Categorie archief: onderwijs

Snapshot diary

Snapshotdiary week 13/2017 – klassenraden en laatste loodjes

snapshoit diary
Hard werken dus ook zelfzorg : lekker eten en ontbijten, de eerste keer een rokje aan (lente !) en eindigen in schoonheid, Zeeland dus !

Klassenraden: iedereen over dezelfde lat ?

Het was aftellen naar vrijdag. Voor al mijn collega’s denk ik. De verbetermarathons hadden vele collega’s murw geslagen en toen kwamen nog de klassenraden, lees : vergaderen van 8 uur 15 tot zo’n uur of 15 en dat twee dagen lang. Ernstige klassenraden want voor vele leerlingen wordt op dit moment een blik op hun toekomst gegund. Gigantische ernst, zeker met het toenemende aantal zorgleerlingen die allemaal een eigen aanpak vragen. Altijd opnieuw is het balanceren op een geweldig slappe koord : moeten leerlingen met beperkingen over dezelfde lat ? In hoeverre zijn hun resultaten beïnvloed door hun beperking ? Zouden ze het zonder die beperking beter doen ?
Het zijn vragen waar niemand ooit een helder antwoord  op heeft. Wat met leerlingen wiens ouders door een vechtscheiding gaan ? Die heeft officieel geen ‘beperking’ maar het staat voor zich dat zo’n leerling niet optimaal presteert.
Door het volgen van een procedure proberen we zo’n goed mogelijk beeld te krijgen.

De dagen van klassenraden zijn de zwaarste van allemaal.

De vakantie is in aantocht

En toen was het plots gedaan. De laatste leerling (nummer 24 !) van klas F werd besproken en de papieren werden verzameld. Nu nog een pak papieren ordenen en dossiers aanvullen. Maar oef, de zwaarste dagen waren voorbij.

Ik heb geweldig afgeteld naar de vakantie. Ik wou maar één ding : het hoofd compleet vrij maken ! Het plan om naar de Opaalkust te gaan werd afgevoerd en vervangen door Zeeland. Een veilige keuze en … Zeeland stelt nooit teleur !
Het werd Vlissingen, met een camping die een eigen deurtje heeft naar het strand.

Benoeming tot tolk

Op zondag fietste ik al richting Veerpont (Vlissingen/Breskens) waar ik als tolk fungeerde voor twee Oostvlaamse dames die de bestelling van een broodje en een ijsje maar niet gemaakt kregen. Het was een scène die zo in Mister Bean zou kunnen, het ene misverstand na het andere werd er aan elkaar gerijgd. Uiteindelijk benoemde ik mezelf tot tolk.

Alles valt hier op zijn plaats

En verder is hier alleen… Zeeland. Het is diepe liefde tussen ons. Hier komt mijn geest tot rust, everything makes sense here. 

De voorbije weken waren het maar saaie en wkeinig energieke snapshot diary’s. Ik hoop dat Zeeland daar wat verandering in brengt ! Ik laat jullie alvast meegenieten. Dat kan trouwens makkelijk via Instagram.

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #42 Was je goed op school ?

school

Gezagsgetrouw

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken. Ja, ik was goed op school en ja, ik ging voor de cijfers. Ik wou presteren voor mijn ouders, voor de leraren en voor mezelf. Daarenboven heeft Moeder Natuur mij gezegend met iets wat echt wel helpt bij een schoolcarrière : een interesse is zowat alles. Ik was hongerig naar kennis en het maakte (bijna) niet uit wat het was, ik vond alles goed en alles interessant. Bovendien kan ik mij niet herinneren dat wij het concept ‘slechte leraar’ in de zin van ‘slecht lesgeven’ in onze gedachten opkwam, gezagsgetrouw als wij waren.  Een ‘slechte leraar’ was in onze ogen iemand die geen gezag had. Maakte niet uit of hij of zij al dan niet goed les gaf.

Werken

Die interesse en het feit dat ik – nu nog altijd – gewoonweg graag studeer heeft me echt wel ver gebracht. Want in alle eerlijkheid : dat ik goed presteerde had ook veel te maken met mijn gedisciplineerd en hard werken. Ik was geen leerling (of later student) die er al flierefluitend door walste.  Natuurlijk heb je een stel hersenen nodig, maar toch denk ik dat ik het vooral van het werken resultaat haalde. Werken en regelmaat, wachten tot de examens er waren is nooit mijn ding geweest. Dat zij mij knock-out slaan van de stress.

Zelden kritisch

Als ik terugkijk naar mijn scholieren en studententijd dan kijk ik naar mezelf als iemand die weinig kritisch was.  Ik las ontzettend veel en stelde veel vragen, maar ik ging er redelijk van uit dat al die mensen (leraren en schrijvers) het sowieso bij het rechte eind hadden. Dat ook grote geesten het verkeerd voor kunnen hebben, kwam niet in mij op.
Zo was ik tijdens mijn studententijd een gigantische fan van Simone de Beauvoir en geloofde vol overtuiging de stelling dat je vrouw/man ‘gemaakt’ wordt door de maatschappij en dat niet bent bij geboorte. Een stelling die door tal van neurologisch onderzoek ondertussen compleet ondermijnd is. Maar dat laatste maakt eigenlijk niets uit, ik dacht ‘waarom zou het niet waar zijn als zo iemand dat zegt ?’

Trouw aan het gezag

Ik volgde les in een homogeen meisjesschool waar ik – alle dagen met schort aan – gedrild werd om gehoorzaam te zijn en ‘Gezag’ als een absolute waarde werd aanbeden. Opvoeden tot kritische volwassenen zat er niet in. Opvoeden tot zelfstandigheid ook niet. En al werd het niet expliciet meegegeven, het onderwijs was ronduit seksistisch. Wie tijdens het vrije half uurtje (internaat) met een jongen praatte op weg naar de bibliotheek kon zich aan een fikse straf verwachten. Tenslotte wilden jongens maar één ding en wie met jongens praatte verkocht in hun ogen al lijf en leden.  Wij morden wel wat, maar waren verder trouw aan het gezag. We durfden niet anders.  Het was de tijd waar je nog van school kon vliegen omdat je met jongens omging.

Gehoorzaam zijn

Soms vraag ik mij af of ik niet beter meer had gerebelleerd. Het gezag in vraag had gesteld. Kritischer was geweest. Ik vrees echter dat je kritisch zijn ook moet leren. Nu lijkt het alsof ouders en leerlingen overal vraagtekens bij plaatsen, maar toen zat dat allemaal op één lijn. Gehoorzaam zijn, don’t make waves. 

Ja, ik was een goede leerling. Maar nu ik er op terugkijk is dat toch met gemengde gevoelens.

Snapshot diary

Snapshot diary week #12/2017 – stay positive !

Een nieuw ritme

Examens op school en dat betekent een nieuw ritme van surveilleren en gaan op momenten dat je anders niet moet gaan en omgekeerd. Zo had ik de maandag vrij in plaats van de vrijdag.  Als ik op vrijdag geen vergaderingen heb (wat teveel voorvalt naar mijn zin) dan is dat de allerbeste dag van de week : een dat zonder verplichtingen die helemaal open ligt. Ik besloot om van de maandag een vrijdag te maken en ging op pad richting Zelem. Goed voor een flinke wandeling, hier en daar sporen van de lente, maar toch nog donker. Helemaal niet zoals de dagen die zouden volgen.

Niet zo gezond

Hoe zeer ik het ook probeer te ontkennen en onderdrukken. Met die gezondheid wil het maar niet lukken. Sedert mijn bezoek op Spoed in Gasthuisberg blijf ik op de sukkel. De medicatie die eerst een wondermiddel leek, maakt geen enkel verschil meer. Misschien zelfs in tegendeel. Opnieuw : 4 tot maximum 5 uur slaap per nacht. Oorsuizingen om gek van te worden en nu en dan de wereld om mee heen zien tollen. Hoofdpijn met bakken. Ik put zowat alle mogelijke reserves uit en leef op wilskracht. Dat dat niet blijft duren is geen hogere wiskunde.  De arts zag donderdag de wanhoop in mijn ogen en zei : we blijven zoeken, en proberen. En als het ene niet lukt, dan zoeken we iets anders. Ik heb mij zelden zo afhankelijk gevoeld.

Stay positive

Dat is het motto ! Ik zie hierin niet het omkeren van de realiteit (want dat is toch maar jezelf iets wijsmaken en zijn er echt mensen die zich zo erg kunnen bedotten ?) maar het waarderen van wat mooi is en het uitbenen van de mooie momenten. Zo kan ik echt diep dankbaar zijn om sommige collega’s. Die er gewoonweg zijn. Die al een lange weg met mij gaan en het zelfs aanvaarden dat ik nog altijd durf te leven in ontkenning.

Er zijn dagen dat het helemaal niet gaat. Prachtige lentedagen dat ik denk : dit is nou mijn dag. Ik ben net twee uur op school geweest, de rit op en neer en that’s it. Meer zal er niet van komen. Of toch :  de hangmat. Bladeren door een tijdschrift. Een koffie bij de Zuid-Afrikaanse buur. Doen alsof ik creatief ben. (Niet dus).

Bijna vakantie

Nog een week te gaan (met daarintussen bezoeken aan specialisten en artsen) en dan is het vakantie. Er is nog niets geboekt (hoeft niet echt met een caravan tijdens de paasvakantie) maar de nood om iets te hebben om naar uit te zien wordt wel heel groot. De geplande reis naar de Opaalkust wordt het wellicht niet. Al bij al te ver mocht er niets gebeuren en gezien ik het gebied niet ken misschien ook wel overmoedig.

Dan maar Zeeland denk ik. Zeeland is altijd goed.

Ik durfde niet te zeggen dat ik leraar was

Leerlingen zouden mij een strever noemen

Onlangs schreef ik mij in voor een cursus.  Ik leer graag bij. Meer nog, ik studeer zelfs graag. laat maar komen die kennis ! Laat die hersenen maar eens op volle toeren draaien ! Ik vrees dat ik het type student ben dat vooraan in de klas wil zetten. Wil ik trouwens echt als het kan. Zo zie je maar wat 6 jaar internaat bij nonnen doet.

Goed, het klaslokaal was al goed gevuld en meteen merkte ik dat er geen bankje meer vrij was. Enkel een paar stoelen. Ik zocht naar de cursus (wellicht overijverig, ik weet het) en kreeg te horen dat die er niet was. Kleine paniek al. Maar goed, ik drukte op de knop ‘open de hersenen’ en keek vol spanning naar de slides … die niet kwamen.

En dan ben je ook nog leraar

Vier mensen uit de groep stelden zich voor als leraar, waarbij eentje al onmiddellijk zei ‘en ja ik heb veel vakantie’. Ik hield het netjes bij mijn naam en woonplaats en maakte een kleine uitweiding naar mijn mogelijks West-Vlaams accent. Kwestie van er toch nog een persoonlijke noot aan toe te voegen. Dat ik leraar ben laat ik al lang achterwege. Meestal komt er altijd een vervolg bij de anderen. Welk vak ik geef (dan zet ik de deur pas helemààl open) en wat in het onderwijs goed of slecht loopt en in vele gevallen inderdaad een verwijzing naar de vakantiedagen. Ik ben er dus zo één. Soms gebeurt het ook dat ik – als het ‘uitkomt’ – steunbetuigingen krijg. “Knap van je dat je nog (!)  in het onderwijs staat, ik zou het niet kunnen, met dat jong volk”. En natuurlijk is dat geweldig goed bedoeld, maar het duidt op hetzelfde probleem. Voelen mensen ook de neiging om te zeggen ‘knap dat je je iedere dag over die facturen buigt en de boekhouding doet’. 

Mocht er nog twijfel zijn

Op mijn blog heb ik er nooit een geheim van gemaakt. Ik geef les in een middelbare school. (En nu komt hier geen enkele verantwoording of whatsoever achter !) Voilà, moest je het nog niet weten.