Categorie archief: week in beelden

Snapshot diary

Snapshot diary week #32/2018 Hoeveel sportkleren heb je nodig ?

Samengevat: Ik vroeg me deze week vooral af hoeveel sportkleren ik eigenlijk nodig had en bedacht daar een formule voor die (voor mij) onweerlegbaar is. Waarom is het dan toch zo moeilijk? Vele dozen naar de kringloopwinkel, wandelen in het Leuvense en heerlijk lopen in de regen. Lees deze snapshot diary #32

Stille week

Ik begon de week vol goede moed. Ik besefte dat ik met steevast thuis blijven zitten en niets doen niemand een plezier deed. Toch blijft het moeilijk, er is veel schuldgevoel als ik uit het huis trek, ook moedigt het lief mij daartoe aan. Op maandag had ik een afspraak in Leuven die ik combineerde met een wandeling op de Kesselse Bergen. Trap op trap af, best een bijzonder landschap in dit Leuvense. Ik kon zelfs in de verte het atomium zien. Ik overzag de stad maar hoorde niets. Het was er stil en vooral vol schaduw. Dat mocht wel, want maandag was het best warm.

Dinsdag werd het nog warmer, ik denk dat toen het warmterecord van 1976 gesneuveld is. Ondanks de waarschuwing van de warmte, ging ik ’s morgens toch lopen. Het blijft mijn houvast. Omdat het zo vroeg in de ochtend was had ik geen last van de warmte. De rest van de dag bleef ik ‘noodgedwongen’ in het huis. Het is hier zalig fris in het huis en ik zag echt geen reden om de hitte te trotseren.

Afscheid van een hoop spullen

En toen keerde het weer ! Het regende ! Het goot ! Het donderde en bliksemde. Vorig jaar hadden we ‘onze hele beneden’ leeggehaald omwille van de renovatie. Wij hadden boven kamers op overschot, dus werd die als opslagplaatsen gebruikt. Je kan het zo al raden, een jaar na datum stond het er nog vol spullen. Ook al had ik vorig jaar tal van tripjes richting kringloop gedaan, ik deed dit dit jaar nog eens over. 12 verhuisdozen vol. Ik ben nog maar zelden zo resoluut geweest, als ik het een jaar niet gemist heb, dan zou ik het ook voor altijd kunnen missen. Ik leerde ook dat je er best niet al te veel aandacht aan besteedt, hoe meer je er over nadenkt en hoe moeilijker het wordt om afscheid te nemen van je spullen.

Hoeveel sportkleren heeft een mens nodig ?

Het enthousiasme beperkte zich niet tot de 2 opslagkamers. Ik ging meteen ook mijn kleerkast te lijf. Vorig jaar deed ik hetzelfde en wel behoorlijk grondig, dus ik was toch wel onder de indruk dat er opnieuw zoveel richting kringloop ging. Ik merkte dat mijn zwakke punt sportkleren zijn. Ik was, zoals Gretchen Rubin dat zo mooi zegt, ‘toerist in eigen huis’ en ontdekte dingen die ik niet wist. Hoeveel loopbroeken ik heb bijvoorbeeld. ‘Niet kunnen wegdoen’ was hier het punt, want het is niet dat ik er zoveel koop, alleen loopt dat op natuurlijk, als je meer dan 10 jaar loopt. Ik zou graag tot volgende regel willen komen :

  • 4 korte broekjes
  • 4 kuitbroeken
  • 4 leggings
  • 4 winterleggings (in tijden van grote koude)

Met 3 trainingen per week heb ik dan zeker genoeg voor elk seizoen. Momenteel train ik iets meer, maar er bestaat ook zoiets als een wasmachine. Toch lukte het mij (nog) niet om die regel toe te passen. Hetzelfde zou immers moeten gelden voor T-shirts en longsleeves.
Er is nog werk aan de winkel, maar ik denk dat het beter is om vanuit een rationele regel te werken dan wel ‘does it sparkle’ ? Want het sparkelt bij mij nogal snel en het dwingt mij niet om dingen weg te doen. ‘Ha, da’s toch een schoon ding !’.

Het eind van de 30 dagen 10 000 stappen

Deze week luidde ook het eind van de ‘elke dag 10 000 stappen in’. Ik was zo blij dat het over was, maar zag meteen ook de gevolgen. Binnen de 3 dagen had ik al een dag met amper 3000 stappen. Het was minder stressvol, dat ik niet met stappen moest bezig zijn, maar 3000 is echt niet oké. Dat ik de dag ervoor flink in de regen had gelopen (en daar zo van had genoten) telt niet echt. Ik vrees (?) dat ik mij dus toch een nieuw doel zal moeten stellen. Gelukkig kan je via Garmin (en andere stappentellers veronderstel ik) ook een ander getal dan wel 10 000 instellen. Is 8000 een goed getal ? Of ga ik voor elke dag een maand lang minimaal 30 minuten wandelen ?

Spannende volgende week

Volgende week staat er iets spannends op het programma. Ik ben er zenuwachtig voor, het kost moeite maar het is misschien best wel een goede beslissing. Ik hou jullie zeker op de hoogte !

 

Snapshot diary week #31/2018 Opnieuw vol goede moed

Samengevat: Best wel mooie herinneringen deze week: suppen en de fietstocht achter ons huis langs de Demer, voor het lief volop genieten ! Koken voor gasten en kreunen onder de warmte, ook in Gasthuisberg. 

Een mens moet zich al eens herpakken

De vorige week voelde ik hoe het bergaf ging en besloot ik dat dit niet zo verder mocht gaan. Ik moest mij herpakken. Voor mezelf maar ook voor het lief. Het lukte me deze week meer dan behoorlijk, al zal ‘de goede week’ van het lief er ook voor iets tussen zitten. Ik besloot ook – in wat ik geleerd heb door ACT – mij niet te focussen op wat ik niet veranderen kon. Dat kost allemaal veel energie die nergens toe leidt.

De bucketlist van augustus

De bucketlist die ik vorige week opstelde had meteen resultaat. Het lief stelde zelf voor dat ik naar Rotselaar zou gaan om te suppen (Stand Up Paddle). Hij installeerde zich aan de rand van het water, op een picknickleedje in de schaduw. (Dat hij dat deed in zo’n hitte zegt véél over zijn liefde !). Ik werd niet teleurgesteld: ik vond het geweldig en bleef maar peddelen over het water. Het was koel en verfrissend en o zo ontspannend. Ik peddelde tussen de kievieten en de ganzen, dreef mee met een zacht windje. Het hoofd werd leeggemaakt en inspannend is het al helemaal niet. Het voelde ook op en top vakantie, iets wat wij beiden heel erg missen momenteel. Maar dit moest niet onder doen.

’s Zaterdags stond ik al terug op de sup, zij het nu op het Schullensmeer, wat eigenlijk nog mooier is dan de Plas van Rotselaar.

Ik ben van plan om de lijst af te werken en elke dag iets te voorzien, ondanks de hitte en de moedeloosheid soms. Maar het klopt, inaction breads fear, action breeds confidence and courage. (Carnegie)

Sterren zien

Wij kregen bezoek en ik maande het lief aan om zijn oude hobby opnieuw op te pakken: sterren zien. De telescopen werden buiten gezet. Dat kan hier thuis en het is weinig inspannend. De nachten zijn warm en de hemel helder. We zochten (en vonden) Jupiter en Mars en bewonderden de ringen van Saturnus. Nu kan ik al niet wachten tot de nieuwe maan voorbij is om haar eens ‘onder de loupe’ te nemen.

Sterren kijken maakt me altijd gelukkig. Geen dansend geluk. Maar ontroering om zoveel schoonheid en natuurlijk ook het besef hoe klein we zijn. Hoeveel melkwegstelsels er nog zijn en of ergens nog leven is. En hoe dat er zou uit zien. Het waren mooie avonden met het lief. In onze tuinzetels, met het hoofd richting heelal.

Meditatieroutine / dankbaarheid

Verder – omdat ik dus mijn kop niet wou laten hangen – bouwde ik vanaf vorige week elke dag opnieuw 10 minuten meditatie in. Stel je daar geen yoga houding bij voor of zazen of een of andere religieuze praktijk. Ik zet de timer op 10 minuten en ik schrijf elke dag 10 minuten alles op wat in mij opkomt. De angsten, de vreugdes, de dromen. Het maakt mij een stuk rustiger. 10 minuten, niet meer en niet minder. Extra aandacht voor de zaken waar ik dankbaar om ben die dag. Want er is altijd iets. Al is het (maar ?) dat wij het huis verbazend goed koel kunnen houden. Zonder airco dan nog wel. Dankbaar om de mensen om ons heen. Wij kunnen dan wel niet echt de vakantie ten volle vieren, wij hebben wel vakantietijd. Wij hoeven niet te gaan werken in oververhitte werkplaatsen. Er komen hier best wat vrienden en familie over de vloer.

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #30/2018 – De troost van het lopen

 

Samengevat : Ik vond deze week vooral de troost van het lopen en het vele bezoek dat we hier kregen. Omdat we onverwacht terug naar ‘Onco’ moesten, brachten we een blitzbezoek aan Leuven. 

De zogenaamde slechte week

Leven de meeste mensen in het ritme van weekdagen en weekend, hier wordt alles gedacht in ‘goede’ en ‘slechte’ weken. En die zijn voorspelbaar, althans fysiek. Ik vrees dat deze slechte week al vanaf dag 1 werd ingezet. Dag 3 werd het nog erger: de thuisverpleging was vergeten om de portacath te spoelen, waardoor we hoera, hoera, nogmaals naar de afdeling oncologie mochten. Gelukkig konden ze het lief daar snel helpen. Het lief was opnieuw ziek (gemaakt) en kon weinig anders dan slapen en nog eens slapen en hopen dat de dag voorbij zou gaan. Dat zei hij trouwens letterlijk.
Ik kreeg ook mijn klop, iedere keer weer dezelfde ellende en als het ietwat beter gaat (dat er al eens uit het huis kan worden gegaan, al is 2 uur de max), dan hangt daar alweer de bui van de volgende vrijdag. Dan begint alles weer opnieuw. Van onder nul.

De troost van het lopen

troost van het lopen

Ik loop de laatste maanden weer behoorlijk fanatiek. Niet snel, (ik ben een trage loper) en ik haal helemaal geen grote afstanden. Fanatiek ‘het loopschema als eerste gebod’. Ik geniet ervan, vooral van het gevoel achteraf. Iedere keer voer ik een strijd met mezelf, het is een opbouwend schema, dus wordt het altijd een beetje lastiger. Op mijn Instagramstories schreef ik dat ik niet eens graag loop, maar vooral geniet van het gevoel achteraf. Ik denk dat ik een gevecht voer dan. Tegen alles. Tegen ‘ge zult mij er niet onder krijgen’.
De frustratie laaide deze week hoog op en tijdens dat lopen had ik altijd het gevoel dat ik het verdriet wat temperde, dat ik meer controle kreeg. Dat ik gewoonweg nog bestond en weigerde om te verdwijnen in het lot. De troost van het lopen.
Klinkt wellicht gek voor wie niet loopt. Gelukkig lukt het evengoed met andere sporten !

Blijven bewegen !

Troost van het lopen en als er niet gelopen wordt, dan troost van het stappen. Werkt bijna evengoed ! Maar het behoedt me wel voor blessures !

Ik geloof dan ook zo erg in het credo ‘blijven bewegen’. Ook al lijkt je hele wereld stil te staan en weet je niet waar je hoofd staat, ‘blijven bewegen’. Het maakt niet uit of dat nu lopen is of iets anders, maar gewoon doén. Zo hoop ik ook de  badge 1 maand elke dag  10 000 dagen stappen van Garmin binnen te halen. Om mezelf te verplichten om niet stil te zitten. Zodat ik het huis uitkom. Zodat er een doel is, ook al zijn het vakantiedagen en is er misschien niets dat echt moet.
Verdriet heeft iets verlammends. Beweging geeft energie. (Tot zover mijn ‘de woorden van Kaat! ha ! )

Het VT-wonenduiveltje

Wij krijgen (gelukkig) veel bezoek. Of we nodigen gewoon mensen uit. Ik heb de gedachte dat ons huis ‘helemaal in orde moet zijn’ voor hier bezoek mag komen voor eeuwig en altijd naar de verdoemenis gejaagd. Het is een valstrik waar ik nog dikwijls inloop.  In afwachting van het bezoek zie ik plots drie keer zoveel rommel en is ons huis plots in bouwvallige staat. Moet er een tuinarchitect komen. Een poetsdienst. Een klusjesman. Dan zijn de huizen van iedereen die ik ken véél mooier, veel netter, opgeruimder, enzovoort.
Ik noem het tegenwoordig het VT-wonenduiveltje. Het gevecht is nog niet gestreden, maar ik boek vooruitgang.  Dit zijn alvast argumenten die mij helpen. 1) Ik vind mijn huis zelf prima. Waarom een huis voor anderen die er niet in wonen ? 2) Als ze voor het huis komen en niet voor ons, dan blijven ze misschien beter weg.
Wat vinden jullie ? Of is dat te bot ? Niet dat ik dat ooit echt zeg. Of het is tegen mezelf natuurlijk.

O dat leuke bezoek !

Maar ik boek dus progressie. Ik nodig meer mensen uit. Ontbijt, BBQ, gewoon spaghetti, dat durf ik tegenwoordig allemaal. Met verschillende bijeengezette stoelen (ik heb geen 10 gelijke tuinstoelen). Met ‘vers geperst fruitsap’ van de Carrefour. Waarvoor staat die machine daar anders ?

Dat bezoek doet deugd. Er komt een nieuwe wereld binnen. Een wereld vol energie. Mensen vertellen leuke verhalen (voor de meeste mensen is het vakantie), zijn goedgezind door het fijne weer. We spelen gezelschapsspelen tot een gat in de nacht. We babbelen tot het lief bijna in slaap valt (en dat hoeft geen middernacht te zijn). Maar niemand die het erg vindt. Dat van die verschillende stoelen. Of dat van het lief dat na verloop van tijd moet afhaken.

Het moet beter worden

De voorbije week verloor ik toch behoorlijk de moed en dat wil ik niet. Niet voor mezelf maar ook al helemaal niet voor het lief die daar natuurlijk niets aan heeft. Sterkte van het verhaal: hij is het juist die mij troost en luistert naar mijn verhaal. Die mij weer recht trekt.
En dat kan ik alleen maar beantwoorden met mijn best te doen. Wat dat ook betekenen mag. ‘Stap voor stap, dag na dag’.

Snapshot diary

Snapshot diary week #29/2018 Kamperen in het paradijs – Wouwse Plantage

Kamperen op Wouwse Plantage, ukelele leren spelen en voor het eerst alleen geocachen !

De week samengevat: kamperen in de Wouwse Plantage, het laatste maal van het lief: frieten, genieten van koffie, eerste keer alleen op geocache, bloemen van collega, ukulele leren spelen en spijtig genoeg opnieuw, Gasthuisberg. 

Paradijselijke camping in Wouwse Plantage

Maandag vertrok ik richting Wouwse Plantage, dat is net over de grens in Nederland. Amper anderhalf uur rijden en toch ‘buitenland’.  Het lief ging deze keer niet mee kamperen, ondanks zijn ‘goede week’, hij zou zelf wat dingetjes doen op zijn bureau en rondom het huis. De tip voor camping kreeg ik van Annelies, die er in het voorseizoen de kinderen was. Altijd een beetje gevaarlijk, want iemand anders kan best andere prioriteiten hebben, waardoor de waardering niet gelijk loopt. Maar zie, kijk dit eens aan:

Behoorlijk idyllisch, niet ?

Een op en top verzorgde camping met een visie, zoveel is mij wel duidelijk. ’s Morgens kan je beginnen met een uurtje yoga, er zijn activiteiten voorzien voor kinderen (bakken, schilderen) en ’s avonds is er wel gauw een free podium, of een samenzitten rond het kampvuur. Het is werkelijk een prachtige camping en ik geloof zonder problemen dat ‘je kinderen niet weg willen van de camping’. Want hé, met zoveel waterpret (en dit alles inclusief), schitterend weer (deze week toch) dan heb je als kind echt wel de tijd van je leven. Het mag dan ook niet verbazen dat er vooral jonge dertigers met kinderen op de camping waren.

Zonder wifi

Lang ben ik niet op de camping gebleven, op Wouwse Plantage,  al ben ik het nog zo gewend om alleen te reizen én kwam er deze keer zelfs een vriendin op bezoek. Ik vrees dat het hart toch meer dan anders bij het lief is en ik snel heimwee krijg. Nergens zoveel luxe als thuis trouwens, niet dat ik materieel iets mis op in mijn caravan. Of toch: de wifi deed het er niet. Ook niet de ‘betaalde’ (want genoeg data in mijn bundel), wat mij wellicht een beetje inspiratieloos maakte aangezien ik moeilijk zaken kon plannen in de omgeving. Ik vraag mij een beetje af of dit de reden was voor mijn vervroegde vertrek. Het zal er wel iets toe gedaan hebben.

Friet en ukelele spelen

Ik was blij het lief terug te zien en nog een ‘goede dag’ met hem te kunnen doorbrengen voor we weer richting Gasthuisberg reden voor 5 slechte dagen. Net als op de camping stond ik vroeg op voor mijn ochtendloopje en het duurde ook niet lang of ik had heel wat huishoudelijke taken verricht. Het lief wou voor zijn ‘laatste (avond)maal’ een pak friet en zo gebeurde. Ik at er amper van, wetende dat in zo’n temperaturen het niet goed zou vallen. Ik struinde het internet af voor ukelelelessen en speelde op één avond al een song. Fier al een gieter. Niet dat die fierheid terecht is, want het is écht makkelijk. Of ik goed speel is nog iets anders ! Ukelele is toch een stuk makkelijker dan gitaarspelen en vooral, het is handiger. Véél kleiner zo’n ding en ik lijk het ook veel sneller te kunnen stemmen. (Omgekeerd: hij moet iedere keer worden gestemd!). Heb je zin, dan zou ik zeggen: gewoon doen ! Zo’n ukelele kost amper € 39, zelfs kinderen zijn er snel mee weg.

Ik word er gewoon vrolijk van !

Terug naar Gasthuisberg

En toen alles bergaf. Het is ondertussen routine geworden, maar dat maakt het niet minder erg. Integendeel, ik was behoorlijk overstuur na onze sessie. Zo erg dat ik de rest van het weekend bijna als een zombie doorbracht. ’s Zaterdags ging ik nog lopen (en dat deed véél deugd), s’ zondags was het lief zo ziek dat ook ik alle energie kwijt was. Het is zo ellendig om iemand die je liefhebt zo te zien afzien en niets te kunnen doen. Tegelijkertijd wist (en weet) ik dat het voor hem nog moeilijker word als ook ik de moed laat zakken. Dus motiveerde ik mij toch om 10 000 stappen te zetten (ik ga voor de maandbadge) en combineerde dat met het zoeken naar geocaches in ons dorp. Die zijn er talrijk, maar ik vond er toch maar ééntje dankzij de hulp van een buur. Echt goed ben ik er (nog) niet in. Maar het lichaam was opnieuw in beweging en ik had iéts gedaan.

Volgende week (ik spreek mezelf streng toe) moet dat beter. Kop rechtop en gaan met de banaan. Wat het ook is. Maar niet opgeven !
En natuurlijk verder ukulele (leren) spelen. Wie doet mee ?