Categorie archief: onderwijs

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #58 Hoe mild ben je in je oordeel ?

Wie antwoordt hier dat hij niet mild is ?

Ik had deze vraag al een paar weken op voorhand gezien en ik twijfelde of ik er wel een antwoord zou op geven. Zeg nou zelf, vindt iedereen niet van zichzelf dat hij mild is in zijn oordeel ? Maar de vraag bleef hangen in mijn hoofd. Zo lang ik over ‘anderen’ dacht (die volgens mij allemaal zouden schrijven dat ze mild zijn) dacht ik dat alles afhing van wat je begrijpt onder mild. Je kan mild zijn in je daden en vriendelijk tegenover mensen, maar je hoofd kan iets heel anders zeggen. En toen vroeg ik mij af of ik wel nog zo mild was.

Kortgerokt of alles verhullend

Ik dénk – maar durf dat niet zomaar te schrijven, vandaar straks meer – dat ik best mild ben. Zo kan ik bijvoorbeeld nooit echt kwaad zijn en al helemaal niet lang. Dat vind ik zo’n verspilling van (eigen) energie dat ik het niet doe. Wellicht ook niet kan. Energie steken in iets wat zinloos is. Dan maar aanvaarden zoals het is.

Wat diversiteit betreft (in àlle betekenissen van het woord, dus niet alleen wat bevolkingsgroepen betreft) denk ik heel mild te zijn.  Een mens moet doen wat hij denkt dat goed is (ethisch) of mooi is (esthetisch). Zolang hij de andere daarmee niet stoort. Zo vind ik het helemaal oké als mensen naar een naturistenkamp willen gaan (maar ik no way), maar buiten zo’n kamp wil ik het wel liever aangekleed. Kortgerokt of alles verhullend, dat maakt me verder niets uit. Ik zal daar wel een idee over hebben, maar het raakt mij niet. Zolang niemand mij verplicht tot dezelfde smaak of daden als hij/zij en ik evengoed niet geoordeeld word op wat ik mooi vin of in ethisch opzicht beter. Opnieuw: voor zover niemand anders daar onder lijdt. Geldt dus ook voor mij !

Ergernis

extreem mild zonder oordeel

Toen ik verder nadacht over mildheid stelde ik mij in gedachten iemand voor die werkelijk geen enkel oordeel zou hebben. Iemand die dus extreem mild is. Toen ik verder dacht, kwam ik op ergernis. Zo iemand ergert zich wellicht nergens aan. Omdat hij oordeelloos is.
Toen kwam het inzicht. Ik erger mij best wel aan dingen (waar anderen zich duidelijk niet in ergeren), dus moet ik toegeven dat ik onmogelijk kan antwoorden dat ik in alles mild ben.

8 zaken waarin ik mij erger

  1. inefficiëntie: als ik moet samenwerken met mensen waarvan het tempo beduidend lager ligt of waarbij oeverloos ‘geleuterd’ (mijn woord !) wordt en het ontbreekt aan daadkracht dan is dit een beproeving van mijn mildheid.
    Je kan mij gek krijgen met zoiets.
  2. beledigingen en pesten: je zou denken dat het in een wereld van volwassenen niet voorkomt, maar spijtig genoeg wel. Ook bij jongeren. Wanneer ik geconfronteerd wordt met sexting onder leerlingen ben ik alles behalve mild. Ik wéét beroepshalve dat je inderdaad niet mild mag zijn voor de dààd maar juist wel voor de persoon achter de daad… maar toch. Jaren nadien weet ik het nog wie het was. Het slachtoffer evengoed.
  3. gebrek aan besluitvaardigheid: ik kan best goed werk uitvoeren als dat moet. Ik hoef het zelfs niet eens te zijn met de manier waarop het gedaan wordt (als het maar efficiënt is) of zelfs het doel.  Ik snap dat mijn zienswijze maar één is en anderen evengoed een (betere) inbreng hebben. Maar zeg me wel duidelijk wat je wil en verander geen tien keer van gedacht !
  4. sluikstorten: misschien verwondert je dat omdat ik mezelf niet als heel groen beschouw. Maar als ik ga lopen/wandelen en ik merk dat er hele zakken vuilnis in de gracht zijn gedumpt, dan erger ik mij blauw. Geen mildheid voor sluikstorters.ergernis
  5. Evengoed geen mildheid voor snelheidsduivels. Dat begrijp ik niet en weiger ik te begrijpen. Er is geen excuus om gevaarlijk te zijn op de weg ook al denk je dat de weg van jou is.
  6. afspraken niet nakomen of te laat komen. Yep. Geen vergiffenis hier !
  7. onduidelijk communiceren. Ik besef dat het makkelijk is voor mij om dit hier te schrijven, de meeste mensen vinden hun eigen communicatie wél duidelijk. Misschien ligt het aan mij en heb ik meer nood aan duidelijke communicatie nodig. Het is misschien een trekje van mij. Ik hoor mezelf dikwijls tegen anderen zeggen ‘maar wat wil je nu uiteindelijk zeggen ?’ en dat is in het beste geval. Het slechtste geval is wanneer mensen denken dat ze iets gecommuniceerd hebben omdat ik het door de lijnen heen zou moeten gemerkt hebben. Ik heb zoveel fantasie dat ik dat niet (meer) doe. Tussen die lijnen zitten tal van mogelijkheden dus doe ik het niet.
    Nou ja, geen echte ergernis hier, eerder een dringende vraag.
  8. Loze argumenten. Veralgemeningen (van het particuliere naar het algemene), generaliseringen, bouwen op ‘maar dat is toch zo’ of ‘iedereen weet dat toch’, maar geen grond voor het argument hebben.

Tja, het is me wat.

Biecht

Met zo’n biecht maak ik mezelf zeker niet sympathiek. Ik merk wel dat ik milder word met ouder worden.  Dat de wereld niet maakbaar is en je heel weinig onder controle hebt is iets wat ik met vallen en opstaan heb moeten leren (en nog altijd leer).

Ik hoop milder te worden. Behalve ten aanzien van de sluikstorters en de snelheidsduivels dan !

Hebben jullie ook zo’n zaken waarin jullie je heel erg ergeren ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen over mezelf

1000 vragen #56 Vinden kinderen jou leuk ?

kinderen

Mijn hele leven al tussen de kinderen

Oké, het is relatief. Wanneer ben je kind af ? Ik geef les aan leerlingen uit het middelbaar onderwijs en nee, zij zouden het misschien niet zo leuk meer vinden dat ik hen kinderen noem. Anderzijds hoor ik dit wel uit hun mond soms : ‘Maar wij zijn toch kinderen ?’ (wanneer ze zich wat minder verantwoordelijk hebben gedragen dan ik had verwacht). Wanneer ik de streken zie die ze uithalen denk ik : zeker weten, kinderen ! Maar ook wanneer ik met hen praat.  Die onbevangenheid en gebrek aan ervaring maakt ze fris en uitdagend. Ze zien de wereld met andere ogen, zijn in een andere wereld opgegroeid en verplichten mij verder te kijken dan mijn kleine wereld. Daarmee is alvast de eerste vraag beantwoord : ik vind kinderen leuk. Je zal mij geen slecht woord horen zeggen over ‘de jeugd’ tegenwoordig, al maak ik mij best wel zorgen over de groeiende afhankelijkheid. Daar zijn zij trouwens niet voor verantwoordelijk, maar de combinatie onderwijs-ouders die ze in vele gevallen zo beschermt voor frustratie dat er heel veel groeikansen verloren gaan. Of kortweg groei.

Leuk gevonden worden is geen voorwaarde voor goed onderwijs

Afgaand op mijn ervaring in het onderwijs kan ik eerlijk antwoorden: sommige vinden mij heel erg leuk (en grappig), voor anderen maakt het niet veel uit en er zijn er zeker die vinden dat ik teveel zaag en te streng ben. Maar leraren zijn er niet in de eerste plaats om leuk gevonden te worden. Ik denk dat het een val is voor veel leraren en onderwijzers is. “Als ze mij maar leuk vinden”. Dat kan niet de missie van een leraar zijn. Het helpt natuurlijk gigantisch als leerlingen je leuk vinden. Maar het hoeft niet. Een leraar is geen animator of entertainer.

Maar wat er ook van zij, ik vind kinderen alvast leuk. Groot en klein. Ze tonen me een wereld die ik zonder hen niet zou zien.   

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/26 School is over !

snapshot diary
Klokgewijs: met dit T-shirt loop ik overal, ons dorp, nieuwe leerlingen, zwemmen is fun, nieuwe leerlingen, nieuwe recepten, ons dorp (boven: onze school), naar de fitness, oriëntatieloop op schooldomein.

Wat een bijzondere week !

Deze week stond ik met één voet in de vakantie en een andere voet nog helemaal in het schooljaar. Natuurlijk ben ik blij dat de vakantie er aan komt, maar het blijven gemengde gevoelens. Tijdens die 2 maand vliegen collega’s werkelijk alle kanten uit en  sommige zal ik wel missen. De leerlingen ook trouwens. Geen idee wat het is met dat jonge volkje. Ze stellen mijn geduld soms geweldig op de proef en hebben er soms totaal geen zin in. Maar éénmaal vermoeidheid en stress aan beide kanten behoorlijk gezakt, dan weet ik weer waarom ik deze job gekozen heb.  Dat jonge volkje leeft toch in mijn hart.

Deliberaties, A, B- en C-attesten

De laatste week van het schooljaar betekent vooral dagenlang vergaderen en hopen administratie in orde maken. Bij de meeste leerlingen gaat dat gelukkig heel vlot, maar toch zijn er altijd leerlingen die het niet halen en die de school – omwille van het aanbod van studierichtingen – moeten verlaten. Dat komt dikwijls hard aan. Meestal hebben leerlingen wel vermoedens dat het te zwaar wordt of dat hun talenten in andere studierichtingen liggen. Maar het blijft moeilijk. Ook voor leraren. De klassenraden gaan bij het toekennen van die attesten echt niet over één nacht ijs. Ik heb collega’s die er wakker van liggen. Het afscheid nemen valt altijd moeilijk. Hoeveel tijd en zorg we er ook aan besteden. 

Welkom aan de nieuwe leerlingen !

Geloof het of niet, maar in zekere zin begint het nieuwe schooljaar van onze jongste leerlingen op … 1 juli ! Al meer dan een kwarteeuw ken ik deze traditie bij ons op school en kan ze alleen maar toejuichen. Vrijdag nog in het zesde leerjaar, zaterdag al in de middelbare school. Geen echte lessen natuurlijk, maar oriëntatieloop, T-shirts pimpen, dansen, quizzen en allerlei leuke activiteiten.  Meteen begint die leerling met een eerste beeld over onze school. Zoals het verbod op GSM-gebruik bijvoorbeeld, iets wat de ene 12-jarige doodnormaal vindt en waar de andere echt van schrikt.

En dat wij wel een beetje streng zijn, hoe leuk we het ook maken. Ik begrijp steeds meer dat wie uit de cocon komt van een zesde leerjaar (1 klasje, 1 leraar) dat het soms schrikken kan zijn in de wereld van het secundair onderwijs. Het begint al met het gigantische domein (aan onze school verbonden) en de zovele klas- en vaklokalen waar je echt kan verdwalen. Laat ons hopen dat het niet al te lang duurt voor hen !

En nu dus de vakantie !

Met de vakantie in zicht heb ik meteen al een paar goede tradities nieuw leven ingeblazen. Zwemmen bijvoorbeeld. Toch nog altijd een sport die op nummer 1 staat bij mij maar die door het sluiten van “mijn” zwembad een jaar geen aandacht kreeg. Zo gehecht was ik aan “mijn zwembad”. Het lijkt wel een rouwperiode ! Maar nu heb ik een ‘nieuw’ zwembad ontdekt, even ver trouwens, eentje dat ook nog recent de prijzen verlaagde. Je zal het niet veel zien gebeuren. Hoe dan ook, zwemmen is heerlijk.

Een andere gewoonte waar ik opnieuw tijd wil voor maken is een avondwandeling. Wanneer de zon zakt, gewoon een paar straten rond mijn huis, ik voel dat het me zo’n deugd doet. De natuur is hier ook zeer aanwezig, binnen een vierkante kilometer kan ik het bos inwandelen of tussen de akkers wandelen. Schapen, geiten, koeien, ik wens ze allemaal een goede nacht !

Alvast aan iedereen een fijne zomervakantie toegewenst ! 

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/25 Examens verbeteren en o zo warm !

Examens  verbeteren

Examens verbeteren in deze hitte

Voor mijn vak zijn er geen examens en ik geef toe, dat is een gemak. ‘Mijn’ leerlingen vallen onder permanente evaluatie, maar de vakken van het lief hebben een hogere status en ‘vereisen’ dus een examen. Nu baalt het lief van het verbeteren van examens en al helemaal als het zo warm is. Niet dat het in ons huis zo warm was, tenminste dat vond ik als ere lid van ‘team warmte’ zeker niet. Maar naar zijn zeggen belet die warmte hem om tussen het verbeteren in op zijn fiets te springen of een ommetje te doen. Niet dat hij dat ooit doet (ha!) maar het zegt wel iets over zijn wanhoop. Ze bleven komen, die examens en de warmte bleef al evengoed.

Tijd om nog eens in de Kerstmiscadeautjes te snuffelen daar een ventilator te zoeken. Toen leek het compleet overbodig, nu kwam hij best van dienst. Bovendien verschenen er nog romantische boodschappen ook zoals I miss you so much (foto) en dergelijke ! Hopelijk was nu de afleiding tijdens examens verbeteren niet te groot !

Sporten in deze warmte

lopen in de warmte

Ik heb mij echt wel afgevraagd of zware inspanningen in zo’n hitte wel verantwoord waren.  Anderzijds groeit het schuldgevoel als ik dat niet doe. Want ik hou zo van de zon ! En van lopen ! Hou ik mezelf dan geen excuses voor ? Dus trok ik in alle vroegte de loopkleren aan om intervaltraining te gaan doen in het stukje schaduw hier in de buurt. Interval dan nog. Veel erger kan het niet. Het waren stukken van 2 minuten en na anderhalve minuut was ik echt kapot. Niet de spieren, niet de luchtwegen, maar ergens iets van grote inspanning.  Ik troost mij dat ik zonder die warmte ook kapot zou zijn geweest. Interval is tenslotte heel intensief. Maar ik bleef het mij wel afvragen of het goed was.

Ik zweette me te pletter en mijn haar was gewoon nat van het zweet !

 

Wandelen in plaats van lopen

Juist omwille van de warmte heb ik één looptraining overgeslagen en vervangen door maar liefst 3 wandelingen. Eentje begon ik ‘s morgens vroeg met een ontbijt in Averbode bos. Dekentje, thermos en broodje. Een tweetal uren nadien baadde ik opnieuw in het zweet. Zelfs in het bos (en met deze geringe inspanning !) was het warm.  Ik probeerde het nog eens ‘s avonds en dat viel beter mee, maar misschien kwam dat door het ijsje. ‘s Zondags wandelden we nog eens een wandeling georganiseerd door Wandelsport Vlaanderen, in – volgens het lief – ideale temperaturen. Geen zon te zien en zo’n 21 graden warm. Dat is natuurlijk iets anders dan ‘boven de 30 graden !’.

warm !

Terug naar mijn roots, terug naar de West-Vlaamse familie !

Ik heb best wel spijt van het feit dat ik zo ver van mijn familie woon. Familie in de zin van broers en zussen, neven en nichten van ‘mijn kant’.  Ik word ‘hier’ goed omringd door de familie van het lief en ze zijn mij ook lief, maar zij kunnen onmogelijk de geschiedenis vervangen die ik al mijn hele leven heb met ‘mijn’ familie.  Met meer dan 100 km tussen ons en meestal een hoop fileleed schuif ik een bezoek keer op keer voor me uit. En keer op keer neem ik mij na het bezoek voor om het niet zo lang te laten duren. Net zoals nu !

PréCongé

Ik dook met de jongsten van de familie in het openluchtzwembad van Wielsbeke (de eerste keer deze zomer), genoot van de kookkunst van mijn zus en werd s’avonds getrakteerd op een taptoe. Mijn schoonbroer kan er niet genoeg van krijgen. Er was proclamatie van de ‘oudste’ van de ‘jongsten’ en zo zaten die 24 uur volgepropt.  Het leek wel vakantie, of zoals ze dat in Waregem zo mooi zeggen, het was eigenlijk préCongé.

Uitzien naar de vakantie

Aan alles is te merken dat de vakantie er eindelijk bijna is en ja, ze mag echt komen. Liefst opnieuw met volle zon. Die volle zon zet aan tot easy living, tot ‘slow down’ en dat is maar goed ook. Veel plannen zijn er nog niet gemaakt (al vindt het lief 3 keer een week weg gaan best veel), maar dat hoeft ook niet. Dat er gewoon tijd is (voor elkaar) en liefst goed weer. Al de rest is bijzaak !

Hebben jullie een welomlijnd idee wat je gaat doen in de vakantie of is het ook ‘we zien maar ?’ Ik snap best dat niet iedereen zoveel weken vakantie heeft als wij. Misschien is plannen dan noodzakelijk ? Of toch niet ?