Categorie archief: “Het Werk”

Snapshot diary

Snapshot diary week #26/2018 – Er is altijd ruimte voor geluk

De zomer is niet te stuiten: wandelen in Tervuren, voetbalgekte en ik die nog steeds het midden van de hangmat niet vind ! Nieuwe leerlingen op school en testen van de gasBBQ voor op de camping ! 

Er is leven naast kanker

Ik begon deze week met een topdag. Sedert half mei stond alles hier in het teken van kanker. Maar deze week leerde ik (en het lief) dat dat niet hoeft. Er is leven naast kanker en dat leven moeten we koesteren. Zo begon ik de week met een wandeling in Tervuren. Het was een prachtige zomerdag en de reigers, libellen en kikkers waren op hun best. Twee uur genieten was het en toen ik thuis kwam was ik één en al vrolijkheid.  Alsof ik mijn leven terug had !

Het nieuwe schooljaar is al in zicht

Vandaag is de vakantie echt begonnen, maar het was de voorbije week vooral een week van afronden en in orde maken. Zo mochten we de nieuwe leerlingen van volgend jaar op zaterdag al ontvangen. Een leuke bende leek het, maar ook al meteen een oververmoeide groep, zo leek. Ik vermoed dat ze het afscheid van hun vorige school al behoorlijk gevierd hadden en met een halve kater bij ons verschenen. Hoe dan ook, ze zijn heel welkom en ik zie er al naar uit om ze in september te leren kennen. Vroeger hoeft ook weer niet !

Met het lief op vakantie

Het was het lief zelf dat aandrong om toch maar te kamperen. ‘Anders mis ik heel de zomer en de vakantie’. De vraag verwonderde mij behoorlijk, niet in het minst omdat het lief het niet echt op kamperen heeft. Ik vroeg mij ook af hoe we dat zouden doen, want door de chemo blijft hij vermoeid en zijn zijn dagen onvoorspelbaar. Toch merkten we dat hij zo’n 6 dagen na de toediening van de chemo beter werd en meer ‘zijn normale zelf’. Lange en zware fysieke activiteiten zullen er wel niet bij zijn, maar toch gaan we het proberen. Hij heeft soms uren aan een stuk waar geen vuiltje aan de lijkt te zijn. Voorwaarde: doseren, voldoende rust tussendoor en bovenal: een goede nachtrust. Ik hoop dat we er in slagen ! Hoe dan ook, dit is ons al duidelijk: in iedere situatie zit ruimte en vrijheid. Soms is die ruimte klein, maar er valt toch iets mee te doen.  Die ruimte willen we volop benutten !

Bestemming is het prachtige Dordrecht met Kinderdijk, één van mijn eerste kampeeruitstappen van de tijd toen ik nog met de tent kampeerde. Wél een andere camping, want de eerste was nogal tegengevallen.

Geniet !

Of je nu vakantie hebt of  niet, ik hoop dat je genieten kan van het prachtige weer !

 

 

1000 vragen

1000 vragen #106 Kun je een week offline zijn?

offline

Waarom zou ik een week offline zijn ?

Op mijn bureau ligt ergens een (werk-)boekje van Flow om 1 week offline te zijn. Ik had het gisteren nog in handen met de gedachte dat ik dat toch wel eens wou proberen. Een week offline. En zien wat dat voor gevolgen zou hebben. Ik besef nu dat het er nooit van zal komen. Niet omdat ik zo verslaafd ben – want dat valt dik mee – maar omdat ik simpelweg de noodzaak niet zie. Ik zie internet als een gigantische hulpbron voor tal van zaken.

Mijn leven is makkelijker en stresslozer geworden

Sedert ik Waze gebruik win ik makkelijk 10 minuten per rit naar het werk. Ik hoef mij niet meer te stressen om files of wegenwerken. Mijn agenda synchroniseert met Waze en vertelt me via mijn Smartphone wanneer ik moet vertrekken om op tijd te zijn. Rekening houdend met het tijdstip van drukte en files. Ik heb allerlei lijstjes die ik online bijhoud. Denk ik aan een boodschap die moet worden gedaan, dan voer ik het in. Ben ik in de winkel dan kan ik exact afvinken wat er in de kar ligt. Massa’s voordelen dus !

Veelvraat internet

Tot hiertoe dus allemaal heel redelijk en ‘nuttig’, dat internet, geen nadelen aan ! Toch probeer ik zo bewust mogelijk met de tijd die ik heb om te gaan. Sociale media slokken heel wat tijd op, maar daar heb ik gelukkig afdoende oplossingen voor. Facebook staat niet op mijn telefoon. Daar moet ik al voor achter de laptop, en die associeer ik toch vooral met werk. Ik vind het heerlijk om blogs te volgen en voeg er nu en dan eentje toe aan Feedly. Zo blijf ik op de hoogte. Ik lees mijn ‘feed’ ongeveer 2 tot 3 keer per week, zo’n half uur. Al wat niet gelezen is gaat genadeloos de vuilbak in. Op die manier verplicht ik mezelf om die blogs te lezen die ik het leukste vind. Waarschijnlijk mis ik daardoor wel eens iets.

Kan ik een week offline zijn ?

Als alle informatie die ik nodig heb er is, dan denk ik niet dat het een probleem is. Toch zou dat niet simpel zijn, want veel beslis ik nog op het moment. Fietsknooppunten, Wandelknooppunten, een route downloaden, een toeristische gids of simpelweg de openingsuren van een winkel. Ik plan lang niet alles op voorhand. Wel dat ik zàl wandelen, maar het echte werk gebeurt pas de dag zelf.

Een week zonder sociale media lukt me wel, maar het is niet van harte. Dus waarom zou ik een week offline zijn ? Ik heb er geen nood aan.

Iemand van jullie die toch wel het nut ziet van een week offline zijn ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
onderwijspraat

Onderwijspraat: lerarentekort

lerarentekort

Iedereen heeft een mening over het onderwijs

Soms denk ik: je zal maar 18 zijn en in het onderwijs willen gaan. Lees een aantal weken de krant en je zou voor minder ontmoedigd raken. Een beroepskeuze is sowieso al niet makkelijk maar continu geconfronteerd worden met negatieve media maakt het beroep echt wel niet aantrekkelijker. Ik kan mij best voorstellen dat zo’n jongere aan zichzelf gaat twijfelen als de helft van de jongeren er binnen de 5 jaar de brui aan geeft. Dan ben je al netjes afgestudeerd en rondde je een mooi stage af, dan is het maar de vraag of jij tot die 50% behoort die het wel zal volhouden. Zelfs los van werkzekerheid. Dit alles helpt echt niet bij het oplossen van het lerarentekort.

Oorzaken en taboe’s over het lerarentekort

Ik waag me niet om een eigen analyse te geven over de oorzaken, wél  dat het lerarentekort niet opgelost wordt met een paar maatregelen. Zelfs al zouden alle jonge leraren onmiddellijk werkzekerheid hebben,  dan nog zouden velen het onderwijs verlaten.
Ik sprak onlangs een jonge leraar die het ontzettend moeilijk heeft met een aantal klassen. Wellicht valt nog leergeld te betalen, maar wat mij het meeste trof is hoe de leraar vond dat er geen vuiltje aan de lucht was. Het toegeven dat het moeilijk gaat zou nochtans een eerste stap kunnen zijn om er iets aan te doen, om hulp te krijgen. Iedere leraar met een beetje ervaring wéét dat sommige klassen het soms echt uithangen en dat dit geenszins betekent dat je je eigen kunnen in vraag moet stellen. Maar het is een taboe voor sommige leraren. Zeker voor jonge leraren. Maar het is een dogma: leraren mogen niet klagen. Dat is taboe. Zeker voor de buitenwereld.

Je moet wel heel zwak zijn én lui om het onderwijs niet aan te kunnen

Taboe’s zijn er in het onderwijs met hopen. Zeg nooit dat je job zwaar is of je krijgt een tsunami over je heen die je voor minder doet twijfelen aan je eigen kunnen. Dat je wellicht toch niet veel aankan (je moest eens een andere job hebben, in de privé !), dat je toch maar 20 uur (of 22) moet werken op een week en dààrover klagen ? Dat je zo ongeveer zwemt in het verlof. Dat je wel heel snel klaagt.

Lees er de commentaren bij ieder nieuwsbericht maar op na. Ik doe bij deze niet eens de moeite om al deze (loze) beweringen te counteren. Haters gonna hate. Maar soms gaat dat wel in je koude kleren zitten. En ik blijf mij afvragen, over die ‘haters’, waarom ? Wat zorgt ervoor dat een behoorlijk grote groep mensen zo negatief staat tegenover de minste verzuchting van leraren ?

Iedereen kan lesgeven, niet ?

Ik hoorde onlangs van een bevriend koppel dat in het onderwijs werkt, dat zij van enkele ouders – die het wellicht goed meenden – een uitgeschreven handleiding hadden gekregen over hoe ze het beste toetsen konden organiseren en hoe ze die moesten opstellen.

Dat zegt toch wel veel over de kijk op het leraarschap. Een groep ouders die leraren willen helpen bij hun werk door hen uit te leggen hoe ze het zouden moeten doen. Er was veel werk ingestoken, in die handleiding en je kon echt niet naast de goede bedoelingen kijken.
Maar de boodschap is toch: jullie zijn niet competent genoeg en hebben hulp nodig. Wij zijn wel competent in deze en helpen jullie.

Hoe goed bedoeld ook, het zegt iets over de perceptie over de leraar. Die is niet goed.

En welke jongere kiest nu in hemelsnaam voor een beroep waarvan de perceptie dikwijls zo negatief is ? En dan heb ik nog niet gesproken over alle andere uitdagen.

Dat lerarentekort, dat zie ik nog niet zo snel opgelost.

 

PS: Het valt mij op hoe lang ik getwijfeld heb over het schrijven van deze post en hoe voorzichtig ik ben geweest. Die tsunami kan immers ook hierheen rollen. Daar ben ik mij heel erg van bewust. 

1000 vragen

1000 vragen #95 Wat zou je doen als je niet meer hoefde te werken ?

Ik zoek al lang evenwicht

Soms hoor ik wel eens van mensen dat ze totaal niet zouden weten wat te doen als ze niet meer zouden moeten werken. Voor mij zou dat geen probleem zijn, ik weet sowieso als dat ik tijd te kort zou hebben. Anderzijds impliceert de vraag wel een beetje dat werken niet zo positief is, dat het een ‘moeten’ is waar je liever vanaf zou zijn. Ik sukkel al mijn hele leven naar een balans tussen werk en leven, al heb ik ‘niet meer werken’ nooit als de ideale oplossing gezien. Soms fantaseerde ik wel eens als ik de lotto zou winnen, maar ‘geen werk’ leek mij toch ook niet ideaal. Anderzijds zie ik gepensioneerde collega’s die plots in de bloei van hun leven lijken te zijn. Ze zijn meer ontspannen en lijken tonnen gezonder. Ze zijn vol enthousiasme over hun hobby of het verder uitdiepen van ‘hun vak’, maar nu op hun voorwaarden.

Nu al minder gaan werken

Het was mijn lief die het in het begin van onze relatie zei: dat ik zoveel over dat pensioen praatte en dat je maar beter nu kan doen wat je echt wil doen. ‘Wie weet hoe je er trouwens later aan toen bent ?’. En nog veel overtuigender: ‘misschien wil je later helemaal niet meer de dingen doen die je nu uitstelt, daar ga je alleen maar spijt van hebben.’

Het lief is zwijgzaam, maar wijs.

Een van de eerste zaken waar het lief en ik het duidelijk over eens waren, was dat geen slaaf wilden worden van ons loon. Zo wonen we in een geheel gerenoveerd huis maar kozen altijd voor hoge eenvoudige kwaliteit. In ons interieur is nauwelijks geïnvesteerd. Toen we vorig jaar onze benedenverdieping en voortuin onder handen lieten nemen kozen we opnieuw voor eenvoud en gemakkelijk te onderhouden. Het viel mij toen wel op dat je met gemak een fortuin kwijt bent aan je huis. Niet alleen aan de aankoop, maar ook aan de simpelste renovatie.

We houden eraan om in ervaringen dan wel in spullen te investeren. Niet dat dat ons dat altijd lukt trouwens. Door deze keuzes hoeven we beiden niet voltijds te werken. Zo nemen we een voorschot op ‘nooit meer hoeven werken’.

Als ik dan toch niet meer zou moeten werken

Dan zou ik dezelfde dingen doen als nu, maar gewoon meer en langer. Zo zou ik nog meer gaan kamperen. De natuur, het buiten zijn, het eenvoudig leven op een camping doen me deugd. Ik zou meer lezen, vooral de krant, want dat lukt tegenwoordig niet zo goed. Wandelen en sporten, allerlei.

Het zou mij ook in staat stellen om meer tijd voor mensen te hebben. Daar is nood aan. Maar wie heeft nog tijd op overschot voor mensen ? Of voor kinderen ?

Dat je niet op de klok hoeft te kijken

Dat zou het allerleukste zijn, maar dat blijft moeilijk voor mij. Het blijft er diep in zitten, dat er toch wat moet ‘gedaan’ worden op een dag en dat je niet zomaar de tijd door je vingers mag laten glijden. Enerzijds is dat een kwaliteit, maar soms ook een vorm van stress. Ik schrijf dit blogje vanop een camping, in volle paasvakantie, en nog merk ik dat ik dagelijks mijn dagplanning maak en mij er behoorlijk aan hou.

Maar misschien leer ik het ooit wel. Vrij te zijn van de klok. Dat zou geweldig zijn !

Ik ben benieuwd wat jullie zouden doen als je niet meer hoefde te werken ! 

 

“1000 vragen aan mezelf” gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.

Niets weerhoudt je om mee te doen !