Tagarchief: sweet home

1000 vragen

10 000 vragen #108 Wat is het minst vervelende huishoudelijke klusje ?

Huishoudelijke klusjes

Haat/liefdeverhouding met huishoudelijke klusjes !

Rationeel heb ik het niet voor huishoudelijke klusjes en wel omdat ze per definitie oneindig zijn. Dweil je de vloer (hou ik echt niet van), dan weet je gegarandeerd dat je inspanning maximaal 24 uur zichtbaar is. Net dat – wanneer je denkt dat het op orde is – komt er wel eentje binnen zonder zijn schoenen uit te doen, loopt de kat met modder tussen haar poten of valt de pot confituur op de grond. (Het lief dat net iets te enthousiast kookt is er ook eentje, maar hé, dan moet ik tenminste niet koken !).

Anderzijds: het effect van een afgewerkte huishoudelijke klus is niet min. Een stapel vers gestreken hemden die geuren naar waspoeder, een aanrecht dat staat te blinken, het vervult mij met trots. Ziet dat eens ! Dat die trots er meestal is omdat het grotendeels van de tijd anders is, zal ik maar binnenmonds houden.

Strijken is zen

Het is niet dat ik van strijken houd. Van geen enkel huishoudelijk klusje trouwens. Niet alleen om dat het water naar de zee dragen is, maar ook om dat ik zonder problemen honderden zaken kan opsommen die zoveel interessanter zijn ! Dingen met resultaat. Dingen die een verschil uitmaken.

Strijken doe ik met rationele tegenzin, maar ik word er wel behoorlijk rustig van. Geen idee hoe dat juist zit. Misschien omdat strijken net een beetje maar niet al te veel aandacht vraagt. Of zit het in de beweging ? De warmte ? (Warmte is van groot psychologisch belang !). Strijken geeft mij ook de illusie dat ik het netjes voor elkaar heb. Een vlekkeloos (letterlijk) leven zonder plooitjes (ook al letterlijk). Netjes en ordelijk. Dat is op zijn minst een verborgen verlangen !

Strijken komt bijgevolg dus wel op de eerste plaats van minst aangename huishoudelijke klusjes.

De minst leuke huishoudelijke klusjes

Alles wat met emmers en water te maken heeft, kan hier op weinig enthousiasme rekenen. Ik vrees dat het komt omdat ik het niet meester ben. Taken zoals

  • de vloer dweilen
  • ruiten lappen

Dat lukt mij nooit 100%. Altijd zitten er wel ergens strepen. Of lijkt ik gewoonweg tekeningetjes op de grond heb gemaakt.

Waar is die dweilcursus ?

Het allerergste vind ik dit: dan heb ik vol goede moed alles gedweild en ziet het er piekfijn uit … Blijkt dat eenmaal de zon er op schijnt het helemaal niet meer zo goed is. Integendeel, het ziet er stukken erger uit ! Hoe kan dat nu ? Soms begin ik dan wel eens helemaal opnieuw, om met hetzelfde resultaat te eindigen. Alleen zijn de sporen nu iets anders. Maar echt blinken zoals ik wil, dat gebeurt mij echt niet.

Never.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary #22 Vakantiegevoel naar huis brengen

snapshot diary week 22/2018

Home is where the heart is

Het is fijn om het lief terug thuis te hebben en weer in het eigen bed te kunnen slapen. Het leven gaat hier nog moeizaam en ieder bezoek aan de dokter zet ons met de voetjes terug aan de grond. Maar we beseffen dat we beiden geduldig moeten zijn en aanpassen. Om zo toch het mooiste uit iedere dag te halen. Nieuw leven, dus ook een nieuwe manier van leven ! Ik ben er behoorlijk van overtuigd dat we ook hier onze weg zullen vinden.

vakantiegevoel in huis halen

vakantiegevoel

Ik vrees dat de zomervakantie aan ons voorbij zal gaan. Vakanties (meervoud!) zijn geschrapt en na een heel huwelijksleven deel te hebben genomen aan de Vierdaagse van de IJzer, zullen wij dit jaar wellicht voor het eerst afwezig zijn. Alhoewel, we zoeken naar creatieve oplossingen !

Zo probeer ik zoveel mogelijk het vakantiegevoel thuis te halen. Door buiten te eten, meer aandacht te geven aan het eten, kleine uitstapjes met de auto naar prachtige plaatsen als het Schulensmeer. Dat lukt me redelijk. Maar het is behoorlijk bijstellen van ambities.

Nieuwe rollen – nieuwe uitdagingen

Hemsly Eat Happy

Het lief kookte vroeger altijd en ik probeer wat bij de dragen door ook te koken. Het lukt me nog niet echt goed. Met het boek ‘Eat Happy’ van Hemesly ben ik alvast goed. Dertig minuten en prima eten. Ik had gedacht dat het moeilijker zou zijn, maar valt mee. Aangezien het een totaal andere keuken is dan die van manlief, kan ik er hem wel mee bekoren.

Ook geleerd: spuiten zetten. Kan iedereen, zeiden ze hier en nu kan ik het al blindelings. Ik probeer er niet te veel over na te denken. Gewoon plaats bepalen, ontsmetten en doen. Hoe langer ik er over doe, hoe zenuwachtiger ik word.

Gefaald: het gras maaien. Ik weet dat dat niet moeilijk kan zijn, maar ik ben er evenwel in geslaagd om de (recent aangekochte) grasmachine in brand te krijgen. Dat had deels te maken met het gras dat zo gegroeid was na enkele weken verwaarlozing en mijn complete onwetendheid over grasmachines. Blijkbaar moet je lang gras (met het nodige onkruid) niet onmiddellijk op de laagste stand willen maaien. Ik had zelfs geen weet van ‘standen’. Overmoedigheid, ja. Het zal mij leren !

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary #51/2017 Op naar Kerstavond !

vlnr : opa, scones, jubileumbloemen, klassieke afsluiter Kerstavond, pakjes !, avondwandeling door het dorp, always coffee, zalig zwemmen, nooit genoeg kaarsjes, schoonmaak op het werk, op wandel met opa. 

Uitdagen of frustreren ?

Op papier lijkt deze week nooit bijzonder zwaar, maar de ervaring leert anders. Meer dan 150 leerlingen werden besproken. Sommige rapporten blonken uit in uitmuntendheid, andere gaven gemengde gevoelens. Verkeerde studie-aanpak ? Te weinig gestudeerd ? Psycho-sociale problemen ? Verkeerde studierichting gekozen ? Is het allemaal teveel ? Het is niet makkelijk op zo’n klassenraden. Het gaat over toekomst en welbevinden. Soms is de lijn tussen ‘de leerling uitdagen’ en ‘de leerling frustreren’ niet duidelijk. Ik wou dat wij een kijkje in die hersenen hadden. Dat we zonder twijfel konden zeggen:  dit cijfer te laag voor jou, jij kan meer. Of: Dit is te moeilijk, je doet hard je best, maar dit is gewoonweg te moeilijk. Maar zo makkelijk gaat het niet. Intelligentie is een mix van vaardigheden en omstandigheden. Wanneer hebben we ooit echt zicht op die mix ?

Jubilieum

Het kalenderjaar op het werk werd traditioneel afgesloten met een receptie voor de leraars en een heus kerstontbijt voor de leerlingen. Dank aan alle collega’s die achter (en voor) de schermen werkten. Zo lang als ik er werk is er zo’n kerstreceptie. Op den duur ga je het evident vinden, maar dat is het natuurlijk niet. Het lief werd gevierd. 25 dienstjaren ! Het was niemand echt duidelijk hoe dat geteld werd, maar op een of andere digitale lijst verscheen achter zijn naam het getal 25. Een kwarteeuw. Kan tellen. Hij werd letterlijk in de bloemetjes gezet maar ik denk dat de ‘speech’ hem veel meer deed. Dat hij een rustige man is. Ja. Ik kan het weten !

Onze wenslijst voor Kerst

Tussendoor werden vooral cadeautjes gekocht als voorbereiding op Kerst. Grote cadeau’s zijn dat hier nooit en dat vind ik best. Zelfs voor het eigen lief weet ik amper wat kopen. Wij hebben niets tekort en op onze wenslijst staat warmte en tijd. Dat onze geliefden gelukkig  en gezond zijn. Dat de wereld meer vrede kent en minder armoede. Kort maar heel wat. Dat met die warmte zit goed, maar de strijd om tijd blijft. Soms leven we op automatische piloot. Heel erg goed georganiseerd, métro, boulot, dodo. Het maakt niet uit hoe goed (of slecht) we zijn in ons werk, er blijft het verlangen naar méér. Is dat melig ?

Kerstavond – geluk is soms heel eenvoudig

Onze kerstavond verliep zoals hij al jaren aan een stuk verloopt. Er zijn behoorlijk wat familietradities hier en dit is er eentje van. Zoals de klassieke gourmet, oma die jaar in jaar uit nuttige cadeautjes bedenkt, de grote doos koeken, afsluitend het gezelschapsspel. Dit jaar was het een ware thriller. Cortex. Je moet razendsnel dingen ‘zien’.

We zijn ‘domweg gelukkig’ met elkaar. Als we zien dat opa – die dementerend is – geniet. We weten zelden wat in zijn hoofd omgaat, om meer nog in zijn hart. Soms is hij van streek door verhalen van vroeger. Verhalen waar hij blijft in steken en waarvan wij de betekenis moeilijk kunnen achterhalen.

Dat we nog lang mogen genieten van elkaar !

Een fijne Kerst –
en dat jullie nog lang mogen genieten
van al wie je lief is !

 

Het lief en ik, we bakken er niets van

Het lief en ik hebben kiezen beiden snel  voor eenvoud en duurzaamheid. Het is een keuze die we de voorbije maanden sterk hebben moeten verdedigen. We zijn er niet altijd in geslaagd. Ik ben onder de indruk van de zogenaamde ‘normen’ die er blijkbaar heersen over hoe je huis en tuin er moeten uitzien. Dat was/is best confronterend.

Straks durven we het huis niet meer uit

Het begon met de dakgoot. Die lekte niet, maar de bekisting zat was los. Dus – het verhaal is bekend – vroegen we een aannemer om het te herstellen. De aannemer – voor wie alle sympathie – vond dat onze voordeur er maar pover uit zag. Wij hadden al jaren niet naar de voordeur gekeken. Er mankeerde niets aan. Althans niet volgens ons. Maar nu de aannemer het zei begonnen we toch te twijfelen. Allez dan maar. Doe die voordeur ook.
De rest van het verhaal is gekend : onze hele benedenverdieping werd onder handen genomen. Niet dat we dat van plan waren. Maar volgens de aannemer ‘hoogst noodzakelijk’. 

Bivakzone

Het lief en ik hadden het wel gehad nu. Weken leven in een bivakzone waarbij kamperen op een camping – wat we ook deden – regelrechte luxe was. De vaklieden vertrokken. Lieten hopen stof en vuil na. Lieten een centrale verwarming na die plots niet meer werkte. Internet lag compleet plat. Geen warme douches meer. Nieuwe vaklui kwamen. De loodgieter, maar dat lukte ook niet. We gingen dus maar douchen op een ander. Zelfs de luxe van een douche op de camping was er niet meer bij.  Ik had het koud in huis. Niet heel erg koud, maar niet aangenaam om rustig achter je bureau te zitten. Hoe waren we hier terecht gekomen ?

Dakloos

Ik mocht me dan symbolisch al een beetje dakloos voelen, écht dakloos werd ik deze ochtend. Tenminste letterlijk. 12 jaar geleden is ons huis helemaal gestript tot een skelet. Nieuwe vloeren, nieuwe verwarming, nieuwe buitenmuren, nieuwe binnenmuren, nieuwe elektriciteit, enfin, alles dus. Ook een nieuw dak. Met alles erop en er aan. Alleen op de keuken (aanbouw) was het dak niet vernieuwd. Je kan het nauwelijks zien, maar ‘de aannemer’ zag het wel.  Nieuw dak dus. Episode zoveel.

Dat wij er niets van bakken

Zo lijkt het wel. Het kan natuurlijk een snode aannemer zijn die wil verkopen, maar toch. De werken zijn gerechtvaardigd. Het is geen bijzondere luxe. Maar in onze ogen is het wel luxe. Ons huis is in goede staat. Wij kiezen voor kwaliteit, duurzaamheid en eenvoud. Ik merk dat dat laatste moeilijk te verkopen is, dat wij daar moeilijk worden in begrepen. Natuurlijk zijn er vele mogelijkheden, snufjes en allerlei trends, maar dat hoeft voor ons niet. Wij hoeven geen duur behangpapier. Schilderwerken zijn voor ons oké. Niet dat wij de schoonheid van behangpapier niet inzien, maar het hoéft voor ons gewoonweg niet.

Als je het geld hebt dan doe je dat toch ?

Tja. Die hebben we ook gehoord. Meestal niet zo vlakaf maar wel tussen de lijnen. Of omgekeerd, als we aarzelend waren tegenover alle voorstellen lazen we ‘ligt het financieel moeilijk ?’. Dat is bij mij nooit de eerste vraag. Ik vroeg mij af of ik dat wel wilde. Of het mij wel zoveel waard was. Ik vrees dat er mensen zijn die menen dat wij behoorlijk gierig zijn.

Meubels als breekpunt

Als we dan toch bezig waren, dan zouden er ook nieuwe meubels komen op de benedenverdieping. Het lief kwam met deze gedachte. Ik zag al onmiddellijk op tegen het shoppen, het kiezen, het uitpakken. Om het huis een beetje leefbaar te maken zette ik de ‘oude’ meubels voorlopig terug. We hadden toch nog geen tijd om op zoek te gaan naar nieuwe meubels.

 

Zo zag/ziet het er dus uit. Het is een volledig salon, er is ook nog een twee-zit en twee ‘single seats’. Ik dacht waar we deze meubels naartoe zouden brengen. Naar de kringloopwinkel dus. Waar we ze ook hadden gehaald. Ik zag ze en dacht: waarom zouden we nieuwe meubels kopen ? Ik vind het best oké zo.

Met enige aarzeling sprak ik het lief aan. “Wil je echt nieuwe zetels ?”. 
“Nee,” zei hij, “maar ik dacht dat jij dat misschien wilde.”

Er ging toch wel een zucht van opluchting door mij heen. We waren dan toch niet helemaal opgezogen door plaatjes die niet bij ons passen.