Tagarchief: blessure

Snapshot diary

Snapshot diary week #16/2018 Zomerdagen! Overmoed en blessurevrees

Zomerse dagen is zoveel mogelijk buiten zijn en toerist in eigen land !

Wat een zomerse temperaturen !

Temperaturen boven de 20, zelfs boven de 25 graden, zijn helemaal mijn ding. Ik heb het niet op de koude. Zelfs een skivakantie met blakende zon kan mij niet bekoren. Maar wel deze dagen. Dus ja, ik voelde mij prima in mijn vel de voorbije week. Ik heb er dan ook echt van geprofiteerd en wel om deze reden:

Ik vertrouw het Belgische weer niet

Dacht ik vroeger nog dat enkele opeenvolgende zomerse dagen in de lente het begin waren van een zalige lente en zwoele zomer, dan weet ik uit ervaring dat dat helemaal niet zo is. Er kunnen best zomerse temperaturen zijn in de lente, maar dat zegt niets over de hele lente, noch over de zomer. Eind maart sneeuwde het nog ! EIND maart ! SNEEUW ! Dus mij maak je niets wijs.

What you see is what you get

Zo is dat in België wat het weer betreft. Dus redeneer ik: pakken die zomerdagen ! Het leek wel alsof ik extra vakantiedagen nam (al moest ik ook zaterdag werken, wat een beetje balen was met zo’n mooi weer). Ik probeerde me te beperken tot alles wat écht een deadline had en probeerde zoveel mogelijk buiten te zijn. Lange fietstochten in het Hageland, buiten eten, wandeltochten, het eindelijk weer in orde maken van de tuinkamer. Als het maar niet binnen was.

eten in de fruitboomgaard onder de zalige bloesem !

Met alle gevolgen vandien … toch geen blessure zeker ?

Tja. Echt wel. Want je kan ook aan overdaad doen. Toen ik vrijdag in volle hitte mijn looptraining afwerkte na al twee dagen intens gefietst te hebben, deed mijn quadriceps plots moeilijk.  Zo net boven de knie. O wee, toch geen blessure zeker ? Dat kan ik echt missen als kiespijn. Want hé, ik was weer zo lekker aan het lopen ! Met regelmaat ! Met een schema ! Zelfs in de bloedhete zon ! De dag erop voelde ik het opnieuw, maar heel even. Voor alle zekerheid toch maar de training van zondag geskipt (ik voel mij behoorlijk schuldig) en de volgende LOOPtraining is pas woensdag. Ik heb goede hoop dat het niet al te erg wordt, de pijn was dan ook niet zo hevig. Want tja, van een blessure kan ik behoorlijk  depressed raken.

Na de training plofte ik op het tuinbed. Rest needed !

Ik denk dat die zomerse temperaturen mij fysiekgewijs een beetje overmoedig maken.

Omdat ik alles op alles zette om toch maar buiten te zijn en er in die zin een stuk vakantie aan breidde, is er binnen niet veel gebeurd. Dat betekent dus dat ik deze week – nu de temperaturen behoorlijk zakken – flink wat in te halen heb. Maar hé, de zomer zal NIET aan mij gepasseerd zijn ! Ook niet als ze zich niet aan haar agenda houdt !

Have fun en een fijne week ! 

 

Week in beelden – snapshot diary – week 47

Feeing Great !

Alles komt goed

Deze week was superbelangrijk voor mij, dat je de week na je operatie nog niet geheel ‘optimaal’ bent, dat is te begrijpen. Er moet van alles helen en genezen. Behalve de operatie moest ook de shockwave verder haar werd doen. Naar verluidt werkt dat allemaal behoorlijk lang door.  De laatste dagen ziekteverlof onderwierp ik mij aan een kleine test. Op het werk haal ik zo’n 10 000 stappen per dag en daar zitten behoorlijk veel trappen bij.

De eerste test was dan ook een wandeling van enkele kilometers : biljartvlak, steunzolen aan, de vervelende steunkousen aan en yes, I did it !

De tweede test was er eentje uit ongeduld. Zou het mij lukken om te lopen ? Alle dokters (ik verzamel ze tegenwoordig, net als de wachtzaalkiekjes) hadden me gezegd dat ik iets mocht ‘uitproberen’, ‘niet te zwaar’ welliswaar. Dus 2 km, zou dat te ver zijn ? En niet meer gelopen sedert half augustus, (één keer gezondigd in oktober), zou ik dat fysiek nog aankunnen ?
en ja, hoor ook hier : yes I did it.

Maar bovenal : het lichaam protesteerde naderhand niet. Ik hou hout vast. Ik ben best bang om weer te hervallen, om té hard van stapel te lopen, en ik weet ondertussen dat je emoties zoveel adrenaline kunnen vrijmaken dat je de pijn niet voelt. Dus, duim allemaal met me mee dat dit echt de goede richting blijft uitgaan. Ik hou nu eenmaal van lopen en veel bewegen.

Langdurig ziek : veel aan gedacht (maar ik ben het gelukkig niet)

2015 week 47 alles Large

 

Bij het maken van mijn snapshot diary viel het mij op dat – wanneer je in ziekteverlof bent – er weinig te beleven valt. Dat is logisch natuurlijk. Mijn actieradius was enorm beperkt, straks rijd ik eindelijk weer met de auto en zal ik eindelijk weer eens wat mensen zien. Op mijn vrije dag zal ik weer die dingen kunnen doen die ik wil, zonder beperkingen.
Ik heb veel nagedacht over mensen langdurig ziek zijn. De pijn viel bij mij heel echt mee en wat de operatie betreft waren alle artsen zeer positief : ik zou daar niet veel last van hebben. Hielspoor en hielpeesonsteking : zeer vervelend voor wie graag loopt en je kan er heel lang mee sukkelen (hout vasthouden !), maar dat valt allemaal in het niets tegenover mensen die moeten vechten tegen kanker, of die langzaam wegglijden in Alzheimer, zonder veel perpectief.
Er vallen hier facturen binnen die niet minnetjes zijn maar geen probleem zijn en in tijd zeer beperkt, maar ik stel mij toch vragen over hoe mensen die langdurig ziek zijn (en dus leven van een vervangingsinkomen) en er alleen voor staan, dure medicatie moeten nemen, dat doen.
Mijn sociale leven beperkte zich tot mijn echtgenoot en schoonfamilie en verder was het telefoon en internet.

2015 week 47 fotos large

Echt veel viel er dus niet te beleven de voorbije week. Tijdschriftjes lezen (zalig, dat uitlenen bij onze bib !), cupcakes bakken (ik ben er niet goed in), rondlopen met compressiekousen al ware ik een oma, de eerste keer buiten lopen en de wandeling hier in de buurt.

En ja, hé, weeral Playmobil ! Het is een guilty pleasure, ze moesten die dingen maar ook niet zo schoon maken.

Back on track

Hoe dan ook, week 48 wordt deze van ‘back on track’ : terug naar het werk bij de collega’s en de grote en kleine zorgen daar, leven op opgelegd ritme en tussendoor nog hier en daar controlebezoeken.

Tenslotte ook wel dankbaar. Parijs, de aanslagen, ziekte, …. het is allemaal snel gebeurd.

Ik wens jullie een schitterende nieuwe week toe ! 

Geen reactieknop te zien ? Zie eens onder de titel.

Week in beelden – snapshot diary – week 43

2015 week 43

Toen ik deze avond (gisterenavond dus voor jullie) aan deze snapshotdiary begon dacht ik : er is niets gebeurd deze week ! In mijn geheugen was het eerlijk gezegd één mistige brij geworden die evengoed de naam ‘sleur’ had kunnen krijgen. Eénmaal ik echter de foto’s bekeek en écht nadacht over de voorbije week bleek die eerste herinnering toch niet zo mistig !

Het werk

2015 week 43 werk met tekst

Een klas vol leerlingen kan druk zijn, een leraarskamer kan dat evengoed zijn ! Daarom ‘vlucht’ ik soms wel eens weg van mijn collega’s om tussendoor ergens anders te werken. Gelukkig is onze hele school omringd door natuur en zijn er hier en daar banken en tafels waar je zelfs buiten  in alle rust kan werken. Pietzak ben ik, met zoveel natuur om me heen. De leerlingen ook trouwens, dat kan niet anders dan goed doen !

Midden in de natuur maar ook maar een 2 tal kilometer van volle centrum Leuven. Heb ik véél tijd tussen de lesuren door, dan ga ik gewoon werken in ‘t café van de bibliotheek. Gratis wifi en nog tal van mensen om me heen die werken of lezen. Het voelt aan als ontspanning maar ik heb ondertussen wel flink gewerkt.

Die steeds korter wordende dagen, dat is niet echt aan mij besteed. Vandaar de bloemmetjes op mijn bureau. Ooit bij de uitverkoop van kerstmateriaal gekocht, nu ‘troostend’ bij gebrek aan zonlicht.

De depressie die sportblessure heet

2015 week 43 sport

Ik schreef er in een vorig postje uitgebreid over, dat ik zo triestig ben omdat ik niet meer mag lopen. Voorlopig is er ook geen enkel vooruitzicht over wanneer dat dan wel zou mogen of wanneer ik dan weer pijnvrij zal zijn. Het is dus zoeken naar alternatieven. Zo zocht ik deze week weer eens onze fitnesszolder op. Een hometrainer, dat kan toch niet veel belasting zijn op de voet ? Zouden we genoeg WiFi-signaal hebben om Netflix te volgen op zolder ? Gewapend met een pupiter en tablet installeerde ik me en werkte me vervolgens in het zweet. Er bestaat nog iets anders dan het lopen alleen. Tussendoor keek ik rond en zag nog een partiële verzameling medailles hangen. Ik hoop maar dat geen definitief verleden tijd is.

Buiten fiesten kan natuurlijk ook en zalig is het zeker. Ik stopte ook nog eens de nieuwe steunzolen in de wandelschoenen en waagde me aan een korte wandeling.
De schoonmoeder gaf me een stapeltje Magazines van Het Nieuwsblad mee en zag alweer een alternatief : yoga ! Ik heb het ooit gevolgd. Echt voet belastend lijkt me het niet. Ja, er zijn alternatieven !

The Martian : Het boek is beter dan de film

The Martian boek

Ha, eigenlijk weet ik dat niet als het over ‘The Martian’ gaat, maar het verhaal ging deze week zo : een mannelijke collega (niet onbelangrijk) was wild enthousiast over het boek “The Martian” dat hij aan het lezen was. Ik had net een vorig boek uit en wilde wel iets totaal anders. Ik had er dus zo goed als geen verwachtingen bij, behalve dat het compleet buiten mijn ‘comfortzone’ zou liggen, want ik verdenk mijn collega er niet van fan te zijn van verhalende, filosofische, maatschappij-kritische boeken. Geef hem maar een intelligent, goed geschreven spannend verhaal. Twee klikken verder en The Martian stond op mijn Kindle. Het eerste hoofdstuk dacht ik al heel het boek te kennen :  het verhaal van een op Mars achtergelaten astronaut. The Martian dus. Diezelfde als waarover ze een film gemaakt hebben met Matt Damon en die nu in de meeste zalen speelt. Eenmaal ik aan het tweede hoofdstuk begon wist ik het boek nog nauwelijks naast me te leggen. Zo spannend kan een boek dus zijn en ik snap al helemaal dat ze er een goeie film kunnen van maken.

Het lief – dat geen fictie leest – heeft ondertussen met een vriend afgesproken om naar The Martian te gaan zien en dat is uitermate vervelend, want nu kan ik ‘s avonds niet eens over het boek vertellen. Ik kan me alleen maar troosten met de gedachte dat het boek wel beter zal zijn dan de film !

Ik zag trouwens dat er ook een nieuwe James Bond uit komt en dat de release in Nederland gepland is. Niet dat ik een hevige James Bond fan (eu, eerder fan van Daniel Craig !) ben, maar er staat opnieuw een vakantie gepland in Nederland en dat valt wel netjes samen met de release ! Hip hip hoera !

 

Familiefeest !

2015 week 43 feest

Deze week stonden er maar liefst twee feestjes op het programma. Een kleintje en een groot. Ik ben een beetje verlegen als het om foto’s van mensen gaat. Niet dat er iets mis is met onze familie, vooral het jonge volkje kan zo in een modeboekje staan. Schoon dat die zijn ! Heel erg soms ben ik jaloers op hun jonge leven (net aan het werk of op kot) en alle mogelijkheden die ze nog voor zich hebben. Anderzijds geniet ik van de rust van al een hoop zekerheid (klink ik oudburgerlijk ?). Echt jaloers ben ik van – langs de kant van manliefs familiezijde – dat prachtige haar dat ze daar allemaal hebben en hoe ze zo non-chalant in één-twee-drie de leukste kapsels ineen steken. Zelfs de jarige dame  (79 jaar !) heeft nog altijd zo’n pak schoon haar.

Genetisch bepaald is dat en het behoorde niet tot de bruidschat bij ons huwelijk. Ik moet het stellen met kleine fijne piekjes waar niets mee te doen valt. (Genoeg zelfbeklag !)

Dit was het laatste weekje voor de vakantie. Hip hip hoera ! We kijken er heel erg naar uit. Maar eerst nog een weekje werken en studeren. Daarna is het dik verdiend !

Ik wens jullie een fijne week toe !  

 

Blessure leed : ik word er bijna depressief van

Note : misschien moet je graag sporten om onderstaand artikel te kunnen begrijpen. 

werkloos door blessure 2
Deze zijn momenteel werkloos

Het leed dat blessure heet

Nu en dan denk ik ‘ik word gek als het hier nog lang gaat duren’ en onder die ‘het’ valt de miserie zoals

  • De wekelijkse 4 tot 6  extra afspraken met dokters/specialisten en een kinesist, allemaal zaken die ik in mijn drukke schema moet zien te proppen waarbij ik me moet aanpassen aan hun schema en niet andersom, waar ik trouwens begrip voor heb
  • Diezelfde specialisten/artsen/kinesisten die zich hullen in vaagheid over wat me nu mankeert of wanneer ‘het over’ zal zijn.
  • De pijn die ik àltijd heb, overal letterlijk meesleep – en ik sport geeneens – die als een stalker ieder moment toch een beetje in mineur zet
  • Mensen (en artsen) die me zonder woorden zeggen ‘het is toch maar een blessure‘. Ja, ik weet dat het erger kan zijn
  • Mijn lichaam en geest die totaal uit balans geraken

Lichaam en geest uit balans

Met een jaardoelstelling – die ik trouwens niet laat varen – van gemiddeld 40 minuten sport per dag, is mijn lichaam gewoon om te sporten : intensief afgewisseld met ‘op het gemakje’, allerlei sporten door elkaar. Vorig jaar haalde ik 39 minuten per dag, waarmee ik enkel en alleen wil zeggen dat dat lichaam al jaren gewoon is om te bewegen. Sporten maakt deel uit van mijn fysieke en geestelijke identiteit. Neem het sporten weg en ik ben dezelfde niet meer. Spanningen hopen zich op in allerlei spieren, wat weer nieuwe problemen geeft, mijn hele energiehuishouding is in de war : in deze tijd van blessure ben méér moe dan wanneer ik wel sport. Sporten maakt me gelukkig, geeft me voldoening en dat valt nu plots voor onbepaalde tijd weg. Ja, ik ben compleet uit balans.

1 blessure is geen blessure

Wat er dan wel scheelt met mij ? Op zich niet zo’n vreselijk iets. De pijn is zeurend en constant maar niet van die aard om niet te gaan werken of naar het ziekenhuis te moeten. Pijn tussen de hiel en de ‘bal’ van mijn voet, waardoor men denkt aan een onsteking, asciitis plantaris heet dat, of is het hielspoor, of nog iets anders dat verwant is ? Naar verluidt lijkt dat allemaal goed op elkaar. Omdat het bij tijden zo pijnlijk is, steun ik onbewust op de andere voet, waardoor ik uiteraard niet recht loop, wat dan weer een hoop ellende geeft aan de rug. Omdat ik geen uitlaatklep heb voor spanningen en stress, gaat mijn schouder blokkeren, waardoor er natuurlijk nog méér stress is. Murphy komt nooit alleen.

Onbegrip : een tijd niet sporten, dat kan toch niet erg zijn ?

Bij tijden strompel ik een beetje op het werk maar verder zeg ik er niet al te veel over. Tenslotte raak ik nog overal waar ik wil zijn. Toch ging ik vorige week praten met een collega : een competitieve triatlonster (een goeie !). Ik hoefde maar één zin te zeggen en ik wist : die verstaat me helemaal. Het deed deugd. Haar blik sprak boekdelen.
Voor de rest zwijg ik. Sporten als luxeproduct, zo wordt het dikwijls gezien. Het kan toch niet zo erg zijn?

De traagheid van de geneeskundige praktijk

Soms denk ik dat ze ook op Gasthuisberg denken dat een blessure sowieso de laagste prioriteit krijgt. Begin september had ik een eerste afspraak met een specialist. Er werden enkele onderzoeken voorgeschreven en half december zou men zien wat er met mij scheelde. Reken uit : 3 maand ! Ondertussen kon kinesitherapie zeker geen kwaad en ook een onstekingsremmer niet. Veel onderzoeken tussendoor, maar geen behandelingswijze, geen antwoorden, geen vooruitzicht. Misschien komt dat er in december.

Zoeken naar alte

Sporten ondanks de blessure : op zoek naar alternatieven

Op het gevaar af als aansteller te worden afgeschreven klopt bovenstaande titel toch wel. Dat niet sporten maakt me verdrietig. Ik doe hevig mijn best om er niet aan toe te geven en overal het halfvolle glas te zien maar bij tijden kan ik het er echt moeilijk mee hebben. Zal ik nooit meer een loper worden ? Zal ik volgend voorjaar nog kunnen deelnemen aan een aantal loopevents ? Moet ik op zoek naar alternatieve sporten ? Voor hoe lang ?
Momenteel mag ik in principe niets doen wat mijn voet behoorlijk belast. Lopen is uit den boze, sportief wandelen ligt er ook al uit. En laat wandelen (ongeveer 15 km in het weekend) nu net iets zijn wat ook op mijn sportlijst staat. Toch doe ik het nog altijd, omdat ik anders inderdaad gek word. Wandelingen van 5 km en die moet ik toch met extra pijn bekopen. Ik heb geen idee of dit erg is of niet. Of 5 km wandelen echt nog van het goede teveel is of niet.

Ik probeer ondertussen te werken aan een zwemschema, gelukkig vind ik zwemmen ook heerlijk. Ik heb het geluk dat er in onze buurt nog een ‘zeer rustig’ zwembad is, maar dat wordt binnen een dik jaar gesloten en de huidige openingsuren zijn zeer beperkt.
Fietsen dan maar. Ook hier denk ik over na. Het is een change of mind, en ik beschik hier over een race- en MTB-fiets, dus daar valt wel wat te rapen, het zal vooral rijden worden op souplesse.

Eind van de blessure : ooit komt het er van

Toch ga ik er van uit dat dit gewoon even hard doorbijten wordt en ik uiteindelijk weer zal mogen lopen. De kinesist is al begonnen met shockwave, er zijn speciale zolen in de maak, ik doe elke dag bijzondere strechoefeningen.

 

Ik hoop dat jullie allen meeduimen !

 

Geen reactieknop te zien ?
Kijk even onder de titel.