is al een hele tijd overleden, dus ik kan haar niets meer vragen of vertellen. Maar ze mag dan wel overleden zijn, ze leeft toch verder in mij.

Je bent meer je ouder(s) dan je denkt

Hoe ouder ik word hoe meer ik ontdek dat ik meer op mijn moeder lijk dan ik denk (en soms zou willen). Ik erfde heel wat van haar. Ik vraag me wel eens af wat zij er zou van denken mocht ze me nu als volwassene zien.

Dingen waarin ik lijk op mijn moeder

Ik vind het best wel een beetje moeilijk om over mijn moeder te schrijven. Daarom ga ik het puntsgewijs doen en gewoon een ID-kitje maken met die punten die ik met haar deel.

  • Mijn moeder hield van sociaal contact en maakte met iedereen een praatje
  • Anderzijds had zij bij tijden veel nood aan rust en stilte
  • Ze hield van routines in haar dag. Haar dagen waren behoorlijk gestructureerd. Misschien was dat eigen voor vrouwen uit haar tijd, ik heb geen idee. Maar ik hou er ook wel van.
  • Ze was vol fantasie en kon goed vertellen
  • Ze was gevoelig en kon gemakkelijk geraakt worden door de schoonheid in natuur
  • Een zoeteklauwtje
  • Hield van reizen en ontdekken
  • Ze was nieuwsgierig in alles en iedereen, of beter : geïnteresseerd.
  • Mijn moeder kon niet zo goed stilzitten (ik gelukkig een pak beter)
  • Ze had allerlei ‘to do lijstjes’ in haar hoofd, er moest altijd wel iets gebeuren

Er zijn ook zaken waarin ik helemaal niet lijk op mijn moeder. Of tenminste, dat denk ik. Mensen die mijn moeder langer gekend hebben (en mij) zullen daar beter kunnen over oordelen.

Over de foto

De foto hierboven is van mijn moeder. Ik herken haar erin maar het moet toch een foto zijn van jàren voor mijn geboorte. Ik ben tenslotte een laatkomertje. Ik heb haar nooit gehoord over de foto. Ik heb weinig verstand van oldtimers, maar ik schat dat ze zo’n 14 jaar moet geweest zijn.  Ik kan er behoorlijk naast zitten. Een tijdlang heb ik gedacht dat ze een kind bij de hand had, maar ik denk dat het haar handschoenen waren. Iets waar ze altijd aan gehecht heeft trouwens. Leren handschoenen.

Zo, dit was weerom een vraag van de 1000 vragen. Best wel een ‘moeilijke’ oefening.

Waarin lijk jij op je moeder ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !