Tagarchief: boek

Gelezen: Pick Three – Randi Zuckerberg

Gezond verstand omzetten in daden

Eenvoudig toepasbaar en efficiënt, zo zou ik het boek willen noemen. Het is pure common sense, maar zoals het meestal gaat met ‘gezond verstand’ is het goed om het ook in daden om te zetten. Dit boek helpt je erbij.

De 5 + 1 pijlers van je leven

Waarover gaat het ? Over werk, familie, vrienden, gezondheid en slaap. Vijf dingen dus ! Voor Randi Zuckerberg zijn dit de belangrijkste waarden in haar leven. Omdat ik graag dwars lig vroeg ik mij af of dit ook mijn top vijf zou zijn en ik moet bekennen dat mijn lijstje er uiteindelijk niet zo anders uitzag. Rust is voor mij belangrijk, maar dat heeft alles te maken met gezondheid. Ik wil altijd nieuwe dingen leren, maar dat is wellicht evengoed onder de noemer (mentale) gezondheid te zetten. Tot ik tot de conclusie kwam dat er toch ééntje ontbrak: zingeving en engagement. Zingeving en engagement komen natuurlijk ook aan bod bij werk, vrienden en familie. Maar ik bleef met het gevoel zitten dat er een dimensie ontbrak: nl. het engagement voor mensen die je niet of nauwelijks kent (maar voor wie je wel wil opkomen) of idealen als vrijwilligerswerk en natuurbehoud.
Soit, ik had dus niet genoeg met die 5.
Wees echter gerust, met 6 kom je er ook. Of kies er compleet andere. Waarom niet ?

Neem je agenda en plan !

Van woorden naar daden, het kan een grote stap zijn, maar een eerste stap (lijkt mij) is plannen. Zorg dat je op weekbasis (of op maandbasis) aan alle pijlers tijd hebt gegeven. Pick three is haar dagelijkse advies. Zorg dat je tijd en energie vrijmaakt voor 3 waarden in je leven per dag en zorg dat ze op weekbasis allemaal aan bod gekomen zijn.

Allemaal evenveel ? Dat zou niet wijs zijn, lijkt mij. Wanneer je jonge kinderen hebt zal je meer tijd aan je kinderen moeten besteden dan wanneer ze al voor zichzelf kunnen zorgen. Als je net aan een carrière begint, zal dit wellicht een groot deel van je tijd innemen. Maar wat het ook is, laat je leven niet aan je voorbij gaan door jezelf te verliezen in één of enkele waarden. Het is puur gezond verstand, een leven in balans kan niet gebouwd zijn op enkel werk, enkel familie of enkel gezondheid. Zelfs dat laatste kan in barre omstandigheden waarin je misschien enkel dit hebt (werken aan genezing) niet alleen. In zo’n tijden is je werk dan misschien wel het laatste van je zorgen, zonder vrienden en familie wordt het een harde strijd.

Geen schuldgevoel en méér focus

Deze Pick Three methode bevrijd je alvast van een hoop schuldgevoel en beloont je bovendien met méér focus. Zo ben ik op maandag en dinsdag zo afgepeigerd (werk !) dat er zowel van sport (gezondheid) als slaap niet echt veel in huis komt. Ik slaap sowieso ontzettend slecht en op die dagen lijkt mijn hoofd gewoon door te drammen terwijl ik anderzijds ongeveer omval van de slaap. (Herkenbaar ?). Ik aanvaard het, het is zoals het is. Dit zijn geen dagen waar er nog méér sociaal contact (familie , vrienden) op mijn bordje moet komen.

Anderzijds voel ik mij niet schuldig dat het die dagen allemaal om het werk draait, al kom ik geen eens aan die ‘three’ waar Zuckerberg het over heeft.

Denk na over je dag

Zuckerberg komt uit het zakenleven (jaja, ze is de’ zus van’) en het evalueren van je dag wordt in veel bedrijven gepromoot. Ik vind het zelf één van de meest onderschatte tools, of het nu voor je werk of je persoonlijke leven is. Wat ging goed en wat niet ? Waar ben je tevreden over en wat zou je anders willen ? Hoe zal je morgen, met deze wetenschap, de dag beginnen ?

In het boek zitten een aantal werkbladen die je helpen bij deze bezinning. Valt het je moeilijk om tijd te vinden voor je gezin, vrienden ? Heb je enig idee hoe dat komt ? Zou je het anders willen ? Hoe dan ? Zijn er zaken in je leven die teveel tijd en energie vragen ? (Werk ? Familie ? Vrienden ? )

De testcase

Ik volgde de methode van Randi Zuckerberg’s Pick Three 3 weken lang. Zo heb ik ‘familie’ (groter dan gezin) echt moeten inplannen. Meestal laat ik dat voor ‘als er nog tijd is’. Of als er iets (lees: iemand) komt aangewaaid. Toen ik mijn overzicht zag, vond ik dat niet oké en nog altijd vind ik dat ik daar niet genoeg tijd en energie in steek.

Het is de eeuwig terugkerende vraag:

spendeer ik mijn tijd aan wat ik echt belangrijk vind ?

Aangezien ‘plannen’ mijn inspiratiewoord van het jaar is, werk ik daar behoorlijk hard aan, mét resultaat. Dit Pick Three schema is zeker een hulp.

Praktisch

  • Vlot geschreven
  • Heel toegankelijk
  • Situaties uit het leven
  • Voor iedereen toepasbaar

Voor wie ?

  • Voor wie balans kwijt is
  • Voor wil nadenken over wat echt belangrijk is in het leven
  • Voor denkers, planners en doeners
  • Voor wie gewoon een duwtje in de goede richting nodig heeft

Randi Zuckerberg, Pick Three, werk, familie, vrienden, gezondheid & slaap. Haal het beste uit jezelf. 304 blz, uitgegeven door HarperCollins. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 19,99.

Waar is die ‘mute’ knop ?

Nu en dan een paar citaten

Ik laat het deze keer na om het boek op klassieke wijze te bespreken en hou het liever met hier en daar een citaat dat is blijven hangen. Boeken krijgen sowieso pluspunten van mij als ideeën blijven hangen. Of ik ze nu leuk vind of niet. Dat laatste was overigens soms wel het geval, Eva Daeleman confronteerde me best wel met mijzelf. ‘Dat zou ik nooit doen ?’. (Waarom ?), ‘Daar geloof ik niet in !’ (Waarom niet ?). Nee, ik volg ze niet in alles. Maar dat hoeft ook niet. Het boek eindigt trouwens met een blad waarop staat ‘Doet uw goesting’. In die ene affirmatieve zin heeft ze haar hele boek samengevat.

Over die vele emoties

Bovenstaand citaat over emoties herken ik, evengoed als de wenselijkheid van een mute-knop. Emoties en gedachten overigens. Bakken vol ideeën, plannen en (gelukkig) ook veel passie. Maar goed, ze zou niet ongelukkig zijn met een mute-knop. Ik ook niet. Ooit las ik een strip van Jommeke en daar waren dieven aan het werk die de hersenen van mensen pikten. Nu ik het zo lees behoorlijk luguber, maar daar dacht ik toen niet aan. Ik herinner me wel dat één van de geleerden in het verhaal uit voorzorg ‘s avonds zijn hersenen in een doosje stopte, het op slot deed (tegen de dieven !) en vrij en zorgeloos sliep. Jef Nys was Daeleman voor, dit is al een heel geavanceerde muteknop.

Vinden van evenwicht

Maar goed, hoe vind je die knop ? In het boek van Daeleman staat geen lijstje opgesomd, maar héél het boek is een oproep tot reflectie. Zoek wat voor jou werkt, zoek wat je deugd doet. Ze schrijft over haar eigen zoektocht en wat voor haar werkt.

  • Lezen werkt voor mij. Ik haal er energie uit, wijsheid, ik kan meesurfen op andermans gedachten en leven.
  • Lopen: wellicht omdat het nooit vanzelf gaat en ik àltijd moeite heb, neemt de cadans van het lopen het op een bepaald moment over van alle emoties en gedachten in mijn lijf. Ik ben dan alleen maar ‘lijf’.
  • Wandelen: het zal ook wel te maken hebben met die cadans, maar véél meer nog met de natuur. In de natuur kom ik altijd tot rust. Dan is er maar één emotie, dat alles goed is. (Natuur als beste medicijn, ik vind dat nog niet zo onnozel)
  • Schrijven, maar dan niet over mezelf of het werk. Maar zo’n blog hier en daar, doet het helemaal.
  • Zwemmen: alsof ik naar mijn natuurlijke habitat trek.

Voila, Eva Daeleman heeft mij aan het denken gezet.

Eva Daeleman, Omdat het kan, 256 blz., uitgeverij Horizon, 2018, te koop bij o.a. Bol.com voor €21,99

Negatieve gedachten ? Maak goede keuzes

Negatieve gedachten

Verantwoordelijkheid nemen

In het boek van Allen en Barbara Pease is dit een terugkerend refrein: je bent zelf verantwoordelijk voor je leven. Eigenlijk staat het nog sterker: je bent 100% verantwoordelijk voor je leven. Ik sta altijd een beetje huiverachtig tegenover zo’n beweringen, want er zit iets achter alsof het leven helemaal maakbaar zou zijn, dat geloof ik niet. Het leven is niet maakbaar, maar je geluk voor een groot stuk wel.

Hoe je omgaat met wat je overkomt, de keuzes die je maakt, zelfs de woorden die je gebruikt, het bepaalt toch dikwijls hoe je je voelt. Bij Pease las ik o.a. het volgende:

Voor sommige mensen worden negatieve gedachten een comfortabele gewoonte. (…) Ik besloot daarom te denken aan wat ik wél wilde, in plaats van de dingen die ik niét wilde.

Negatieve gedachten herkennen

Negatieve gedachten helpen je nergens mee. Ik geef grif toe dat ik er soms helemaal aan ten prooi val. Meestal gaat dat zo: er vlotten een heel aantal zaken niet en ik concludeer dat het dus helemaal een zootje zal worden. Niet echt een optimistisch toekomstbeeld !

Ik oefen mij tegenwoordig in het herkennen van die gedachten. Het eerste wat ik mij dan afvraag is ‘helpt mij dit verder ?’. Meestal is het antwoord nee. ‘Kan ik er iets aan doen ?‘. Als het antwoord ja is dan moet ik mijn verantwoordelijkheid nemen. Is het antwoord nee, dan moet ik ofwel aanvaarden of loslaten. Ik geef toe dat ik het hier makkelijker schrijf dan ik het in praktijk breng. Nu en dan zo’n boeken als dat van Barbara en Allan Pease lezen helpt wel. Dan word ik weer wat alerter.

Wat met slechte keuzes ?

Als we altijd heel consequent de juiste keuzes zouden maken, dan zou er natuurlijk geen vuiltje aan de lucht zijn. Dan zou ik er atletisch uitzien, zou mijn huis altijd supernetjes liggen, mijn tijd optimaal georganiseerd en ga zo maar door. Maar ik ben bij lange niet altijd even consequent. Of ik laat het hangen. Of ik kies voor de chocolade !

Barbara en Allan Pease zijn daar nogal relaxed over. Slechte keuzes leren je iets. Simpel: dat dit niet de goede manier is en dat je het anders moet doen. Misschien doe je het nog eens verkeerd en nog eens, tja, dan heb je 100 manieren gezien hoe het niet moet ! Op zich niet erg. Tot ik dit las:

Wanneer je constant dezelfde fout blijft maken

is het geen fout meer maar een keuze.

Met andere woorden, ook mijn verantwoordelijkheid. Die chips ‘s avonds en dat stukje chocolade …

Allan en Barbara Pease, Het Antwoord, Ontdek wat je wil, formuleer je doel en verander je leven. Uitgegeven door HarperCollins, 2018, 318 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 19,99

Gelezen

Gelezen: Gretchen Rubin, The Four Tendencies

 

“The Four Tendencies ” maken je samenleven met anderen eenvoudiger en inzichtelijker. Als je weet wie je voor je hebt, dan is het makkelijker omgaan met hem/haar, omdat je in volle respect bent voor wie hij/zij is. Je begrijpt immers wat hem/haar drijft. 

Naar een eenvoudiger en beter leven

Ik ben al lang fan van Gretchen Rubin. Wat ze te zeggen heeft is o zo to the point en je hebt er wat aan. Bovendien is ze nooit zweverig en poneert ze haar ‘wijsheid’ nooit als een dogma. Bovendien schrijft ze vlot en lezen haar boeken als een trein. Het thema is altijd hetzelfde: hoe kan ik mijn leven beter maken. Ze is een groot voorstander van routines (die je zelf invult zoals je wil) en het eenvoudiger maken van het leven, als is minimalisme geen woord dat je bij haar aantreft. Eenvoudiger als minder complex.
Niet te verbazen dat haar podcast zo druk wordt beluisterd (en bejubeld!)

The four tendencies – nog niet vertaald

The Four Tendencies gaat over persoonlijkheidsprofielen aangaande het omgaan met interne en externe verwachtingen/doelen. Klinkt ingewikkelder dan het is, dus laat ik beginnen met het voorbeeld dat ze zelf aangaf. Een vriendin van haar was vroeger lid van een atletiekclub en miste nauwelijks een training. Ze liep goed en had geen problemen om naar de training te gaan. Nu is ze ouder en geen lid meer van een club en het lukt haar – ondanks haar voornemens – nauwelijks om de deur uit te gaan om te lopen, ook al wil ze dat echt wel. Rubin zag het onderscheid: haar vriendin had blijkbaar geen moeite als er een externe verwachting was (de club), maar vond het voor zichzelf moeilijker om de deur uit te gaan (interne verwachting).

Het boek is spijtig genoeg nog niet vertaald in het Nederlands, maar ik kan mij niet voorstellen dat dat nog lang gaat duren.

4 profielen

Op basis van hoe mensen omgaan met interne en externe verwachtingen kwam ze tot 4 profielen, oftewel de zogenaamde four tendencies. Ik kan mij best voorstellen dat je denkt: oké, maar wat ben ik daarmee ? Het antwoord is: véél ! Want als je wil samenwerken met iemand of je wil iets van iemand (niet in de manipulatieve zin), dan kan je maar beter weten hoe je dat het beste aanpakt. Ik heb er alvast veel aan gehad!

  • De upholder heeft geen moeite met interne en externe verwachtingen. Het is iemand die houdt van lijstjes en regeltjes en die weinig moeite heeft met het integreren van routines of het volgen van procedures.
  • De questioner stelt zich overal vragen bij. Hij zal alleen iets doen als hij daar achter staat en heeft nood aan extra uitleg. Hij ‘kiest’ om iets al dan niet te doen. Klopt het met zijn denken, dan gaat hij er voor. De questioner heeft het niet moeilijk met de interne doelstellingen/verwachtingen.
  • De rebel zegt eigenlijk per definitie ‘nee’ omdat hij het inlossen van verwachtingen (‘moeten’), ziet als een inbreuk op zijn vrijheid. Hij staat tegenover de upholder.
  • De obligers hebben weinig moeite met het voldoen aan externe verwachtingen. Zij doen wat ze beloven (externe druk) maar hebben het moeilijker met hun interne verwachtingen.Voor een mooi overzicht kan je best hier eens een kijkje nemen.

Is het een beter dan het andere ?

Volgens Rubin zijn de four tendencies onveranderlijk (daar twijfel ik wel een beetje aan) en heeft elke tendency eigen valkuilen. Na het invullen van de test bleek ik een upholder te zijn. Ik geloof dat dat correct is. Mijn valkuil is het kritiekloos omgaan met interne en externe verwachtingen. Ik ben iemand die zelfs midden in de nacht, als er overduidelijk nergens iemand te bespeuren is, netjes aan een rood licht blijft wachten. Misschien is dat nog aanvaardbaar, maar ik ben evengoed iemand die zelfs slechte boeken tot de laatste bladzijde uitleest omdat er een ‘interne regel’ in mij is die zegt dat eenmaal begonnen je het boek ook moet uitlezen. Dat betekent natuurlijk niet dat ik totaal kritiekloos ben, maar ik merk wel dat structuren, regels, verwachtingen een groot impact hebben op mij. Ik kan mij geweldig schuldig voelen als ik niet voldoe aan wat ik mezelf heb opgelegd of waar ik akkoord mee ben gegaan. Schuldig voelen als in disproportioneel schuldig voelen, alsof de regel/verwachtingen/belofte àltijd boven eender welke omstandigheid staat.

Mijn lief daarentegen is een questioner/rebel. Die neemt nooit zomaar dingen aan. Hij heeft altijd extra uitleg nodig en de nood om er zijn eigen stempel aan te geven. Het lief heeft zich nog nooit aan een sportschema gehouden. Hij heeft er altijd ‘kritiek’ op (van wie het ook komt of wat het ook is). Zijn ‘minor’ tendency is volgens mij dan ook ‘rebel’. Het verschil tussen ons twee zit is overduidelijk in het volgen van een kookboek. Ik volg lijn na lijn, hij kleurt per definitie buiten de lijntjes en zal er àltijd een andere toets aan geven. Ik denk daar niet eens over na. Ik volg gewoon.
Als ik overenthousiast ben over iets, komt bij het lief altijd de ‘ja maar’. Dat weet ik al op voorhand. Ik ben een snelle beslisser (zonder weinig spijt nadien). Het lief kan zich maanden zoet houden in het afwegen en verdwalen in de ‘ja maars’.

Al bij al vullen wij elkaar mooi aan denk ik.

Omgaan met anderen – de rebellen onder ons

Wie het boek gelezen heeft ziet na verloop van tijd al van verre welk type iemand is. Ik kan iedereen op mijn werk zo grosso modo indelen in de types, zowel wat mijn collega’s als leerlingen betreft. Vooral wat dat laatste betreft heb ik toch veel aan het boek gehad. Iedereen kent wel leerlingen (of volwassenen) die per definitie ‘nee’ zeggen. Zeg jij A dan is het bij hen B. Het is verleidelijk om te denken dat dit pure dwarsliggerij is. (Dat zal het bij pubers en volwassenen soms wel zijn, maar ook dan werkt het !). Volgens Rubin komt dit omdat zij in alle moeten hun vrijheid bedreigd zien en er daarom ook resoluut tegenin gaan. Hier komt de formule hoe je wel iets kan bereiken : informatie – gevolgen – keuzes.
Bij dergelijke jongeren is het belangrijk dat je hun grote drang naar vrijheid respecteert. Als je de zaken voorstelt als een keuze, dan wordt die vrijheid minder bedreigd.

Nu is dat wel bij iedereen het geval, maar bij hen is het belangrijker. Ik geef een simpel en onschuldig voorbeeld: aan sommige leerlingen vraag ik ‘wil jij de toetsen uitdelen of wil je dat ik het aan iemand anders vraag ?’. Hier zit geen informatie/gevolg in, maar wel keuze. Ik kan je verzekeren dat ze zo goed als altijd ‘ik doe het wel’, zeggen, zelfs zonder grimas en mét een blik van ‘ik word hier volwassen behandeld’. Ik geef grif toe dat er een pak leerlingen zijn bij wie ik gewoon de toetsen geef zonder iets te vragen waarop zij vervolgens, evengoed zonder commentaar, de toetsen terug uitdelen.

Samenvatting

Het boek behandelt één aspect van een persoonlijkheid, namelijk hoe iemand met interne en externe verwachtingen omgaat en hoe je het beste met deze profielen kan omgaan. Ik denk dat veel lezers intuïtief al veel weten. Gretchen Rubin brengt het in schema en verwoordt het. Bij iedere profiel staan de (mogelijke) sterktes en zwaktes. Ze wijt verder ook hele hoofdstukken aan de verschillende mogelijke combinaties van persoonlijkheidsprofielen.

Wat ik er zelf aan overhoud is dat het goed is dat ik meer omga met àndere profielen. Van hen kan ik veel leren omdat zij juist sterk zijn waarin ik niet zo sterk ben. Zij ‘zien’ zaken die ik gewoonweg dikwijls niet zie.
Ik geloof best dat de algemene aard onveranderlijk is, maar ik denk dat er toch ruimte is om bij te leren van andere profielen en zelfs een beetje te veranderen.

Praktisch

Gretchen Rubin, The Four Tendencies, te koop bij o.a. Bol.com voor €9,99.