Categorie archief: “Het Werk”

Snapshot diary

Snapshot diary week #41/2017 Een heuse nazomer !

Een weekend lang zomer !

Schreef ik vorige week nog een artikel over hoe ik me bescherm tegen de regen, werden we deze week toch wel getrakteerd op een aantal dagen zomer ! Ergens hoop ik dat het nog een hele tijd zo zal duren, maar ik vrees er voor. Hoe dan ook, als het goed weer is, moet je buiten zijn ! Althans, dat is mijn adagio ! Profiteer ervan zolang het kan !

Nieuwe oorden

Deze week trok ik er twee keer op uit om te wandelen. Eén keer naar het Mechelse Broek (waarover later nog een artikel én een route) en één keer naar de vertrouwde Wijers in Limburg. Dat laatste deed ik op zaterdag en ik was lang niet de enige die profiteerde van het mooie weer. Het leek wel alsof heel Vlaanderen De Wijers had gevonden. Dat verwonderde mij niet, want het is een prachtig natuurgebied om te wandelen. Ook hierover later meer !

Tussen ziek worden en net niet ziek-zijn

Toch werd het niet de week die ik mij had voorgesteld. Ik balanceerde continu tussen ziek-worden en net niet ziek zijn. Soms voelde ik mij tiptop gezond, dan weer leek ik voor geen kleintje vervaard. Het was echt een kwestie van energie doseren. Gelukkig kon ik nog op de bank met een leuk boek dat mij helemaal afleidde. Eentje dat ‘matchte’ met mijn kop koffie trouwens. Alleen bij het boek ‘Nooit meer te druk’ van Tony Crabbe had ik dat al gezien. Het bedrukken van de zijkanten van een boek. Ik werd er best vrolijk van, van deze bedrukking.

Ik heb mij compleet laten verrassen door het boek. Of laten verleiden door die bedrukking. Maar het was exact wat ik nodig had tussen dat ziek-worden en net-niet-ziek-zijn.

Feest in da house !

Het weekend had nog een verrassing in petto. Een verjaardagsfeest annex fuif. Het was best lang geleden dat het lief en ik eens compleet uit onze bol waren gegaan en ik denk dat we er beiden heel erg aan toe waren. Gewoon eens alles vergeten. In je hoofd geen deadlines of stresserende vragen. Geen toekomst of verleden, gewoon helemaal opgaan in de muziek. Ik kon het na deze fuif weer o zo goed begrijpen dat jongeren iedere week willen fuiven. Niet dat ik het mezelf nog zie te doen, zo iedere week, maar het kan echt zalig zijn om je geheel door de muziek te laten meeslepen.

Batterijen opladen

Toch voel ik hoe de batterijtjes leeglopen en enige extra zorg nodig is. Er moet meer worden gesport. Meer geslapen. Ik moet gezonder eten. Het uurtje mindfull creatief bezig zijn blijft mij goed doen. Ik ben iedere keer verrast dat er toch een projectje uit handen komt. Eén uur. Eén project.  We praten nog altijd niet tijdens de sessies. Dat is de afspraak. Gewoon samen bezig zijn en ons volledig laten gaan.  Nadien voel ik mij toch altijd een beetje lichter. En vrijer ook.

En straks vakantie natuurlijk. Altijd goed !

Alvast een fijne week jullie allen ! 

 

onderwijspraat

Onderwijspraat: sober, sec, zonder toeters en bellen – rust in de klas

Als de rust in de klas (voorgoed) verdwenen is

“Ik geef anders les: sober, sec, zonder toeters en bellen”. Dit citaat komt niet van mij. Ook niet van een nabije collega. Aan het woord is een onderwijzeres uit het basisonderwijs. Haar school werd geconfronteerd met wat in de wandelgangen ‘een onhandelbare klas’ wordt genoemd. Een klas waar je nauwelijks of niet aan lesgeven toekomt omdat het gedrag voortdurend moet worden bijgestuurd. Een klas op stelten, volgens het artikel.

Een zeer diverse klasgroep

Volgens het artikel ging het om een “heel dynamische, diverse klasgroep: licht ontvlambare karakters, kinderen met leerstoornissen, anderstalige nieuwkomers”. Ik denk dat je al ver zal moeten zoeken om een klasgroep te vinden die een homogene culturele achtergrond heeft of waar géén kinderen met leer- of gedragsstoornissen zitten. De klasgroepen worden alsmaar diverser en de zorgvragen alsmaar groter. Spijtig genoeg ook de klassen, en dat is zeker niet bevorderlijk voor de rust van de klas.

Rust in de klas met tegendraads lesgeven

Wat mij het meest verwonderde in het artikel was de manier waarop de onderwijzers dit hebben aangepakt. Voor velen zal het lijken alsof ze een paar decennia terug zijn gegaan in de onderwijswereld. Vaste plaatsen. Vaste momenten. Een sobere klasinrichting. Wie het artikel leest kan zich moeilijk ontdoen van de indruk dat er duidelijke regels en afspraken zijn, dat het voor sommige leerlingen wat ‘streng’ kan overkomen.

Monkeymind

 

Er wordt wel eens gezegd dat jongeren moeite hebben met concentratie. (Brein-)deskundigen als Theo Compernolle verwijzen meermaals naar klik/switchcultuur van internet. Je hersenen krijgen bij iedere klik een shot dopamine. Verslavend werkt het, dus wie een lange tekst moet doornemen is gauw verveeld. Liever snel ‘kliksgewijs’ informatie verwerken. Informatie die trouwens niet al te lang blijft hangen. Als een aapje van het ene naar het andere springen. Het lijjkt mij absoluut niet bevordelijk voor de rust in de klas.

Angst voor grote gehelen, volledige zinnen

Laat dit nu (het continu switchen) net zijn wat in het onderwijs vaak wordt aangereikt. Kleines stukjes tekst. Woordjes invullen in plaats van zinnen te schrijven. Youtube fragmenten. Van het ene naar het andere. Door het continu schakelen van de aandacht “breekt” je aandacht. Geen verdeelde aandacht, maar een gebroken aandacht, dixit Compernolle.

Een vicieuze cirkel

Ik heb best wel mijn bedenkingen bij veel onderwijsmethoden en zeker diegene die het lezen van een langere tekst schuwen, methodes waarbij men continu goochelt met nieuwe input en nieuwe werkvormen. Ervan uitgaand dat kinderen toch niet rustig geconcentreerd kunnen zijn. Is het verwonderlijk dat kinderen onrustig zijn dan ? In een lesgebeuren dat continu, op allerlei manieren schreeuwt om aandacht ? Wordt hier niet gewerkt aan een vicieuze cirkel ?

Heimwee naar vroeger

De aangehaalde leraren hebben voor rust gekozen. Voorspelbaarheid als tegenhanger van ‘spannend en klick/switch’.  Uit ervaring weet ik dat het werkt. Soms schreeuwen leerlingen om rust. Het hele opzet van het uurrooster in het middelbaar is al voorzien op ‘schakelen’.  Concentreer je je 45 minuten op een verhaal uit een Franse roman, dan moet je brein weer omschakelen naar wiskunde. Versnippering zit in het onderwijs ingebakken.
Vele handboeken zijn gericht op het zo versnijden van informatie dat het dan misschien wel hapklaar is maar nog nauwelijks smaakt. Laat staan dat het blijft hangen.

Soms – en misschien wordt het mij kwalijk genomen – heb ik heimwee naar de ‘oude’ manier van lesgeven. Het werd ‘toegestaan’ dat je gewoon luisterde. Je kon zelfs dagdromen als je wou. Nu moet je actief meewerken, al is dat helemaal niet je aard. Je moet continu sociaal zijn.

Ik begrijp best dat leerlingen doodmoe zijn. Of onrustig. We moeten niet terug naar de leraar waar iedereen schrik voor had (was dat echt zo ?) en je amper mocht bewegen. Toch denk ik dat we momenteel het kind met het badwater weggooien….

 

Bullet Journaling: doe vooral je eigen ding

Believers and non-believers over Bullet Journalling/Bujo

Ik las vorige week tot bij Annelies een post over Bullet Journaling die me enigszins verwonderde. De titel luidde: waarom ik niet geloof in bullet journals. Ze begrijpt niet waarom je sommige zaken op papier zou zetten als dat evengoed of beter digitaal kan.
Ik volg haar volledig, maar je kan niet op tegen de duizenden mensen voor wie echt wel een wereld van verschil maakt. Het maakt sommige mensen wel degelijk productiever. Ik durf dus te betwijfelen of het over geloof gaat. Ik denk dat het eerder gaat over wat voor jou werkt en wat niet.

Toen ik het post helemaal las, was mijn verwondering nog groter, want blijkbaar doe ik hetzelfde als Annelies. Alleen noem ik dat éne schrift Bujo en noemt zij het een schriftje. Het deed me heel erg denken aan de discussie over de e-reader. Sommige mensen zweren bij een papieren boek, andere geven voorkeur aan een e-reader. Maar uiteindelijk lezen ze beide hetzelfde boek.

De wijsheid van  Kelly Deriemaeker

Kelly Deriemaeker slaat de nagel op de kop wanneer ze in haar boek (over bullet journaling) schrijft dat het bovenal moet werken voor jou. Doet het dat niet, dan zal je er niet productiever van worden. Er is ook geen enkele ‘regel’ die zegt dat een Bujo creatief moet zijn, verzorgd, netjes, etc. Je doet ermee wat je wil. Kelly is de eerste om meermaals toe te geven dat ze een digitale agenda gebruikt. Het één staat het andere niet in de weg. Als het maar werkt voor jou.

Bujo is niet uit de lucht komen vallen

Je hoeft geen expert te zijn om de overlappingen te zien tussen David Allens ‘Getting this done’ en ‘Bujo’. Lijstjes, alles op één plaats… Wie vertrouwd is met Stephen Covey merkt dat er ook hier kruisbestuiving is. Onze hele evolutie is gebouwd op kruisbestuiving en het beste bijhouden. Waarom zou je niet profiteren van de resultaten van verschillenden ? En toepassen wat jou het beste uitkomt ?

Het allerbeste dieet

Ik las het onlangs nog opnieuw. Het allerbeste dieet is datgene dat je resultaat geeft en dat je kan volhouden. Of het nu Pascal Naessens is of Bekari (ook hier een resem believers en non-believers). Ik denk dat dit evengoed geldt voor eender welk productiviteitssysteem. Het is maar zo goed als het resultaat dat je er mee boekt. Niemand weerhoudt je om de ene dag een recept uit het ene boek en de andere dag een recept uit het andere uit te proberen. Het is niet OF digitaal OF op papier. Het is niet OF bullet journaling OF via allerlei apps en spreadsheets werken. Het is wat jij wil.

Doe gewoon je eigen ding. Datgene wat bij jou past.

Met heel vriendelijke groeten aan Annelies trouwens. Wij zitten meer dan eens op dezelfde lijn. En soms ook niet. Verschil doet denken. Zoals het artikel van Annelies mij aan denken heeft gezet. Dankjewel !

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week #38/2017 nood aan bi-locatie en een extra toilet

De voorbije week wou ik dat ik op twee plaatsen tegelijk kon zijn en dat ik voor 5 minuten een man was. Fysiek dan en enkel voor 5 minuten. De renovatiesage blijft duren. 

Into the woods

Deze week stond er een uitstap met de leerlingen op het programma. Een hele dag buiten in de natuur met ontzettend interessante opdrachten zoals hoogtebepaling, oriëntatie, geo-catching en determinatie van gesteente. Helemaal buiten mijn intellectuele comfortzone, maar wel helemaal mijn ding als in: buiten en bijleren. Toch zag ik met gemengde gevoelens naar deze dag. Wat als het de hele dag regent ? Er is totaal geen beschutting. Wat als ik tijdens de oriëntatieloop verloren loop en meteen die bloedjes van kinderen achterlaat in het Grote Boze Bos ?

Het regende gelukkig niet. Integendeel. Wij kregen een volle dag zon en genoten van het buiten zijn. Hip hip hoera. Wat die oriëntatiewandeling betreft, ik had werkelijk no clue waar we waren maar voelde me veilig met telefoon en de nabijheid van de stad Leuven. Gelukkig zijn er leerlingen ‘slimmer dan de leerkracht’ die met volle gemak zich overal oriënteren en exact weten waar ze heen moesten. Ze hebben mij niet achtergelaten in het bos.

Soms is het écht lastig om een vrouw te zijn

Maar één keer kwam ik echt in de problemen. Ik moest naar het toilet en er was er geen. Regelrecht ongemakkelijk werd ik er van. De jongeren zelf bleven maar een halve dag, voor hen stelde het probleem zich niet. De rest van mijn collega’s – die de hele dag bleven – waren allemaal mannelijk. Die hadden aan een boom genoeg. Pisnijdig was ik !

De renovatiesaga

Alle vrije tijd leek opnieuw op te gaan in de renovatiewerken. De mannen waren weerom op post maar hoefden voorlopig niet het huis in. Het weekend werd opgeofferd aan het kiezen van terrastegels en keuring van de mogelijke grassen/planten die in onze voortuin kwamen. Bij elk plantje waarvan ik maar een beetje dacht dat er onderhoudswerk aan was, zei ik ‘neen’. Ik heb nog niet niet voor plasticplantjes gekozen !

Ja voor het gras, nee voor de tegels. Iemand trouwens een idee hoe zo’n plant heet ?

Een halve dag hadden we nodig om een geschikte pakketbrievenbus te vinden. Perfect is ze niet, maar de meeste van de pakketjes zullen nu netjes en veilig thuis kunnen worden geleverd. Daar zie ik best naar uit.

Uitzien naar volgend weekend

Als alles meezit dan wordt het volgend weekend minder druk en zit er misschien wel een weekendje zee of Nederland in. Het geluk van een caravan, dat je dat op de minuut kan beslissen. Volgende week maandag heeft onze school een extra vrije dag. Ik verwelkom hem nu al met open armen.

Maar eerst nog deze werkweek doorkomen. Ik begin alvast (weeral !) met een spectaculaire dag.

Fijne week toegewenst !
Hebben jullie bijzondere dagen deze week ?