Categorie archief: “Het Werk”

1000 vragen

1000 vragen #119 Waar moet je vaker de tijd voor nemen ? Mijn 5 zaken

Tijd besteden

Er zijn heel wat zaken waar ik meer tijd zou moeten voor nemen. Ze zouden mijn leven een stuk beter maken. Een héél stuk. En nee, ik heb geen excuses, wat tenslotte is tijd prioriteit. Het is hier niet anders. Want al is dit een lang lijstje, het lijstje ‘zaken waar ik teveel tijd aan besteed’ is zeker dubbel zo lang.

 

  1. Dag plannen

    Ik doe het vaak, maar ik plan mijn dag nog niet vol.
    Met dat plannen bedoel ik geenszins dat ik het druk moet hebben of dat ik de hele dag door productief moet zijn. Juist niet !
    Ik zou mijn dagen beter moeten plannen zodat gezond eten, tijd met het lief en vrienden, regelmatig sporten etc. het niet met de ‘restjes’ moeten stellen of ‘als er nog tijd over is’. Want tijd over, dat is er nooit.

  2. Mij iedere dag herinneren aan wat ik belangrijk vind

    Dat ligt heel dicht bij het eerste. Sommige mensen noemen het meditatie. Iedere dag jezelf de vraag stellen wat nu echt belangrijk voor je is en wat totaal niet. Zodat ik mezelf niet verlies is zorgen die er niet toe doen (omdat ze niet belangrijk zijn of omdat ik er geen controle over heb) en effectief tijd besteed aan wat mij gelukkig maakt en er echt toe doet.

  3. Eten

    Ik ben een gigantisch slechte eter. Letterlijk: een slechte eter, geen moeilijke eter, want ik eet zowat alles. Alleen ben ik altijd zo in de weer dat ik er zelden de tijd voor neem waardoor ik er a) niet van geniet en b) te weinig eet. Dat leidt dan weer tot c) dat ik veel te veel snoep (waar ik ook al niet van geniet) omdat ik honger heb.

  4. Dagboek schrijven

    Ik doe het regelmatig en al sinds mijn 10e (ik heb die volgeschreven boeken nog !) en je hoeft mij niet te overtuigen van de voordelen. Er zijn vele manieren om in je dagboek te schrijven, over wat je schrijft, hoe je schrijft, etc. Het zorgt alvast voor een leger hoofd hier. Meer overzicht.

  5. Systematischer lezen

    Ik lees elke dag, dus daar scoor ik al redelijk goed in. Ik maak onderscheid tussen fictie en non-fictie. Ik heb een lijst van wat ik wil lezen maar die lijst wordt dikwijls toevallig aangesproken. In mijn beste tijden staat in mijn planning iedere dag minimaal 2 keer 30 minuten lezen. Dan hou ik het dagenlang vol: minimaal 30 minuten non-fictie (meestal lees ik langer) en minimaal 30 minuten non-fictie. Dat laatste valt er dikwijls af.

 

Van de 5 bovenstaande zaken lukt het redelijk goed. Er wordt hier behoorlijk gepland en ik heb al bij al niet zo’n moeite om een planning te volgen. De meeste fouten maak ik in de toegekende tijd. Ik ben dan langer met iets bezig dan echt nodig is, waardoor andere zogenaamde niet dringende maar belangrijke zaken (sporten, gezond eten, lezen) etc. in het gedrang komen. Daar beknibbel ik al te veel op.
Evengoed merk ik hoezeer Steven Covey mij heeft beïnvloed in mijn denken en dat nog altijd doet.

Maar nu ik het allemaal zo eerlijk heb opgeschreven, ben ik al weer vol goede moed, dat ik het vanaf morgen beter ga doen. Ja, vanaf morgen, want deze avond wordt de planning voor morgen opgemaakt !

Wellicht ziet jullie lijstje er compleet anders uit ?

Gelezen

Gelezen: 54 minuten – Marieke Nijkamp

54 minuten

54 minuten die een heel leven zijn

Bij het begin van het schooljaar een boek lezen dat over een middelbare school gaat. Dat was het idee. Een boek dat ook nog eens de Hebban Award 2017 gewonnen heeft in de categorie Young Adult. Dan ben je toch helemaal klaar om dat schooljaar vol energie te beginnen ?

54 minuten speelt zich af in een Amerikaanse secundaire school. Ondanks het feit dat er een oceaan tussen Europa en de VS ligt, is het schoolleven van een gemiddelde tiener er niet zo anders. Er zijn leraren vol bezieling en saaie toespraken die te lang duren. Er zijn vriendengroepen, er zijn koppeltjes, broers en zussen die naar dezelfde school gaan. Voorbeeldige leerlingen evenals leerling die het avontuur buiten de lijntjes van het reglement zoeken. Maar ook: leerlingen de match school/thuis/leven totaal niet kunnen maken. Voor wie het één en al ellende is omdat er overal problemen zijn en er geen uitweg lijkt te zijn.

Iedereen verzameld in de aula

Het zou een Vlaams schoolplaatje kunnen zijn: iedereen wordt verzameld in de aula (bij ons wellicht polyvalente zaal genoemd) en het hoofd van de school spreekt de leerlingen toe. Voor hem (of haar) honderden leerlingen. De één luistert al met wat meer aandacht dan de andere. Het is niets ongewoons. Wachten tot de bel gaat na 54 minuten.

Tot iemand de aula binnenkomt met een geweer en alle nooddeuren gesloten lijken te zijn. De hele school is gegijzeld door een zwaar bewapend scholier. Tot hier de vergelijking met Vlaanderen.

Real-time en o zo realistisch

Wat volgt is het relaas van verschillende personages gedurende de komende 54 minuten. Bijzonder spannend, want er is maar één doel: ontsnappen aan deze waanzin. Maar hoe ? Eén van de leerlingen is de zus van de belager. Kan zij iets betekenen ? Of zal zij het juist erger maken ?

Het boek is zo realistisch dat je de angst en de spanning van de studenten voelt. Wanhopige pogingen worden ondernomen zonder resultaat. Er vallen doden. Nee, het boek heeft geen happy end. Marieke Nijkamp schetst een sober verhaal. Als ze in 54 minuten minuut na minuut registreert wat er gebeurt. Ze gaat zich niet te buiten aan grote verklaringen. Dat deze gruweldaad het gevolg is van een immense boosheid en wraak die zich heeft opgestapeld. Maar toch wordt er niet gepsychologiseerd. Geen ‘hadden we maar’, of ‘we hadden dit kunnen weten’.

Voor een gruweldaad als deze geldt geen enkel excuus. Noch begrip. In 54 minuten wordt duidelijk dat de dader is ‘doorgeslagen’, maar het is wél zijn eigen voorbereide keuze, een keuze die het gevolg is van allerlei andere voorafgaande keuzes.

Young Adult

Het boek is gelauwerd in de categorie Young Adult en daar heeft het ook zijn plaats. Ik denk dat best wat jongeren het graag zullen lezen. De lezer maakt kennis met verschillende personages die hun leven in een flits aan zich voorbij zien gaan. In deze 54 minuten groeit de verbondenheid met elkaar tot in het extreme. Er is maar één doel: hier levend uit geraken.

54 minuten spanning

Ik heb 54 minuten in 2 avonden uitgelezen. Het boek houdt je vast, ook al weet je – spijtig genoeg uit ervaring – hoe dit gaat eindigen. Niet goed dus. Het is het realisme en de betrokkenheid met de personages die je aanmoedigen verder te lezen.
Marieke Nijkamp slaagt er in om de spanning die in zo’n situatie heerst, over te brengen. Je lijkt zelf midden die studenten te staan en het ook niet te weten. Leraar, leerling, ze zijn gelijk.

Spijtig genoeg is het verhaal realiteit. Het gebeurt, meer dan eens, dat iemand een school binnenwandelt met een wapen en er doden vallen. Gelukkig niet in Europa – dankzij andere wetten op wapenbezit – maar wie het boek van Nijkamp leest besluit al heel snel: dit kan op iedere school in de VS gebeuren, dit is niet voorbehouden aan scholen in problematische buurten. Dit op zich is beangstigend. Ik kan mij nauwelijks voorstellen wat het moet zijn om als student in de VS met dit besef te leven.

Praktisch:

Marieke Nijkamp, 54 minuten, Harper Collins, 2017, 320 blz.
Te koop bij o.a. bol.com voor € 10,00 (paperback) of € 7,99 (ebook). 

1000 vragen

1000 vragen #110 Hoe ziet jouw ideale vrije dag er uit ?

Ideale vrije dag ? Toch graag een beetje werken

Mijn ideale vrije dag houdt eerlijk gezegd sowieso werken in. Dat betekent niet dat het daarom betaald werken hoeft te zijn. Misschien had je dit niet van mij verwacht.  Ben ik immers niet diegene die vindt dat er al te veel geofferd moet worden aan het altaar van productiviteit ? Vind ik niet dat er véél te veel belang wordt gehecht aan prestatie en arbeid ? Alles zit ‘m in balans. Verder vind ik het soms best moeilijk om een onderscheid te maken tussen wat werken en ‘vrije tijd’ is en dat heeft alles te maken met het statuut van betaalde arbeid. Of liever: de onderschatte waarde van onbetaald werk.
Maar de vraag was concreet: hoe ziet mijn ideale vrije dag er uit ?

7:00 uur : opstaan

Omdat ik pas na het sporten een douche neem kan het hier nogal snel gaan. Ik doe meteen mijn sportkleren aan, zo ben ik meteen klaar voor mijn tweede dagdeel deze voormiddag. Ik sta graag op in stilte. Dus geen radio of muziek hier.

7.30 – 8.30 ontbijt

Geen ideale vrije dag zonder koffie

Mijn ideale dag begint met een copieus ontbijt in de tuinkamer. Ik ben favoriet van een goed ontbijt en als ik al helemaal mag dromen dan zou ik het liefste elke dag ontbijten met mijn geliefde. Bij het begin van de dag mag het best sober zijn wat gezelschap betreft, de geest langzaam wakker laten worden over een goede kop koffie en wat yoghurt met fruit en granen. Ja, daar wil ik best voor tekenen.

8.30 – 10:00 uur : studie of schrijven

Vervolgens zou ik graag anderhalf uur studeren of lezen.  ’s Morgens gaat mij dat goed af. Het liefst non-fictie met hier en daar wat nota’s. Misschien ook wel wat schrijfwerk, maar dat doe ik liever later. Om de dag zou ik dit anderhalf uur doen of een uur. Het andere halve uur zou ik wijden aan administratie, maar wel nà het studeren.

10.00 – 11.30 uur

ideale vrije dag : sport hoort er bij !

In mijn ideale leven ga ik vervolgens anderhalf uur sporten (douche inclusief). Dat kan een loopsessie zijn of een lange wandeling, een fietstocht of een sessie in de gym. Al naargelang het seizoen ook. Tijdens zo’n sessie wordt het helder in mijn hoofd en krijg ik goede ideeën. Het geeft energie. Wat ik gelezen heb (anderhalf uur ervoor) gaat wat zakken en de grote lijnen worden duidelijker. Tijdens zo’n loopsessie worden allerlei zaken duidelijk voor mij. Wie regelmatig duursport doet, herkent het gevoel zeker. Het leven is lichter na zo’n sessie.

Op echt warme zomerdagen als deze (het is nu immers vakantie dus zijn al mijn dagen ‘vrije dagen’, dan keer ik het toch om. Eerst sporten en dan lezen/studeren. Anders is het al flink te warm om nog te sporten.

11.30 – 12.30 Huishouden

In dit kleine uurtje zou ik ofwel thuis huishoudelijke taken doen (meestal dus) ofwel boodschappen doen.

12:30 – 14:00 lunch

Vervolgens komt het  lunchblok. Ik hoop in een half uur eten op tafel te kunnen zetten.  Het liefste eet ik ’s middags de hoofdmaaltijd.  Zwaar hoeft het daarom niet te zijn, in tegendeel. Het liefste opnieuw met het lief en eindigend in een goede koffie. Althans voor mij, het lief past voor koffie na het ontbijt.

14.00 – 19:00 werken (met pauze tussenin)

Vijf  uur werken op een dag dus. Dat is niet zoveel, ik besef het, maar het is dan ook mijn ideale dag. Een mens mag dromen, niet ? Mijn ideale werk is een combinatie van betaald en onbetaald werk. Betaald omdat een mens van iets moet leven. Onbetaald omdat veel mensen eenzaam zijn en er zorg tekort is. Ik denk vooral aan oudere mensen, of ze nu zorg nodig hebben of niet. Dat gaat me wel ter harte. Het telt evengoed voor langdurige zieken. Ik zie dat hier thuis nu, in de ‘slechte week’, is het lief bijna letterlijk aan het bed gekluisterd. Elk bezoek wordt dankbaar ontvangen. Het is hét anti-dotum tegen depressie. Geldt ook voor oudere mensen, meen ik.

19:00-21:00 eten met vrienden

Lichte lunch, eten thuis en later op de avond iets gaan drinken met vrienden. Mooi einde van de dag is dat.

21:00 – 22:00 lezen of televisie

Ik kan genieten van sommige series en films. Dus dat mag er best bij. Niet al te veel, maar iets dat gekozen is, soms zelfs iets waar naar uit gezien kan worden (zoals nu op Netflix Tabula Rasa).

ideale vrije dag : tijd om te lezen

22:00 naar bed (en nog een uur lezen)

Traditioneel lees ik meestal nog zo’n uurtje in bed met mijn Kindle. Dan is het volop non-fictie, of iets biografisch. Daar kan ik echt naar uitzien.

23:00 slaap

Ik geef toe, meestal (even het droombeeld verlatend) trek ik het niet eens tot 23:00 uur, dus ook in mijn ideale leven zou het wellicht niet altijd lukken en dat hoeft ook niet. Het maakt wel dat ik sowieso 8 uur slaap heb, en dan mag best. Want met zo’n indeling zie ik het al helemaal zitten om de volgende dag aan te vatten !

Ooit gedaan, zo’n ideale vrije dag ?

Veel vakantiedagen lopen zo, al hou ik mij niet zo minutieus aan de exacte uren, de volgorde is er wel. Deze zomer begin ik evenwel met sporten en ga dan pas lezen en/of schrijven. Het ‘werkblok’ moet wel met een korrel zout worden genomen. Er wordt echt wel gewerkt in de vakantie, maar dat gaat dan om onkruid wieden, kasten ruimen en zorgen voor wie mij lief is. Dat laatste zie ik trouwens niet als taak.
Al bij al heb ik dus regelmatig zo’n ideale vrije dag !

Ik ben wel benieuwd of ‘mijn’ ideale dag andere mensen aanspreekt. Waarschijnlijk heeft iedereen daar een compleet ander idee over. Ik ben wel benieuwd ! 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.

Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary week #26/2018 – Er is altijd ruimte voor geluk

De zomer is niet te stuiten: wandelen in Tervuren, voetbalgekte en ik die nog steeds het midden van de hangmat niet vind ! Nieuwe leerlingen op school en testen van de gasBBQ voor op de camping ! 

Er is leven naast kanker

Ik begon deze week met een topdag. Sedert half mei stond alles hier in het teken van kanker. Maar deze week leerde ik (en het lief) dat dat niet hoeft. Er is leven naast kanker en dat leven moeten we koesteren. Zo begon ik de week met een wandeling in Tervuren. Het was een prachtige zomerdag en de reigers, libellen en kikkers waren op hun best. Twee uur genieten was het en toen ik thuis kwam was ik één en al vrolijkheid.  Alsof ik mijn leven terug had !

Het nieuwe schooljaar is al in zicht

Vandaag is de vakantie echt begonnen, maar het was de voorbije week vooral een week van afronden en in orde maken. Zo mochten we de nieuwe leerlingen van volgend jaar op zaterdag al ontvangen. Een leuke bende leek het, maar ook al meteen een oververmoeide groep, zo leek. Ik vermoed dat ze het afscheid van hun vorige school al behoorlijk gevierd hadden en met een halve kater bij ons verschenen. Hoe dan ook, ze zijn heel welkom en ik zie er al naar uit om ze in september te leren kennen. Vroeger hoeft ook weer niet !

Met het lief op vakantie

Het was het lief zelf dat aandrong om toch maar te kamperen. ‘Anders mis ik heel de zomer en de vakantie’. De vraag verwonderde mij behoorlijk, niet in het minst omdat het lief het niet echt op kamperen heeft. Ik vroeg mij ook af hoe we dat zouden doen, want door de chemo blijft hij vermoeid en zijn zijn dagen onvoorspelbaar. Toch merkten we dat hij zo’n 6 dagen na de toediening van de chemo beter werd en meer ‘zijn normale zelf’. Lange en zware fysieke activiteiten zullen er wel niet bij zijn, maar toch gaan we het proberen. Hij heeft soms uren aan een stuk waar geen vuiltje aan de lijkt te zijn. Voorwaarde: doseren, voldoende rust tussendoor en bovenal: een goede nachtrust. Ik hoop dat we er in slagen ! Hoe dan ook, dit is ons al duidelijk: in iedere situatie zit ruimte en vrijheid. Soms is die ruimte klein, maar er valt toch iets mee te doen.  Die ruimte willen we volop benutten !

Bestemming is het prachtige Dordrecht met Kinderdijk, één van mijn eerste kampeeruitstappen van de tijd toen ik nog met de tent kampeerde. Wél een andere camping, want de eerste was nogal tegengevallen.

Geniet !

Of je nu vakantie hebt of  niet, ik hoop dat je genieten kan van het prachtige weer !