snapshot diary – week 29

2016 07 week 29M

Het lief gaat kamperen

Mijn oren klapperden, mijn hersenen wisten niet waarheen … het lief vertelde me dat hij ging kamperen met een vriend. Kamperen ! Hij die o zo niet van kamperen houdt ? Hij die ik gigantisch moest overtuigen om enkele dagen op de camping te verblijven in een caravan, nu zomaar in de Ardennen in een tent ?
Nee, dat weer niet, zei hij, dat die vriend maar ‘sukkelt’ (zijn woorden) in een tent, hij zou een trekkershut reserveren. Vriend content, hij content. Van creatieve oplossingen gesproken !
Maar het betekende wel dat ik nu het huis voor mij alleen had, iets wat mij ook wel beviel.

Op naar de hoogste toppen : Connecterra

Meteen kwam ook hetgene wat mij gigantisch gelukkig maakte (en maakt) : de zomer ! En zoals het in België wel meer gebeurt, was er geen maat aan. Zo wou ik dinsdag één van de (letterlijk) hoogtepunten beklimmen in Limburg : een terril in het nationaal Park Hoge Kempen. Het was echt wel buiten de hitte gerekend want zelfs met mijn beetje conditie (hmm) viel dat dik tegen. De zon was ongenadig en de vele beestjes zagen in mij hun middageten. Not funny. Ik zag en overwon en was meteen gedehydrateerd ! Connecterra is anders wel een aanrader. Het is een prachtig natuurdomein met aangelegde wandelpaden en verschillende waters. Er is een ruime speeltuin voorzien voor kinderen en een cafetaria zorgt ervoor dat je niet omkomt van de dorst.

Avontuurlijk Connecterra : beklim eens een mijnschacht ! (Geen eigen foto, foto zonder rechten).

Dagen alleen thuis

Het lief en ik hebben nooit een traditie gehad van ‘samen uit -samen thuis’. Dus dat ik een aantal dagen alleen thuis ben vond ik best. Ik had natuurlijk eender wat kunnen doen, terug weg met de caravan of allerlei activiteiten, maar het weer was zo zonnig dat ik bovenal genoot van lekker thuis zijn. De hangmat werd eindelijk weer in gebruik genomen, wat voor mij toch het opperste zomerse moment is.  Ik ontbeet buiten (het lief is er niet zo voor) en trok ’s morgens mijn loopschoenen aan om de ergste hitte te voorkomen.

Leven in het moment

 

Het was dus een kalm weekje van bovenal genieten. Fijne boeken, fijn lopen, alles helemaal op het gemak. Alles helemaal in het moment. Ik wou dat ik dat ‘in het moment leven’ kon aanhouden buiten de vakantie. ‘In het moment’ voor wat dan ook, zonder dat er van alles rond mijn hoofd zweeft dat toch niet met het nu te maken heeft. Gewoon zijn, gewoon doen. Het moet daarom geen hangmat zijn !

 

1000 vragen #6 Waar bestaat je ontbijt uit ?

ontbijt

Ontbijt : als een koning

Geen idee of dat voor iedereen zo is, maar wat mij betreft eet ik ’s morgens het smakelijkst. Zo betaal ik liever voor een uitgebreid ontbijt op hotel dan wel aan een lunch in een restaurant. ’s Morgens eet ik inderdaad als een koning, niet omdat het spreekwoord dat zo voorschrijft, maar omdat de hele dag nog voor mij ligt en ik mij als een koning voel die mijn rijkdom overschouw. ’s Avonds kan ik me best wel een slaafje voelen, maar he, niet zo ’s morgens !

8 keer ontbijt ten huize Kaat

Veel tijd steek ik niet in mijn ontbijt, maar al bij al is het toch redelijk gevarieerd.

  1. Magere yoghurt met havervlokken, notenmengeling en fruit.

    Op de foto’s ziet het eruit alsof dat veel werk is, maar het enige wat het vraagt is een minimale planning. ’s Avonds zet ik een klein kommetje bevroren fruit (je dacht toch niet dat ik dat allemaal klaar maakte ?) in de frigo en het enige wat ik nog moet doen is ’s morgens laagjes maken. Gaat zo binnen !
    De variatie in fruit heeft te maken met de variatie van dozen/zakken bevroren fruit dat ik koop. Gezond, goedkoop en supersnel !

  2. Havermoutpannenkoeken

    Daar kan je mij altijd een plezier mee doen. Of als ik geen tjid heb grabbel ik snel wat havermoutcakejes mee. Zie hier het recept.

  3. Een ei is altijd goed

    Geen idee waarom, maar een gekookt eitje of scrambled eggs geven mijn dag iets feestelijks. Alsof ik op hotel ben.

  4. Het luie ontbijt

    Dat is dat een smoothie. Ook hier : ik doe dat met bevroren fruit/groente. Geen gedoe met snijden en schoonmaken.

  5. Cote d’Or it is

    Vroeger was het steevast Nutella, maar sedert een aantal maanden kies ik steevast voor Côte d’Or. Dat is meteen wel een echt zoet ontbijt, zeker als je de variatie ‘Lotus Crunch’ erbij neemt.

  6. Krachtvoer

    Niet op de foto maar bij tijden zeer gegeerd en vooral in de winter : peperkoek. Alleen die van de meli. En afzonderlijk verpakt, zodat hij nog een beetje smeuïg is en niet uitgedroogd. NIets zo slecht als uitgedroogde peperkoek.

  7. Koffiekoeken

    Zelden, zeer zelden. Gewoon te zoet om mee te beginnen. Maar soms brengt het lief er één mee voor zichzelf en dan heb ik er weer zo’n zin in. Herkenbaar ?

  8. Pijnboompittebrood

    Smaakt altijd. Zeker met een plak ontbijtkaas erop.

Wat is jullie lievelingsontbijt ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
vakantieboeken

5 vakantieboeken om bij weg te dromen

Vakantie is dé tijd om lekker te lezen en daarom wil ik je mijn vakantielijstje niet onthouden. Verwacht je hier niet aan filosofische weerspiegelingen of literaire zinnen die je 3 keer opnieuw moet lezen. Nee, dit is echt vakantielectuur : geen chiclit echter (alsof daar iets mis mee is) en ook geen stationsroman, maar puur genieten. Vijf boeken de naam vakantieboek waardig !

  1. Wij leugenaars – E. Lockhart

    Dit is het beste vakantieboek dat ik ooit gelezen heb. Het speelt zich af op een eiland dat in het bezit is van een grootvader. Iedere zomer komen alle jongeren van de familie naar het eiland. Lees dus : zomer, jeugd, ongeval, dood… Lees hier mijn bespreking. Spannnnnend !

  2. Pogingen iets van het leven te maken – Hendrik Groen

    Ondertussen een bestseller en meermaals vertaald : het dagboek van een kranige tachtiger in een tehuis. Vergeet saaie en hulpbehoevende ouderen maar denk : rebel + niets meer te verliezen. Een glimlach van hier tot ginder verzekerd. Lees hier verder. 

  3. De waarheid over de zaak Harry Quebert – Joël Dicker

    Een boek over een boek, schrijver over schrijver, moord en verwarring. Spannend en meeslepend. Terechte winnaar van prijzen. Lees hier verder.

  4. Onder de oppervlakte – Samantha Hayes

    vakantieboek

    Een vrouw zet haar zelfmoord in scene met het gevaar bij de daad zelf om te komen. Of vlucht voor wie of wat ? In een tehuis was een achtjarig meisje op een vader die nooit komen zal. Wat hebben beide met elkaar te maken ? Wat drijft iemand tot zo’n daden ? Ook hier weer : spannend en prachtig plot. Lees hier verder.

  5. Woesten – Kris Van Steenberge

    Dit laatste vakanttieboek is misschien net iets zwaarder dan de rest, maar het is dan weer zo mooi geschreven en het verhaal is zo meeslepend dat ik het hier toch in het lijstje zet.
    Ga zwerven in het verleden van oorlog en West-Vlaanderen, twee broers met een opmerkelijke geschiedenis. Een boek dat je treft tot diep in je hart. Lees hier verder.

 

 

 

 

Veel leesplezier ! Welk vakantieboek raad jij aan ? 

Wandeltip: wandelen omgeving Averbode – Veerle

Wandelen Averbode Veerle

Wandeling in Averbode – Veerle – 8 km

averbode Veerle

Wie nog een dagje vakantie op overschot heeft en volop wil genieten van een zalige wandeling zal met deze tocht in de omgeving van Averbode zeker tevreden zijn. De tocht gaat doorgaans over onverharde wegen en behalve de knooppuntbordjes lijkt het alsof er al in tijden geen mensen zijn geweest. Het is er superstil en je bent er geheel op ‘weg van de beschaving’.

Heel veel variatie

De tocht is ook bijzonder gevarieerd : je wandelt door heidelandschap, passeert zandduinen maar er zijn evengoed hele stukken in zowel loofbossen als naaldbossen. Typisch aan een deel van Averbode bos is dat je je soms in een tropisch bos waant omdat je een weg moet banen tussen de vele varens.  Voor de natuurliefhebber is het smullen, want je passeert ook vijvers met een mooie watervogelbevolking. In het bos stond ik een paar keer oog in oog (zij het vanop afstand) met een ree, je kan je geluk dus echt wel niet op !
Even rusten en eten langs de weg ? Ook dit is voorzien (rond punt 86)

Averbode pic nic tafel L

Toegankelijkheid

Stevige schoenen zijn een vereiste en met een buggie zal het waarschijnlijk moeilijk worden. Omdat het de voorbije maanden ontzettend geregend heeft waren waterdichte schoenen geen overbodige luxe, maar het hoeft niet echt. Wil je niet door het water (zoals ik dat deed), dan ga je gewoon enkele honderde meters om. De avonturier in mij wou echter persé het pad volgen.

Een mix aan planten en bloemen

bloemenweelde in Averbode

Ik ben geen plantenkenner maar was toch overweldigd door de vele variëteiten van bloemen en planten in bloei daar. Op de heide graast trouwens ook een kudde schapen, al heb ik die niet gezien.

Praktisch

De wandeling is een samenstelling van wandelknooppunten. Je kan hier een volledige beschrijving met kaartje vinden, maar ik som alvast de wandelknooppunten voor je op :  294 – 96 – 100 – 85 – 86 – 75 – 206 – 205 – 79 – 78 – 109 – 248 – 251 – 81 – 273 – 279 – 294.

Wie liever start aan de Abdij (en begint of eindigt met een ijsje in de ‘likdreef’) begint bij knooppunt 100. Je kan je auto aan de abdij parkeren.

Beloning

Behalve het onovertroffen ijsje dat je vinden kan bij knooppunt 100, is het ook zalig toeven in ‘Het moment’. Je hebt er een zalig zicht op de abdij, kan er genieten van een echt Averbode bier oftewel een dagsoep. Er is brood en kaas te koop en fietsers en wandelaars zijn er heel erg welkom.

Averbode het moment

Weer of geen weer, ik zou alvast niet twijfelen ! Ik heb de wandeling trouwens twee keer gedaan in 1 week. Een keertje kloksgewijs en eentje omgekeerd. Twee keer volop genoten !

 

 

Snapshot diary

snapshot diary – week 28 – vaarwel Friesland

snapshot diary

Dag Groningen, dag Friesland

En zo liep onze vakantie in Groningen en Friesland ten einde. Dat klinkt alsof het helemaal voorzien was maar dat is het niet. In feit zou ik het lief maandag terug naar Groningen station brengen en zou ik dinsdag richting Werkendam (zo’n 200 km opnieuw naar het zuiden) rijden. Maar ik telde alles op (tijd om naar station Groningen te rijden en terug, tijd om naar Werkendam te rijden) en kwam tot de conclusie dat we beiden met een uurtje meer thuis konden zijn. Tenslotte had ik maar 2 extra dagen voorzien in Werkendam. Daarbij kwam dat er opnieuw dagen vol regen voorspeld waren. Zou ik dan toch toegeven aan de regen ? Een beetje wel. Maar dat vooral in het vooruitzicht dat ik bij de eerste zonnige dagen gewoon terug kon. Voordelen van een caravan, weet je wel. Vooral : voordelen van een superlange vakantie.

Leeuwarden

Omdat ik toch nog eens een typische Friese stad wou zien trokken we maandag richting Leeuwarden. Dat is de hoofdstad van de provincie Friesland. Behalve het vele water (dat zeker het noorden van Nederland kenmerkt) was er niet zoveel dat typisch Fries leek. Wat echt blijft opvallen in Nederlandse steden is het gebrek aan ‘historische stad’. Ze hebben ze zogezegd wel eentje (of toch een stadsdeel) maar dat is nooit te vergelijken met bv. Gent, Brugge, Brussel, antwerpen of Leuven. Hier zie je toch dat onze grote steden een andere geschiedenis hebben. Dan begrijp je meteen ook waarom Nederlanders zo gek zijn van Antwerpen.

Buiten de stad zagen we natuurlijk wel typische Friese huizen waarbij vooral de strooien daken en de zadeldaken ons opvielen al is dat misschien meer typisch Nederland dan wel Friesland. Ook de vele grote schuren bij de herenhoeves vielen ons op. Een gesprek met een boer leerde ons dat daar meer opgeslagen wordt (voor export) dan wel in België.

Terug thuis

Eenmaal terug thuis duurde het toch meer dan een dag voor ik opnieuw mijn draai vond. Het lijkt alsof mijn caravan mijn biotoop is en niet ons grote huis ! Indachtig dat ook 9 weken vakantie snel voorbij zijn vloog ik er meteen in. Er werd opnieuw flink gelopen (en flink afgezien ook, de conditie is toch behoorlijk achteruit gegaan) en ik ging maar liefst 2 keer hiken in de bossen van Averbode. Over dat laatste komt nog een extra blogje, zo mooi was het !

’s Avonds speelden het lief en ik Carcasonne (de stand is voorlopig gelijk) en verdiepte het lief zich verder in het schaken. Ik bracht een blitzbezoek aan Leuven en kon het ‘historische’ wel smaken al moet je daar meteen veel drukte bij nemen. Heimwee (ik heb er zo’n 18 jaar gewoond) naar Leuven heb ik absoluut niet, maar voor een paar uur kan ik er best van genieten.

Een nieuwe week, een nieuwe uitdaging

Voor de komende week is er nog niets gepland en dat terwijl het schitterend weer wordt. Ik heb even gedacht om toch weer richting Nederland te trekken maar genoot de voorbije dagen best wel van het thuis zijn. Het blijft echter een gigantische uitdaging om niet continu te werken of mij schuldig te voelen dat er niet continu gewerkt wordt. In een huis is er altijd wel iets te doen. Misschien kiezen mensen ervoor om hun vakantie zo in te vullen : hun hele huis in orde brengen, allerlei klussen doen, maar toch is dat niet mijn beeld van de vakantie. Anderzijds wil ik toch nog wel iets doen, de uitdaging is vooral om evenwicht te vinden.

Lukt het jullie goed om thuis vakantie te nemen en bij tijden de ogen te sluiten voor allerlei klusjes ? Of ben ik de enige die daarmee sukkelt ? 

Alvast een fijne nieuwe week !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #5 Huil je gemakkelijk in het bijzijn van anderen ?

huilen

Huilen van verdriet – huilen van uitputting

Ik mag mezelf best gelukkig prijzen, echt verdriet is me de laatste jaren – op uitzondering van de dood van een vriend – toch wel gespaard gebleven. Dat is ooit anders geweest, dus even hout vasthouden, maar toch. Het gaat best goed.

Toch overvalt het me soms dat ik écht huil, iets wat me soms compleet overvalt en waarvan ik me dan afvraag waar al dat ‘verdriet’ vandaan komt. Ondertussen weet ik dat ik zelden huil omwille van verdriet maar veeleer uit pure uitputting. Misschien is dat ook wel een vorm van verdriet : uitputting omdat het allemaal teveel wordt. Teveel verwachtingen, teveel doelstellingen, teveel te doen in te weinig tijd. Het huilen – maar dan nog niet in gezelschap – is dan een vorm van ontlading van al die spanning die geen weg meer weet.

Huilen in het bijzijn van anderen

Maar huilen in het bijzijn van anderen ? Ik vrees dat ik het met de jaren verleerd heb. Misschien komt er al eens een traan bij een ernstig gesprek of bij de confrontatie bij het verdriet van een ander, waarbij de machteloosheid met droef maakt. Toch breekt en kraakt dat hart dan eerder van binnen dan dat er wel uiterlijk een traan wordt gelaten. Iets met een muurtje rond het hart en het niet prijsgeven van kwestbaarheid vrees ik.

Het verdriet van een ander

Bij het nadenken over deze vraag vroeg ik mij af of vriend(inn)en van mij makkelijker huilen dan ik. Als ze dat alleen doen weet ik het natuurlijk niet, maar het valt mij op dat als het gebeurt het toch dikwijls om dezelfde redenen zijn als die van mij : uitputting, ontlading van spanning, dat het gewoon even allemaal teveel wordt.

Samen een potje huilen

Meestal hoeven er natuurlijk geen tranen te zijn om te zien dat een ander droef is, dat het verdriet veel dieper begraven is dan tranen die hun weg vinden. Dat kan mij heel erg droef maken en dan wou ik dat er zoiets bestond als een potje samen huilen, al was het alleen maar om te zeggen : ik voel je verdriet, ik doe even mee en je bent niet alleen.

Een mooi ritueel zou dat zijn.

 

 

Better than before

Gelezen : F. Soofi – Overcomming procrastination

UItstelgedrag

Een schop onder mijn kont

Nu en dan lees ik zo’n boek dat mij een draai rond mijn oren geeft en me weer in de goede richting zet. Ik lees ze dan ook met dat doel. Meestal wéét ik de grote lijnen van zo’n boek wel (al was ik hier toch aangenaam verrast), maar het moet gewoon nog eens gezegd worden en ik heb het gewoon nodig.

Uitstelgedrag in de vakantie

Nu kan je je afvragen wat je met zo’n boek bent in de vakantie. Ga je dan niet opnieuw aan het werk denken ? Juist niet ! Ik las het boek omdat ik … vakantie uitstel. Wat ‘het werk’ betreft heb ik helemaal geen problemen met uitstelgedrag. Ik heb geen problemen met deadlines en met werk dat af moet.  Mijn hele werken situeert zich bijna geheel in het belangrijk/dringend kwadrant en dat gaat goed. Alleen ben ik daar zo goed in getraind dat ik te weinig kom tot belangrijk/niet dringend.

Eisenhower

Het is natuurlijk al heel wat, dat ik in het eerste kwadrant geen problemen heb, maar de kracht om alles vol te houden zit ‘m natuurlijk in het tweede en juist omdat dat zogezegd ‘niet dringend’ is, wordt het door mij vaak vooruit geschoven, of anders gezegd : komt hier het uitstelgedrag.

Ik zei het je al : ik wéét dat dat belangrijk is. Ik wéét dat ik veel moet sporten, dat ik aandacht moet hebben voor voeding. Maar toch lijkt dat het eerste te zijn dat er ‘af valt’, terwijl ik net zo goed weet dat juist deze activiteiten heel veel energie geven, energie die ik juist nodig heb om alle andere taken goed te vervullen.

In general, a fit person is more likely to start tasks and finish them on time irrespective of the complexity of the task. A fit body leads to a fit mind which is more energetic and agile. If you feel lazy, consider focusing on your physical body as a starting point


In dit kwadrant situeert Gretchen Rubin een

  • gezonde voeding
  • actieve levensstijl
  • voldoende slaap
  • een opgerumide omgeving

Legitimatie van uitstelgedrag

Ik had bijzonder veel aan het hoofdstuk ‘oorzaken van uitstelgedrag’.

uitstelgedrag1

Perfectionisme durft me nogal eens de das om doen. F. Soofi verwijst daarvoor naar de 80/20 regel van Pareto : 20 % van de tijd leidt tot 80 % van het resultaat. Ik pleit onmiddellijk schuldig dat ik mij nogal kan verliezen in details die helemaal juist moeten zijn maar er eigenlijk niet zo toe doen. Details waar ik dus véél tijd in steek, tijd waarvan ik mij toch moet afvragen of dat wel zo wijs is.

Er zijn ook zaken waar ik gewoonweg niet aan begin uit pure angst om te falen. Volgens mij zit dat dicht bij elkaar:  perfectionisme en de angst om te falen. Mij ergens zomaar in gooien is ook niet mijn sterkste kant, ik hou van oerdegelijke voorbereiding, en ook al heeft dat me al veel opgebracht, sommige zaken kan je gewoon niet compleet voorzien of onder controle hebben. Er niet aan beginnen omdat het niet voor te bereiden is of compleet onder controle te krijgen is, kan heel heel jammer zijn.

Wat is echt belangrijk (in de vakantie) ?

Ik heb altijd grote verwachtingen over de vakantie. Op zich zijn ze realistisch en haalbaar, maar ik merk dat ik blijf vastzitten in dat eerste kwadrant. Ik zie overal werk in het huis, allerlei werkjes die nog kunnen worden ingehaald, klussen hier en daar. Ik kan zo overweldigd zijn door het lange lijstje ‘nog te doen’, dat ik eigenlijk vergeet waar het echt om gaat.

 The lack of goals can also be due to lack of exploration and analysis. In the course of life people become so busy that they forget to think about their aspirations and constantly shift it to a later time. That later time never arrives and they gradually lose interest.

Vakantie zou een tijd kunnen zijn om daar bij stil te staan. Om de ‘taken’ te laten, om te investeren in wat belangrijk is. Dit boek was voor mij (opnieuw) een schop onder mijn kont van dat niet uit te stellen. Niet te wachten tot ‘de perfecte omstandigheden (goed weer !) er zijn om er aan te beginnen.

Dat brengt me natuuriljk op prioriteiten. Dat ik daar maar eens goed opnieuw over nadenk. Geen excuses om het niet te doen, maar gewoon nu ! Ik weet alvast wie me daarbij goed helpen kan ! 

Samengevat

Dit is een heel dun boekje dat ik iedereen wil aanraden. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat er mensen zijn zonder uitstelgedrag. Sommige mensen zijn zeer goed op hun werk, maar heel wat minder goed in het zorg dragen voor zichzelf of in het nemen van voldoende ontspanning. Uitstelgedrag betekent niet dat je een luie wammes bent, wel dat je soms doorheen alle drukte prioriteiten verkeerd ziet.

F. Soofi, Overcoming Procrastination, (2016), 64 blz. te koop via Kindle $ 3,33.

 

 

Snapshot diary

Week in beelden – snapshot diary – week 27

2016 week 27 L

Is de vakantie nu begonnen of niet ?

2016 week 27 schoolboeken L

Laatste schooldag en dan is het vakantiegevoel er …. bijna. Laatste schooldag en er wordt ook al meteen gewerkt voor het volgende. Zo sleurde ik met collega’s stapels boeken van het ene naar het andere lokaal, stapels die eerst per jaar en richting worden gelegd en stapels die uiteindelijk, in augustus stapels per leerling zullen worden. Wij zijn de kabouters van het zomerverlof. Op dinsdag was ik vertrekkensklaar om te gaan kamperen met de caravan maar dat was buiten de ‘bijkomende klassenraad’ gerekend. Het loopt niet altijd van een leien dakje. Dan maar het vertrek een halve dag uitgesteld. Het echte ‘op vakantie vertrekken’ was met een dubbel gevoel, mijn hoofd zat nog vol vergaderinfo van de extra klassenraad.

Op naar Nederland – eerste stop Nijmegen (Groesbeek)

Na ‘een laatste middagmaal’ vertrok ik dan eindelijk richting Nederland, meer bepaald richting Nijmegen. Ik had er een lange tussenstop voorzien voor mijn trip naar het noorden van Nederland. Na enkele uren kwam ik aan in Groesbeek. Een superkleine camping (10 plaatsen) op de grens met Duitsland. Wat een gezelligheid was het daar !
De volgende dag was ik klaar voor een fietsrit van zo’n 30 km. Alleen werd ik hier helemaal geconfronteerd met mijn vooroordelen over Nederland. Het was duwen en stompen om verder te geraken. Dat de hoogteverschillen in een gemeente als “Berg en Dal” niet van de poes zijn had ik natuurlijk kunnen weten !
Wat mij diep dankbaar maakte : de zon was van de partij. Na al die weken regen na elkaar heb ik hier volle dagen zon gehad. Geen echte zomer, maar toch standvastig weer. Dankjewel zon !

2016 week 27 Groesbeek L

Geef toe dat dorpen hier rare namen hebben ! Links de terugweg met gelukkig ‘het dal’, maar dat betekent ook dat ik al die meters geklommen heb !

Tweede stop : omgeving Lauwersoog (Groningen)

2016 week 27 Lauwersoog

Na twee dagen kende ik alle campingbewoners en werd ik door allen uitgezwaaid. Op naar het noorden voor een rit van een kleine 200 km. Ik had er opnieuw geboekt via natuurkampeerterreinen en werd daarvoor beloond : een superrustige, geheel in de natuur gelegen camping, al kan het niet veel anders aangezien heel de streek hier gewoon heel rustig is. Doel : de wadden. Hier zou ik het grootste aaneengeschakeld natuurgebied van Europa bezoeken. Ik had er vele zin in !

De camping ‘overviel’ me een beetje. 40 plaatsen ! Dat is meteen het viervoudige van de vorige, maar wie campings kent weet dat dit nog altijd klein is. Voor mij zal het echter wellicht de grootste zijn die ik aandoe.

En toen kwam het lief

Het lief heeft een hekel aan kamperen (hij heeft het eigenlijk nog nooit gedaan) en de gedachte om op een paar vierkante meters te ‘wonen’ (caravan) in de natuur, lijkt hem een beetje alsof je terug naar de oertijd gaat. Voor sommigen aantrekkelijk, voor hem een gruwel. Waarom zou je in hemelsnaam het comfort van je huis ruilen voor zo’n primitieve huisvesting ? Dat zo’n caravan bescherming biedt, dat campings prima faciliteiten hebben, dat je in een  degelijk bed slaapt enzovoort, dat wou hij niet horen.

Ik vind dit anders best luxueus. Kijken naar Orange is the new black via Netflix.

Ik vind dit anders best luxueus. Kijken naar Orange is the new black via Netflix.

Toch kwam hij na 5 uur treinen aan in Groningen en wel met de gedachte om er een blitzbezoek van te maken. Ondanks het kingseize bed had hij zijn grootste twijfel over het slapen. Ik was dan weer zo gestresseerd door al zijn zorgen dat … ik uiteindelijk niet slapen kon. Laat ons samenvatten dat kamperen inderdaad… niet zijn ding is. Maar hij heeft het toch geprobeerd ! Dankjewel !

Kamperen is helemaal mijn ding

Het lief zei vorig jaar ‘als dat echt je droom is moet je dat doen‘, en dat resulteerde in de aanschaf van een caravan. Ondertussen ben ik compleet verkocht aan het kamperen.  Dinsdag verhuis ik opnieuw mijn mobiele huisje en opnieuw wordt het én een natuurreservaat én een camping van natuurkampeerterreinen.

Zei ik al dat kamperen helemaal mijn ding is ?
Het lief heeft het alvast geprobeerd en hij is een ervaring rijker. Later deze vakantie gaan we nog netjes een écht (!) huis (!) huren om samen vakantie te vieren. Meer zijn ding dus. Minder het mijne.
Maar dat is het mooie in een relatie, het elkaar gunnen van een eigen verhaal en eigen avontuur en dan weer samen verhalen schrijven. Mooi is dat !

Iemand nog tips voor Nederland, liefst in een natuurrijke omgeving ? Heel erg welkom ! 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #4 Wanneer heb je het laatst iets voor het eerst gedaan ?

De eerste kus ….

De eerste keer is best spannend en soms wordt het nooit meer zo goed, zelfs niet de tweede keer …

De eerste keer verliefd. Is het daarna ooit hetzelfde geweest ?

De eerste keer verliefd. Is het daarna ooit hetzelfde geweest ?

Die eerste kus is natuurlijk al lang geleden maar voor het blijft wel een goede vraag, want hoe ouder je wordt hoe meer het lijkt alsof alles al wel eens de revue gepasseerd is terwijl iets compleet nieuws doen best spannend en uitdagend is.

Angst en spanning

Zo vroeg ik mij dit jaar af of ik wel met een caravan zou kunnen rijden. Niet een paar kilometers maar honderden kilometers waarbij ik geen doodsangsten zou uitstaan. Ik wou het echter persé kunnen maar tussen willen en je op je gemak voelen is zoiets als de afstand tussen droom en daad.

Toen we de caravan netjes uit de winkel reden keek ik vol ontzag naar het lief dat daar geen graten in zag en dat terwijl de ring van Brussel zijn hartslag al de hoogte injaagt en hij het parkeren meestal aan mij overlaat.

Aangezien ik echter alleen wou kamperen zou dat nooit lukken als ik niet zelf kon rijden. Ik kocht een boek en las verschrikkelijke verhalen over achteruit rijden. Dat was niet onmiddellijk bemoedigend. En hoe zou ik zo’n caravan ooit op een plekje op een camping kunnen manoevreren ?

just do it !

De beste oplossing was ook hier de eenvoudigste : gewoon doen en vooruit rijden, wat dus neerkomt op het feit dat ik nog nooit achteruit gereden heb en dat ook niet van plan ben.  Dat lijkt mij echt wel een hachelijke onderneming. In hoeveel situaties moet een mens trouwens achteruit rijden  ?  Maar goed, het kan altijd gebeuren natuurlijk en dan troost ik mij met de gedacht dat mijn caravan zo klein en licht is dat zij met gemak rond haar as draait. Dat mijn auto dan nog altijd aan de verkeerde kant staat, daar heb ik nog geen oplossing voor…(even niet aan denken dus, ook een methode !)

Lang leve de mannen

Voor het manoevreren op een plaatsje bestaat er echt wel een geweldige oplossing : mannen ! Ik rijd nog maar de camping op en er is altijd al een buurman geweest die onmiddellijk even “een handje hielp” . Dat het hier weer over een lichtgewichtje gaat maakt het natuurlijk des te makkelijker.  Een beetje longvolume en je blaast ze gewoon aan de andere kant  !

Dingen voor het eerst

Ik ben een enorme fan van “de eerste keer”, beseffende dat dat nooit meer terugkomt. Of toch niet helemaal. Er zijn zaken die ik nooit meer vergeet. De eerste kus bijvoorbeeld, waarbij ik zo zenuwachtig was en mij afvroeg hoe dat eigenlijk ging, kussen. Een jongen dan nog wel ! Dat is natuurlijk al een eeuwigheid geleden, maar ik herinner het mij toch nog goed. De eerste loopwedstrijd heb ik minstens een uurlang met mijn medaille (5 kilometer) rond gelopen en voelde ik mij fier al een gieter. De eerste triatlon, wat een overwinning !

Het komt niet meer terug

Daarna is het nooit meer hetzelfde geweest en soms ging de schittering van de eerste keer er na een aantal herhalingen flink van af. Ik weet niet of ik dat spijtig moet vinden of niet. Sommige fijne activiteiten die moed en insapnning vroegen heb ik naderhand nooit meer terug gedaan, al voelde ik mij nog zo fier. Ik had mezelf overwonnen en één keer was oké. Nieuwe uitdagingen riepen me al vanuit de verte.

Blijft dat duren ?

Soms heb ik wel schrik dat er ooit iets nieuws meer komt. Dat ik vast kom te zitten. Dat alles er ooit al is geweest. Dat ik heel cliché “been there done that” ga worden.

Voorlopig probeer ik er alles aan te doen om dat tegen te gaan. Nog zoveel plaatsen te gaan, nog zoveel fijne dingen te doen _

Better than before

Gelezen : Cheryl Strayed – Wild

 

Sheryl Strayed

1700 kilometer trekken door de natuur – alleen

In “Wild” vertelt Cheryl Strayed (non-fictie) over haar trektocht langsheen bergen en woestijnen. In tegentelling tot wat je misschien denkt is ze niet voorbereid en heeft ze ook niet lang over dit avontuur nagedacht. Haar ogen vielen toevallig op een boek over de PCT  (the Pacific Crest Trail) en ze besloot dat dit wel iets voor haar was.

Alles en niets achterlaten

Het is vanaf het begin duidelijk dat de tocht voor haar een keerpunt is. Het leven zoals ze het kende wil ze niet meer. Na de dood van haar moeder was letterlijk zichzelf verloren. Ze experimenteerde met drugs, bedroog haar man (beseffende dat haar liefde voor hem nooit zou ophouden) en zag zichzelf als jonge twintiger alleen op de wereld. Geen vader, geen moeder, geen echtgenoot en ook haar gezin – de broers en zus – leken uit elkaar te vallen.

Een (moedige) vrouw alleen

Sheryl Strayed is ondanks haar gebrek aan training niet snel bang. Wanneer de coyotes ’s nachts huilen probeert ze haar angst weg te denken. Kilometers door de sneeuw, dan weer door de hitte van de woestijn, ze blijft doorzetten. Nu en dan ontmoet ze andere hikers, maar nooit zijn deze alleen, laat staan dat er een vrouw alleen  deze tocht onderneemt. Ze sluit er vriendschappen maar besluit na enige uren of dagen samentrekken, dat ze toch liever alleen verder trekt.

Er is niet veel nodig in het leven

Via pakketten die ze vooraf gemaakt heeft en door een vriendin laat versturen, vult Sheryl Strayed haar voeding aan. Het zijn gedroogde etenswaren. Voor het drinken vertrouwt ze op haar filterfles, al betekent dat natuurlijk dat je dan echt wel water moet tegenkomen, wat niet altijd evident is. Tijdens de tochten ziet ze dagenlang niemand, geen dorpen, geen auto’s… ze moet het dus doen met haar fysieke en innerlijke kracht. Meer is er niet.

Opnieuw gevonden : de echte Sheryl Strayed

De tocht heeft diepe indruk op haar gemaakt. Ze is niet zozeer ‘veranderd’, in tegendeel, ze was verloren en ze heeft zichzelf weer gevonden. De ondertitel luidt dan ook “over jezelf verliezen en terugvinden”.

Vol praktische tips voor langeafstandswandelaars

Wie denkt dat dit vooral een ‘spiritueel’ of ‘psychologisch’ boek is, is eraan voor de moeite. Strayed vertelt over haar leven maar heeft daar geen echte bedenkingen bij, alleen dat het zo niet meer verder kon en ze het gevoel had dat ze zichzelf verloren had.  Punt. Geen ‘wijze lessen’ of moraliserende praat.

Het boek staat verder wel vol praktische tips voor wie ook aan langeafstandswandelen wil doen. Tips en waarschuwingen : want het is alles behalve makkelijk en er gaat geen dag voorbij zonder pijn. Er blijft weinig over van de romantiek die dikwijls met dergelijke projecten lijkt samen te gaan.

Verfilmd met Reese Witherspoon

Ik zag vorig jaar de film “Wild” (2014)  (niet te verwarren met “into the wild“) en genoot van de fraaie landschappen en het avontuur op zich. De film is zeker aan te raden, bedenk alleen maar dat dit wél de geromantiseerde versie is, Reese Whitherspoon die Cheryl Strayed prima vertolkt ziet er tot op het einde toe goed uit, en laat dat vooral niet het geval geweest zijn met de échte Cheryl Strayed.

Samengevat

  • Taal  : Vlot geschreven. Ik las het in het Engels. Valt goed mee. Maar het is even makkelijk in het Nederlands te verkrijgen.
  • Inhoud : Het autobiografisch verhaal van een jonge twintiger die vastzit in het leven en plots beslist om één van de zwaarste trails (1700 km) alleen te wandelen
  • Emotie : nostalgie, avontuur, beschouwend
  • Themata :  rouwverwerking, jezelf vinden, uitdagingen, moed
  • Genre : memoires, autobiografie
  • Personages :  Cheryll Strayed (hoofdpersonage), de (overleden) moeder, de hikers die ze ontmoet op haar tocht.
  • Tempo : vlot
  • Context : Verenigde Staten – eind 20ste eeuw

Praktisch

  • Cheryl Strayed, Wild. Te verkrijgen als paperback bij bol.com voor € 10,00. Ik vermoed makkelijk te ontlenen in vele bibliotheken. (Onze ‘kleine’ bibliotheek heeft de film, maar niet het boek)
  • Ik las de Kindleversie voor $ 9,98.