Categorie archief: “Het Werk”

1000 vragen

10 000 vragen #95 Wat zou je doen als je niet meer hoefde te werken ?

Ik zoek al lang evenwicht

Soms hoor ik wel eens van mensen dat ze totaal niet zouden weten wat te doen als ze niet meer zouden moeten werken. Voor mij zou dat geen probleem zijn, ik weet sowieso als dat ik tijd te kort zou hebben. Anderzijds impliceert de vraag wel een beetje dat werken niet zo positief is, dat het een ‘moeten’ is waar je liever vanaf zou zijn. Ik sukkel al mijn hele leven naar een balans tussen werk en leven, al heb ik ‘niet meer werken’ nooit als de ideale oplossing gezien. Soms fantaseerde ik wel eens als ik de lotto zou winnen, maar ‘geen werk’ leek mij toch ook niet ideaal. Anderzijds zie ik gepensioneerde collega’s die plots in de bloei van hun leven lijken te zijn. Ze zijn meer ontspannen en lijken tonnen gezonder. Ze zijn vol enthousiasme over hun hobby of het verder uitdiepen van ‘hun vak’, maar nu op hun voorwaarden.

Nu al minder gaan werken

Het was mijn lief die het in het begin van onze relatie zei: dat ik zoveel over dat pensioen praatte en dat je maar beter nu kan doen wat je echt wil doen. ‘Wie weet hoe je er trouwens later aan toen bent ?’. En nog veel overtuigender: ‘misschien wil je later helemaal niet meer de dingen doen die je nu uitstelt, daar ga je alleen maar spijt van hebben.’

Het lief is zwijgzaam, maar wijs.

Een van de eerste zaken waar het lief en ik het duidelijk over eens waren, was dat geen slaaf wilden worden van ons loon. Zo wonen we in een geheel gerenoveerd huis maar kozen altijd voor hoge eenvoudige kwaliteit. In ons interieur is nauwelijks geïnvesteerd. Toen we vorig jaar onze benedenverdieping en voortuin onder handen lieten nemen kozen we opnieuw voor eenvoud en gemakkelijk te onderhouden. Het viel mij toen wel op dat je met gemak een fortuin kwijt bent aan je huis. Niet alleen aan de aankoop, maar ook aan de simpelste renovatie.

We houden eraan om in ervaringen dan wel in spullen te investeren. Niet dat dat ons dat altijd lukt trouwens. Door deze keuzes hoeven we beiden niet voltijds te werken. Zo nemen we een voorschot op ‘nooit meer hoeven werken’.

Als ik dan toch niet meer zou moeten werken

Dan zou ik dezelfde dingen doen als nu, maar gewoon meer en langer. Zo zou ik nog meer gaan kamperen. De natuur, het buiten zijn, het eenvoudig leven op een camping doen me deugd. Ik zou meer lezen, vooral de krant, want dat lukt tegenwoordig niet zo goed. Wandelen en sporten, allerlei.

Het zou mij ook in staat stellen om meer tijd voor mensen te hebben. Daar is nood aan. Maar wie heeft nog tijd op overschot voor mensen ? Of voor kinderen ?

Dat je niet op de klok hoeft te kijken

Dat zou het allerleukste zijn, maar dat blijft moeilijk voor mij. Het blijft er diep in zitten, dat er toch wat moet ‘gedaan’ worden op een dag en dat je niet zomaar de tijd door je vingers mag laten glijden. Enerzijds is dat een kwaliteit, maar soms ook een vorm van stress. Ik schrijf dit blogje vanop een camping, in volle paasvakantie, en nog merk ik dat ik dagelijks mijn dagplanning maak en mij er behoorlijk aan hou.

Maar misschien leer ik het ooit wel. Vrij te zijn van de klok. Dat zou geweldig zijn !

Ik ben benieuwd wat jullie zouden doen als je niet meer hoefde te werken ! 

 

“1000 vragen aan mezelf” gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.

Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #94 Ben je wel eens het onderwerp geweest van roddel ? Ja ! Een grote roddel !

roddel

Ik ben zeker nu en dan onderwerp van roddel

Tuurlijk ! Met zo’n kleine 100 collega’s en mezelf kennende dat ik nog altijd te makkelijk zeg wat ik denk, kan dat niet anders of ik ben onderwerp van roddel geweest. Alleen: wat is roddel ? Ik geloof niet – of ik ben zo naïef, kan best – dat er al geroddeld is over mij door collega’s inzake zaken die pertinent onjuist waren. Opgeblazen, dat wel. Mensen die sterke meningen hebben over mijn meningen. Ja hoor. Maar echte roddel op het werk ? Ik denk dat ik ervan ben gespaard. Roddels door de leerlingen I Die zijn wel zo slim om het mij niet te vertellen.

De sterkste roddel: dat mijn man en ik gescheiden waren

De sterkste roddel ooit meegemaakt was wel die keer dat onze buurvrouw vertelde dat wij uit elkaar waren gegaan. Het was bij het begin van ons huwelijk en ik wou dan wel in het huis van mijn lief wonen, maar geenszins in de staat waarin het huis zich bevond. Financieel ben je met twee natuurlijk sterker, dus werd het huis, voor ons huwelijk,  van boven tot onder gestript. Echt samenwonen voor het huwelijk deden we niet. We hadden elk onze woonplaats en woonden een beetje op de plaats waar het uitkwam.

Hoe dan ook, op een bepaald moment en ik denk zelfs helemaal voorzien, lagen de werken stil. In die periode woonden we in Leuven, want het Hagelandse huis was niet echt meer bewoonbaar. Op een zondag kwamen we toch eens zien waarop onze buurman doodleuk zei dat ons huis te koop stond. Want ja, dat ging toch allemaal niet door, wij waren toch geen koppel meer ?

Geen idee wie dat nieuws gedeeld heeft of hoeveel mensen dat hebben gedacht, hoe dan ook, er was werkelijk niets van aan. Als roddel kon het wel tellen.

Al bij al was het  snel over, maar ik kan mij voorstellen dat sommige roddels gigantische gevolgen kunnen hebben. Ik prijs mezelf gelukkig dat het toch niet echt ken ! Jullie wel ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #93 zeg je vaker ja of nee ?

ja zeggen

Nee is de comfortzone

Dus zeg ik daarom bijna steevast ja. Ik ken mensen die bij voorbaat nee zeggen en ik snap hun redenering, maar zelf denk ik ‘wie weet welke kansen je hebt laten liggen’. Nee is de comfortzone, nee is niet groeien. Maar nee is evengoed zelfbehoud. En daarom niet per definitie negatief. Ja is misschien wel de weg naar teveel, chaos, stress en het verliezen van perspectief.

Tegenover iedere ja staat ook een nee

Ik zei deze week ‘nee’ tegen een prachtaanbod waar alle variabelen goed zaten : uitdagend, innoverend, prima collega’s, geweldige voorwaarden, kortom, er zat werkelijk niets fout aan. Bijna to good to be true.  Ik werkte mee aan het proefproject en merkte dat het mijn leven behoorlijk begon te overheersen. Het was fun, ja hoor, ik leerde bij, ik groeide maar lag evengoed ’s nachts nog wakker. Ik geloofde zo in het project dat ik er voortdurende mee bezig was. Alles wat ik zag, las, linkte ik aan het project. Kortom: het slorpte me volledig op. Nu is zoiets niet erg omdat het zo’n positief project was, maar iedere ja komt met een nee. Mijn hoofd was altijd bezet. Ik kon niet meer genieten van vrije tijd. De zomervakantie die mij zo heilig was, stond op de helling. Ik zag hoe ik steeds minder op bezoek ging bij mijn zorgbehoevende schoonvader.

Waarom zeg je ja ?

Tot ik mezelf de vraag stelde of het dit allemaal waard was. Ik vroeg me ook af wat mij motiveerde. De motivatievraag is een goede toetssteen. Als ik verder was gegaan met het project dan had ik dat gedaan omdat ik het moeilijk had om nee te zeggen.

Jammer dat er meestal alleen maar  ja of nee bestaat

Er zijn mensen in mijn omgeving die op iedere vraag ‘nee’ zeggen. Ze zijn drukbezet en bewaken hun grenzen. Ze krijgen mijn bewondering. Anderzijds ontneem je je zelf misschien ook wel behoorlijk wat kansen door altijd nee te zeggen.  Sommige ‘ja’s worden heel absoluut geïnterpreteerd. Als je één keer ja zegt kijkt men je raar aan als je volgende keer ‘nee’ zegt. (Diegene die altijd nee zegt wordt dikwijls ontzien, want daar wordt niets van verwacht). Soms is de vraag zo vaag ‘Zie je het zitten om … ‘ en verwacht men een ja of nee antwoord terwijl de vraag niet eens omlijnd is.

Regels bij het antwoorden van ja of nee

Ik heb zelf een aantal regels over het al dan niet ja zeggen op vragen.

  1. Antwoord altijd met ‘daar zal ik over nadenken’
  2. Vraag wat er concreet verwacht wordt
  3. Maak duidelijk wat je engagement wel en niet is
  4. Verontschuldig je niet omwille van je nee, tenzij de taak deel uit maakt van je job
  5. Maak de nee niet persoonlijk

Wie denkt dat ik altijd mijn eigen regels volg zit er goed naast. Maar het gaat toch altijd maar beter. De eerste tip is sowieso de belangrijkste. Omdat het dikwijls wel persoonlijk wordt gezien koop je even tijd en wordt het antwoord minder persoonlijk. Beter een volle ja dan eentje waarop je moet afbieden.

Naar verluidt hebben vooral vrouwen het moeilijk met nee zeggen. Zou het echt ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #90 Hoe pep je jezelf op na een rotdag ? – mijn noodplan

noodplan

De ene rotdag is de andere niet

Ik heb een noodplan voor rotdagen. Klinkt drastisch, maar omdat ik nogal stressgevoelig ben en zelfzorg veel problemen kan vermijden heb ik voor mezelf een noodplan gemaakt in tijden van grote stress of rotdagen. Wat dat laatste betreft, even dit: de ene rotdag is de andere niet. Soms loopt het van geen meter en weet je dat het gewoon je dag niet was, Murphy had een hoogdag. Dit zijn rotdagen maar ik kan ze relativeren. De dag erop gaat het steevast beter. Anders is het als er echt problemen zijn waarbij geen oplossing in het zicht is of er veel weerstand is. Dagen waar je dag na dag tegen dezelfde problemen aan loopt. Dat is een ander soort rotdag.

Noodplan in tijden van (grote) stress

Regel 1:  Besef en goede communicatie

Ik ben geen goede babbelaar als het over problemen gaat. Maar ik heb wel geleerd dat goede communicatie veel oplost. Ik zeg nu zonder problemen tegen het lief of vrienden ‘Ik heb een slechte dag’, of ‘het gaat me niet af de laatste dagen’. Ik durf het evengoed tegen collega’s zeggen. Iedereen snapt dat. Nog nooit heeft iemand me raar aangekeken. Men weet dan onmiddellijk dat je niet op je vrolijkst zal zijn en dat je enthousiasme, dat er anders wel is, minder is. Door het te zeggen communiceer ik meteen ook dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Het heeft niet met hén te maken, het is geen reactie op wat er gebeurde. Ik zeg zoveel als ‘laat me nu even gerust’.

Oppeppen na een rotdag: do’s and don’ts

Don’t

  • Er over piekeren en het in mijn hoofd keer op keer herhalen hoe erg het wel is (of het dat nu werkelijk is of niet, het piekeren erover of het keer op keer opnieuw malen helpt me geen stap vooruit)
  • Idem wat het spreken (denk vooral ‘zagen’) met een ander betreft. Als het ‘roeren in de pot van frustratie’ is, dan verpest ik mijn en andermans humeur
  • Samenvallen met de emotie (ontgoocheling, boosheid, frustratie). Soms is die emotie er wel, maar ik mag er niet mee samenvallen. Die emotie vertelt me iets, maar dat is maar een stuk van het verhaal
  • Vervallen in non-actie (of het nu te maken heeft met de dag of totaal iets anders is, niets doen en stilvallen is geen goed idee). Denk aan: in je zeteltje kruipen en zielig wezen.

Do’s

  • Aanvaarden dat de dag rot was of de problemen er zijn en durven besluiten dat je momenteel (op de rotdag dus) niet tot echt goede oplossingen zal komen.
  • Je geliefden op de hoogte brengen. Dat het niet het moment is om moeilijke kwesties ten berde te brengen. Morgen gaat het beter !
  • Geen energie steken in het ‘verzet’ tegen de situatie. Het is wat het is. Niet boos zijn omdat dit of dat gebeurd is (verleden) maar vertrekken ‘vanaf hier’. Gegeven situatie x, wat kan ik doen ?
  • Tijdelijk loslaten en positieve dingen doen. (Actie !)
    • als ik fysiek uitgeput ben actief zoeken naar een goede serie/film op Netflix en er voor gaan. Dus niet: zappen of na 5 minuten weer een andere serie opzetten.
    • veel beter: een wandeling in ons dorp. Al is het maar een kilometer. Als mijn hoofd echt niet rustig te krijgen is luisteren naar een podcast
    • Zweten. Sporten ! Als in goed zweten. Beste oplossing bij serieuze frustratie, zeker als die in je lichaam geslopen is. De beste manier van ‘afreageren’. Als ik fysiek heel onrustig ben is dit de beste oplossing. (Wandelen of fietsen helpt ook, hoe groter de frustratie, hoe actiever ik het beste ben).
    • Een goed boek. Bij de eerste bladzijden heb ik het soms moeilijk om mijn gedachtestroom stil te leggen, ik verplicht mezelf om verder te lezen. Ook al betekent dit soms dat ik het eerste blad 3 keer opnieuw moet lezen.
    • Naar de bibliotheek gaan (als er tijd is). Brengt me altijd op andere gedachten en is inspirerend. Wat een effect de bibliotheek kan hebben !

Strijken als troostmiddel

Ik vind niet dat ik veel rotdagen heb. Maar ik heb wel soms echt zware dagen. Als er veel vergaderingen zijn, als er veel problemen zijn (die simpelweg opgelost moeten worden, geen frustraties). Dan benoem ik ze ook simpelweg als ‘zware dagen’. Dan bouw ik sowieso rustmomenten in (weekplanning). Ik weet dat ik na 4 uur vergaderen van mezelf geen supercreativiteit moet verwachten. Dan plan ik ‘werk’ waarvan het moet gedaan worden maar dat in kader van de timing bijna een verrukking is. Strijken bijvoorbeeld. De badkamer onder handen nemen. Dweilen. Zaken waar ik niet sta voor de springen maar op dat moment grote winst betekenen: ze verzetten mijn gedachten en ze geven me nadien een gevoel van voldoening.
Winwin dus.

Benieuwd hoe jullie omgaan met rotdagen ! 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !