Categorie archief: stressed

7x De logica van geluk – pretquota

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Gun jezelf dagelijks pret !

Gingen voorgaande citaten voornamelijk over stress en (het vermijden van) negatieve emoties, hier een citaat dat oproept tot pure pret !

Mo Gwadat stelt zichzelf een dagelijks  pretquota. Het gaat voor hem over bewegen/sporten, het beluisteren van muziek, het zien van een comedy etc. Dingen die gewoon pure pret zijn.
Aangezien het onmogelijk is tegelijkertijd vrolijk en gestresseerd te zijn is dit werkelijk een prima geluksrecept !

Het lief hier leest weinig boeken maar houdt zich zonder te beseffen aan zijn dagelijkse pretquota. Hij ziet uit naar zijn dagelijkse portie “The Office” en geniet ervan met volle teugen. Het is een humoristisch programma dat hem ontspant en vrolijk maakt. Vroeger waren het The Simpsons, en bij gebrek aan The Office gebeurt het nog dat ik hem hoor lachen met Homer of Bart himself.

Bij mij gebeurt het niet zelden dat ik vollen bak meezing met een CD in de auto. Ik doe het enkel als ik alleen ben en leef mij helemaal uit. Als ik naar een vergadering moet waarvoor ik gestresseerd ben is het dé methode om te de-stressen. Queen werkt tot nu toe heel goed, en misschien tot mijn schaamte, ook The Spice Girls. Van die meiden word ik steevast vrolijk. Dan stel ik mij die man/vrouw voor van de vergadering die mij stresseert en zing luidkeels ‘Tell me what you want, what you really, really want…”

Het werkt echt  a l t i j d  !

Wat is voor jou iets dat pure pret is ?

7x De logica van geluk – alles komt goed

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Wat is het ergste dat je kan overkomen ?

Het is een vraag die dikwijls wordt gesteld als het over stressmanagement gaat. Er hangt een pak druk boven je hoofd en het lijkt alsof je amper ademen kan. Het kan helpen als je je de vraag stelt wat het ergste is dat je kan overkomen. Meestal valt dat nog mee en is het echt het einde niet. Soms is het het einde – dat het einde niet is – een geweldige kans om juist aan een schitterend nieuw hoofdstuk te beginnen.

Zo ben ik momenteel behoorlijk gestresseerd over een nieuw project waarin ik ben ingestapt. Het is een groot project en ik heb werkelijk geen ervaring. Soms ben ik vol enthousiasme en zie ik wel dat ik echt wel iets kan inbrengen. Dan weer denk ik dat ik er niets zal van bakken, ik heb tenslotte nog nooit zoiets gedaan.

Wat is het ergste dat mij kan overkomen ? Dat ik uit het project word gezet (maar dan ben ik even ver al voorheen) , dat ik niet voldoe aan de verwachtingen (die van hen komen, niet van mij). In het ergste geval heb ik veel geleerd. Over een andere manier van werken, over mijn eigen kunnen en niet-kunnen. Dat is werkelijk het ergste geval.

Het beste geval is dat ik zonder moeite het project afwerk. Tenminste zo lijkt het Maar dan is de leercurve echt wel klein geweest. Dus in alle eerlijkheid: in het ergste geval hou ik er iets aan over en sta ik toch verder dan had ik zomaar ‘nee’ gezegd.

Een mooie gedachte die de stress iets wegneemt, maar eerlijk gezegd niet helemaal. Als ik niet slaag (ergste piste) zal dat pijn doen. Maar het zal na een half jaar ook behoorlijk vergeten zijn. Dus nee, het ergste is het einde niet.

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #73 Wanneer was je voor het laatst gestresseerd ?

gestresseerd

Ik ben een stresskip, dus gestresseerd

Het lààtst gestresseerd? Daar kunnen nooit 24 uur overheen zijn gegaan. Of het moet vakantie zijn – en laat het dat nu net zijn op dit moment. Maar zelfs dan kan ik zenuwachtig zijn omdat ik heel moeilijk kan loslaten. Ik ben een probleemoplosser, terwijl ik dat geeneens altijd wil zijn. Alleen, ik zie iets en ik denk: dat kan efficiënter, dat kan anders en beter worden opgelost, ik zou hier wel een beetje kunnen helpen. Die drang om altijd iets verder te gaan, de lat iets hoger te leggen, de grens een béétje te rekken. Of ik zie ronduit onrechtvaardigheid en vraag mij af hoe dat nu mogelijk is. Dan gaat dat bloed wel iets sneller pompen.
Dat zit er diep in. Het status quo is niet iets dat aan mij besteed is. Omgaan met onrechtvaardigheid evenmin.
Daar zijn veel voordelen aan. Zo zal ik mij nooit vervelen en word ik continu uitgedaagd. Ik vind het geweldig om mijn hersenen op iets los te laten. ‘Laten we dat varkentje even wassen’, ook al is het een weerbarstig en vet varken dat zich niet wil laten vangen. Het heeft mij diepe vriendschappen opgeleverd.

Evengoed zijn daar nadelen aan. Zoals overal problemen zien, al noem ik het liever uitdagingen. Het maakt mij ook niet altijd sympathiek en dat begrijp ik wel. Sommige mensen houden van het status quo en willen vooral geen deining. Ook niet handelen betekent dat sommige mensen in de kou blijven staan.

Not my monkeys not my circus

Het schijnt een Pools spreekwoord te zijn en één dezer dagen zet ik het op mijn letterbord. Ik wil er graag naar leven maar het is bijna tegennatuurlijk. In mijn studententijd draaide heel veel om engagement en het ‘werken aan een betere wereld’, ik verdiepte me in de filosofie van Levinas waarin de Andere (hoofdletter omdat hij geheel anders is en ik die niet kan vatten) aanspraak maakt op mijn verantwoordelijkheid.
Misschien ben ik daar wel een beetje doorgeschoten. Het zal ook wel een beetje karakter zijn vrees ik. Het zal wel zijn kwaliteiten hebben, maar zeker ook zijn schaduwzijde. Een hoop stress bijvoorbeeld.

Laat het los

Op het werk is er een collega die nu en dan een liedje voor mij zingt. ‘Laat het los, laat het los’ zingt hij. Hij doet dat wanneer hij ziet dat mijn hersenen weer aan het kraken zijn omdat ik allerlei dingen zie waar ik het moeilijk mee heb. Hij ziet de spanning in mijn gezicht stijgen en begint te zingen. ‘Laat het los, laat het los ‘ ! Ik dacht dat hij dat liedje ter plekke had verzonnen, maar nu merk ik dat het werkelijk een bestaand liedje is !

Misschien moet ik, behalve de tekst van de monkeys, het liedje wel van buiten leren. Mee zingen en de apen laten dansen. Het zal mij alvast een hoop stress besparen. En laat de de status quo dan maar even zijn.

Not my monkeys not my circus !

Zijn er onder jullie nog stresskippen? Van dezelfde aard of zijn jullie allemaal de rust zelve ? Ik benijd ze wel, die mensen – zoals mijn lief – die omgeven lijken door een wolk van rust.

Snapshot diary

Snapshot diary week #41/2017 Een heuse nazomer !

Een weekend lang zomer !

Schreef ik vorige week nog een artikel over hoe ik me bescherm tegen de regen, werden we deze week toch wel getrakteerd op een aantal dagen zomer ! Ergens hoop ik dat het nog een hele tijd zo zal duren, maar ik vrees er voor. Hoe dan ook, als het goed weer is, moet je buiten zijn ! Althans, dat is mijn adagio ! Profiteer ervan zolang het kan !

Nieuwe oorden

Deze week trok ik er twee keer op uit om te wandelen. Eén keer naar het Mechelse Broek (waarover later nog een artikel én een route) en één keer naar de vertrouwde Wijers in Limburg. Dat laatste deed ik op zaterdag en ik was lang niet de enige die profiteerde van het mooie weer. Het leek wel alsof heel Vlaanderen De Wijers had gevonden. Dat verwonderde mij niet, want het is een prachtig natuurgebied om te wandelen. Ook hierover later meer !

Tussen ziek worden en net niet ziek-zijn

Toch werd het niet de week die ik mij had voorgesteld. Ik balanceerde continu tussen ziek-worden en net niet ziek zijn. Soms voelde ik mij tiptop gezond, dan weer leek ik voor geen kleintje vervaard. Het was echt een kwestie van energie doseren. Gelukkig kon ik nog op de bank met een leuk boek dat mij helemaal afleidde. Eentje dat ‘matchte’ met mijn kop koffie trouwens. Alleen bij het boek ‘Nooit meer te druk’ van Tony Crabbe had ik dat al gezien. Het bedrukken van de zijkanten van een boek. Ik werd er best vrolijk van, van deze bedrukking.

Ik heb mij compleet laten verrassen door het boek. Of laten verleiden door die bedrukking. Maar het was exact wat ik nodig had tussen dat ziek-worden en net-niet-ziek-zijn.

Feest in da house !

Het weekend had nog een verrassing in petto. Een verjaardagsfeest annex fuif. Het was best lang geleden dat het lief en ik eens compleet uit onze bol waren gegaan en ik denk dat we er beiden heel erg aan toe waren. Gewoon eens alles vergeten. In je hoofd geen deadlines of stresserende vragen. Geen toekomst of verleden, gewoon helemaal opgaan in de muziek. Ik kon het na deze fuif weer o zo goed begrijpen dat jongeren iedere week willen fuiven. Niet dat ik het mezelf nog zie te doen, zo iedere week, maar het kan echt zalig zijn om je geheel door de muziek te laten meeslepen.

Batterijen opladen

Toch voel ik hoe de batterijtjes leeglopen en enige extra zorg nodig is. Er moet meer worden gesport. Meer geslapen. Ik moet gezonder eten. Het uurtje mindfull creatief bezig zijn blijft mij goed doen. Ik ben iedere keer verrast dat er toch een projectje uit handen komt. Eén uur. Eén project.  We praten nog altijd niet tijdens de sessies. Dat is de afspraak. Gewoon samen bezig zijn en ons volledig laten gaan.  Nadien voel ik mij toch altijd een beetje lichter. En vrijer ook.

En straks vakantie natuurlijk. Altijd goed !

Alvast een fijne week jullie allen !