Categorie archief: onderwijs

Ik durfde niet te zeggen dat ik leraar was

Leerlingen zouden mij een strever noemen

Onlangs schreef ik mij in voor een cursus.  Ik leer graag bij. Meer nog, ik studeer zelfs graag. laat maar komen die kennis ! Laat die hersenen maar eens op volle toeren draaien ! Ik vrees dat ik het type student ben dat vooraan in de klas wil zetten. Wil ik trouwens echt als het kan. Zo zie je maar wat 6 jaar internaat bij nonnen doet.

Goed, het klaslokaal was al goed gevuld en meteen merkte ik dat er geen bankje meer vrij was. Enkel een paar stoelen. Ik zocht naar de cursus (wellicht overijverig, ik weet het) en kreeg te horen dat die er niet was. Kleine paniek al. Maar goed, ik drukte op de knop ‘open de hersenen’ en keek vol spanning naar de slides … die niet kwamen.

En dan ben je ook nog leraar

Vier mensen uit de groep stelden zich voor als leraar, waarbij eentje al onmiddellijk zei ‘en ja ik heb veel vakantie’. Ik hield het netjes bij mijn naam en woonplaats en maakte een kleine uitweiding naar mijn mogelijks West-Vlaams accent. Kwestie van er toch nog een persoonlijke noot aan toe te voegen. Dat ik leraar ben laat ik al lang achterwege. Meestal komt er altijd een vervolg bij de anderen. Welk vak ik geef (dan zet ik de deur pas helemààl open) en wat in het onderwijs goed of slecht loopt en in vele gevallen inderdaad een verwijzing naar de vakantiedagen. Ik ben er dus zo één. Soms gebeurt het ook dat ik – als het ‘uitkomt’ – steunbetuigingen krijg. “Knap van je dat je nog (!)  in het onderwijs staat, ik zou het niet kunnen, met dat jong volk”. En natuurlijk is dat geweldig goed bedoeld, maar het duidt op hetzelfde probleem. Voelen mensen ook de neiging om te zeggen ‘knap dat je je iedere dag over die facturen buigt en de boekhouding doet’. 

Mocht er nog twijfel zijn

Op mijn blog heb ik er nooit een geheim van gemaakt. Ik geef les in een middelbare school. (En nu komt hier geen enkele verantwoording of whatsoever achter !) Voilà, moest je het nog niet weten.

Snapshot diary

Snapshot diary week 10/2017 toch op mijn tandvel

snapshot diary week 10/2017

Klein bang hart

Ik keek met angst en verwachting uit naar het begin van deze week. Eind vakantie maar ook mijn ‘herintrede’ sedert mijn bezoek op Spoed. Ik zag het allemaal heel goed zitten maar in mijn achterhoofd wist ik dat het niet helemaal klopte : nergens had mij mij kunnen verzekeren dat het niet wéér zou gebeuren of dat er een oplossing voor het probleem gevonden was. Het slapen was door de medicatie behoorlijk verbeterd, maar dat was tijdens de vakantie en er was nog behoorlijk veel rusten tussendoor. Wat zou deze week geven ? Ik begon de week met een bang hart en een koppig hoofd. Ik zou NIET toegeven.
Alsof het natuurlijk iets met toegeven te maken heeft als je lichaam/hart compleet in het rood gaat hollen. Meer nog : misschien is dat niet toegeven wel de oorzaak van het al te lang leven ‘in het rood’.

En toen was het weer van dat

Ja. En weerom op een onbewaakt moment. Niets bijzonders, tijdens de pauze. Veel volk, geroezemoes en ik voelde mijn spieren verslappen, het suizen in mijn hoofd overstemde alle andere geluiden. Alleen : ik kende het nu en ik was maar 300 meter van de buitendeur vandaan. Ik ging in de gietende regen staan. En dat deed deugd. Zo kreeg ik het minder warm. En toen ging het ook weer over. Ik sloeg me door de dag heen (met succes !) en kwam ’s avonds compleet uitgeput thuis. Maar dat gaf niet. We did it !

De lente is in het land

Ongelooflijk wat voor positieve kracht dat is ! Er werd mij op het hart (!) gedrukt om voldoende te ontspannen én de sporten. Geen extreme dingen, maar wel zo bewegen dat de druk op het hart enerzijds verlicht wordt en dat dat hart anderzijds versterkt wordt. Ik hou me nog altijd aan mijn 40-dagen fit challenge en genoot ook de voorbije week van enkele fijne activiteiten.  Voor het eerst in mijn leven deed ik aan Nordic Walking. Ik had de indruk dat het mij goed afging (en ook goed voor de schouders) maar ik ben er helemaal niet zeker van dat ik het wel op de juiste manier doe ! Ik waagde me nogmaals aan yoga, maar het blijft me zo vreemd dat ik mij afvraag of je niet uit een bepaald soort hout gesneden moet zijn om dit te waarderen.

Fietsen !

hybride fiets

De nieuwe (hybride)  fiets werd, een maand na aankoop eindelijk uitgeprobeerd en op zondag haalde ik nog eens de koersfiets van stal. De eerste kilometers vielen dik tegen. Ik had al na anderhalve kilometer een flinke helling van maar liefst 45 meter stijging op een afstand van 2 kilometer. Geen idee of je je er iets kan bij voorstellen, maar dat is echt je longen uit je hart trappen. Gelukkig was het naderhand vooral bergaf ! De terugweg had gelukkig geen heuvels meer en dat liep nog eens zo snel.

Dromen

Het lenteweer doet mij gelukkig ook weer dromen. Dromen van vakanties, dromen vooral van heel veel buiten zijn ! Met of zonder caravan maar vooral dagen voor licht. Op de een of andere manier maakt dat licht buiten mijn dagen zelf ook lichter. Ik geloof dat ik wat dat betreft volgende week wel goed zit !

Een fijne week !

Voelen de dagen voor jullie ook lichter als het buiten fijn weer is ? 

 

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #38 Als je voor jezelf zou beginnen, als wat zou dat dan zijn ?

Een familie van ‘zelfstandigen’

Ik ben geworteld in een familie van zelfstandigen. Ouders zogenaamde middenstanders, broers en zus idem dito. Ik durf dus wel te zeggen dat ik enig zicht heb op het ‘voor jezelf beginnen‘. En meteen zeg ik tegen ieder die voor zichzelf begint : alle respect. Bewondering ook. Want van deze mensen die ik ken (met een klein tot middelgroot bedrijf) is er geen enkele zonder een crisisverhaal. Tijden waarin de toekomst onzeker was, tijden waarin er slecht geslapen werd. Anderzijds boeren ze nu allemaal goed. Heel goed zelfs. En dat gun ik hen.

Voldoening

De voldoening van haar werken is haar grootste drijfveer.

Mijn zus, al over de pensioengerechtigde leeftijd – ik ben een gigantische nakomer – vertelde me dat ze geenszins van plan was om ‘op pensioen’ te gaan. De reden is eenvoudig : ze houdt zoveel van haar werk dat ze zich niet kan voorstellen wat ze anders zou doen. Van de meeste klanten kent ze de gezinnen en de grote lijnen uit hun leven. Ze leeft van seizoen tot seizoen met een ritme van helse dagen afgewisseld met kalme perioden. Een ritme dat redelijk vast staat en dat ze kent.
Haar zaak groeit nog altijd, evenals haar voldoening. Iedere dag plukt ze de vruchten van het vele werken. Ook zij kende perioden waarin het  voortbestaan van haar zaak niet evident was. Die behoren gelukkig al lang tot het verleden maar ze waren er wel. De voldoening van haar werken is haar grootste drijfveer.

Jaloers

Ik ben niet de designer van mijn werk.

Van die voldoening ben ik soms wel jaloers. Ik heb een zogenaamde vlakke loopbaan en die is bovendien cyclisch. Per 1 september begin ik iedere keer opnieuw. Nieuwe leerlingen. Nieuwe uitdagingen ook, zeker met het groeiend aantal zorgleerlingen, maar die geef ik na een paar jaar ook weer af. Ik zie een stuk van de groei, maar nooit het product. Ik ben een radertje in het geheel. Een geheel dat mij nauw aan het hart ligt, maar het is niet iets van mij. Ik ben niet de designer van mijn werk. Dat wordt grotendeels door anderen bepaald. Toch wel iets anders dan bij mijn zus en daar ben ik best jaloers om.

En als ik dan toch voor mezelf zou beginnen ?

Dan dénk ik een job zoals Kelly van Tales from the Crib, of een versie van Shiffra, maar dan niet de kook-, bak-, of klusversie. Veel schrijven dus. Of ik werk als zelfstandige verzorgster voor bejaarden. Daar heb ik het diploma niet voor, maar het lijkt mij wel zeer zinvol werk.

Toch zal het er niet van komen, dat geheel en al werken voor mezelf. Of het zou al moeten zijn in bijberoep. Ik zie dat trouwens steeds meer. Collega’s van mij die werken in bij beroep. Niet zozeer om financiële redenen, maar omdat ze in dat bijberoep hun (creatieve) ei kwijt kunnen. Of hun passie, waarbij het niet uitmaakt dat ze flink minder verdienen als barista omdat het maar een deel van hun loon is. Daar kan ik geheel inkomen.

Wat zou jij doen als je op jezelf begon ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Gelezen

Gelezen : Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme – Marcel Hendrickx

Perfectionisme

Perfectionisme

Soms denk ik dat perfectionisme een kwaal is die veel meer verspreid is dan we denken. Perfectionisme zorgt voor stress. Het is het ‘nooit genoeg’ en het steeds opnieuw hoger leggen van de lat. Maar wat houdt perfectionisme nu echt in ? Wanneer wordt het ongezond ? En wat is het profiel van een perfectionist ? Het is alvast niét iemand die meent dat hij/zij alles beter weet of kan.

Perfectionisme is niet ongevaarlijk

Met perfectionisme op zich is desondanks niet noodzakelijk iets mis. Er bestaat immers ook ‘gezond’ perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn lovenswaardige doelen. Maar zelfs dat gezonde perfectionisme kan doorschieten in een streven naar een onbereikbaar ideaal. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet. De laatste twee decennia heeft wetenschappelijk onderzoek dan ook genoegzaam aangetoond dat perfectionisme een belangrijke rol speelt in een aantal veelvoorkomende psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, burn-out en eetstoornissen. Diverse maatschappelijke trends, die ook in dit boek uitgebreid aan bod komen, beloven in deze context echter niet veel goeds. Ze zorgen er immers voor dat de druk op veel mensen, en vooral op jonge en kwetsbare mensen, alleen maar toeneemt. Je ‘moet’ presteren van jongs af aan, op school, in hobby’s, in de sportclub. Sociale media bulken van de ‘perfecte’ selfies, citytrips en gezinsuitjes.

Als ik rond mij kijk, dan lijkt de hele wereld wel besmet met perfectionisme en niet in de laatste plaats de leerlingen aan wie ik les geef. Onlangs was nog te lezen hoe leerlingen gebukt gaan onder stress en dat is niet verwonderlijk als ik hoor hoeveel ballen ze in de lucht moeten houden. Het zou speels moeten zijn maar het is dodelijk ernstig. De school met toetsen en examens, de trainer die uitdaagt om altijd iets beter te zijn, muziekschool, ballet. Het zijn zelden oorden waar géén expliciete evaluatie (lees : oordeel) aan te pas komt. Ouders kijken mee over de schouder. En zelfs als was er geen enkele vorm van evaluatie binnen de activiteit zelf, dan nog dwingt de sociale media je om een perfect leven te hebben. Je wil toch niet aanzien worden als saai ? Er moet toch wat gebeuren in je leven ?

Dit geldt trouwens even goed voor volwassenen, al denk ik dat jongeren kwetsbaarder zijn. Ze zoeken hun identiteit en spiegelen zich aan de groep. Slanke lijn. Sportief zijn. Guitig uit de hoek komen. Een lief hebben. Op reis gaan. Misschien niet eens omdat ze het diep in hun hart zo willen, maar wel omdat ze denken dat het zo moet.

Altijd opgejaagd

Veel rust komt er niet aan te pas. De volgende horde moet worden genomen. Zelfs genieten wordt een must.

Wie opgejaagd wordt door een knagend gemis, is immers bang om ‘stil te vallen’, want dat stilvallen confronteert hem of haar met wat niet perfect is. Dat uit zich bijvoorbeeld in vluchten in het werk, in de drank, in zelfbeschadigend gedrag, maar verrassend genoeg bijvoorbeeld ook in ontspanning: ontspanning wordt dan inspanning (‘ Ik moet genieten’).

Ik ben niet goed zoals ik ben

Aan de basis van perfectionisme ligt het willen voldoen aan een beeld. Dat beeld is niets anders dan wie volgens zichzelf zou moeten zijn maar niet is. Volgens Hendrickx is het vaak terug te leiden tot de kindertijd.

 Het verstandige of brave kind in ons zorgt dat we ons aanpassen, zodat we in de maatschappij een plek hebben. De ontwikkeling van dat verstandige of brave kind kun je zien als een overlevingsmechanisme. Dit is aangeleerd, vaak onbewust gedrag, dat als doel heeft je te helpen bij bepaalde pijnlijke of onplezierige situaties. Het is de beste (meestal onbewuste) keuze die het kind kan maken in een situatie waarin het zich bedreigd voelt. ‘Zich bedreigd voelen’ betekent hier ‘zich niet aanvaard voelen zoals het is’ of ‘met zachte of harde hand gecorrigeerd worden’.

Getuigenissen

In het boek van Marcel Hendrickx staan vele getuigenissen over mensen met perfectionisme. Je leest er hoe zo’n manier van leven een uitputtingsslag is. Het is immers nooit genoeg. Perfectionisten hebben het heel moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ze zien ook bij voorbaat de dingen die niet oké zijn. De 98 % die uitmuntend is, laten ze zo aan zich voorbij gaan.  Die 2 procent ‘minder goed’, achtervolgt hen.

Controledwang

Niet weinig perfectionisten zijn heel efficiënt. Ze hebben een manier van werken ontwikkeld die hen tot de beste resultaten leidt. Ze gaan recht op het resultaat af, zonder omwegen en met een plan in hun hoofd. Ze hebben het dan ook heel moeilijk wanneer dat plan anders uitpakt dan verwacht of wanneer collega’s of naasten het anders willen doen. Dan maar liever alleen.

Als ze dan toch niet anders kunnen dan delegeren, wordt de taak vaak gewoon overgedragen. In de zin van: ‘Tot vandaag was dit mijn taak, vanaf morgen is het jouw verantwoordelijkheid, en ik zou liefst hebben dat je het me niet lastig maakt met vragen.’ Dit fenomeen speelt op het werk, maar ook thuis in de privésfeer steekt het de kop op: ‘Ik zal het zelf wel doen, want mijn partner kan dat toch niet.’

Te veel verantwoordelijkheid

Volgens Hendrickx nemen perfectionisten dikwijls teveel verantwoordelijkheid op zich. Dat heeft alles te maken met de nood aan controle en het omgaan met angst.

 

Dit symptoom doet je alert zijn voor dingen die niet goed lopen of voor taken die over het hoofd gezien worden. Als het ware vanzelf ga je extra verantwoordelijkheden op je nemen. Je ziet dingen die zouden moeten gebeuren, en zonder je af te vragen of die nu door jou uitgevoerd moeten worden, begin je eraan.

Grote verwachtingen

Ik vond het boek behoorlijk confronterend omdat ik veel herkende.  Het leerde me mezelf en anderen beter begrijpen. Ik zat dan ook op de punt van mijn stoel om te horen hoe je het beste met perfectionisme kan omgaan en of het überhaupt mogelijk is om uit die cirkel te stappen.

Die verwachtingen werden echter niet ingelost. Na zoveel helderheid (en rationaliteit) leek ik plots in de jaren 90 waarin New Age zijn welig tierde. De auteur heeft zijn wortels in NLP, Neuro Linguistisch Programmeren en laat dat toch nog te zweverig zijn voor mij.

Grote verdienste

Toch zou ik het boek aan veel (heel veel !) mensen willen aanraden omdat ik meen dat Hendrickx heel goed weet wat perfectionisme is en een schitterend beeld schetst van de perfectionist. Voor mij was het een behoorlijke eye-opener, zowel voor mezelf als voor de vele leerlingen met wie ik samenwerk.

De hele wereld roept ons op perfectionistisch te zijn !

Perfectionisme gedijt overigens zeer goed in onze maatschappij die ons om de oren slaat met slogans als ‘The sky is the Limit’ of ‘Just do it’, alsof het enkel en alleen een kwestie is van doen en dat je dan wel slaagt. Er is politiek steeds meer onbegrip voor mensen die niet kunnen, omdat ze worden voorgesteld als ‘niet willen’.  Lees maar het boek van Paul Verhaege. We geloven dat we alles kunnen en dat het een kwestie van keuzes en werken is. Dus als het niet lukt, is dat ook onze schuld. Geen wonder dat veel mensen gebukt gaan onder het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Praktisch

Ik heb het boek graag gelezen en raad het aan omwille van de prima beschrijving van wat perfectionisme is en wat het doet met een mens. Het boek gaat ook naar de wortels van perfectionisme.

Marcel Hendrickx, Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme en bevestigingsdrang, Manteau 2016, 196 bladzijden.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 (Paperback). Ik las de Kindle-editie $ 16,36