Categorie archief: week in beelden

Snapshot diary

Snapshot diary week #11/2017 : alledaagse dingen

snapshot diary week 2017/11

Soms gebeurt hier weinig tot niets bijzonders. Veel zelfs.

Als ik terugkijk naar de voorbije week merk ik dat ze opnieuw door mijn handen is gegleden. Ik vrees dat ik alle energie nodig had om er gewoon door te raken.  Soms is dat gewoon zo. We begonnen op school met een waar dessertenbuffet. Heel wat leerlingen hadden zich uitermate ingezet voor onderwijs in Latijns-Amerika. Als beloning bakten de (vrouwelijke !) leraren zich te pletter. Er was een dessertbuffet dat eindeloos leek en dat ondanks de gretigheid van de leerlingen nog met overschotten zat die in de leraarskamer werden gesmaakt. Verse chocomousse ! Tiramissu !

Lentedagen op school

De lente leek vorig weekend op gang te zijn gekomen en dat zorgde voor een gezellige sfeer. Wij hebben ontzettend veel groen op onze school, ik geloof dat twee handen niet genoeg is om alle voetbalvelden te tellen. Tel daarbij het natuurreservaat en de (klooster-)binnentuin en je weet : die zon verandert alles. Er werd geschaakt in de binnentuin (ai ! geen foto’s ) en de leerlingbegeleiding (studeren) gebeurde onder een stralend zonnetje. Over de (lange) middag deed de schoolDJ extra zijn best en baadde onze school even in een relaxed festivalsfeertje.

Dat doet me trouwens denken aan mijn eigen middelbare school, waar je zelf niet tegen een muur mocht leunen tijdens de speeltijd en bij voorkeur in beweging moest zijn. Waar hadden ze in hemelsnaam zo’n schrik voor, die nonnen ? Dat we de grond of de muur vuil zouden maken ? (Terzijde en ja, ik weet de tijden zijn veranderd en dat is maar goed ook !)

Waanzin

Maar verder was de week alledaags, zoals het leven dikwijls is. Ik zat (opnieuw) meer bij artsen dan mij lief is, de strijk was groter dan voorzien (maar werd verzacht door Netflix !) en ik viel ten prooi aan een korte vlaag van waanzin toen ik het idee kreeg om aan een lenteschoonmaak te beginnen. Het heeft maar een halve dag geduurd, maar toch, ik vrees dat het nog niet over is.

Uiteraard werd er nog altijd flink gewerkt aan de sportchallenge, en ik blijf die zwaar vinden, maar dat is voor donderdag !

Ik hoop dat jullie een meer spectaculaire week achter de boeg hebben !

Snapshot diary

Snapshot diary week 10/2017 toch op mijn tandvel

snapshot diary week 10/2017

Klein bang hart

Ik keek met angst en verwachting uit naar het begin van deze week. Eind vakantie maar ook mijn ‘herintrede’ sedert mijn bezoek op Spoed. Ik zag het allemaal heel goed zitten maar in mijn achterhoofd wist ik dat het niet helemaal klopte : nergens had mij mij kunnen verzekeren dat het niet wéér zou gebeuren of dat er een oplossing voor het probleem gevonden was. Het slapen was door de medicatie behoorlijk verbeterd, maar dat was tijdens de vakantie en er was nog behoorlijk veel rusten tussendoor. Wat zou deze week geven ? Ik begon de week met een bang hart en een koppig hoofd. Ik zou NIET toegeven.
Alsof het natuurlijk iets met toegeven te maken heeft als je lichaam/hart compleet in het rood gaat hollen. Meer nog : misschien is dat niet toegeven wel de oorzaak van het al te lang leven ‘in het rood’.

En toen was het weer van dat

Ja. En weerom op een onbewaakt moment. Niets bijzonders, tijdens de pauze. Veel volk, geroezemoes en ik voelde mijn spieren verslappen, het suizen in mijn hoofd overstemde alle andere geluiden. Alleen : ik kende het nu en ik was maar 300 meter van de buitendeur vandaan. Ik ging in de gietende regen staan. En dat deed deugd. Zo kreeg ik het minder warm. En toen ging het ook weer over. Ik sloeg me door de dag heen (met succes !) en kwam ’s avonds compleet uitgeput thuis. Maar dat gaf niet. We did it !

De lente is in het land

Ongelooflijk wat voor positieve kracht dat is ! Er werd mij op het hart (!) gedrukt om voldoende te ontspannen én de sporten. Geen extreme dingen, maar wel zo bewegen dat de druk op het hart enerzijds verlicht wordt en dat dat hart anderzijds versterkt wordt. Ik hou me nog altijd aan mijn 40-dagen fit challenge en genoot ook de voorbije week van enkele fijne activiteiten.  Voor het eerst in mijn leven deed ik aan Nordic Walking. Ik had de indruk dat het mij goed afging (en ook goed voor de schouders) maar ik ben er helemaal niet zeker van dat ik het wel op de juiste manier doe ! Ik waagde me nogmaals aan yoga, maar het blijft me zo vreemd dat ik mij afvraag of je niet uit een bepaald soort hout gesneden moet zijn om dit te waarderen.

Fietsen !

hybride fiets

De nieuwe (hybride)  fiets werd, een maand na aankoop eindelijk uitgeprobeerd en op zondag haalde ik nog eens de koersfiets van stal. De eerste kilometers vielen dik tegen. Ik had al na anderhalve kilometer een flinke helling van maar liefst 45 meter stijging op een afstand van 2 kilometer. Geen idee of je je er iets kan bij voorstellen, maar dat is echt je longen uit je hart trappen. Gelukkig was het naderhand vooral bergaf ! De terugweg had gelukkig geen heuvels meer en dat liep nog eens zo snel.

Dromen

Het lenteweer doet mij gelukkig ook weer dromen. Dromen van vakanties, dromen vooral van heel veel buiten zijn ! Met of zonder caravan maar vooral dagen voor licht. Op de een of andere manier maakt dat licht buiten mijn dagen zelf ook lichter. Ik geloof dat ik wat dat betreft volgende week wel goed zit !

Een fijne week !

Voelen de dagen voor jullie ook lichter als het buiten fijn weer is ? 

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #09/2017 Water en regen, een hele week

snapshot diary

Het vakantiehuis dat in het water viel

Deze week stond met stip in mijn agenda, want … vakantie ! Krokusverlof ! Dus had ik een verblijf in mijn geliefde Nederland geboekt, midden in een bos ! Een mooi huisje met alles erop en eraan, dorpen in de buurt, wandel- en fietspaden ! Doelstelling : zo veel mogelijk in genieten van de natuur !

altijd regen

Nu had het de hele rit ernaar toe al hard geregend. ’s Avonds stormde het. ’s Nachts werd ik wakker van het getik op het dak en ik hoorde hoe tuinmeubelen wegvlogen. Ik keek de weerberichten na en zag dat het niet beter zou worden. Regen, een hele week. En dat ik in zo’n omstandigheden dan toch liever thuis was. De dag erop pakte ik dus mijn koffers opnieuw, gaf de sleutel af aan de receptie en stond voor 10 uur ’s morgens aan Nationaal Park De Groote Peel. Ik zou dan tenminste daar een flinke wandeling doen en vervolgens naar huis rijden. De wind was echter zo hevig dat ik hard moest duwen om überhaupt mijn autodeur te openen. Ik zag takken door de lucht vliegen en de bomen kraakten waarschuwend. Was het wel verantwoord om nu door zo’n domein te wandelen ? Ik heb van een beetje regen geen schrik, maar dit waren rukwinden en een gebied waar ik moederziel alleen zou zijn.  Dus reed ik nog verder. Naar huis.

Laat het weer je leven niet bepalen

Nu is regen in onze contreien niet uitzonderlijk en ik bleef hardnekkig vasthouden aan mijn doelstelling om zoveel mogelijk buiten te zijn. Ik had geluk, want op dinsdag regende het minder. Ik genoot van een lange wandeling in Zoutleeuw. Het was vooral mijn koppigheid die het deed, want er was alleen maar water. Rond mij, boven mij, overal ! Mijn regenponcho bewees oerdegelijk te zijn, rugzak en kleren waren goed beschermd.

Het vinne

Ik denk dat ik wel de titel van ‘doorzettende wandelaar’ verdien. Je had me moeten zien toen de wandeling af was !

40 dagen fit

Woensdag had ik ook besloten om voor mezelf een veertigdagen fit challenge op te stellen. We zijn ondertussen 5 dagen ver en ik kan je nu al vertellen dat ik dat behoorlijk onderschat heb ! Donderdag (in plaats van het beloofde zondag) kunnen jullie lezen hoe het mij ‘vergaan’ is de voorbije week.  Echt niet zonder zucht of stoot, al heb ik er nog geen spijt van gehad. Ik voel mij vooral goed als het gedaan is, iets wat veel mensen wel zullen herkennen. Anderzijds motiveert het echt wel, zo’n uitdaging. Ik doe ook tal van dingen die ik al een hele tijd niet heb gedaan ! Donderdag het verhaal dus !

Wat wil je graag voor je verjaardag ?

Brugge

Dat is een vraag die het lief mij ieder jaar opnieuw deze periode stelt. Ik antwoord ook iedere keer hetzelfde : tijd met hem. Exclusieve tijd ! Dat klinkt wel een beetje egoïstisch, maar nu en dan mag dat toch ? Want we wonen en werken dan wel samen en zullen ‘in getal’ dan wel veel samen zijn, zo’n dagje samen enkel en alleen voor elkaar is toch totaal iets anders ?

Zo trokken we een dagje naar Brugge. Niet zozeer voor Brugge als wel voor het samen zijn. De twee uur durende treinrit alleen al vinden we best fijn. Er werd uitgebreid gegeten en verder wandelden we tussen de regendruppels door.

Het thema deze week was dus echt wel regen. Gelukkig kan ik toch terugkijken op een fijne vakantie. Ja, ik had het liever zonniger gehad en ja het lief en ik denken er al aan om volgend jaar toch richting zon te vliegen.

Op naar een droge week ? Wat denk je ? 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week 07/2017 – Toen ging het licht uit

snapshot diary

Als ik met één gevoel terug kijk naar deze week dan is het wel met ‘hoe kon dit nu gebeuren ?’  Lees mee deze zeer eigenaardige week.

Toen ging het licht uit

Het ene moment was ik nog bezig met bestellen van kopies via mail, het andere moment zat een heel ‘ambulanceteam’ rond mij met allerlei draden en plakkers op mijn lijf.  Ik werd in ijl tempo ‘afgevoerd’ naar het ziekenhuis en snapte er niets van. En dat is ook het gevoel dat blijft na deze dagen. What happend ? De komende dagen zullen wat meer uitsluitsel brengen maar ik weet alvast dat ik niet in de rij sta om deze attractie nog eens mee te maken.

Dat we in een schitterend land leven, ja

Eenmaal overgeleverd aan de zorgen van artsen leek ik in een staat van optimale organisatie  te verkeren. Ik had er totaal geen controle over, maar de efficiëntie waarmee alles gebeurde in het ziekenhuis trof me diep. Heel systematisch werd er ‘geschrapt’ in de mogelijke oorzaken en problemen. Na zo’n kleine 12 uur mocht ik het ziekenhuis, vergezeld van het lief, verlaten. Letterlijk en figuurlijk met een gerust hart, want niets werd aan toeval overgelaten. En ook al was die Spoed  overbevolkt, alle dokters namen toch even de tijd voor een gesprekje.  Verpleegsters staken de zoveelste infuus in met de glimlach.
Dankjewel mensen van Spoed, dankjewel collega’s die zoveel moeite gedaan hebben !

En toen zat de week er al weer bijna op

Na spoed kwamen en komen de andere artsen. Het weekend zet bij mij sowieso in op donderdagavond, dus van werken kwam niet veel meer in huis. Nieuwe medicatie werd opgestart en op één dag misselijkheid na ziet het er goed uit.

Diep nadenken : wat is belangrijk

Toch ben ik best geschrokken. Het lief en ik waren de hele dag bij elkaar op spoed en op zo’n momenten realiseer ik mij des te meer hoe verankerd wij zijn met elkaar. Wij konden zelfs grapjes maken tussen de bezoeken van de artsen door. Zoals dat wij de allerbeste Valentijn hadden : van ’s morgens tot ’s avonds samen ! Terwijl het voor ons beiden een werkdag was. Een mens moet er iets voor over hebben, ja !

Wandelen brengt rust

In het lange weekend plande ik elke dag een lange wandeling. Het was alsof mijn hoofd dat echt nodig had. Wandelen tussen het slagveld van de Zilveren Helmen in Halen. Wandelen in Bekkevoort. Extra tijd besteden aan familie. Dankbaar ook : dat ik dit kan, wandelen. Dat de natuur zo mooi is en ik omringd ben door mensen die mij zomaar graag zien. Meer foto’s en een volledig verslag vind je hier
Het klinkt allemaal een beetje alsof ik aan de dood ben ontsnapt en dat ben ik letterlijk niet, maar de schrik zat er toch even in.

Dankjewel allemaal !