Tagarchief: week in beelden

snapshot diary

Snapshot diary week #11/2020

Wat een week!

Foto’s van boven naar onder, van links naar rechts

  • Stress! Ik krijg een signaaltje als de stress plots al te hoog wordt, een combinatie van verhoogde hartslag en versnelde ademhaling. Voor mij best wel een goede zaak (het seintje, niet de stress) want ik heb de neiging om in periodes van stress nog harder te hollen. De adrenaline giert dan zo erg door mijn lijf dat ik zo door een muur zou lopen. Figuurlijk dan. Misschien ook wel letterlijk trouwens.
  • Deze week leek er eindelijk een eind te komen aan de regen, maar begin deze week was dat nog altijd niet het geval. Nu ga ik echt niet op de vlucht voor wat regen, maar begin deze week had ik het echt wel gehad. De loopband to the rescue!
  • En kijk zie, woensdag die knalblauwe hemel. Lange wandeling in de Maasvallei. Limburg wandelparadijs. Of was dat fietsparadijs?
  • Tijd voor een sauna dacht ik. Heel even tussendoor, maar toch een beetje selfcare, kwestie van die pieken stress een beetje om te buigen. (Ja, ik volg de trend, pieken afvlakken!)
  • Het lief werd geveld door koorts. Dus ook mijn kok. Ik moest noodgedwongen de kookpotten zoeken in onze kasten. En iets tevoorschijn toveren. Het was nog eetbaar ook!
  • Er was nog helemaal geen sprake van het sluiten van scholen of beperkende maatregelen toen ik achter mijn bureautje plannen maakte (en snakte naar) om te kamperen. Het weer is oké, maar ik blijf in mijn kot.

Al bij al was dit toch de week van het coronavirus, of liever het begin van de maatregelen. Het weekend bracht ik net zoals wellicht alle Belgen, thuis door, hopend dat deze maatregelen (op langere termijn) voldoende zijn om de piek af te buigen.

Respect voor alle mensen uit de zorg !

snapshot diary

Snapshot diary week #09/2020

6 dingen die me deze week gelukkig maakten

Het was een volle week vakantie en er was werkelijk niets gepland. Dat is behoorlijk ongewoon en ik heb me lang afgevraagd of dat niet het slechtste idee ooit was. Lichaam en geest waren echter toe aan rust, véél rust.

van boven naar onder, van links naar rechts

Ik bakte scones. Het moet 20 jaar geleden zijn dat ik daar echt compleet zot van was en ze regelmatig in Delhaize kocht. Maar ze leken verdwenen uit de winkels en ik hield enkel de herinnering. Gelukkig bleek het recept poepsimpel, wat resulteerde in een High Tea met het lief.

Ik ben al een paar weken aan het lopen, maar voelde dat er iets niet klopte met mijn schoenen van vorig jaar. Tijd voor nieuwe loopschoenen! Het lief reed mee richting Decathlon en ik werd er op mijn wenken bediend: stabiliteit en zachte demping. Merci aan het personeel daar!

In de vakantie spelen het lief wel vaker gezelschapspelen. We wilden ons aan dit nieuwe spel (kerstcadeautje) wagen maar zagen het boek met spelregels niet zitten. Alles weer netjes opgeborgen en maar ons klassieke taalspelletje gedaan.

Het lief heeft eindelijk, na 15 jaar, zijn manscave opnieuw ingericht. Ik vond het zo zielig daar. We reden richting Ikea en tot mijn grote verrassing kocht hij allerlei zaken met een industriële look. Iets wat je hier in huis niet zal vinden, maar wel prima passend bij al zijn projecten. Je kan er niet naast zien dat het een manscave is.

Deze week begon ook het wielerseizoen hier en dat zijn hier bij tijden heilige dagen. Daar kan ik echt verhalen over schrijven, over hoe belangrijk dat – voor het lief – is. Ik keek mee en smaakte vooral de commentaren. Ik ben altijd onder de indruk over de intensiteit waarmee het lief het wel en wee van de coureurs volgt.

Dat het een regenweek was ja. Dat ik bijgevolg als een verzopen kieken terug kwam van mijn looptrainingen. Het is niet mijn favoriet, die regen, maar zo lang het geen gietende regen is (want dan worden mijn voeten ‘zompig’) dan kan ik er wel tegen. Uiteindelijk vind ik dat lopen toch genieten. Maar koud dat ik het het gehad heb! Niet zozeer tijdens de training, maar wel éénmaal thuis.

Het was hier dus een gigantisch rustige week. Ik las veel en genoot van ons huis. Onze tuin ligt er nog altijd bij als één groot moeras, maar straks wordt dat hopelijk anders. Bovenal kijk ik uit naar lente! Ik heb zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!

snapshot diary

Snapshot diary week #07/2020 – stormy

Een week waarin storm echt wel het woord was dat op iedere dag van toepassing was; Letterlijk en figuurlijk. Gelukkig vond ik op tijd schuilplaatsen van rust.

Stormy weather!

Hadden we vorig weekend storm Ciara, dan kregen we dit weekend bezoek van storm Denis. Ook de voorbije week was stormachtig (letterlijk en figuurlijk). Gelukkig is het krokusverlof in zicht !

foto's van onder naar boven - van links naar rechts

Antwerpen!

Er is een tijd geweest dat ik de werken aan de leien eindeloos vond. Ik laveerde me door de modder en zag eerlijk gezegd the big picture niet. Langzaam begint het echter vorm te krijgen en ik moet zeggen: wat een verbetering in leefbaarheid. Geen idee wat de consequenties zijn voor mensen met een auto, maar ik kon het heel erg smaken. Ooit woonde ik een jaar lang ‘in ‘t Stad’ en ik moet zeggen, ze gaan er stukken op vooruit. Foto : Frankrijklei.

Yoga to the rescue

Het is nog niet wat het zijn moet, maar ik lijk toch soms beter het stemmetje in mezelf te horen dat ‘stop’ zegt. Of liever: dat waarschuwt voor overdaad. Ik kan zo erg in het werken opgaan (en de stress) dat mijn enige antwoord nog meer werken is. Niet verstandig natuurlijk, en daarom schuif ik nu en dan wat yoga in. Eerlijk gezegd weet ik heel weinig van yoga en de reden waarom ik het doe is vooral lenigheid. Ik durf nogal eens stijf van de stramme spieren te staan en zo’n oefeningen helpen toch wel. Heel erg confronterend ook, want lenig ben ik geenszins.

Storm, storm storm !

Werkelijk bij iedere storm denk ik aan het verhaal van de 3 biggetjes en verzeker me vervolgens dat ons huis van steen is en er niets gebeuren zal. Toch ben ik er zelden gerust in. ‘s Maandags vonden we dakpannen in onze tuin en met schrik onderzochten we ons dak. De wind moet wel heel krachtig geweest zijn (en ons dak goed gelegd) want de dakpannen waren niet eens van ons. Goed dat we binnen bleven! De ontwortelde boom was in de buurt.

Niets doet zo’n deugd als wandelen

Voor mij dan toch. Ondanks het slechte weer – maar niet in het midden van de storm – besloot ik toch flink te wandelen. Goed ingeduffeld en genietend van de natuurelementen én in een bos. Ik was niet de enige en de wind hield zich behoorlijk kalm die dag. Maar het stilde toch veel storm in mijn hoofd.

Messiah – Netflix

Het lief en ik keken het hele eerste seizoen van Messiah uit. De these is eenvoudig. Een opvallend figuur die meer vragen stelt dan beantwoordt, wordt door een deel van de mensen als de nieuwe Messias gezien. Dankzij mediabelangstelling krijgt hij in een mum van tijd tal van volgelingen.
Anderen zien in hem een gevaar en een charlatan.
Ik vond het bijzonder interessant dat het lief en ik beiden een andere mening toegedaan waren. Is hij het of niet (in het verhaal wel te verstaan). Leuke discussies hier.

Vergaderen, vergaderen

Er staan teveel vergaderingen op mijn agenda waardoor mijn hoofd te vol is. Ik geef duimpjes aan alle vergaderingen, want ze waren allemaal zinvol. Niets erger dan vergaderingen die je werkelijk niets opbrengen.

Een aantal van die vergaderingen gaan keer op keer in een andere school door en iedere keer ben ik verrast over ‘the feel’ in zo’n school. Ik ken in grote trekken de visie van die scholen en het publiek dat ze aantrekken, maar werkelijk IN zo’n school voel je dat er van alles leeft dat niet op verslagen is terug te vinden. Door de confrontatie met ‘zo kan het ook’ aan te gaan, worden ook je eigen visies en beelden uitgedaagd.


Een volle week was het en het ziet er naar uit dat de komende week al een stuk beter wordt. Geen enkele extra vergadering of verplichte afspraak. Dat wordt steeds zeldzamer al vrees ik dat er onverwacht toch van alles zal bijkomen.

Eén ding is echter zeker: die vakantie, die komt eraan !

Fijne week jullie allen!

Snapshot diary

Snapshot diary #47: 7 dagen, 7 keer dankbaar

Er is altijd reden om dankbaar te zijn, al loopt het leven niet zoals je wil.

Misschien dacht je al: waar is die vroeger snapshot diary gebleven? Jaren na elkaar was ik op post op maandag. Een snapshot diary, met wat de voorbije dagen gebeurd was. Er zijn vele redenen, waarvan de belangrijkste reden is dat het leven niet altijd loopt zoals gewenst. Maar misschien loopt dan niet altijd even goed, er zijn wel altijd redenen te vinden om dankbaar te zijn. En laat dit nu het nieuwe concept zijn!

Week 47

Van links naar rechts, van boven naar onderen. De foto’s zijn niet chronologisch, maar wel allemaal van de voorbije week.

  • Ik wandelde weer eens een hele dag in … Wallonië dit keer. Ik woon en werk vrij dicht bij de taalgrens, maar steek die zelden over. Tijdens het wandelen ontdekte ik dat je maar even in een Waals dorp hoeft te zijn om te beseffen dat het leven er echt anders is. Op de foto zie je het niet, zo’n landschap is weinig cultureel bepaald. Maar ik raad het iedereen aan, steek eens die taal- en cultuurgrens over !
  • Er staan nog altijd koeien in de wei en dat maakt me blij! Kijk, dat rijmt nog eens ook. Hier in het dorp, of waar dan ook, ik kan er blij als een kind van worden. Rustig ook, want zij lijken meestel in complete harmonie met hun omgeving. (Laat ons dit ook altijd bewerkstelligen!)
  • Ik kreeg een aantal weken geleden het boek ‘De Gekste plek’ en maak er ondertussen een missie van om er zoveel mogelijk te bezoeken. Dit landschap (zwart/wit) ligt onder de grond in de abdijsite van Herkenrode (Hasselt). Het is een kunstwerk van Hans Op de Beek. “A quiet view”. Past helemaal bij mij, laat het allemaal maar stil zijn!
  • Dinsdag zat ik 3 uur (!) in een auto om 2 keer 47 km te overbruggen. Ik was zo’n beetje gesmolten toen ik aankwam voor een afspraak die 45 minuten duurde. Ik besloot van de nood een deugd te maken en stopte langs Starbucks, dat ik anders veel te duur en snobby vindt, om mezelf te trakteren op een toffee nut latte en een slice of bananabread. Had ik toch een hoogtepuntje!
    Ik vrees – het is dichtbij het werk – dat ik het nog zal doen!
  • (Foto midden). Kijk zie, dat is een foto wanneer ik van het werk naar huis rijd. De ‘laan’ van ons werk, we zijn er vol goede moed voor gegaan en kijk, nu mag ik, de zon tegemoet, weer naar huis. In minifile met collega’s en leerlingen die de school ook even vaarwel zeggen! Altijd een mooi momentje. Ik deed het toch maar.
  • Soep met boterhammen ergens ten lande. Tijdens lange wandeltochten neem ik altijd eten mee voor onderweg. Het had ‘s nachts gevroren en ik liep langs bevroren plassen. Goed ingepakt en geen last van de koude, dat niet, maar zo’n bankje en dan warme soep, kijk zie, daar kan ik zo van genieten !
  • Werken buiten de stad. Ik werk hier (zie foto) meer dan de helft van mijn hele leven. Met leerlingen wiens vader of moeder ik nog in de klas heb gehad. Maar goed, dat die ouders hun kinderen nog eens aan ons toevertrouwen is natuurlijk geweldig, maar waar ik echt dankbaar om ben, is dat ik op mijn werk de seizoenen kan zien. Dat wij in – onze brochure zegt het treffend – “een groene oase” werk, met bomen en boomgaarden, schapen (nu binnen, heb ik de indruk) en een inrijlaan om U tegen te zeggen. Ik ben er diep van overtuigd dat dat iets doet met een mens. Hopelijk zetten ze me met al die fusioneringsplannen niet ooit midden in een stad vol lawaai en auto’s. Dat ik aar voor vrees ja en ondertussen driedubbel geniet van iedere boom en ieder blad dat hier door de lucht vliegt.