Tagarchief: week in beelden

Snapshot diary

Snapshot diary week #22/2020 – Q W12

Dingen die me gelukkig maakten

  • Elke ochtend buiten ontbijten
  • Familie (en superlekkere taart)
  • Elke dag studeren (en nee, ik gebruik al die markers niet, maar vind ze gewoon mooi)
  • Het lief dat zo zot is om mee te gaan in mijn ideeën als ‘we gaan uit eten’ en dan lucifers vergeten. (Dankjewel voorbijganger)
  • Het menselijk gelaat van Aarschot en de vele bankjes op de markt. Zitten mag. #gezondverstand
  • Wandelknooppunten, deze foto is van in Rotselaar maar sinds kort zie ik ze overal in ons dorp. Alleen nog geen kaarten te vinden en de app is nog niet voorzien op ons geweldig fijn dorp.
  • Maar bovenal happy om zoveel fijne mensen om mij heen, zij het dan niet dichtbij. De zon boven ons hoofd die ons verwent met een in alle betekenissen onvergetelijke lente.
snapshot diary

Snapshot diary week #20 Q9 – Terug naar school

Week in foto’s

  • Het meest bijzondere deze week was de heropstart van onze school. Officieel was het een try-out, maar ik had niet het gevoel dat er veel verschil was met ‘the real thing’. Gemengde gevoelens, echt. Enerzijds vond ik het geweldig om weer wat ‘normaal leven’ te voelen en de gezichten van zoveel jonge mensen terug te zien. Ze waren rustig en hielden zich netjes aan de regels, maar jongeren en social distancing is bijna een onmogelijke deal. Hoe goed ze ook hun best deden, eenmaal op de speelplaats en tijdens de pauze, waar ze in hun afgebakende speelplaat (per bubble) zaten, was het zo goed als onmogelijk om die anderhalve meter continu af te dwingen. Ik heb me meermaals de zin van dit alles afgevraagd. Ik heb wellicht teveel fantasie, maar ik moest continu denken aan de kampen in de Tweede Wereldoorlog. Leerlingen werden continu gecontroleerd op hun gaan, staan en zitten. Ze verhuisden in ‘bubbles’ en zaten op hun privéspeelplaats waar ze niet eens contact mochten hebben met de rest van hun klas. Je wil echt niet weten hoeveel leraren er op diezelfde speelplaats stonden om alles te controleren (handen wassen ! social distancing ! achter je ‘lint’ blijven !).
    We trakteerden met ijs, lieten ze zitten op de grond als ze dat wilden, allemaal toegevingen die we anders niet zouden doen, maar de teneur bleef toch triest.
    F*ck Covid!
  • Deze week werd er opnieuw veel gewandeld. Lifesaving heb ik de indruk. Meestal alleen en daar heb ik meer dan ooit behoefte aan. In een natuur waar ik zelden iemand zie en waar ik niet tussen de lijntjes moet lopen of om de haverklap mijn handen moet wassen. Waar ik op een pic-nicdekentje mijn lunchpakket verober. Voor enkele uren leef ik in een wereld waar geen corona is. Dat doet deugd.
  • Deze week was het ook precies 2 jaar geleden dat het lief het verdict ‘kanker’ kreeg. Van de ene op de andere dag, wij waren niet voorbereid en hadden dit niet zien aankomen. Ons leven is sindsdien behoorlijk veranderd. Dat je leven plots op zijn kop kan staan en je vaarwel mag zeggen aan je plannen. Het was voor ons een behoorlijke leerschool in het loslaten. In deze coronatijden worden we er weer aan herinnerd. Niet dat dergelijke leerscholen je immuum maken voor stress en verdriet. Maar het helpt wel, dat loslaten en in elke situatie de ruimte en vrijheid zien om er toch iets moois van te maken.
  • Wij waren onlangs in een gebied met drijfzand. Het bord waarschuwde ons. Ik nam er een foto van omdat ik in deze tijden soms wel het gevoel heb dat alles op drijfzand staat. De maatregelen die de overheid ons opleggen geven alles behalve een stabiele grond, ze spreken elkaar tegen en de achterliggende belangen zijn dikwijls overduidelijk. Behalve de logica van de social distance snap ik de logica van de ‘regel van 4’ amper, want volgens mij komt hij er een beetje op neer dat je in je je aan die regel van 4 moet houden, maar dat dit voor alle andere situaties (werk, winkel) niet geldt.
    Ik vind dat een beetje zorgwekkend, vooral als ik zie dat er in verschillende grootsteden manifestaties worden gehouden tegen de coronamaatregelen. Een eerste vereiste is volgens mij dat ze rationeel onderbouwd zijn. Ik begrijp dat mensen gaan twijfelen als ze elkaar lijken tegen te spreken.

Het was best een ‘volle’ week. De routine zit er al goed in en o wat ben ik dankbaar om dat fijne weer !

Allemaal een mooie (werk-)week toegewenst !

snapshot diary

Snapshot diary week #18/2020 Hoe ziet onze dag eruit?

Snapshot diary waarin ik vertel over de nieuwe routines tijdens deze lockdown.
work, eat play. Dat laatste wel netjes in en rond het huis.

Work, eat, play

Yep, alle weken zien er hier een beetje eender uit! Ondertussen zijn de nieuwe rituelen al helemaal ingeburgerd en dat vind ik prima!

Nieuwe rituelen

Ik merk dat er nieuwe rituelen zijn en dat brengt toch wat rust in de chas.

  • Wij slapen nooit uit en blijven nooit lang op. Gelukkig zijn het lief en ik daarin hetzelfde.
  • Het ontbijt blijft voor mij een toppertje. Ofwel een smoothie op basis van veel water, spinazie, gember, wat macca en fruit. Of een pannetje met gebakken eitjes met tomaten en spinazie. Of havermout met fruit. Op zondag is het ontbijt zoet, we bakken koffiekoeken af en er rolde al een keer een donut op mijn bord, maar dat is toch wel héél zoet!
  • Na het ontbijt lezen we. Het lief meestal de krant, ik lees een uur in een boek.
  • Tegen 9 uur zitten we bieden in ons ‘bureau’, klaar om te werken.
  • We bakken zelf ons brood en dat smaakt.
  • Wekelijks wordt er ofwel bananenbrood gebakken, ofwel broodpudding.
  • Er wordt maximaal 1 keer per week naar de winkel gegaan, al merk ik dat er meestal anderhalve week tussen zit. Dat is voor ons een serieuze verandering. Vroeger lachtten we altijd dat het kleine Carrefourtje dat op 500 meter van onze deur is, onze ‘voorraadkast’ was en we bijgevolg weinig in huis hoefden. Tegenwoordig hebben we nog nooit zoveel voorraad in huis gehad.
  • Geen bezoek, maar wel nu en dan rituelen als tapas. Ik blijf maar inspiratie vinden in dit boek:
Op de plank, borrelplanken om te delen
te koop bij bij o.a. Bol.com voor € 12,50

Ik denk dat dat een blijvertjes wordt! Het voordeel is dat je daar gerust een paar dagen mee zoet (of hartig!) bent. Het is lekker gezellig, het is een traktaatje en het vraagt weinig werk.

  • Bewegen blijft een aandachtspunt. Of het nu lopen, fietsen, wandelen of wat dan ook is, de meters naar de voordeur blijven echt wel de lastigste. Gelukkig ken ik mezelf, want zelfs na de voordeur, tijdens de eerste kilometers lopen, fietsen of wandelen tors ik nog kilo’s in mijn hoofd mee. Ja, in mijn hoofd. Want ik ben dan misschien wel buiten, mijn hoofd zit nog overal en nergens. Tot er een moment komt (en dat komt altijd) dat ik denk ‘wat heerlijk is dit toch’. Waar ik mij ook zorgen in maak, de natuur legt een warm deken over mij en fluistert dat alles goed komt.

Wordt mijn hele leven nu een herhaling van allerlei routines? Ik maak me geen illusies, ik weet genoeg dat het leven sowieso voornamelijk uit routines bestaat. Maar soms heb ik wel eens zin om uit de bol te gaan, wat mij overigens niet eigen is.

Of misschien ook niet. Bovenal verlang ik terug naar het normale leven. Met alles er op en eraan. Maar vooral: met de vrijheid te beslissen over wat ik doe. Met of zonder routines.

Ik wens jullie een fijne werkweek toe en ben benieuwd: zijn er veel nieuwe routines door deze coronacrisis?

snapshot diary

Snapshot diary week #11/2020

Wat een week!

Foto’s van boven naar onder, van links naar rechts

  • Stress! Ik krijg een signaaltje als de stress plots al te hoog wordt, een combinatie van verhoogde hartslag en versnelde ademhaling. Voor mij best wel een goede zaak (het seintje, niet de stress) want ik heb de neiging om in periodes van stress nog harder te hollen. De adrenaline giert dan zo erg door mijn lijf dat ik zo door een muur zou lopen. Figuurlijk dan. Misschien ook wel letterlijk trouwens.
  • Deze week leek er eindelijk een eind te komen aan de regen, maar begin deze week was dat nog altijd niet het geval. Nu ga ik echt niet op de vlucht voor wat regen, maar begin deze week had ik het echt wel gehad. De loopband to the rescue!
  • En kijk zie, woensdag die knalblauwe hemel. Lange wandeling in de Maasvallei. Limburg wandelparadijs. Of was dat fietsparadijs?
  • Tijd voor een sauna dacht ik. Heel even tussendoor, maar toch een beetje selfcare, kwestie van die pieken stress een beetje om te buigen. (Ja, ik volg de trend, pieken afvlakken!)
  • Het lief werd geveld door koorts. Dus ook mijn kok. Ik moest noodgedwongen de kookpotten zoeken in onze kasten. En iets tevoorschijn toveren. Het was nog eetbaar ook!
  • Er was nog helemaal geen sprake van het sluiten van scholen of beperkende maatregelen toen ik achter mijn bureautje plannen maakte (en snakte naar) om te kamperen. Het weer is oké, maar ik blijf in mijn kot.

Al bij al was dit toch de week van het coronavirus, of liever het begin van de maatregelen. Het weekend bracht ik net zoals wellicht alle Belgen, thuis door, hopend dat deze maatregelen (op langere termijn) voldoende zijn om de piek af te buigen.

Respect voor alle mensen uit de zorg !